Δυστυχώς «εσωθήκαμε»

Και την δέκατην ημέραν ενεκρίθη το δεύτερον τεμάχιον διάσωσης κατά τας γραφάς. Και εγένετο χαρά μεγάλη εν τη πόλει των Αθηνών. Αμήν.

Όπα, μισό λεπτό, για σταθείτε λίγο. Ποιος χαίρεται και γιατί; Επειδή ξαφνικά όλος (σχεδόν) ο διεθνής και εγχώριος Τύπος δηλώνει ότι η χρεωκοπία αποφεύχθηκε; Επειδή οι ψηφίσαντες το Μνημόνιο 2 αλληλοσυγχαίρονται για τη διάσωση της χώρας; Έχουμε καμία ιδέα τι υπογράψανε; Έχουν οι ίδιοι;

Πολύ αμφιβάλλω. Καταρχάς, το έντυπο που επικύρωσε η ελληνική Βουλή ήταν γεμάτο λάθη, ασάφειες και κενά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας οποιαδήποτε προσχηματισμένη ιδέα έχετε περί αυθεντίας των Ελλήνων βουλευτών. Σκεφθείτε μόνο ότι είναι 300 άνθρωποι που καλούνται να υπογράψουν ένα συμβόλαιο.

Να συμφωνήσουν με τους όρους ενός δανείου. Γιατί με πολύ απλούς όρους αυτό έκαναν.

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι είστε σε αυτή τη θέση και αποφασίσατε μετά από ώριμη σκέψη να πάρετε ένα στεγαστικό δάνειο. Σας φέρνει η τράπεζα να υπογράψετε το συμφωνητικό. Δε θα το ξεφυλλίσετε; Αν είστε και λίγο πιο υποψιασμένοι δε θα κάνετε ερωτήσεις στον Γερμανό τραπεζίτη που σας κοιτά σαν ψητό λουκάνικο; Δε θα το διαβάσετε πιο προσεκτικά;

Και αν διαπιστώνατε ότι υπάρχουν ασαφείς διατυπώσεις; Σειρές με τελίτσες εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν αριθμοί; Θα υπογράφατε ένα τέτοιο συμβόλαιο ελαφρά τη καρδία;

Προφανώς όχι. Και όμως, 199 βουλευτές υποθήκευσαν το μέλλον του σπιτιού μας υπογράφοντας ένα κακέκτυπο. Βάσει του οποίου αύριο-μεθαύριο μπορεί οι δανειστές μας να μας σύρουν στα δικαστήρια του «Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου» και να διεκδικήσουν «γη και ύδωρ».

Η προχειρότητα, η άγνοια και η πρόθεση σκόπιμης εξαπάτησης αποδεικνύονται και με τις δηλώσεις που ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες μετά την ψηφοφορία. Όπως εκείνη του «μέγα» πολιτικού άνδρα της χώρας και μέλλοντα προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Μετά από δεκαετίες ολόκληρες βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε στους Έλληνες ότι αφαιρέσαμε από τις πλάτες του πάνω από 100 δισ. ευρώ βάρος, δηλαδή πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ».

Η μεγάλη απάτη έγκειται στην αφαίρεση των «100 δις». Γιατί πολύ απλά τα 63 δις από αυτά βρίσκονται σε ελληνικά και κυπριακά χέρια, κυρίως σε αυτά των τραπεζών. Οι οποίες τράπεζες μετά το «κούρεμα» θα χρειαστούν ξανά… «εμφύτευση» από το ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μην καταρρεύσουν.

Το κόστος της επανακεφαλαιοποίησης αυτής ανέρχεται στα 30 δις. Τα οποία θα βγουν, φυσικά, από τα 130 δις του Μνημονίου 2. Με άλλα λόγια, το ένα τέταρτο από τα νέα δανεικά μας θα καλύψει τις ζημιές από τα προηγούμενα δανεικά που υποτίθεται ότι μας χάρισαν. Το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα θα πάει στην αποπληρωμή χρωστούμενων και τόκων.

Ειλικρινά αξίζει να διαβάσετε όλο το άρθρο που παραθέτει τις δηλώσεις του Βενιζέλου, αν αντέχετε. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλύτερο δείγμα διάτρητου πολιτικού λόγου σε τόσο συμπαγή μορφή. Κομψά δομημένου, με σωστά Ελληνικά, χωρίς ίχνος ειλικρίνειας.

Το μόνο σημείο στο οποίο εντοπίζονται ψήγματα αλήθειας είναι το εξής: «Δίνεται στη χώρα μας μια νέα ευκαιρία, που πρέπει να αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι, πρώτα στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ψυχολογίας». Εδώ εννοείται μόνο στο επίπεδο της ψυχολογίας, γιατί τα άλλα οφέλη του νέου Μνημονίου είναι ανύπαρκτα.

Το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης είναι να καθησυχαστεί ο κόσμος, να προλάβουν να προετοιμαστούν οι εταίροι μας για το σχεδόν αναπόφευκτο ενδεχόμενο της επίσημης χρεωκοπίας μας και φυσικά να φορτωθούμε με ακόμα περισσότερα χρέη.

Θεωρητικά, ο στόχος να φθάσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020 είναι πιθανό να επιτευχθεί. Περίπου όσο πιθανό είναι να αποκτήσει η Ελλάδα τεχνολογία που θα της επιτρέψει να εκτοξεύσει τον Πάγκαλο με την ταχύτητα του φωτός στο Διάστημα.

Γιατί; Επειδή όλες αυτές οι προβλέψεις προϋποθέτουν ότι η ύφεση δεν θα επιδεινωθεί. Το πώς θα γίνει αυτό με 60.000 επιχειρήσεις να κλείνουν φέτος, με την ανεργία να εκτοξεύεται και την αγορά να νεκρώνει δεν το εξετάζει κανείς στην ΕΕ. Θέλετε να αγνοήσουμε εντελώς την κοινή λογική και να μιλήσουμε με τη γλώσσα των οικονομικών;

Το ΑΕΠ αυτής της χώρας εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από την οικονομική δραστηριότητα του Δημοσίου. Κακώς –κάκιστα- άλλα έτσι είναι. Όσο αυτή περιορίζεται, ώστε να μειωθούν οι δαπάνες, τόσο το ΑΕΠ θα συρρικνώνεται. Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί, αλλά αυτό θα έχει συνέπειες τις οποίες δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε επειδή δε μας βγαίνει ο λογαριασμός.

Δυστυχώς, η πρόβλεψη του Citigroup για χρέος στο ύψος του 170% του ΑΕΠ το 2020 είναι πολύ πιο πιθανό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, όμως, δεν είναι ούτε το νέο Μνημόνιο, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ και το σινάφι της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας παραμένουμε εμείς. Όσο συνεχίζουμε να συντηρούμε το σαθρό πολιτικό σύστημα και το παρακράτος που αυτό έχει δημιουργήσει, όσο συνεχίζουμε τις ίδιες τακτικές της ανευθυνότητας που μας έφεραν ως εδώ, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Τρανό παράδειγμα σαπίλας: η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί Συνταγματικότητας του Μνημονίου του Α’ (μεγάλη η χάρη του). Σύμφωνα με το ΣτΕ, μεταξύ άλλων εξωφρενικών αναφέρεται ότι το Μνημόνιο «δεν έχει τον χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας».

Ένα κείμενο (το οποίο έχει συνταχθεί στα Αγγλικά) που αποτελεί συμφωνία μεταξύ του ελληνικού κράτους, 14 κρατών-δανειστών, μιας τράπεζας ανάπτυξης ενός άλλου κράτους και δύο διεθνών οργανισμών ΔΕΝ έχει χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης. Σύμφωνα πάντα με το ΣτΕ.

Όχι, δεν είναι διεθνής σύμβαση, είναι απλά σύμβαση μεταξύ πολλών εθνών.

Στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΚΤ και ΕΕ) δεν συμπεριέλαβα το ΔΝΤ, καθώς δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο και επιπλέον εκφράζει επιφυλάξεις για τη νέα συμφωνία. Μέλη του ΔΝΤ εκφράζουν επιφυλάξεις που αφορούν στα δικαιώματά ΜΑΣ. Όχι η κυβέρνηση της χώρας, αλλά μέλη ενός διεθνούς οργανισμού αντιτίθενται στην μεταρρύθμιση του ελληνικού Συντάγματος.

Η οποία μεταρρύθμιση, σε τελική ανάλυση, τους συμφέρει.

Σε αυτό το σημείο φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός  πεινασμένου σκυλιού στην άκρη του δρόμου που είναι τόσο αξιοθρήνητο ώστε ο ίδιος ο μπόγιας λυπάται να το πάει για ευθανασία. Έστω κι αν αυτή είναι η ρουτίνα του.

Βλέπετε, η Ελλάδα δεν είναι «κοπρόσκυλο», δεν είναι (τυπικά) τριτοκοσμική χώρα. Δεν είναι καν Αργεντινή η οποία, αν και κάποτε ήταν πλούσια, παραμένει μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, μιας «δεύτερης» περιοχής στα άπληστα μάτια των «πολιτισμένων» Δυτικών.

Βαθιά μέσα του, ο κάθε τεχνοκράτης χρηματιστής, οικονομολόγος, πολιτικός ξέρει ότι εδώ γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός,  η τέχνη, το πολίτευμά του και η επιστήμη του. Ακόμα και το όνομα της κας Μέρκελ (Αγγέλα Δωροθέα) είναι ελληνικό. Αλλά δεν μπορεί να σε σεβαστεί, κακόμοιρε Έλληνα, όταν δε σέβεσαι τον εαυτό σου.

Μόνο να σε λυπάται, λίγο, προτού σε βγάλει από τη μιζέρια σου.

Μουσικό Διάλειμμα #5

Advertisements

Βρωμιάρη έλληνα, μόκο

Σήμερα φιλοξενώ άλλο ένα κείμενο του Ηλία, ένα κείμενο σκληρό και επιθετικό. Γιατί ακόμα κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, όχι όλοι, αλλά πολλοί περισσότεροι απ’ όσο θα έπρεπε και δυστυχώς δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξυπνήσουμε από μια ψυχρολουσία. Το ρολόι μετρά αντίστροφα και αν δεν αλλάξουν τα πράγματα σύντομα, θα επακολουθήσουν άσχημα, πολύ άσχημα γεγονότα.

Κάποια πράγματα απλά δεν μπορείς να τα δεχτείς. Κάποια πράγματα απλά ξεπερνάνε τα όρια και σε αναγκάζουν να κάνεις σκοτεινές σκέψεις, σκέψεις που περιλαμβάνουν το θάνατο και το αίμα. Ένα από τα πράγματα που δεν μπορείς να δεχτείς είναι φυσικά και η Γερμανία. Αυτή η κατάπτυστη χώρα, οι δολοφόνοι των λαών, οι ακόμα Χιτλερολάτρες που πίνουν στις κούπες τους μαζεμένο το σάλιο των ναζί ως αμβροσία.

Όχι, δεν μιλάω για τον λαό, μην μπερδεύεστε εσκεμμένα όσοι έχετε τη μύγα.

Μιλάω για τις πολιτικές ηγεσίες οι οποίες, όπως σε κάθε χώρα, κρύβουν από το λαό την αλήθεια και την πραγματική τους ταυτότητα. Ούτως ή άλλως οι λαοί δεν ακούγονται σήμερα και ο καθρέφτης τους είναι οι κυβερνήσεις.

Οι λαοί είναι ένα τίποτα σήμερα.

Μέσα σε αυτό το τίποτα λοιπόν είναι τουλάχιστον αδιανόητο να βλέπουμε μια κυβέρνηση να εμπαίζει τόσο την Ευρωπαϊκή κοινότητα (με όση «κοινότητα» της έχει απομείνει) και να βγάζει το άχτι της σε μια αδύναμη, εξευτελισμένη χώρα σα τη δική μας.  Αυτή η χώρα, η Γερμανία, κατάφερε να αποφύγει τις επανορθώσεις που έπρεπε να αποδώσει λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συμφωνία φυσικά με άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία.

Και όχι μόνο.

Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία εξανάγκασε την Ελλάδα να της δανείσει χρήματα την περίοδο της κατοχής, που ακόμα μας τα χρωστάει. Παρακολουθώντας το Κουτί της Πανδώρας έμαθα μάλιστα ότι υπάρχουν και αποδείξεις των δύο πρώτων δόσεων που κατέθεσε ο Χίτλερ. Ναι, ο Χίτλερ, που σκότωνε καθημερινά εκατοντάδες ανθρώπους στη χώρα μας, πλήρωνε τις δόσεις του.

Η σημερινή Γερμανική κυβέρνηση, όμως, όχι μόνο δεν πληρώνει τις δόσεις ενός δανείου που δεν έχει αποπληρωθεί και μετράει πλέον σε δις, όχι μόνο δεν δίνει δεκάρα για τις επανορθώσεις και τις αποζημιώσεις που χρωστά σε αυτή τη χώρα, έχει και το θράσος -ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ- να ζητάει από τον ελληνικό λαό να θρέψει τον γερμανικό.

Φυσικά ο γερμανικός λαός δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει.

Εντούτοις η ουσία όλων αυτών δεν έχει να κάνει μόνο με τις γερμανικές κυβερνήσεις – που ούτως ή άλλως είναι ένας από τους εμετούς της ανθρωπότητας. Η ουσία όλων αυτών έχει να κάνει και με τις ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν ξεπεράσει στο εν λόγω θέμα αλλά και γενικότερα πλέον την έννοια της προδοσίας. Αυτές είναι οι κυβερνήσεις που εμείς, οι βρωμεροί έλληνες, ψηφίζουμε εδώ και χρόνια. Αυτές είναι οι κυβερνήσεις που έχουν συνειδητά διακόψει κάθε ΝΟΜΙΜΗ προσπάθεια διεκδίκησης των αποζημιώσεων – οι δικές μας κυβερνήσεις.

Πως αισθάνεσαι, βρωμιάρη έλληνα; Αισθάνεσαι ωραία ρε βρωμιάρη πίσω από τις δικαιολογίες σου;

Οι κυβερνήσεις μας λοιπόν, σε ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ με τις ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ, δεν επιτρέπουν στο λαό και στη χώρα να πάρει τις αποζημιώσεις που δικαιούται.

Δεν ξέρω αν το διαβάσατε καλά. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κυβέρνηση συνεργάζεται ΑΚΟΜΑ με τη ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ, ΑΥΤΗ την περίοδο, με σκοπό να μην αποδοθούν οι επανορθώσεις και οι αποζημιώσεις, που θα σήμαινε την απόλυτη ελάφρυνση της χώρας στο θέμα του χρέους. Αντί αυτού, μας αναγκάζουν να πληρώσουμε εκ νέου τους Γερμανούς, ενώ οι ίδιοι οι βουλευτές παράλληλα δεν κόβουν τίποτα ουσιαστικό από το μισθό τους ή τις παροχές τους, όπως η ασυλία και η πρόωρη συνταξιοδότηση (γιατί αυτά πλέον είναι παροχές). Κρατούν λοιπόν τα κεκτημένα, μπλοκάρουν τις ΝΟΜΙΜΕΣ ενέργειές μας για τη διεκδίκηση των γερμανικών χρεών και παράλληλα μας βάζουν να πληρώσουμε ΞΑΝΑ τη Γερμανία. Σαν να είμαστε εμείς που της χρωστάμε.

Πήγαινε τώρα να ψηφίσεις πάλι τους προδότες και κάνε μόκο ρε σίχαμα έλληνα, αν και δεν σου ταιριάζει αυτό το όνομα πια.

Έλληνες δεν είμαστε πια ρε βρωμιάρηδες. Είμαστε μια άμορφη, βρωμερή μάζα που σκεφτόμαστε μόνο πώς θα είμαστε εμείς χαρούμενοι, ξεχωριστά. Και όσοι πιστεύουν το αντίθετο είναι οι βολεμένοι, αυτοί που έχουν στον ήλιο μοίρα και που φοβούνται μήπως χάσουν αυτά τα τελευταία ψίχουλα που διαθέτουν αν αλλάξουν τα πράγματα.

Εικονική Πραγματικότητα

Μια αγαπημένη φίλη σχολίασε πρόσφατα στο Facebook ότι αυτό που ζούμε μοιάζει με καλοστημένο videogame. Συμφωνώ, εν μέρει. Τα videogames τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου απόδραση από την καθημερινότητα. Στα περισσότερα από αυτά ο ήρωας/πρωταγωνιστής δρα, αγωνίζεται, μάχεται για ένα σκοπό. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κλειστή «πίστα», όπως στα παλιότερα παιχνίδια ή σε μια ρεαλιστική απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου, όπως στα πιο σύγχρονα.

Οι εχθροί είναι ξεκάθαροι. Ο στόχος είναι σαφής. Ο ήρωας (συνήθως) ανταμείβεται στο τέλος. Ο παίκτης αν είναι αρκετά γρήγορος, ικανός ή αναλυτικός (ανάλογα με το είδος παιχνιδιού) τελικά θα θριαμβεύσει. Το κακό θα συντριβεί.

Αυτό το καλοστημένο videogame που ζούμε καθημερινά είναι εντελώς ανάποδο. Οι χειρότεροι εχθροί είναι αυτοί που προσποιούνται πως εκπροσωπούν το δίκαιο. Οι στόχοι βρίσκονται παντού και πουθενά. Ο παίκτης τιμωρείται αν είναι ικανός, έντιμος και ευσυνείδητος. Το κακό θριαμβεύει.

Η εικονική πραγματικότητα που δομείται γύρω μας, μέρα με τη μέρα αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα εφιαλτικά σενάρια του «1984» του Όργουελ και του «V for Vendetta» του Μουρ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι όσο η τεχνολογία προοδεύει και οι καθαυτό εικονικοί κόσμοι του Internet και των videogames μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο αληθοφανείς, τόσο ο πραγματικός κόσμος γίνεται όλο και πιο ψεύτικος και παράλογος.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά αναλύσεις επί αναλύσεων για τους φοβερούς κινδύνους που κρύβουν οι εικονικοί κόσμοι, ενώ η ύπουλη διάβρωση καθετί πραγματικού περνά απαρατήρητη.

Μιλούν συνεχώς για τους, υπαρκτούς βεβαίως, κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά στην κατάχρηση του Internet. Κανείς δεν μιλά για τη συστηματική καταστροφή των αξιών βάσει των οποίων θα έπρεπε να ανατρέφονται.

Χθες στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν δακρυγόνα εναντίον μαθητών. Την περασμένη Κυριακή εναντίον 90χρονων αγωνιστών και πολιτών κάθε ηλικίας που πήγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Κανείς δεν μιλά για τη βία αυτή, ούτε για την ψυχολογική βία που υπόκεινται όλοι καθημερινά.

Η εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν δεν αναγνωρίζει ότι στις 12/02 έλαβε χώρα ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γνωρίσει η γενιά μας, παρά μόνο ότι ορισμένοι εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι, οπορτουνιστές ή απλά εξαγριωμένοι έκαψαν πολλά κτήρια στην Αθήνα.

Στην εικονική μας πραγματικότητα η τηλεόραση προβάλλει μόνο όποια μέρη των γεγονότων βολεύουν τους καναλάρχες και αυτούς με τους οποίους συμμαχούν ανά πάσα στιγμή, είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον. Και αυτό αποκαλείται «ενημέρωση».

Με αφορμή τα επεισόδια αυτά, προωθείται πλέον νομοθεσία η οποία θα θέτει περιορισμούς στις διαδηλώσεις, ώστε να μην «παρακωλύεται η κυκλοφορία στο κέντρο». Όπως καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο ώστε να «προστατευτεί η δημόσια περιουσία των πανεπιστημίων». Και όχι επειδή η αστυνομία αδυνατούσε να συνεργαστεί με τους πρυτάνεις ώστε να συλληφθούν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Παρόλα αυτά, είχε γίνει επίσημη καταγγελία στις Αρχές ότι από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου η Νομική είχε μετατραπεί σε βιοτεχνία παραγωγής μολότοφ. Πού ήταν η αστυνομία; Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο την εμπόδισε αυτή τη φορά;

Στην εικονική μας πραγματικότητα η αστυνομία δεν προστατεύει τον πολίτη, όπως οφείλει, όταν εξασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο του δικαίωμα να διαμαρτύρεται ειρηνικά. Τον ψεκάζει με δακρυγόνα και αφήνει τον κουκουλοφόρο να καίει ανενόχλητος. Δεν προστατεύει, τελικά, ούτε το «άστυ», την πόλη, αλλά ούτε και το νόμο.

Και όλα αυτά γίνονται για να ψηφιστούν άρον-άρον μέτρα τα οποία όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την ύφεση, αλλά περιγράφονταν και σε ένα κακομεταφρασμένο κείμενο από το οποίο έλλειπαν βασικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, η βουλευτής Λούκα Κατσέλη, η οποία είχε ψηφίσει μάλιστα το πρώτο Μνημόνιο, κατέθεσε στοιχεία που παρουσίαζαν πρωτογενές πλεόνασμα για την οικονομία μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να αντέξουμε και τη χρεωκοπία.

Φυσικά, τέθηκε για μία ακόμα φορά θέμα «κομματικής πειθαρχίας» με αποτέλεσμα οι διαφωνούντες βουλευτές να διαγραφούν από το κόμμα τους. Η λέξη «βουλευτής», παρεμπιπτόντως, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «βουλεύω» που σημαίνει «σκέπτομαι, αποφασίζω».

Δεν διαγράφηκαν οι βουλευτές που κάθονταν στο καφενείο της Βουλής και έβλεπαν μπάλα την ώρα που συζητούνταν το πιο σημαντικό έγγραφο που θα εγκρίνουν ποτέ στη μίζερη ζωή τους. ‘Οχι. Διαγράφηκαν όσοι εξέφρασαν άποψη για αυτό.

Στην εικονική μας Δημοκρατία είναι αποδεκτό οι βουλευτές να ψηφίζουν τυφλά ό,τι πει ο Αρχηγός, αντί για εκείνο που τους υπαγορεύει η πολιτική τους σκέψη και συνείδηση. Είναι, με μία λέξη, ακόλουθοι.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται από μια συγκυβέρνηση, η οποία δεν είναι συγκυβέρνηση, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά στήριξη. «Οι απόψεις δεν είναι πουκάμισα για να τα αλλάζεις». Είπε ο Αντωνάκης μας.

Παρόλα αυτά, μέσα σε διάστημα τριών μηνών, έστειλε ενυπόγραφη δέσμευση στην τρόικα, όπως είχε αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει και πρόσταξε τους ακόλουθούς του να ψηφίσουν το Μνημόνιο 2, όπως είχε επίσης αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει.

Δέχθηκε, επίσης, την προσχώρηση δύο «μεγάλων» πολιτικών προσωπικοτήτων από το ΛΑ.Ο.Σ., ένας εκ των οποίων προ διετίας είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας ότι θα πήγαινε ποτέ στη Ν.Δ. του Σαμαρά για «να πει ναι στους μετανάστες και στην Τουρκία». Γιατί προφανώς περίμενε πρώτα να πει «ναι» και στο νέο Μνημόνιο.

Αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα αποτελεί διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημά της το «Λεφτά υπάρχουν» αποκλείοντας προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ ήδη δύο μήνες μετά τις εκλογές, ο Γ. Παπανδρέου είχε πραγματοποιήσει επαφές με τον Στρος Καν.

Στη συνέχεια κατέρριψε μία προς μία όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ψηφίζοντας μια απαράδεκτη δανειακή σύμβαση με δυσμενείς όρους, όπως ομολόγησε –κατόπιν εορτής– ακόμα και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη χώρα μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκε, εκτός από την επιβολή άδικων χαρατσιών και φόρων.

Όλο αυτό το έργο, ο υπερήφανος πρωθυπουργός το συνόψισε λέγοντας ότι «έκαναν λάθη, αλλά πέτυχαν πολλά» και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε ως αποστολή απλά να ψηφίσει μια ακόμα χειρότερη δανειακή σύμβαση από την προηγούμενη, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση.

Και επιμένετε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αποδεκτά; Επιμένετε ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας και ότι οι κατάπτυστοι αυτοί σαλτιμπάγκοι, που δεν έχουν ίχνος τιμής και αξιοπρέπειας, μπορούν και θέλουν να μας σώσουν;

Επιμένετε ότι έχουμε Δημοκρατία και ότι το Σύνταγμα δεν έχει γίνει κουρέλι;

Επιμένετε ότι δε ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Μουσικό Διάλειμμα #4

Η ζωή δεν είναι videogame, ούτε πρέπει να γίνει. Παρόλα αυτά, στα videogames κρύβονται ενίοτε και αλήθειες για τη ζωή. Μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ενός αξέχαστου ήρωα παιχνιδιού γουέστερν είναι η εξής: «Όσο υπάρχουν όπλα και χρήμα, δε θα υπάρξει ελευθερία.» Σας αφήνω με ένα λυπημένο, αλλά όμορφο τραγούδι.

Ματαιοληψία Κυρίες & Κύριοι

Το να θεωρήσει κάποιος ότι ο μέσος Έλληνας αυτή τη στιγμή είναι εξοργισμένος, αδικημένος ή προσεχώς τρομοκράτης είναι τόσο κλισέ που κοντεύει να αγγίξει τα σύνορα της οδυνηρής αλήθειας.

Ναι, ο μέσος Έλληνας είναι έτοιμος να σκοτώσει, να μαχαιρώσει και να υπερασπίσει τα δίκαιά του, όσα δεν άφησε βέβαια να του ξεγλιστρήσουν στο βωμό της αμορφωσιάς και της οκνηρίας του.

Σε καιρούς ήττας, όμως, εθνικής και προσωπικής, ο μέσος Έλληνας αντλεί τις δυνάμεις του, οργανώνεται και πιστεύει στο θαύμα ακολουθώντας τους ανθρώπους της Τέχνης, εκτός και αν βάλλεται βέβαια κυριολεκτικά από εχθρικά πυρά ή την κατάρα της πείνας (σε τοιαύτη περίπτωση απλά παίρνει το όπλο δίχως δεύτερη σκέψη).

Σε καιρούς ήττας ο μέσος Έλληνας ενδυναμώνεται από την Τέχνη (είμαστε ευαίσθητοι τρομάρα μας).

Με δεδομένο τον εξευτελισμό των κομμάτων και με αποκορύφωμα τη γελοιοποιημένη πλέον Αριστερά «του λαού» (που το δίκαιό της είναι ριζωμένο στη ναφθαλίνη του χρόνου και δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα) και τον συγκερασμό της προδοσίας από τα Μ.Μ.Ε. (με ελάχιστες εξαιρέσεις που καίνε τις τελευταίες τους στάχτες), ο μέσος Έλληνας ψάχνει να οδηγηθεί από τους ποιητές του, τους λογοτέχνες του, τους μουσικούς του, τους ηθοποιούς του και από ανθρώπους που η πολιτική τους πορεία έχει πλέον αποκτήσει έναν μυθικό, ασματικό χαρακτήρα υπερηφάνειας.

Μπορεί να μην το ξέρει, αλλά ψάχνει.

Ποιοι ήταν λοιπόν στη μεγάλη συγκέντρωση, πρώτοι και αποσβολωμένοι; Ο Γλέζος και ο Θεοδωράκης.

Τι σημαίνει αυτό;

Αυτό, κυρίες και κύριοι σημαίνει ότι επτωχεύσαμεν πνευματικά ως εκεί που δεν πάει άλλο. Τι λάβαμε από τις παρουσίες των δύο κορυφαίων προσωπικοτήτων; Δύναμη; Ελπίδα; Ή κατάντια;

Ματαιοληψία κυρίες και κύριοι, λάβαμε ματαιοληψία.

Που είναι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες, οι ποιητές μας, οι λογοτέχνες μας; Που είναι οι έγκλειστοι στην υποτιθέμενη Τέχνη τους; Που είναι οι τραγουδιστάδες μας; Που είναι οι συγκεντρώσεις τους, που είναι η έμπνευσή τους και η θέση τους;

Από ότι φαίνεται, οι περισσότεροι από αυτούς αρέσκονται απλά στο να μιλούν μία φορά στο τόσο, να εξιστορούν πώς αυτοί έχουν παλέψει παλαιότερα και πώς στις φλέβες τους ρέει αίμα ελληνικό, αίμα… αγάπης για μια παλιά, χαμένη Ελλάδα.

Ενίοτε δημοσιεύουν μια πομπώδη ανάλυση της κατάστασης για να δείξουν ότι την… αναλύουν εις βάθος ή εκδίδουν ακατανόητους στίχους δοσμένοι πάντα στη «μεγάλη Τέχνη» και όχι στην παρούσα κατάσταση.

Με άλλα λόγια, οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες μας έχουν μεταμορφωθεί σε πολιτικούς. Κενά λόγια, μηδέν ενέργειες και κανένα ταρακούνημα ουσιαστικό.

Αυτή την περίοδο όπου πρέπει να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν (και τα πολύτιμα χρήματά τους) για να οργανώσουν, να απαιτήσουν και να πιέσουν, κάθονται στην άκρη σαν κότες υψηλής διανόησης.

Μπορεί ο μέσος Έλληνας να πάρει τη θέση τους; Όχι, δεν μπορεί. Γιατί; Γιατί αυτοί δεν ανήκουν στην κατηγορία του μέσου Έλληνα. Και γιατί αυτό παρακαλώ; Γιατί αυτοί έχουν τη δυνατότητα να καταφέρουν, με ευκολία, χρησιμοποιώντας το όνομα, τις διασυνδέσεις και την περιουσία τους όσα ο μέσος, άσημος Έλληνας και δύο μυθικές προσωπικότητες που έχουν πλέον το χαρακτήρα του μπιμπελό για τους πολιτικούς, δεν μπόρεσαν να καταφέρουν με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχουμε δει στη γενιά μας.

Τι λαμβάνουμε από τους σύγχρονους καλλιτέχνες; Τίποτα. Σε μια χώρα που φταίμε ΌΛΟΙ, δεν βλέπω κανέναν να απαιτεί από αυτούς να μας οδηγήσουν, να μας εμπνεύσουν, να μας απολέσουν το χαρακτηρισμό της μάζας και να μας δώσουν την ταυτότητα ενός λαού. Που ούτως ή άλλως την ψάχνουμε. Έστω και για μια μέρα, έστω και με μία σταγόνα του ταλέντου και της προσωπικότητάς τους.

Προσωπικά ντράπηκα που είδα αυτούς τους θρυλικούς ανθρώπους, γερασμένους και ταλαιπωρημένους, να μας αντιπροσωπεύουν, γιατί θα έπρεπε πλέον εμείς να αντιπροσωπεύουμε αυτούς.

Αυτό που παίρνουμε, κυρίες και κύριοι, από τους σύγχρονους καλλιτέχνες  καλείται ματαιοληψία. Και είναι καιρός να σταματήσουν όλοι να απαιτούν από το λαό, από τον μέσο Έλληνα να καταλάβει τα πάντα, να οργανώσει τα πάντα, να αντισταθεί στα πάντα.

Ας πάρει και κάποιος άλλος μια ευθύνη επιτέλους.

While you make pretty speeches,
I’m being cut to shreds…
You feed me to the lions,
a delicate balance…

And this just feels like spinning plates…
I’m living in cuckoo land…
And this just feels like spinning plates…
Our bodies floating down the muddy river.

Η Δημοκρατία φλέγεται

Είμαι θυμωμένος. Είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου, καταρχάς, γιατί αποδείχθηκα αφελής. Πίστεψα, λέει, ότι επειδή θα κατέβαιναν στο Σύνταγμα ο Μίκης και ο Μανώλης, η διαμαρτυρία θα ήταν ειρηνική. Ότι τα ΜΑΤ δεν θα εκσφενδόνιζαν δακρυγόνα αδιακρίτως. Ότι οι γνωστοί-άγνωστοι θα παρέμεναν στα λαγούμια τους μέχρι να βραδιάσει και να αποχωρήσουν τα τιμημένα γηρατειά της χώρας. Ότι οι ανεγκέφαλοι χούλιγκαν θα παρέμεναν μακριά από την καρδιά της διαδήλωσης.

Το λάθος μου το αντιλήφθηκα ήδη από τις 5:30 όταν ακούστηκαν οι πρώτοι κρότοι των δακρυγόνων, από τους εκατοντάδες που θα επακολουθούσαν. Φθάνοντας στο πίσω μέρος της Βουλής συνάντησα το πρώτο μεγάλο μπλόκο από τις κλούβες των ΜΑΤ. Έκανα τον κύκλο για να μπορέσω να φθάσω στη Μητροπόλεως πού ήταν ο αρχικός μου προορισμός, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο.

Μπλόκα παντού. Το Σύνταγμα σε κλοιό. Για αυτό όταν πολύ αργότερα θα έφθαναν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, θα έβρισκαν τους δρόμους κλειστούς. Όχι γιατί τα εμπόδισαν διαδηλωτές ή κουκουλοφόροι. Κλείνει η παρένθεση.

Το σκηνικό είχε έντονα στοιχεία σουρεαλισμού. Ο ουρανός είχε καθαρίσει μετά τη βροχή και είχε λιακάδα. Καθώς πλησίαζα στο Σύνταγμα ακούγονταν οι γνωστές μουσικές του Μίκη. Από πίσω κάποιος ρασοφόρος με τηλεβόα μας υπενθύμιζε ότι είμαστε Χριστιανοί. Για ποιο λόγο δεν είμαι βέβαιος. Πιστεύω, όμως, ότι η υπενθύμιση θα ταίριαζε περισσότερο μέσα στη Βουλή και σε κάθε μπλόκο της Αστυνομίας.

Μια κοπέλα ούρλιαζε μπροστά σε ένα από αυτά: «Ντροπή σας! Ξεπουλάνε τη χώρα μας και σεις τους φυλάτε! 400 Ευρώ θα παίρνετε και σεις από αύριο!» Πλήρης απάθεια των ένστολων. Πιστεύω ότι όταν φοράνε κράνος και εξάρτηση παύουν να λειτουργούν τα κέντρα σκέψης. Η αίσθηση υπεροχής που τους δίνει η προστασία της μάσκας και της ασπίδας απέναντι στους ακάλυπτους πολίτες δρα σα ναρκωτικό.

Αλλιώς πως μπορεί κανείς να ψεκάσει με χημικά στο πρόσωπο τον Μανώλη Γλέζο ή να τον πιάσει από το λαιμό; Ούτε καν αυτόν, ακόμα και έναν οποιονδήποτε συνταξιούχο που κατέβηκε για να διαμαρτυρηθεί για την ανύπαρκτή του σύνταξη των 400 Ευρώ. Που θα φορολογείται πλέον. Που θα πρέπει να καλύψει πια και τα φάρμακά του. Και το νοίκι ή το χαράτσι. Και το πετρέλαιο;

Κοιτάζω από χθες αυτές τις φωτογραφίες και παγώνουν τα δικά μου κέντρα σκέψης. Από ντροπή. Από οργή. Από την αδυναμία μου να καταλάβω τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί. ΕΣΑΤζήδες; Βασανιστές; Νόμιζα ότι αυτά στην Ελλάδα του 2012 ήταν φαντάσματα του παρελθόντος. Θυμώνω ξανά. Αποδείχθηκα και πάλι αφελής.

Φθάνοντας στην Καραγιώργη Σερβίας άκουσα τους επόμενους κρότους. Η μουσική σταμάτησε. Ακούγονταν μόνο φωνές. «Μην πάτε πίσω! Μπροστά πάμε, στην πλατεία!» Ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που αγωνιζόσουν να κάνεις δυο βήματα. Η ατμόσφαιρα είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη. Από κείνη τη στιγμή, ήταν σχεδόν 6 η ώρα, μέχρι την ώρα που έφυγα, δυόμιση ώρες αργότερα, δεν πέρασε στιγμή που να μην αναπνέω με δυσκολία ή να μη δακρύζουν τα μάτια μου.

Πολύς κόσμος είχε προμηθευτεί ιατρικές μάσκες. Πιτσιρικάδες, 30άρηδες, γέροι, 60χρονες κυρίες με βαμμένο μαλλί και τις μάσκες να αγκομαχούν. Μέσα στο στριμωξίδι, το σκηνικό έμοιαζε με την εντατική μονάδα εφημερεύοντος νοσοκομείου. Μόνο που ο ασθενής ήταν η Ελλάδα.

Με τα πολλά κατάφερα να φθάσω στη Μητροπόλεως. Μέχρι να γίνει αυτό, είχε πέσει ομίχλη σε όλη την περιοχή από τα δακρυγόνα. Ανέβασα το λαιμό από το ζιβάγκο μέχρι τα αυτιά μήπως και αναπνεύσω καλύτερα. «Όχι πια δάκρυα», αστειεύομαι στους φίλους που με περίμεναν.

Κάπου διάβασα ότι πρέπει, λέει, να διαδηλώνουμε με ακάλυπτα πρόσωπα. Σύμφωνώ. Όταν, όμως, δεν μπορείς να σταθείς από τα δακρυγόνα αυτό είναι αδύνατο. Την Κυριακή δεν υπήρχαν «κουκουλοφόροι». Ήταν όλοι κουκουλοφόροι και μασκοφόροι, αναγκαστικά. Άλλοι εγκάθετοι και άλλοι αυτόκλητοι. Άλλοι πληρωμένοι και άλλοι απλήρωτοι. Άλλοι ασυνείδητοι και άλλοι συνειδητοποιημένοι. Άλλοι εξαγορασμένοι και άλλοι εξαγριωμένοι. Και εξαθλιωμένοι.

Κάποιοι «χτύπησαν» προσχεδιασμένους στόχους. Άλλοι έκαψαν αυτά που θεωρούν ως σύμβολα της κρίσης και του καπιταλισμού, τράπεζες και πολυκαταστήματα. Ορισμένοι απλά επιδόθηκαν σε πλιάτσικο. Όταν επικρατεί απόλυτο χάος είναι αδύνατον να βγει ασφαλές συμπέρασμα για το τι κάηκε απο ποιούς και για ποιο λόγο.

Εξίσου αδύνατον, όμως, είναι να πιστεύουν κάποιοι πως για όλα φταίει ο κόσμος που κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί. Πως όποιος διαδηλώνει «πάει γυρεύοντας». Πως στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν 2000 κουκουλοφόροι (και όχι 800.000 – 1.000.000 πολίτες) γιατί έτσι λένε στην τηλεόραση.

Έπρεπε να φθάσω στα 37 μου για να μάθω ποιος είναι ο λόγος που σε συμπλοκές με τα ΜΑΤ, οι διαδηλωτές βάζουν φωτιές στους κάδους απορριμάτων. Ως τώρα πίστευα ότι ήταν απλά βανδαλισμός. Στην πραγματικότητα αυτό γίνεται για να διαλύεται το δακρυγόνο. Τα μόνα σημεία που ανέπνεες ελεύθερα στο κέντρο ήταν δίπλα στους φλεγόμενους κάδους.

Όσο για τα φλεγόμενα κτήρια, είναι κρίμα. Άλλο τόσο κρίμα όμως είναι να φλέγεται η Δημοκρατία. Να πεινάνε άνθρωποι που δούλεψαν (και πλήρωναν) μια ζωή. Να ψηφίζονται αδιέξοδα μέτρα από ανθρωπάρια που αράζουν στο καφενείο της Βουλής βλέποντας μπάσκετ και μπάλα. Να δέχονται επίθεση προσωπικότητες-σύμβολα του Ελληνισμού γιατί έχουν το θράσος στα 80+ να αγωνίζονται ακόμα.

Το θετικό; Πάντα υπάρχει θετικό. Μέσα στο χάος και στον πανικό, έδινε ο ένας στον άλλο κρέμες ή νερό για τα μάτια και χαρτομάντηλα. Αυτό λέγεται αλληλεγγύη και είναι κάτι που το βόλεμα σε κάνει να το ξεχνάς. Στις δύσκολες αυτές μέρες είναι καλό που το θυμόμαστε πάλι. Είναι το μόνο πράγμα που θα μας σώσει. Είναι, δε και το κυριότερο πράγμα που λείπει από τους πολιτικούς.

Δεν τελειώσαμε. Τώρα μόλις αρχίσαμε.

Μουσικό Διάλειμμα #3

Μπορεί οι πολιτικές του επιλογές να μην ήταν πάντα οι καλύτερες. Ήταν όμως τίμιες. Μπορεί, καθαρά τεχνικά, να μην είναι ο καλύτερος συνθέτης του κόσμου. Η μουσική του, όμως, έντυσε τόσο απλά και λιτά τους στίχους του Ελύτη, που τους έφερε πιο κοντά σε όλους τους Έλληνες. Ο Μίκης και ο Μανώλης είναι άνθρωποι-σύμβολα της Ελλάδας που ύμνησε ο ποιητής. Και το αποδεικνύουν, έμπρακτα, στα 90 τους σχεδόν όταν άλλοι, πολύ νεότεροί τους μένουν στα λόγια. Ελάχιστος φόρος τιμής, λοιπόν.

http://www.youtube.com/watch?v=w0F08pptTXQ

Τα στατιστικά σκοτώνουν

Όσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πιέζουν να χαμηλώσουμε τους δυσθεώρητους μισθούς μας ώστε να «αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας, τόσο αναρωτιέμαι πως γίνεται οι μισθοί μας να είναι λίγο υψηλότεροι από εκείνους των Ισπανών και των Πορτογάλων και το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος» μας να ανταγωνίζεται το γερμανικό.

Αποφάσισα, λοιπόν, να πραγματοποιήσω μια αναζήτηση στο Internet για πληροφορίες. Και εκεί (εδώ;) ανακάλυψα τον όρο Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας (Nominal Unit Labor Cost).  Αυτό συνήθως εννοούν οι ντόπιοι φωστήρες μας όταν αναφέρονται στο «μισθολογικό κόστος».

Το θέμα είναι ότι αυτός ο οικονομικός δείκτης, που θεωρείται πολύ σημαντικός για την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, συμπεριλαμβάνει διάφορους συντελεστές, ένας εκ των οποίων είναι το ύψους του μισθού. Συνυπολογίζονται και διάφορα άλλα στοιχεία, όπως οι τιμές, ο τρόπος λειτουργίας της εκάστοτε οικονομίας και η παραγωγικότητα.

Το δε καλύτερο από όλα είναι ότι το μέτρο σύγκρισης για τις χώρες της Ευροζώνης είναι… η Γερμανία. Συγκρίνεται η ελληνική οικονομία, λοιπόν, με την δεύτερη σε πολυπλοκότητα οικονομία του κόσμου και τον δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα του κόσμου.

Συγκρίνεται μια χώρα της οποίας το 3,3% της οικονομίας βασίζεται στην αγροτική παραγωγή (παρά τον αδυσώπητο πόλεμο που αυτή έχει υποστεί) σε σχέση με το μηδαμινό 0,9% της Γερμανίας. Μια χώρα με υψηλό ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών, όπως η Ελλάδα αξιολογείται κυρίως με βάση τη μισθωτή εργασία.

Μια χώρα με σχεδόν ανύπαρκτη βαριά βιομηχανία με τη χώρα που κατέχει το μερίδιο του λέοντος στις αγορές προϊόντων υψηλής πολυπλοκότητας. Όταν η παραγωγικότητα υπολογίζεται με βάση την αξία του παραγόμενου προϊόντος, μαντέψτε ποιος ευνοείται στη σύγκριση.

Είναι σα να συγκρίνεις ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης βομβαρδιστικών stealth με ένα εργοστάσιο που παράγει στραγγιστό γιαούρτι. Ωραίο το γιαουρτάκι, δε λέω. Γενικά, είναι και πιο ανώδυνο από μία «έξυπνη» βόμβα.

Αλλά δεν μπορείς να συγκρίνεις τόσο ανόμοια πράγματα μεταξύ τους και να περιμένεις να βγει κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Κάποιοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι θα ήταν πολύ πιο λογική μια σύγκριση της οικονομίας μας με εκείνη της Κίνας.

Βέβαια, ούτε την Κίνα θα μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε, δεδομένου ότι αν οι μισθοί μας χαμηλώσουν τόσο, τότε απλά δε θα μπορούμε να επιβιώσουμε. Το πρόβλημα αυτό είναι αποφασισμένοι να το λύσουν μια για πάντα οι πολιτικοί μας, ψηφίζοντας την μείωση των μισθών μας.

Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει το κόστος ζωής στην Ελλάδα σε σχέση με το αντίστοιχο της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Ή να προβληματιστεί από το γεγονός ότι οι τιμές βασικών προϊόντων στην Ελλάδα ανταγωνίζονται εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Η οικονομία μας, παρά τα χάλια που έχει, θα μπορούσε να αρχίσει να ανακάμπτει σε βάθος πενταετίας. Εάν κάποιοι έμπαιναν στον κόπο να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα. Όπως να μειώσουν το υπέρογκο μη μισθολογικό κόστος που κρατά μακριά τους επενδυτές.

Τα δίδυμα τέρατα της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς είναι αυτά που καταρχάς τρομάζουν τους επενδυτές, όχι οι «παχυλοί» μισθοί μας. Αλλά κανένας δεν πιστεύει ότι οι έλληνες πολιτικοί είναι ικανοί να φορέσουν τη λεοντή και να τα πολεμήσουν.

Σήμερα, στη Βουλή πρόκειται να ψηφιστεί το νέο μνημόνιο με τα βάναυσα, όσο και αποδεδειγμένα αναποτελεσματικά μέτρα, τα οποία απλά θα επιδεινώσουν την ύφεση. Αν τελικά εγκριθούν, στην καλύτερη περίπτωση θα αναβληθεί για λίγους μήνες η αναπόφευκτη χρεωκοπία.

Τη στιγμή, όμως, που ήδη ακούγονται διάφορα περί νέων μέτρων και «ειδικού μισθολογίου» για το καλοκαίρι, καταλαβαίνει κανείς ποιες είναι οι προοπτικές μας. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει κανένα μέτρο, πέρα από τη μείωση των μισθών, το οποίο έστω υποθετικά να κινείται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης.

Αν οι κυβερνώντες δεν λάβουν άμεσα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς και τη μείωση του πραγματικά δυσθεώρητου μη μισθολογικού κόστους, κανένας δε θα επενδύσει στην Ελλάδα. Ανεβαίνει κανείς στο πλοίο που βουλιάζει;

Όπως και να έχει, το συμπέρασμα είναι ένα: τα στατιστικά στοιχεία (όπως το Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας) είναι απλά ένα εργαλείο. Και όπως κάθε εργαλείο, από μόνα τους είναι άχρηστα. Η χρησιμότητά τους έγκειται στον τρόπο χρήσης τους.

Με ένα σφυρί στερεώνεις ένα καρφί στον τοίχο. Μπορείς επίσης να τσακίσεις το δάχτυλό σου ή και να ανοίξεις το κεφάλι κάποιου σαν καρπούζι.

Στην περίπτωσή μας, τα στατιστικά χρησιμοποιούνται σαν όπλο για να μας θέσουν εκβιαστικά διλήμματα και ακατόρθωτους στόχους. Το αν η τρόικα πιστεύει ότι μπορούμε να τους πετύχουμε ή ποντάρει ακριβώς στην αποτυχία μας είναι θέμα προς συζήτηση. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι είναι τόσο αφελής.

Η πραγματική ειρωνεία, βέβαια, είναι ότι προσπαθούμε απεγνωσμένα να επανενταχθούμε σε ένα σύστημα το οποίο, σε τελική ανάλυση, δε λειτουργεί. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μουσικό Διάλειμμα #2

Οι Pink Floyd είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία όχι μόνο του ροκ, αλλά της μουσικής γενικότερα. Έτσι κι αλλιώς ξεπερνούν και αψηφούν τα είδη, έχοντας γράψει από τραγούδια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ποπ μέχρι απόλυτα «καμένη» ψυχεδέλεια. Ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια τους, καταπιάνεται με το Χρήμα:

«[…] Χρήμα,

Όπως λένε

κάθε σύγχρονου κακού η ρίζα

Μα αν ζητήσεις αύξηση

Μη φανταστείς πως θα στη χαρίζαν»

Κρίσιμοι Καιροί – Χρεωκοπημένοι Καιροί

Ζούμε σε κρίσιμους καιρούς. Στους καιρούς της κρίσης ή σε εκείνους στους οποίους επιτέλους κάποιοι θα κριθούν για τις πράξεις τους. Η πρώτη κρίση δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεραστεί χωρίς να επέλθει η δεύτερη.

«Καιροί» ονομαζόταν και η εφημερίδα στην οποία αρθρογραφούσε ανώνυμα ο Χαρίλαος Τρικούπης. Ξεκίνησε να κυκλοφορεί λίγα χρόνια πριν από το ιστορικό/ανιστόρητο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν«. Φαντάζομαι ότι η πηγή έμπνευσης για το όνομα της εφημερίδας ήταν οι Τάιμς «του Λονδίνου»[1].

Εκεί ο Τρικούπης είχε τη δυνατότητα να εκφράζει ελεύθερα την κριτική του, όπως δεν μπορούσε από το βήμα της Βουλής. Ίσως και κάποιος από τους σημερινούς μας ηγέτες να τα «λέει χύμα» κάπου, ανώνυμα, αλλά νομίζω ότι το φιλότιμο έχει χαθεί πια. Έστω και το κρυφό.

Ζούμε σε χρεωκοπημένους καιρούς. Το μουλάρι έχει ψοφήσει εδώ και χρόνια, αλλά κανένας δεν κάνει τον κόπο να κατέβει για να το διαπιστώσει. Κάθονται πάνω του, εναλλάξ, και παίρνουν επιβλητικές πόζες σαν να είναι το υπερήφανο άτι του Μεγαλέξανδρου. Αλλά δεν είναι. Είναι μουλάρι και ψόφιο μάλιστα.

Δεν έχει σημασία αν έχουν γίνει πράσινοιμπλαβί) από τη βρώμα. Δεν έχει σημασία αν οι υπόλοιποι τους κοιτάμε από μακριά γιατί σιχαινόμαστε πλέον να τους πλησιάσουμε. Κάποτε πιστεύαμε και μείς στο παραμύθι, μα σιγά-σιγά, άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα, συνειδητοποιήσαμε την αλήθεια.

Φυσικά έχουμε και εμείς ευθύνες. Βλέπετε, τους χειροκροτούσαμε τόσα χρόνια γιατί, καβάλα όπως ήταν πετούσαν και κάνα ξεροκόμματο στην πλέμπα[2]. Αν τους θάβαμε όπως ήταν μαζί με το μουλάρι, τότε σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά.

Αλλά η λύση βρέθηκε! Θυσιάζοντας τους μισούς Έλληνες στο βωμό του Ευρώ-Μολώχ, το ψόφιο υποζύγιο θα ξαναζωντανέψει και θα πάει τη χώρα στο μέλλον. Στην καλύτερη περίπτωση το άμοιρο ζώο θα γίνει ζόμπι. Στη χειρότερη απλά θα διαλυθεί μετά από λίγα μαρτυρικά βήματα.

Οι Χρεωκοπημένοι Καιροί είναι μια «αντι-εφημερίδα» που δε δημοσιεύει ακριβώς ειδήσεις, αλλά τους τίτλους όπως θα ήθελα να τους δω κάποια στιγμή τσιμπημένους με τα μανταλάκια μπροστά στο περίπτερο. Πρωτοσέλιδα που δεν θα κυνηγούσαν τον εντυπωσιασμό, αλλά την ουσία του θέματος.

Τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Ο σκοπός είναι να δώσω μια διέξοδο στους προβληματισμούς μου και να τους μοιραστώ με όσους ενδιαφέρονται. Δεν φιλοδοξώ να σώσω τον Ελληνισμό και την ανθρωπότητα.

Πολύ θα το ήθελα, αλλά τον Ελληνισμό πρέπει να τον σώσουν οι Έλληνες και την ανθρωπότητα όλοι μας. Και στις δύο περιπτώσεις ξεκινώντας ο καθένας από τον εαυτό του. Γιατί μη φανταστείτε προς στιγμήν ότι μόνο η Ελλάδα πάει κατά διαόλου.

Θα ήταν πολύ μεγάλη αυταπάτη. Απλά το χάος που επικρατεί εδώ κατέστησε ένα αποτυχημένο σύστημα πλήρως δυσλειτουργικό. Αλλά το σύστημα δε λειτουργεί γενικότερα, τουλάχιστον όχι προς όφελος του ανθρώπου.


[1] Οι οποίοι πραγματικά αγνοώ γιατί έχουν «μείνει» με αυτή την επωνυμία στα Ελληνικά: οι Τάιμς είναι οι Τάιμς σκέτο. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης χρειάζονται τοπωνύμιο αφού ήρθαν… δεύτεροι και εξάλλου λέγονται «The New York Times».

[2] Για να μας πουν μετά ότι «μαζί τα φάγαμε».

Μουσικό Διάλειμμα #1

Ένα από τα πιο σημαντικά ροκ τραγούδια όλων των εποχών, όχι απαραίτητα από μουσικής άποψης, αλλά γιατί σήμερα, 23 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ρύπανση, βία, απληστία και η αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας μας σε λίγους μόνο στίχους:

Στέκομαι δίπλα στο ποτάμι,
μα δε ρέει το νερό,
μέσα βράζει κάθε φαρμάκι που βάζει ο νους σου.
Κι είμαι στο δρόμο, κάτω από τα φώτα,
μα της χαράς μου το φως
έντρομο κρύβεται μέσα στα βάθη της σκιάς.
Και της βίας ο φόβος ο στρεβλός
σε κάθε πρόσωπο το χαμόγελο πνίγει.
Κι ο κοινός νους το κουδούνι μας χτυπά.
Αυτό δεν είναι βλάβη τεχνολογική,
όχι, είναι ο δρόμος για την Κόλαση.
Κι όλοι οι δρόμοι από τα δάνεια έχουν πήξει
μα τίποτα δεν μπορείς να κάνεις πια,
Αφού είν’ όλα χαρτάκια
που τα στέλνει ο άνεμος μακριά.
Πρόσεξε κόσμε, κοίτα τι σου έρχεται καλά.
Το μάθημα αυτό πρέπει να μάθεις γρήγορα και σωστά.
Αυτός δεν είναι αυτοκινητόδρομος με πορεία ανοδική,
όχι, είναι ο δρόμος για την Κόλαση.