Δυστυχώς «εσωθήκαμε»

Και την δέκατην ημέραν ενεκρίθη το δεύτερον τεμάχιον διάσωσης κατά τας γραφάς. Και εγένετο χαρά μεγάλη εν τη πόλει των Αθηνών. Αμήν.

Όπα, μισό λεπτό, για σταθείτε λίγο. Ποιος χαίρεται και γιατί; Επειδή ξαφνικά όλος (σχεδόν) ο διεθνής και εγχώριος Τύπος δηλώνει ότι η χρεωκοπία αποφεύχθηκε; Επειδή οι ψηφίσαντες το Μνημόνιο 2 αλληλοσυγχαίρονται για τη διάσωση της χώρας; Έχουμε καμία ιδέα τι υπογράψανε; Έχουν οι ίδιοι;

Πολύ αμφιβάλλω. Καταρχάς, το έντυπο που επικύρωσε η ελληνική Βουλή ήταν γεμάτο λάθη, ασάφειες και κενά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας οποιαδήποτε προσχηματισμένη ιδέα έχετε περί αυθεντίας των Ελλήνων βουλευτών. Σκεφθείτε μόνο ότι είναι 300 άνθρωποι που καλούνται να υπογράψουν ένα συμβόλαιο.

Να συμφωνήσουν με τους όρους ενός δανείου. Γιατί με πολύ απλούς όρους αυτό έκαναν.

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι είστε σε αυτή τη θέση και αποφασίσατε μετά από ώριμη σκέψη να πάρετε ένα στεγαστικό δάνειο. Σας φέρνει η τράπεζα να υπογράψετε το συμφωνητικό. Δε θα το ξεφυλλίσετε; Αν είστε και λίγο πιο υποψιασμένοι δε θα κάνετε ερωτήσεις στον Γερμανό τραπεζίτη που σας κοιτά σαν ψητό λουκάνικο; Δε θα το διαβάσετε πιο προσεκτικά;

Και αν διαπιστώνατε ότι υπάρχουν ασαφείς διατυπώσεις; Σειρές με τελίτσες εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν αριθμοί; Θα υπογράφατε ένα τέτοιο συμβόλαιο ελαφρά τη καρδία;

Προφανώς όχι. Και όμως, 199 βουλευτές υποθήκευσαν το μέλλον του σπιτιού μας υπογράφοντας ένα κακέκτυπο. Βάσει του οποίου αύριο-μεθαύριο μπορεί οι δανειστές μας να μας σύρουν στα δικαστήρια του «Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου» και να διεκδικήσουν «γη και ύδωρ».

Η προχειρότητα, η άγνοια και η πρόθεση σκόπιμης εξαπάτησης αποδεικνύονται και με τις δηλώσεις που ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες μετά την ψηφοφορία. Όπως εκείνη του «μέγα» πολιτικού άνδρα της χώρας και μέλλοντα προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Μετά από δεκαετίες ολόκληρες βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε στους Έλληνες ότι αφαιρέσαμε από τις πλάτες του πάνω από 100 δισ. ευρώ βάρος, δηλαδή πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ».

Η μεγάλη απάτη έγκειται στην αφαίρεση των «100 δις». Γιατί πολύ απλά τα 63 δις από αυτά βρίσκονται σε ελληνικά και κυπριακά χέρια, κυρίως σε αυτά των τραπεζών. Οι οποίες τράπεζες μετά το «κούρεμα» θα χρειαστούν ξανά… «εμφύτευση» από το ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μην καταρρεύσουν.

Το κόστος της επανακεφαλαιοποίησης αυτής ανέρχεται στα 30 δις. Τα οποία θα βγουν, φυσικά, από τα 130 δις του Μνημονίου 2. Με άλλα λόγια, το ένα τέταρτο από τα νέα δανεικά μας θα καλύψει τις ζημιές από τα προηγούμενα δανεικά που υποτίθεται ότι μας χάρισαν. Το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα θα πάει στην αποπληρωμή χρωστούμενων και τόκων.

Ειλικρινά αξίζει να διαβάσετε όλο το άρθρο που παραθέτει τις δηλώσεις του Βενιζέλου, αν αντέχετε. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλύτερο δείγμα διάτρητου πολιτικού λόγου σε τόσο συμπαγή μορφή. Κομψά δομημένου, με σωστά Ελληνικά, χωρίς ίχνος ειλικρίνειας.

Το μόνο σημείο στο οποίο εντοπίζονται ψήγματα αλήθειας είναι το εξής: «Δίνεται στη χώρα μας μια νέα ευκαιρία, που πρέπει να αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι, πρώτα στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ψυχολογίας». Εδώ εννοείται μόνο στο επίπεδο της ψυχολογίας, γιατί τα άλλα οφέλη του νέου Μνημονίου είναι ανύπαρκτα.

Το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης είναι να καθησυχαστεί ο κόσμος, να προλάβουν να προετοιμαστούν οι εταίροι μας για το σχεδόν αναπόφευκτο ενδεχόμενο της επίσημης χρεωκοπίας μας και φυσικά να φορτωθούμε με ακόμα περισσότερα χρέη.

Θεωρητικά, ο στόχος να φθάσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020 είναι πιθανό να επιτευχθεί. Περίπου όσο πιθανό είναι να αποκτήσει η Ελλάδα τεχνολογία που θα της επιτρέψει να εκτοξεύσει τον Πάγκαλο με την ταχύτητα του φωτός στο Διάστημα.

Γιατί; Επειδή όλες αυτές οι προβλέψεις προϋποθέτουν ότι η ύφεση δεν θα επιδεινωθεί. Το πώς θα γίνει αυτό με 60.000 επιχειρήσεις να κλείνουν φέτος, με την ανεργία να εκτοξεύεται και την αγορά να νεκρώνει δεν το εξετάζει κανείς στην ΕΕ. Θέλετε να αγνοήσουμε εντελώς την κοινή λογική και να μιλήσουμε με τη γλώσσα των οικονομικών;

Το ΑΕΠ αυτής της χώρας εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από την οικονομική δραστηριότητα του Δημοσίου. Κακώς –κάκιστα- άλλα έτσι είναι. Όσο αυτή περιορίζεται, ώστε να μειωθούν οι δαπάνες, τόσο το ΑΕΠ θα συρρικνώνεται. Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί, αλλά αυτό θα έχει συνέπειες τις οποίες δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε επειδή δε μας βγαίνει ο λογαριασμός.

Δυστυχώς, η πρόβλεψη του Citigroup για χρέος στο ύψος του 170% του ΑΕΠ το 2020 είναι πολύ πιο πιθανό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, όμως, δεν είναι ούτε το νέο Μνημόνιο, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ και το σινάφι της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας παραμένουμε εμείς. Όσο συνεχίζουμε να συντηρούμε το σαθρό πολιτικό σύστημα και το παρακράτος που αυτό έχει δημιουργήσει, όσο συνεχίζουμε τις ίδιες τακτικές της ανευθυνότητας που μας έφεραν ως εδώ, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Τρανό παράδειγμα σαπίλας: η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί Συνταγματικότητας του Μνημονίου του Α’ (μεγάλη η χάρη του). Σύμφωνα με το ΣτΕ, μεταξύ άλλων εξωφρενικών αναφέρεται ότι το Μνημόνιο «δεν έχει τον χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας».

Ένα κείμενο (το οποίο έχει συνταχθεί στα Αγγλικά) που αποτελεί συμφωνία μεταξύ του ελληνικού κράτους, 14 κρατών-δανειστών, μιας τράπεζας ανάπτυξης ενός άλλου κράτους και δύο διεθνών οργανισμών ΔΕΝ έχει χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης. Σύμφωνα πάντα με το ΣτΕ.

Όχι, δεν είναι διεθνής σύμβαση, είναι απλά σύμβαση μεταξύ πολλών εθνών.

Στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΚΤ και ΕΕ) δεν συμπεριέλαβα το ΔΝΤ, καθώς δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο και επιπλέον εκφράζει επιφυλάξεις για τη νέα συμφωνία. Μέλη του ΔΝΤ εκφράζουν επιφυλάξεις που αφορούν στα δικαιώματά ΜΑΣ. Όχι η κυβέρνηση της χώρας, αλλά μέλη ενός διεθνούς οργανισμού αντιτίθενται στην μεταρρύθμιση του ελληνικού Συντάγματος.

Η οποία μεταρρύθμιση, σε τελική ανάλυση, τους συμφέρει.

Σε αυτό το σημείο φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός  πεινασμένου σκυλιού στην άκρη του δρόμου που είναι τόσο αξιοθρήνητο ώστε ο ίδιος ο μπόγιας λυπάται να το πάει για ευθανασία. Έστω κι αν αυτή είναι η ρουτίνα του.

Βλέπετε, η Ελλάδα δεν είναι «κοπρόσκυλο», δεν είναι (τυπικά) τριτοκοσμική χώρα. Δεν είναι καν Αργεντινή η οποία, αν και κάποτε ήταν πλούσια, παραμένει μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, μιας «δεύτερης» περιοχής στα άπληστα μάτια των «πολιτισμένων» Δυτικών.

Βαθιά μέσα του, ο κάθε τεχνοκράτης χρηματιστής, οικονομολόγος, πολιτικός ξέρει ότι εδώ γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός,  η τέχνη, το πολίτευμά του και η επιστήμη του. Ακόμα και το όνομα της κας Μέρκελ (Αγγέλα Δωροθέα) είναι ελληνικό. Αλλά δεν μπορεί να σε σεβαστεί, κακόμοιρε Έλληνα, όταν δε σέβεσαι τον εαυτό σου.

Μόνο να σε λυπάται, λίγο, προτού σε βγάλει από τη μιζέρια σου.

Μουσικό Διάλειμμα #5

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s