Τα στατιστικά σκοτώνουν

Όσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πιέζουν να χαμηλώσουμε τους δυσθεώρητους μισθούς μας ώστε να «αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας, τόσο αναρωτιέμαι πως γίνεται οι μισθοί μας να είναι λίγο υψηλότεροι από εκείνους των Ισπανών και των Πορτογάλων και το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος» μας να ανταγωνίζεται το γερμανικό.

Αποφάσισα, λοιπόν, να πραγματοποιήσω μια αναζήτηση στο Internet για πληροφορίες. Και εκεί (εδώ;) ανακάλυψα τον όρο Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας (Nominal Unit Labor Cost).  Αυτό συνήθως εννοούν οι ντόπιοι φωστήρες μας όταν αναφέρονται στο «μισθολογικό κόστος».

Το θέμα είναι ότι αυτός ο οικονομικός δείκτης, που θεωρείται πολύ σημαντικός για την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, συμπεριλαμβάνει διάφορους συντελεστές, ένας εκ των οποίων είναι το ύψους του μισθού. Συνυπολογίζονται και διάφορα άλλα στοιχεία, όπως οι τιμές, ο τρόπος λειτουργίας της εκάστοτε οικονομίας και η παραγωγικότητα.

Το δε καλύτερο από όλα είναι ότι το μέτρο σύγκρισης για τις χώρες της Ευροζώνης είναι… η Γερμανία. Συγκρίνεται η ελληνική οικονομία, λοιπόν, με την δεύτερη σε πολυπλοκότητα οικονομία του κόσμου και τον δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα του κόσμου.

Συγκρίνεται μια χώρα της οποίας το 3,3% της οικονομίας βασίζεται στην αγροτική παραγωγή (παρά τον αδυσώπητο πόλεμο που αυτή έχει υποστεί) σε σχέση με το μηδαμινό 0,9% της Γερμανίας. Μια χώρα με υψηλό ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών, όπως η Ελλάδα αξιολογείται κυρίως με βάση τη μισθωτή εργασία.

Μια χώρα με σχεδόν ανύπαρκτη βαριά βιομηχανία με τη χώρα που κατέχει το μερίδιο του λέοντος στις αγορές προϊόντων υψηλής πολυπλοκότητας. Όταν η παραγωγικότητα υπολογίζεται με βάση την αξία του παραγόμενου προϊόντος, μαντέψτε ποιος ευνοείται στη σύγκριση.

Είναι σα να συγκρίνεις ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης βομβαρδιστικών stealth με ένα εργοστάσιο που παράγει στραγγιστό γιαούρτι. Ωραίο το γιαουρτάκι, δε λέω. Γενικά, είναι και πιο ανώδυνο από μία «έξυπνη» βόμβα.

Αλλά δεν μπορείς να συγκρίνεις τόσο ανόμοια πράγματα μεταξύ τους και να περιμένεις να βγει κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Κάποιοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι θα ήταν πολύ πιο λογική μια σύγκριση της οικονομίας μας με εκείνη της Κίνας.

Βέβαια, ούτε την Κίνα θα μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε, δεδομένου ότι αν οι μισθοί μας χαμηλώσουν τόσο, τότε απλά δε θα μπορούμε να επιβιώσουμε. Το πρόβλημα αυτό είναι αποφασισμένοι να το λύσουν μια για πάντα οι πολιτικοί μας, ψηφίζοντας την μείωση των μισθών μας.

Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει το κόστος ζωής στην Ελλάδα σε σχέση με το αντίστοιχο της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Ή να προβληματιστεί από το γεγονός ότι οι τιμές βασικών προϊόντων στην Ελλάδα ανταγωνίζονται εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Η οικονομία μας, παρά τα χάλια που έχει, θα μπορούσε να αρχίσει να ανακάμπτει σε βάθος πενταετίας. Εάν κάποιοι έμπαιναν στον κόπο να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα. Όπως να μειώσουν το υπέρογκο μη μισθολογικό κόστος που κρατά μακριά τους επενδυτές.

Τα δίδυμα τέρατα της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς είναι αυτά που καταρχάς τρομάζουν τους επενδυτές, όχι οι «παχυλοί» μισθοί μας. Αλλά κανένας δεν πιστεύει ότι οι έλληνες πολιτικοί είναι ικανοί να φορέσουν τη λεοντή και να τα πολεμήσουν.

Σήμερα, στη Βουλή πρόκειται να ψηφιστεί το νέο μνημόνιο με τα βάναυσα, όσο και αποδεδειγμένα αναποτελεσματικά μέτρα, τα οποία απλά θα επιδεινώσουν την ύφεση. Αν τελικά εγκριθούν, στην καλύτερη περίπτωση θα αναβληθεί για λίγους μήνες η αναπόφευκτη χρεωκοπία.

Τη στιγμή, όμως, που ήδη ακούγονται διάφορα περί νέων μέτρων και «ειδικού μισθολογίου» για το καλοκαίρι, καταλαβαίνει κανείς ποιες είναι οι προοπτικές μας. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει κανένα μέτρο, πέρα από τη μείωση των μισθών, το οποίο έστω υποθετικά να κινείται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης.

Αν οι κυβερνώντες δεν λάβουν άμεσα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς και τη μείωση του πραγματικά δυσθεώρητου μη μισθολογικού κόστους, κανένας δε θα επενδύσει στην Ελλάδα. Ανεβαίνει κανείς στο πλοίο που βουλιάζει;

Όπως και να έχει, το συμπέρασμα είναι ένα: τα στατιστικά στοιχεία (όπως το Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας) είναι απλά ένα εργαλείο. Και όπως κάθε εργαλείο, από μόνα τους είναι άχρηστα. Η χρησιμότητά τους έγκειται στον τρόπο χρήσης τους.

Με ένα σφυρί στερεώνεις ένα καρφί στον τοίχο. Μπορείς επίσης να τσακίσεις το δάχτυλό σου ή και να ανοίξεις το κεφάλι κάποιου σαν καρπούζι.

Στην περίπτωσή μας, τα στατιστικά χρησιμοποιούνται σαν όπλο για να μας θέσουν εκβιαστικά διλήμματα και ακατόρθωτους στόχους. Το αν η τρόικα πιστεύει ότι μπορούμε να τους πετύχουμε ή ποντάρει ακριβώς στην αποτυχία μας είναι θέμα προς συζήτηση. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι είναι τόσο αφελής.

Η πραγματική ειρωνεία, βέβαια, είναι ότι προσπαθούμε απεγνωσμένα να επανενταχθούμε σε ένα σύστημα το οποίο, σε τελική ανάλυση, δε λειτουργεί. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μουσικό Διάλειμμα #2

Οι Pink Floyd είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία όχι μόνο του ροκ, αλλά της μουσικής γενικότερα. Έτσι κι αλλιώς ξεπερνούν και αψηφούν τα είδη, έχοντας γράψει από τραγούδια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ποπ μέχρι απόλυτα «καμένη» ψυχεδέλεια. Ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια τους, καταπιάνεται με το Χρήμα:

«[…] Χρήμα,

Όπως λένε

κάθε σύγχρονου κακού η ρίζα

Μα αν ζητήσεις αύξηση

Μη φανταστείς πως θα στη χαρίζαν»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s