Ματαιοληψία Κυρίες & Κύριοι

Το να θεωρήσει κάποιος ότι ο μέσος Έλληνας αυτή τη στιγμή είναι εξοργισμένος, αδικημένος ή προσεχώς τρομοκράτης είναι τόσο κλισέ που κοντεύει να αγγίξει τα σύνορα της οδυνηρής αλήθειας.

Ναι, ο μέσος Έλληνας είναι έτοιμος να σκοτώσει, να μαχαιρώσει και να υπερασπίσει τα δίκαιά του, όσα δεν άφησε βέβαια να του ξεγλιστρήσουν στο βωμό της αμορφωσιάς και της οκνηρίας του.

Σε καιρούς ήττας, όμως, εθνικής και προσωπικής, ο μέσος Έλληνας αντλεί τις δυνάμεις του, οργανώνεται και πιστεύει στο θαύμα ακολουθώντας τους ανθρώπους της Τέχνης, εκτός και αν βάλλεται βέβαια κυριολεκτικά από εχθρικά πυρά ή την κατάρα της πείνας (σε τοιαύτη περίπτωση απλά παίρνει το όπλο δίχως δεύτερη σκέψη).

Σε καιρούς ήττας ο μέσος Έλληνας ενδυναμώνεται από την Τέχνη (είμαστε ευαίσθητοι τρομάρα μας).

Με δεδομένο τον εξευτελισμό των κομμάτων και με αποκορύφωμα τη γελοιοποιημένη πλέον Αριστερά «του λαού» (που το δίκαιό της είναι ριζωμένο στη ναφθαλίνη του χρόνου και δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα) και τον συγκερασμό της προδοσίας από τα Μ.Μ.Ε. (με ελάχιστες εξαιρέσεις που καίνε τις τελευταίες τους στάχτες), ο μέσος Έλληνας ψάχνει να οδηγηθεί από τους ποιητές του, τους λογοτέχνες του, τους μουσικούς του, τους ηθοποιούς του και από ανθρώπους που η πολιτική τους πορεία έχει πλέον αποκτήσει έναν μυθικό, ασματικό χαρακτήρα υπερηφάνειας.

Μπορεί να μην το ξέρει, αλλά ψάχνει.

Ποιοι ήταν λοιπόν στη μεγάλη συγκέντρωση, πρώτοι και αποσβολωμένοι; Ο Γλέζος και ο Θεοδωράκης.

Τι σημαίνει αυτό;

Αυτό, κυρίες και κύριοι σημαίνει ότι επτωχεύσαμεν πνευματικά ως εκεί που δεν πάει άλλο. Τι λάβαμε από τις παρουσίες των δύο κορυφαίων προσωπικοτήτων; Δύναμη; Ελπίδα; Ή κατάντια;

Ματαιοληψία κυρίες και κύριοι, λάβαμε ματαιοληψία.

Που είναι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες, οι ποιητές μας, οι λογοτέχνες μας; Που είναι οι έγκλειστοι στην υποτιθέμενη Τέχνη τους; Που είναι οι τραγουδιστάδες μας; Που είναι οι συγκεντρώσεις τους, που είναι η έμπνευσή τους και η θέση τους;

Από ότι φαίνεται, οι περισσότεροι από αυτούς αρέσκονται απλά στο να μιλούν μία φορά στο τόσο, να εξιστορούν πώς αυτοί έχουν παλέψει παλαιότερα και πώς στις φλέβες τους ρέει αίμα ελληνικό, αίμα… αγάπης για μια παλιά, χαμένη Ελλάδα.

Ενίοτε δημοσιεύουν μια πομπώδη ανάλυση της κατάστασης για να δείξουν ότι την… αναλύουν εις βάθος ή εκδίδουν ακατανόητους στίχους δοσμένοι πάντα στη «μεγάλη Τέχνη» και όχι στην παρούσα κατάσταση.

Με άλλα λόγια, οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες μας έχουν μεταμορφωθεί σε πολιτικούς. Κενά λόγια, μηδέν ενέργειες και κανένα ταρακούνημα ουσιαστικό.

Αυτή την περίοδο όπου πρέπει να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν (και τα πολύτιμα χρήματά τους) για να οργανώσουν, να απαιτήσουν και να πιέσουν, κάθονται στην άκρη σαν κότες υψηλής διανόησης.

Μπορεί ο μέσος Έλληνας να πάρει τη θέση τους; Όχι, δεν μπορεί. Γιατί; Γιατί αυτοί δεν ανήκουν στην κατηγορία του μέσου Έλληνα. Και γιατί αυτό παρακαλώ; Γιατί αυτοί έχουν τη δυνατότητα να καταφέρουν, με ευκολία, χρησιμοποιώντας το όνομα, τις διασυνδέσεις και την περιουσία τους όσα ο μέσος, άσημος Έλληνας και δύο μυθικές προσωπικότητες που έχουν πλέον το χαρακτήρα του μπιμπελό για τους πολιτικούς, δεν μπόρεσαν να καταφέρουν με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχουμε δει στη γενιά μας.

Τι λαμβάνουμε από τους σύγχρονους καλλιτέχνες; Τίποτα. Σε μια χώρα που φταίμε ΌΛΟΙ, δεν βλέπω κανέναν να απαιτεί από αυτούς να μας οδηγήσουν, να μας εμπνεύσουν, να μας απολέσουν το χαρακτηρισμό της μάζας και να μας δώσουν την ταυτότητα ενός λαού. Που ούτως ή άλλως την ψάχνουμε. Έστω και για μια μέρα, έστω και με μία σταγόνα του ταλέντου και της προσωπικότητάς τους.

Προσωπικά ντράπηκα που είδα αυτούς τους θρυλικούς ανθρώπους, γερασμένους και ταλαιπωρημένους, να μας αντιπροσωπεύουν, γιατί θα έπρεπε πλέον εμείς να αντιπροσωπεύουμε αυτούς.

Αυτό που παίρνουμε, κυρίες και κύριοι, από τους σύγχρονους καλλιτέχνες  καλείται ματαιοληψία. Και είναι καιρός να σταματήσουν όλοι να απαιτούν από το λαό, από τον μέσο Έλληνα να καταλάβει τα πάντα, να οργανώσει τα πάντα, να αντισταθεί στα πάντα.

Ας πάρει και κάποιος άλλος μια ευθύνη επιτέλους.

While you make pretty speeches,
I’m being cut to shreds…
You feed me to the lions,
a delicate balance…

And this just feels like spinning plates…
I’m living in cuckoo land…
And this just feels like spinning plates…
Our bodies floating down the muddy river.

Advertisements

4 comments on “Ματαιοληψία Κυρίες & Κύριοι

  1. Ο/Η si1v3r λέει:

    Καλωσορίζω τον Ηλία στους «Χρεωκοπημένους Καιρούς» κάνοντας πράξη την πρόθεσή μου να προσθέσω και άλλες φωνές στη δική μου. Προσεχώς περισσότερα.

    -Νίκος

  2. Ο/Η Maira λέει:

    Συμφωνώ και επαυξάνω. Επίσης, θα χαρώ πολύ να μπορέσεις να δώσεις βήμα και σε άλλους που θα ήθελαν να εκφραστούν. Ωστόσο, (και επανέρχομαι στο σχόλιο μου στο πρηγούμενο άρθρο σου το οποίο για κάποιο άγνωστο λόγο δεν «ανέβηκε») καλό θα ήταν κάποτε να δούμε επιτέλους και τις δικές μας ευθύνες. Εσύ, εγώ, μερικοί φίλοι και συνάδελφοι τις βλέπουν. Όλοι οι υπόλοιποι τι κάνουν;
    Γίνεται να προχωρήσουμε μόνο με το να σιχτιρίζουμε τους άλλους και εμείς να αφήνουμε εαυτούς στο απυρόβλητο; Γιατί εγώ δεν είδα κανέναν μεγαλοεισοδηματία ή ελεύθερο επαγγελματία να αλλάζει νοοτροπία εδώ και 2 1/2 χρόνια. Δείτε το απλά στις καθημερινές μας συναλλαγές: πόσοι π.χ. έμποροι την ημέρα σας δίνουν απόδειξη; Κανένας. Κι εμείς τι κάνουμε; το αποδεχόμαστε αφού αυτό είναι για εμάς το σύνηθες και φυσικά κανείς μας δεν αρέσκεται να «ξοβολεύεται». Προσωπικά, νιώθω πολύ περήφανη που έχω καταφέρει να ζητάω ανερυθρίαστα πλέον απόδειξη ακόμα κι από το περίπτερο της γειτονιάς. Φτάνει πια!
    Κι αυτό το «φτάνει πια», φίλοι μου, δεν πρέπει να το απευθύνουμε μόνο στους κυβερνώντες. Πρέπει να το απευθύνουμε αρχικά στον εαυτό μας, στη συνέχεια στους γύρω μας και στο τέλος στους κυβερνώντες.

    • Ο/Η si1v3r λέει:

      Πολύ σωστά αυτά που λες Μάιρα, απλά το φιλότιμο γίνεται ακόμα πιο δύσκολο όταν υποβάλλεται ο Έλληνας σε ακόμα πιο παράλογη φορολογία, ενώ ταυτόχρονα δε βλέπει να γίνεται τίποτα το ουσιαστικό για να αλλάξουν τα πράγματα. Το να μπαινοβγαίνει ο Γαβαλάς και όλο του το σόι στη φυλακή δεν λέει τίποτα αν δεν αλλάξουν δομές, αν δεν σταματήσει η φοροδιαφυγή των υψηλών εισοδημάτων και αν δεν δοθούν πραγματικά κίνητρα για επενδύσεις.

  3. Ο/Η Lyvean λέει:

    Αν και στον κορμό της θεωρίας συμφωνώ σε όλα, τα παρακλάδια δεν μπορούν πλέον να έχουν πρακτικό αποτέλεσμα.

    Καμία λύση δεν πρόκειται να υπάρξει και καμία αλλαγή. Ο Έλληνας δεν είναι Έλληνας πλέον, και αν κάποια στιγμή υπήρξε στη νεότερη ιστορία του, οφείλεται στη συγκυρία των καιρών. Στην πραγματικότητα είμαστε μπάσταρδος και παρανοϊκός λαός, από τους πιο καθυστερημένους και αμόρφωτους που υπάρχουν, με μια απαράμιλλη ικανότητα να κατακρίνουμε όλους τους υπόλοιπους. Τα επιτεύγματά μας (εξαιρώντας φυσικά την περίοδο της Αρχαίας Ελλάδας) είναι μόνο επιτεύγματα υπερβολής, πράγμα που δείχνει ξεκάθαρα τη χαοτική μας ψυχοσύνθεση.

    Υπάρχουν φορές μάλιστα φτάνουμε στο σημείο να ονομάζουμε «κοινωνική φυλακή» άλλες κοινωνίες, επειδή απλά και μόνο είναι οργανωμένες. Υπάρχουν φορές που κατακρίνουμε μεταναστευτικές πολιτικές άλλων χωρών, επειδή απαγορεύουν την είσοδο σε μετανάστες, την ώρα που εμείς τους αφήνουμε να περνούν τα σύνορά μας ανεξέλεγκτα, για να τους εκμεταλευτούν σα σκλάβους οι επιχειρήσεις και να αποκτήσουν πολιτικά επιχειρήματα οι δημαγωγοί. Κοροιδεύουμε τους άλλους λαούς, τόσα χρόνια, και αυτό είναι πραγματικά απορίας άξιο. Με τι μούτρα άραγε, εμείς, να κοροιδεύουμε άλλους; Πάντα μου έκανε εντύπωση.

    Τα μέτρα πέρασαν και η ζωή συνεχίζεται. Οι κάφροι και οι προδότες θα επιπλέουν και οι ηθικοί και νόμιμοι θα θαύονται. Ο κόσμος μπορεί να αντιδράσει και θα το κάνει, όπως μπορεί. Αλλά οι «επαναστάτες» ή οι «τιμωροί δημοσιογράφοι»; Τίποτα. Ποιος από αυτούς πιέζει τους βουλευτές να μειώσουν τους μισθούς τους για να δώσουν το παράδειγμα; Ποιος από αυτούς τους πιέζει να καταργήσουν τη βουλευτική ασυλία; Να αποκαλυφθούν οι χρηματοδότες τους ή να δωρίσουν στη χώρα τις ετήσιες κομματικές χορηγείες που λαμβάνουν; Ποιος από αυτούς τους πιέζει να καταργηθεί το επαίσχυντο συνταξιοδοτικό τους πλάνο, που επιτρέπει ακόμα και δύο συντάξεις; Ποιος πιέζει για ουσιαστικά πράγματα, που θα έδειχναν στη κοινή γνώμη, στο μέσο Έλληνα, ότι βάζουν όλοι πλάτες; Κανένας.

    Η λύση; Μαχαίρι. Και καλύτερα να είναι το μαχαίρι της τέχνης και όχι το μαχαίρι της πείνας.Το δεύτερο έχει μία και μοναδική κατάληξη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s