Η παράσταση πρέπει να τελειώσει

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι ζούμε κάπου αλλού. Ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Ή, εν πάσει περιπτώσει, ας φανταστούμε ότι το χάος, η διαφθορά και η ανομία είναι περιορισμένα φαινόμενα και δε βρίσκονται σε επίπεδα που θα έκαναν το μέσο αφρικανό δικτάτορα να νιώθει σαν στο σπίτι του.

Ας υποθέσουμε ότι εδώ είναι Αττική, «θεών νταμάρι» και όχι «φαιό νταμάρι», όπως λέει το τραγούδι.

Και ξαφνικά, εκεί που όλα κυλούν σχετικά ομαλά και πλησιάζουν οι εκλογές, εμφανίζονται κλούβες στους δρόμους για να μαζέψουν λαθρομετανάστες, συλλαμβάνονται διεφθαρμένοι πολιτικοί, συζητώνται οι πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστά η Γερμανία, κλείνουν οι λακκούβες στους δρόμους, γίνονται ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά…

Πολιτικοί εξομολογούνται στα κανάλια για τις δύσκολες αποφάσεις που πήραν και το κόστος που πλήρωσαν…

Ακόμα και αν όλα έβαιναν καλώς, ακόμα κι αν η Ελλάδα δεν ήταν μια χώρα όπου προσβάλλεται καθημερινά η νοημοσύνη μας και θίγεται η αξιοπρέπειά μας, ακόμα και τότε θα υπήρχε ένας δικαιολογημένος εκνευρισμός.

Θα αντιλαμβανόμασταν το θεατρινισμό της κατάστασης. Ή της παράστασης, αν θέλετε. Πόσο μάλλον όταν δεν ισχύουν όλα τα παραπάνω. Πόσο μάλλον όταν δεν μιλάμε για απλό εκνευρισμό αλλά για οργή, η οποία σιγοβράζει εδώ και δύο χρόνια.

Και οι κλούβες αφήνουν τους συλληφθέντες δύο τετράγωνα παρακάτω, οι πολιτικοί και οι μεγαλοφειλέτες συλλαμβάνονται μόνο και μόνο για χάρη των ΜΜΕ, οι φάκελοι με τα στοιχεία των νομίμων και ηθικών διεκδικήσεών μας βρίσκονταν στα αζήτητα επί δεκαετίες και οι ρυθμίσεις έρχονται μόνο και μόνο επειδή οι φυλακές είναι γεμάτες και δε μπορούν να στριμώξουν τον κάθε φουκαρά που χρωστάει λίγα χιλιάρικα, είτε από ανάγκη, είτε από ανοησία.

Οι λακκούβες που καμώνονται πως μπαλώνουν ανοίγουν ξανά με την πρώτη βροχή.

Και ένας από τους δήθεν σωτήρες της χώρας παρόλο που ρεζιλεύεται από μια δημοσιογράφο, έτσι για αλλαγή, διαμαρτύρεται επειδή δεν μπορεί να βγει έξω για καφέ με τη γυναίκα του.

Αντί να ντρέπεται ο ίδιος να εμφανιστεί στον κόσμο που δε του φθάνουν πια όχι για καφέ, αλλά ούτε για να φάει. Αντί να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο εδώλιο Ειδικού Δικαστηρίου για να μας εξηγήσει με ποια λογική δανείστηκε η Ελλάδα λεφτά τα οποία είναι μαθηματικά αδύνατον να αποπληρώσει.

Ορίστε και η απόδειξη. Από τα 3,3 δις της τελευταίας δόσης που έλαβε το ελληνικό κράτος, το ΣΥΝΟΛΟ του ποσού πηγαίνει στην αποπληρωμή των δανείων μας και επιπλέον 46 εκ. Ευρώ πληρώνεται από την Ελλάδα ως… προμήθεια.

Σύνολο: -46.000.000 Ευρώ. Το κράτος ζημιώθηκε, οι πιστωτές κερδίζουν και η παράσταση συνεχίζεται.

Το 2013 θα ξεκινήσει η αποπληρωμή του νέου δανείου. Ακόμα και αν η οικονομία μας δεν έχει καταρρεύσει ως τότε, τα νέα τοκοχρεωλύσια θα είναι αδύνατον να καλυφθούν, έστω κι αν σε ένα χρόνο καταφέρουμε να έχουμε πλεόνασμα.

Στο σημείο εκείνο θα έρθει η οριστική και ανεξέλεγκτη χρεωκοπία την οποία θέλετε δήθεν να αποτρέψετε, θα ξεπουληθεί ό,τι έχει απομείνει και η Ελλάδα θα καταδικαστεί για πάντα σε οικονομική και εθνική υποτέλεια. Η πρώτη αποικία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Φτάνει πια το θέατρο. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε άλλο ένα κράτος στο οποίο τίποτα δεν κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, παρά μόνο όταν ετοιμάζονται εκλογές. Και τότε μόνο για το θεαθήναι.

Το έχουμε δει το έργο, κύριοι. Πολλές φορές. Και το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο και χειρότερο. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι να περιμένουμε. Πίσω από το σκηνικό που στήσατε άρον-άρον, όπως κάνετε εδώ και δεκαετίες, φαίνονται ξεκάθαρα τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον.

Ξέρουμε γιατί καθυστερήσατε την αποστολή των εκκαθαριστικών. Γιατί όταν αντικρίσει ο Έλληνας φορολογούμενος (αυτός που δεν μπορεί να φοροδιαφύγει με καταθέσεις στο εξωτερικό και off-shore εταιρείες) το φόρο που θα αδυνατεί να πληρώσει εσείς θα του πείτε: «έχουμε νωπή λαϊκή εντολή», «δεν υπάρχει άλλη λύση», «λυπούμαστε πολύ, αλλά…»

Ξέρουμε τους φόρους που «θα σκάσουν» αμέσως μετά τις εκλογές. Ξέρουμε ότι ετοιμάζεστε για νέα μέτρα τον Ιούνιο. Ξέρουμε ότι σηκώνετε μεταλλικά τείχη γύρω από τη Βουλή, που δεν είναι πια «των Ελλήνων». Ξέρουμε ότι η τρόικα μας προορίζει για μισθούς Βουλγαρίας. Με κόστος ζωής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό που ξέρουμε, επίσης, είναι ότι η «λύση» που μας πουλάτε εδώ και δύο χρόνια δεν θα οδηγήσει πουθενά. Δεν το λέμε εμείς, δεν το λέει μόνο η κοινή λογική, το λένε και διακεκριμένοι αναλυτές και οικονομολόγοι, όπως ο βραβευμένος με Νόμπελ Αμερικανός Τζόζεφ Στίγκλιτζ.

Τόσο καιρό αποπροσανατολίζετε την κοινή γνώμη με ψευτοδιλήμματα, όπως «Ευρώ ή δραχμή», «Μνημόνιο ή χρεωκοπία». Στην πραγματικότητα αποκρύπτετε το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι ότι συνεχίζει να κυβερνά το ίδιο σάπιο πολιτικό δίπολο. Με τέτοια ηγεσία η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Είτε με δραχμή, είτε με Ευρώ, είτε με δολάριο, είτε με ρούβλι.

Το πραγματικό δίλημμα είναι «αλλαγή νοοτροπίας ή καταστροφή». Για όλους μας. Σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανά(σ)ταση.

Μουσικό Διάλειμμα # 11

Τα παλιά, μεγάλα τραγούδια, όπως το «Ερωτικό» με τους σπουδαίους στίχους του Άλκη Αλκαίου έλεγαν αλήθειες που δε θέλαμε να ακούσουμε. Ίσως τώρα να τις νιώσουμε καλύτερα…

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου ‘φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ’ αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ’ Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Advertisements

Απονενοημένο Διάβημα

Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει αυτή η έκφραση; «Απονενοημένο διάβημα». Τη χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δημοσιογράφοι, γιατί ακούγεται εντυπωσιακή, είναι πιο «πιασάρικη» από την «απλή» αυτοκτονία. Έχει όμως διαφορά, έστω κι αν φτασμένοι δημοσιογράφοι, όπως η Έλενα Ακρίτα, δεν την καταλαβαίνουν. Ή δεν θέλουν να την καταλάβουν.

Ναι, πράγματι «η πλατεία Συντάγματος δεν κάνει πιο τραγική μια αυτοκτονία». Την κάνει όμως συμβολική. Και δεν υπάρχει κανένας, πιστεύω, που να αμφισβητεί το ρόλο του συμβολισμού στην πολιτική. Γιατί δε χωρά αμφιβολία ότι η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν πολιτική πράξη.

Ίσως να μη γνωρίζετε ή να έχετε ξεχάσει ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ξεκίνησε με έναν αυτοπυρπολισμό στην Τυνησία. Αλλά είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν ξεχάσει όσοι φοβούνται κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.

Και για αυτό το λόγο θλιβερά υποκείμενα, όπως ο Μπεγλίτης και ο Κουκουλόπουλος, έσπευσαν να πράξουν όπως έχουν μάθει να πράττουν στο βούρκο της πολιτικής που τους ανέδειξε, πετώντας λάσπη στον αντίπαλο και αποφεύγοντας οποιαδήποτε ευθύνη, έστω και έμμεση.

Ο πρώτος σε μια δήλωση-ρεσιτάλ ασέβειας και απανθρωπιάς έσπευσε να διαχωρίσει την αυτοκτονία από την οικονομική κρίση, υπονοώντας ότι μπορεί ο ίδιος ο αυτόχειρας να… «έφαγε τα λεφτά του» ή ακόμα και να «τα έφαγαν» τα παιδιά του!

Ούτε καν αναφέρει ως πιθανότητα, έστω για τους τύπους, ότι μπορεί να ατύχησε στη ζωή του, ότι μπορεί να μη του έφθαναν τα λεφτά. Φυσικά, τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να υπάρχει στο μυαλό ενός Έλληνα πολιτικού. Που έχει συνδέσει άρρηκτα τις λέξεις «λεφτά» και «τρώω». Όχι «βγάζω», όχι «αγωνίζομαι», όχι «κοπιάζω», όχι «θυσιάζω». Μόνο «τρώω». Γιατί ποιος βουλευτής, άραγε, έδινε στο κράτος τα χρήματά του επί 35 χρόνια για να πάρει σύνταξη;

Οι συντάξεις των εργαζομένων, Μπεγλίτη, Κουκουλόπουλε, Πάγκαλε και λοιποί, είναι πληρωμένες με τα λεφτά ΤΟΥΣ. Και τις κόψατε. Κοινώς, διαπράξατε κακοδιαχείριση και κλοπή. Οι δικές σας «αποζημιώσεις» και συντάξεις με τα λεφτά ΜΑΣ. Και αυτές ίσα που τις ακουμπήσατε.

Ας υποθέσω, όμως, ότι έχετε δίκιο «κύριοι» και ότι ο άνθρωπος αυτός πράγματι σκόρπισε τα λεφτά του. Είχε τέτοια μανία με την υστεροφημία του που θέλησε να το διατυμπανίσει σε όλον τον κόσμο; Ας υποθέσω ότι «τα έφαγαν» τα παιδιά του. Είστε τόσο αναίσθητοι που βγαίνετε στο πανελλήνιο να τα κατηγορήσετε προτού καλά-καλά κρυώσει το πτώμα του πατέρα τους;

Ακόμα και δίκιο να είχατε, το μόνο που καταφέρατε είναι να αποδείξετε πόσο πωρωμένοι και μικρόψυχοι είστε. Προκειμένου να εξυπηρετήσετε τις πολιτικές σας σκοπιμότητες δε σεβαστήκατε ούτε το νεκρό, ούτε την οικογένειά του.

Όταν ένας άνθρωπος, είτε λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, είτε λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας και ισχυρού αισθήματος ενοχής ή απόγνωσης φτάσει στο σημείο να πάρει την ίδια του τη ζωή το κάνει συνήθως μόνος του, στο σπίτι, στη δουλειά ή σε ένα απομακρυσμένο σημείο. Μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, από ανθρώπους που μπορεί να τον εμποδίσουν ή να τον λυπηθούν.

Απονενοημένο διάβημα σημαίνει απεγνωσμένη διαμαρτυρία. Και τη διαμαρτυρία την κάνεις δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων. Εκεί που δεν μπορεί να σε αγνοήσει κανείς, γιατί δεν ντρέπεσαι για την πράξη σου, αλλά θέλεις να της δώσεις νόημα, να ταρακουνήσεις τον κόσμο. Να γίνεις σύμβολο, έστω και νεκρός.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί συγκινήθηκε ο κόσμος. Όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι του είναι πιο εύκολο να κάνεις πως δεν το άκουσες, να το θάψεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, στη μικρή σου, προσωπική αυλή που κρύβεις ό,τι σε θλίβει και σε προβληματίζει. Είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.

Όταν ο αυτόχειρας το κάνει σε κοινή θέα και μάλιστα σε χώρο με πολιτική σημασία, δεν μπορείς να το αγνοήσεις, ξέρεις ότι το έπραξε γιατί ήθελε να σου στείλει ένα μήνυμα. Εξάλλου το σημείωμα που άφησε πίσω του δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί κάποιοι άφησαν λουλούδια και κεριά κάτω από το δέντρο. Δεν είναι επειδή δε νοιάστηκαν για  τους άλλους 1700 ή 3000. Είναι επειδή αισθάνθηκαν μια ανάγκη, σαν άνθρωποι, την οποία αδυνατούν να κατανοήσουν οι πολιτικοί. Είναι γιατί στο σημείο εκείνο τίμησαν και όλους τους άλλους που δεν μπορούσαν να τιμήσουν αυτά τα δύο χρόνια. Που να αφήσουν τα λουλούδια; Σε σπίτια, σε γραφεία, σε γκρεμούς;

Το απονενοημένο διάβημα που το αναφέρατε και σεις, κ. Μπεγλίτη, στεγνά και μηχανικά όπως βγάζετε τον κενό σας πολιτικό λόγο, χωρίς να συνειδητοποιείτε το νόημα των λέξεων, είναι η ύστατη μορφή διαμαρτυρίας. Δεν χωρούν ψέματα μπροστά στο θάνατο.

Στέκεστε, λέει, με σεβασμό μπροστά στο γεγονός. Χρειάζεται, λέει, σιωπή. Ούτε σεβαστήκατε, ούτε σωπάσατε όταν έπρεπε. Έχετε χάσει λοιπόν και το σεβασμό και τη σιωπή μας.

Μουσικό Διάλειμμα #10

Χθες ήταν και η επέτειος της αυτοκτονίας του Kurt Cobain των Nirvana. Αφιερώνω, λοιπόν, το «Heart Shaped Box» στους υπέροχους ανθρώπους με τη ζεστή καρδιά που μας κυβερνούν και «στέκονται με σεβασμό» πάνω από τα πτώματά μας, όπως ο δολοφόνος θαυμάζει το έργο του.

Ανθρώπινοι Ήρωες

Υπό κανονικές συνθήκες αυτό το κείμενο θα το έγραφα ανήμερα την 25η Μαρτίου. Υπό κανονικές συνθήκες, όμως, δε θα έγραφα καν στο παρόν ιστολόγιο. Δεν θα υπήρχε λόγος.

Δυστυχώς, τα τραγελαφικά γεγονότα της 24ης και 25ης Μαρτίου δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ με την ουσία του θέματος, αλλά με το θέατρο που στήθηκε άρον-άρον από ένα σύστημα στα όρια της κατάρρευσης.

Πλέον, απαλλαγμένοι από τον ψυχαναγκασμό της εθνικής μνήμης και τη ντροπή της εθνικής μας κατάντιας, μπορούμε ίσως να κρίνουμε πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Μπορούμε να μιλήσουμε για το πραγματικό νόημα της επετείου.

Το οποίο δεν υπάρχει.

Διότι μια επέτειος όταν έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από την ιστορική, αλλά και τη σύγχρονη πραγματικότητα στερείται πλέον κάθε νοήματος. Όπως οι κούφιες και ανούσιες παρελάσεις με τις οποίες έχουμε συνδέσει και την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου. Ναι, τα δροσερά κορίτσια και τα λεβεντόπαιδα που παρελαύνουν δύο φορές το χρόνο είναι ωραίο να τα βλέπεις.

Αλλά η πασαρέλαση αυτή δεν έχει καμία σχέση πια με εθνική επέτειο. Τα περισσότερα παιδιά δεν γνωρίζουν καν τι ακριβώς εορτάζουμε κάθε χρόνο, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει καταντήσει τις επετείους αυτές επαναλαμβανόμενες αγγαρείες για όλους, συμμετέχοντες και θεατές.

Ασχολούμαστε με παρελάσεις και σημαιοστολισμούς και αφήνουμε στην άκρη αυτό που έχει πραγματική σημασία: την Ιστορία και ακόμα περισσότερο αυτούς που την έγραψαν. Όχι εκείνους που την μετέφεραν στο χαρτί, αλλά αυτούς που πρωταγωνίστησαν σε αυτή. Τους ήρωες. Τους ανθρώπους.

Μάλιστα, τους ανθρώπους. Βλέπετε, η επετειακή τυποποίηση, η πατριωτική εξιδανίκευση και η ιστορική μουμιοποίηση έχουν ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για αυτή τη χώρα, για αυτό το έθνος, να έχουν αναχθεί σε υπεράνθρωπους ήρωες, σε υπερφυσικά όντα που αποφάσισαν ξαφνικά να ελευθερώσουν την Ελλάδα και το κατάφεραν με χαρακτηριστική άνεση, πηδώντας από κορφή σε κορφή και θερίζοντας Τούρκους κατά δεκάδες.

Στο ενδιάμεσο έστηναν και τις σούβλες τους στις ραχούλες και χτυπούσαν και ένα-δυο αρνιά στην καθισιά τους. Παρόλα αυτά, ήταν σεβάσμιοι και γενναίοι κύριοι, ως επί το πλείστον με μακριά κώμη και μερακλίδικο μουστάκι. Μάλιστα τιμήθηκαν όλοι για τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα, αφού τους κάναμε όμορφα αγάλματα και δώσαμε το όνομά τους σε γήπεδα, δρόμους και σοκάκια.

Κάπου μεταξύ της ιδέας του υπεράνθρωπου αγωνιστή, του μπρούτζινου αγάλματος και της εικόνας της ρουστίκ αντρίλας χάθηκε το πραγματικό νόημα. Ο Κολοκοτρώνης, ο Διάκος, ο Κανάρης και όλοι οι άλλοι αγωνιστές ήταν, πάνω απ’ όλα, άνθρωποι. Αυτή είναι μια πολύ απλή και αυτονόητη αλήθεια, την οποία όμως δεν συνειδητοποιεί σχεδόν κανένας σήμερα. Όπως γίνεται, άλλωστε, με όλες τις απλές αλήθειες.

Αλλά οι αλήθειες αυτές, όσο και να θέλουν ορισμένοι, δεν μπορούν να χαθούν. Υπάρχουν πάντα για όσους είναι διατεθειμένοι να τις αναζητήσουν. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καλύτερη πηγή από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη.

Ενός ανθρώπου απλού, αλλά διορατικού, ενός αγράμματου λόγιου θα έλεγε κανείς. Ενός ήρωα με αμφιβολίες και φόβους, με ταπεινότητα και απλή, αλλά καθαρή σκέψη. Ενός ανθρώπου που ξεπέρασε τον εαυτό του και διακινδύνεψε ό,τι είχε κερδίσει, βασισμένος μόνο στις δυνάμεις του και στο μυαλό του, για έναν Αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα.

Μ’ έβιαζαν να φύγω από το κονσουλάτο. ‘Ισασα τις πιστιόλες μου, το γιαταγάνι μου,
έκαμα την προσευκή μου, είπα και του παιδιού, μόφερε κάμποσο ρακί και ήπια ν’
αυγατήση το σπίρτο και να βγω με το γιαταγάνι έξω, ας ήμουν και κιοτής. Φύλαγαν απόξω την πόρτα οι διασαχτζήδες οι Τούρκοι του κονσόλου και άλλοι Τούρκοι, ότι τόμαθαν οπού ήμουν μέσα και ήθελαν να βγω να με πιάσουνε.

Και εγώ έλεγα να μην πιαστώ ζωντανός και με παιδέψουνε και βρεθώ μπόσικος και
προδώσω τίποτας – καλύτερα να σκοτωθώ.

Μια άλλη απλή αλήθεια είναι ότι οι ήρωες αυτοί δεν ήταν μόνοι τους. Και όχι, δεν εννοώ τις Μεγάλες Δυνάμεις και τη «μεγαλόψυχη» συνεισφορά τους στον Αγώνα. Αναφέρομαι στους υπόλοιπους απλούς ανθρώπους, τους φτωχούς και αγράμματους, που δεν γνώριζαν καν τι σημαίνει «ελευθερία», αλλά τόλμησαν να παίξουν κορώνα-γράμματα αυτά τα ελάχιστα που είχαν για χάρη μιας Ιδέας.

Οι περισσότεροι πολεμούσαν με τα ξύλα και χωρίς τα’ αναγκαία. οί Τούρκοι ήταν πλήθος και γυμνασμένοι. οι δυστυχείς Έλληνες ολίγοι κι αγύμναστοι νίκησαν… Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Tους κατάτρεχαν ολοένα…
γενναίοι προπατέρες, Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή, Αριστείδη, Λεωνίδα κι επίλοιποι γενναίοι άντρες περηφανεύεστε όπου κάμετε τόσα μεγάλα κατορθώματα και σας εγκωμιάζει όλος ο κόσμος-δεν τα κάμετε εσείς μόνοι σας. Oι στρατιωτικοί και πολιτικοί σας βοηθούσαν, σας βοηθούσαν οι φιλόσοφοι με αρετή, με φώτα πατριωτικά.

Για χάρη μιας Ελλάδας που δεν υπήρχε επί τέσσερις αιώνες, για χάρη μιας Ιστορίας που δε γνώριζαν, για μια Ελευθερία άυλη, ανυπόστατη, ονειρεμένη. Είναι πολύ εύκολο και αυτονόητο για εμάς, σήμερα, οι Έλληνες εκείνης της εποχής να θέλουν την ελευθερία τους όσο τίποτα άλλο.

Στην πραγματικότητα, όμως, είχαν περάσει δέκα γενιές Ελλήνων που δε γνώρισαν ελεύθερη Ελλάδα. Οι Έλληνες του ’21 δεν ήξεραν πως είναι η ζωή χωρίς κατακτητή, ούτε από τους γονείς, ούτε από τους παππούδες τους. Ήξεραν να επιβιώνουν σκύβοντας το κεφάλι και είχαν μάθει από τους ξεσηκωμούς του παρελθόντος ότι κάθε αντίσταση πνιγόταν στο αίμα.

Αν το δούμε λίγο αποστασιοποιημένα και αντικειμενικά, οι κατακτημένοι Έλληνες δεν είχαν απτό κίνητρο για να επαναστατήσουν. Αντίθετα, υπήρχε μια σωρεία επιχειρημάτων για το αντίθετο.

Ναι, ήταν φτωχοί. Ναι, μπορούσε ανά πάσα στιγμή ο τοπικός Πασάς να κλέψει τις γυναίκες ή τα παιδιά τους. Αλλά αυτό δε συνέβαινε σε όλους. Και, όπως διαπιστώνουμε σήμερα, είναι εύκολο όταν φοβάσαι για το τομάρι σου να κλείνεις τα μάτια μπροστά στη δυστυχία των άλλων.

Αν δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις και στα νούμερα των δύο «μεγάλων» κομμάτων. Έστω κι αν είναι φουσκωμένα.

Για να επανέλθω στο Μακρυγιάννη, έχει πολλά να πει και για την ξένη «βοήθεια» και για τους ντόπιους «εθνοπατέρες» και πολιτικάντηδες που έκαναν στην άκρη τους αγωνιστές για να σφετεριστούν την ίδια την ελευθερία που αγοράστηκε με το αίμα τους.

Tότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Οι Μεγάλες Δυνάμεις άρχισαν να βοηθούν την Επανάσταση μόνο αφού φάνηκε ότι υπήρχε ελπίδα να πετύχει. Βλέπετε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ακόμα ισχυρή. Δε χρειαζόταν βοήθεια. Αλλά ένα νεογέννητο ελληνικό κράτος θα ήθελε χρήματα και όπλα και θα ήταν για πάντα υπόχρεο στους «ευεργέτες» του.

Όχι ότι θέλω να μειώσω τους φιλέλληνες, οι οποίοι υπήρχαν και ήταν πολλοί και ένθερμοι. Αλλά τα κράτη τους επί δεκαετίες ολόκληρες τους αγνοούσαν, γιατί δεν υπήρχε συμφέρον. Όπως γίνεται και σήμερα. Υπάρχουν πολλές φωνές από διανοούμενους, πολιτικούς και καλλιτέχνες, αλλά και απλό κόσμο κάθε εθνικότητας που στηρίζουν την Ελλάδα και καταδικάζουν τις πολιτικές «διάσωσης» που μας επιβάλλουν. Αλλά οι τράπεζες δεν τους ακούνε, γιατί δε συμφέρει.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και ήρωες υπάρχουν ακόμα. Ίσως να είναι ο άνθρωπος που ζει δίπλα σας και θα μείνει αύριο χωρίς σπίτι. Ίσως να είστε εσείς. Κανένας δεν το ξέρει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι βρισκόμαστε σε μια ακόμα κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας και θα κριθούμε όλοι εκ του αποτελέσματος.

Και η Ιστορία δε θυμάται ποτέ τους «κιότηδες», όσους φιλούν το χέρι του δυνάστη τους και όσους σκύβουν το κεφάλι. Η Ιστορία θυμάται τους πραγματικούς Έλληνες.

Μουσικό Διάλειμμα #9

Θα μπορούσα να βάλω κάτι πατριωτικό, αλλά ανατρεπτικό σαν τον «Καραϊσκάκη» του Καλογερόπουλου. Κι αν σας φαίνεται προσβλητικό, κάντε μια αναζήτηση στο Internet για τις περίφημές του ατάκες. Αλλά θα προτιμήσω κάτι άλλο, διαφορετικό. Με μπάντζο. Το Ten Million Slaves του Otis Taylor μας χαρακτηρίζει πολύ καλά, έστω κι αν μιλά για τις χιλιάδες καραβιές  σκλάβων που μεταφέρθηκαν από την Αφρική στην Αμερική. Δέκα εκατομμύρια σκλάβοι είμαστε σε αυτή τη χώρα, με 100.000 αφεντικά και οι υπόλοιποι τσιράκια τους. Ως πότε, άραγε; Και μην ξεχνάτε, η 25η μπορεί να πέρασε, αλλά υπάρχει κι άλλη μεγάλη επέτειος, που πέφτει την Κυριακή των Βαϊων.