Αναμένοντας την καταιγίδα…

Περιμένω. Το ρολόι χτυπά τα δευτερόλεπτα. Αμείλικτα. Αδυσώπητα. Ασταμάτητα. Περιμένω ακόμα. Τι να γράψω; Για την κυβέρνηση που είναι στο κρεβάτι του πόνου; Για την τρόικα που περιμένει στη γωνία σαν αρπακτικό; Οι μέρες περνούν πράσινες. Ασχολούμαστε με το Euro και όχι με το Ευρώ. Κακό; Όχι απαραίτητα. Ουσιαστικό; Σίγουρα όχι. Πάντως το Euro θα συνεχίσει ως θεσμός, εκτός απροόπτου, και μετά το 2012. Για το Ευρώ πάλι, δεν παίρνω όρκο.

Εβδομάδες περνούν σαν ποτάμι που πέφτει στη θάλασσα. Στη θάλασσα που οργώνεται από τεράστια πλοία. Προς τη μακρινή Συρία. Ίσως όχι αρκετά μακρινή από εμάς. Η Δύση χτυπά την πόρτα της Περσίας και η πόρτα αυτή βρίσκεται στη χώρα που αιματοκυλίζει ο Άσαντ. Εδώ και μήνες. Αλλά δεν είναι ο μόνος. Ούτε ο πρώτος. Η διαφορά μεταξύ δικτατορίας και «νόμιμης κυβέρνησης» σε «αυτές» τις χώρες βρίσκεται στο χρώμα του εσώρουχου του κάθε δικτάτορα. Αν είναι το «δικό» τους το αμερικάνικο, είναι καλό.

Μέχρι να αποφασίσουν το αντίθετο, πάντα.

Διαβάζω ανατριχιαστικές ειδήσεις. Ληστείες, δολοφονίες, αυτοκτονίες. Παιδοκτονίες. Κανιβαλισμοί. Σαν καθημερινή μακάβρια λιτανεία. Στο περιθώριο φιγουράρουν τα μίνι που σήκωσε ο αέρας, οι αποτυχημένες πλαστικές και τα μαγιό των διασήμων. Ο συνδυασμός είναι σουρεαλιστικός, αποκρουστικός. Ανεξήγητος.

Διαβάζω τα πάντα. Οικονομικές αναλύσεις. Πολιτικές αναλύσεις. Κοινωνικές αναλύσεις. Ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Διαβάζω μέχρι και προφητείες γερόντων. Γραφικό, θα μου πείτε. Έως και αστείο. Έλα όμως που ορισμένες αρχίζουν να μοιάζουν επικίνδυνα με την πραγματικότητα. Περισσότερο κι από τις αναλύσεις.

Οι ημέρες από πράσινες θα γίνουν για λίγο, για λίγους, χρυσές και γαλάζιες. Οι πιο πολλοί, όμως, απλά θα γυρίσουν στο γκρίζο. Άλλοι, πολλοί περισσότεροι απ’ ότι θα έπρεπε (;) δεν έφυγαν ποτέ από το μαύρο. Ούτε θα φύγουν, εκτός αν κλείσουν την πόρτα πίσω τους. Άλλα εύχομαι να μην το κάνουν. Ίσως τα πράγματα να αλλάξουν. Ίσως και να γίνουν απελπιστικά προτού γυρίσουν προς το καλύτερο. Αλλά δε θα το μάθουν ποτέ, αν φύγουν.

Μην κλείνετε την πόρτα, σας παρακαλώ.

Κατάρρευση; Πόλεμος; Ορισμένοι κοροϊδεύουν τους Μάγια και τις προφητείες τους. Ξεχάστε μετεωρίτες, ηλιακές κηλίδες, σεισμούς και ηφαίστεια. Είμαστε ασφαλείς. Μην ξεχνάτε τον άνθρωπο, όμως. Είναι η χειρότερη απειλή απ’ όλες. Δεν μιλούσαν απαραίτητα για καταστροφή. Μιλούσαν για τέλος εποχής, για μεγάλη αλλαγή. Πράγματα που σπανίως γίνονται ειρηνικά.

Και όλα μοιάζουν τόσο ήσυχα αυτή τη στιγμή. Σαν καταιγίδα έτοιμη να ξεσπάσει. Εντός και εκτός. Απρόβλεπτη. Καταρρακτώδης. Σενάρια αναρίθμητα. Βεβαιότητα καμία.

Οι μήνες κυλούν αργά. Πέφτουν, σαν σταγόνες βροχής. Από αίμα ή πετρέλαιο. Ή και τα δύο μαζί. Δεν ξέρω τι να γράψω. Περιμένω. Δεν είμαι προφήτης.

Μουσικό Διάλειμμα #17

Riders on the storm
Riders on the storm
Into this house we’re born
Into this world we’re thrown
Like a dog without a bone
An actor out alone
Riders on the storm

Advertisements

Η παραπάνω ανάρτηση δεν είναι δική μου, είναι αναδημοσίευση από το part II. Αλλά με σόκαρε. Καταλαβαίνω να είσαι παγωμένος. Να φοβάσαι. Την πραγματική απανθρωπια, όμως, δεν τη δέχομαι. «Απαγορεύεται;» Τι απαγορεύεται; Να είσαι άνθρωπος;

Το κείμενο είναι συγκλονιστικό. Όχι απαραίτητα “σωστό”, μα αληθινό.

part II

Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους. Πρώτη σκέψη της ημέρας ‘δεν έχω πληρώσει τη δεη’. Γαμώ τη δεή η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η δεη έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.

Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει ‘Δε μπορώ να πάρω ανάσα’, ΄Χάνομαι’. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.

Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Στη διαδρομή μέχρι την επόμενη στάση, φωνάζει σπαρακτικά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 539 επιπλέον λέξεις

Πικρό, αλλά εξαιρετικό. Πατήστε το link για να το διαβάσετε ολόκληρο. Αξίζει.

risinggalaxy

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο

 Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΩΜΟΥ :

***

Είμαι Έλλην. Απόγονος του Περικλή και του Καραϊσκάκη. Δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνω και πώς τα βγάζω πέρα, είμαι απλά Έλλην. Η τάξη μου είναι κάτι που αυτοκαθορίζεται, τη δουλειά μου μπορεί να τη χάσω ανα πάσα στιγμή, αλλά το ότι είμαι Έλλην είναι κάτι διαφορετικό.  Είναι κάτι που δε μπορεί να μου το πάρει κανείς. Εγώ του δίνω ότι έννοια θέλω κι όποιος το αμφισβητεί είναι απλά εχθρός μου. Είμαι μάγκας, ο ικανότερος του κόσμου και κανείς δε μπορεί να με ξεγελάσει. Έχω ιστορία που ταυτίζεται με όλα τα κατορθώματα της ανθρωπότητας και όταν αυτό δε συμβαίνει έχω την κουλτούρα να τη κατασκευάσω στα μέτρα μου. Μισώ το αφεντικό μου αλλά δε θέλω το κακό του. Το οτι υπάρχει μου δίνει την ελπίδα οτι θα γίνω κι εγώ αφεντικό. Φοράω ό,τι φοράει, συχνάζω εκεί που συχνάζει κι εκείνος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 829 επιπλέον λέξεις

Η ιδεολογία του fast food

Μία πίτα-γύρο χοιρινό απ’ όλα. Αυτή είναι η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα. Έχουμε μάθει στην ευκολία. Πάμε στην κάλπη, μας τυλίγουν την πιτούλα μας στη λαδόκολλα, τσακ-μπαμ τέλος. Αλλά την επομένη των εκλογών που μας πιάνει το στομαχάκι μας (τα τελευταία χρόνια δεν καταπίνεται με τίποτα αυτό το φαϊ) διαμαρτυρόμαστε. Ως συνήθως.

Αν έβγαινε αυτό που ψηφίσαμε χαιρόμασταν για λίγο καιρό, σαν να είχε κερδίσει η ομάδα μας ένα πράγμα, μέχρι που οι προεκλογικές δεσμεύσεις άρχιζαν να καταρρέουν μία-μία. Τότε απλά κατηγορούσαμε το κόμμα που ψηφίσαμε επειδή μας κορόιδεψε. Έστω κι αν αυτό συνέβαινε για πολλοστή φορά

Αν δεν έβγαινε το μεγάλο κόμμα που ψηφίσαμε είχαμε όλη την άνεση να κατηγορήσουμε τους «άλλους». Τι κι αν στηρίζαμε το ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας που κατέστρεψαν συνεταιρικά τη χώρα; Οι «άλλοι» ήταν πάντα χειρότεροι από μας.

Αν δεν ψηφίζαμε καθόλου, διότι απαξιούσαμε, είμασταν οι καλύτεροι! Ούτε μεγάλο κόμμα απατεώνων στηρίξαμε, ούτε άγνωστο, μικρό κόμμα «ανευθυνότητας», ούτε κομμουνιστές, ούτε νεοφιλελεύθερους, ούτε φασίστες, τίποτα. Ό,τι και να γινόταν έφταιγαν όλοι οι λοιποί ηλίθιοι που ψηφίζουν. Και το κατεστημένο.

Για το οποίο κατεστημένο προφανώς πιστεύουμε ότι θα βαρεθεί μια μέρα να το κοιτάμε όλοι και θα πέσει από μόνο του σαν ώριμο σύκο. Εκτός βέβαια, αν εμφανιστεί ο Ιησούς Χριστός Τσε Γκεβάρα και το γκρεμίσει μονομιάς σε μια ένδοξη επανάσταση/Δευτέρα Παρουσία. Εμείς πάντως θα χειροκροτάμε με πάθος από τον καναπέ μας.

Προς το παρόν πάμε να παραγγείλουμε πάλι σε τρεις ημέρες…

-Μια πίτα-γύρο χοιρινό, παρακαλώ. Με απ’ όλα.

-Μα δεν μπαίνουν όλα μέσα στην ίδια πίτα!

-Τι πάει να πει «δεν μπαίνουν όλα»; Να μπούνε! Θέλω κυβέρνηση!

-Μα αυτούς τους ίδιους ψηφίζεις τόσα χρόνια, κυρία μου! Δεν σε έσωσαν! Ακόμα και όταν υποτίθεται ότι είμασταν στο χείλος του γκρεμού αυτοί διόριζαν, έπαιζαν πολιτικά παιχνίδια και δεν έκαναν τίποτα για να θίξουν τον «κομματικό τους στρατό«!

-Εγώ δεν ψηφίζω πια αυτούς! Ψηφίζω αριστερά! Βάλε ντομάτα!

-Ορίστε. Εντάξει;

-Όχι, βάλε και τα υπόλοιπα τώρα!

-Δεν πάνε όλα μαζί, λέμε! Στο είχαν πει εξαρχής. Δεν θα συνεργάζονταν με τους άλλους. Για αυτό δεν τους ψήφισες;

-Μα εγώ θέλω κυβέρνηση! Δεν μπορεί να με κατηγορούν οι φίλοι μου ότι ψήφισα «ανεύθυνα»! Θέλω κάποιον να μπορώ να βρίζω!

-Αν ήθελες ντε και καλά κυβέρνηση, κυρά μου, γιατί δεν ψήφισες αυτούς που κυβερνούσαν τόσα χρόνια;!

-Ποιους, τους κλέφτες που μας κατέστρεψαν;

-Δηλαδή οι κλέφτες θα έπαυαν να είναι κλέφτες άμα ήταν σε κυβέρνηση συνεργασίας με την Αριστερά; Ξαφνικά θα έβλεπαν το φως της Δικαιοσύνης και θα προσπαθούσαν ειλικρινά να συνεργαστούν για το καλό της χώρας; Άκου, κυρά μου, αν σου βάλω σάπιο κρέας και το παστώσεις στη μουστάρδα και στο πιπέρι θα το καταπιείς και δε θα το καλοκαταλάβεις. Αλλά παραμένει σάπιο. Αυτό θες;

-Τώρα που το λες και η αριστερή ντομάτα σου ψιλοχαλασμένη μου φαίνεται…

-Φυσικά, αφού όλα μαζί τα αποθηκεύω! Έχει πάρει λίγο και αυτή… μυρωδιά. Αλλά θες το τελείως χαλασμένο που θα σε «στείλει» αδιάβαστη ή αυτό που μπορείς να τη σκαπουλάρεις και στην τουαλέτα, αν σε πειράξει;

-Θέλω καθαρό σουβλάκι.

-Αυτό, κυρία μου, δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Όμως αν τα σάπια μείνουν στην άκρη, θα αναγκαστώ τελικά να τα πετάξω και να πάρω φρέσκα. Οπότε αν τη βγάλεις καθαρή με το ψιλοχαλασμένο, ίσως να φας και καθαρό μια μέρα.

-Ίσως να σου σπάσω το κεφάλι και να φέρω το Υγειονομικό να καθαρίσει το μαγαζί!

-Μπορείς να το κάνεις και αυτό. Αλλά όχι φωνάζοντας τα παιδιά με τα μαύρα για να «καθαρίσουν». Αυτοί είναι πιο σάπιοι και από τους σάπιους. Από δω τρώνε και τούτοι, τι νόμισες; Αυτό που λες γίνεται, αλλά όχι παραγγέλνοντας στις εκλογές σαν καλή πελάτισσα. Έχεις τα κότσια;

Τώρα έχουμε ακυβερνησία, λέει. Άλλο αν οι περισσότεροι υπηρεσιακοί αξιωματούχοι είναι πιο τίμιοι και αξιοπρεπείς απ΄ ότι έχουμε συνηθίσει. Ο Πρωθυπουργός δεν κάλυψε το ταξίδι της γυναίκας του από τα κρατικά ταμεία, ο Υπουργός Άμυνας «πάγωσε» μια σκανδαλώδη σύμβαση τριών εκατομμυρίων Ευρώ για το Πολεμικό Μουσείο και ο Υπουργός Εργασίας διέψευσε από την πρώτη στιγμή τις τρομοκρατικές φήμες περί χρεωκοπίας πριν τις εκλογές.

Μήπως να τους κρατήσουμε λίγο ακόμα;

Μουσικό Διάλειμμα #16

Όταν τα έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν πριν από 30 χρόνια όλοι πίστευαν ότι έκανε «πλάκα». Ωστόσο, βγήκε ολότελα αληθινός στις προβλέψεις του:

«Εδώ και δύο χρόνια (εννοεί το 1981 που το ΠΑΣΟΚ έγινε Κυβέρνηση) έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης»

Καλά μυαλά σε όλους.

Προσοχή, βαράει!

Άλλο σκόπευα να γράψω, άλλο έγραψα. Η επικαιρότητα δεν μου άφησε περιθώρια. Ούτε ο «κύριος» Κασιδιάρης.

Καταρχάς δεν υπάρχει έκπληξη εδώ. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Είναι, κατ’ ουσία, μια παραστρατιωτική, νεοναζιστική οργάνωση με το μανδύα κόμματος η οποία έχει κρύψει μεν τις σβάστικες, αλλά εμμένει στις θέσεις τις περί ανωτερότητας της λευκής φυλής και του αρσενικού φύλου.

Ο ρόλος της γυναίκας είναι να «παράγει» παιδιά για το έθνος. Όχι να αντιμιλά στον «άντρα». Έτσι, λοιπόν, η ισχυρογνώμων, συχνά σε σημείο αγένειας, Λιάνα Κανέλλη και η ειρωνική κυρία Δούρου στάθηκαν πάρα πολύ για τον «άντρα» Κασιδιάρη.

Υποθέτω ότι έχετε δει το επίμαχο βίντεο. Στην απίθανη περίπτωση που δεν το έχετε δει, το παραθέτω εδώ:

Λυπάμαι αν φανώ «παλιομοδίτης», αλλά για μένα είναι ανεπίτρεπτο ένας πραγματικός άνδρας να σηκώνει χέρι σε μια γυναίκα. Η βία είναι καταδικαστέα γενικότερα, αλλά αυτό ισχύει διπλά όταν ασκείται από κάποιον που είναι ξεκάθαρα ισχυρότερος προς κάποιον αδύναμο. Είτε πρόκειται για παιδί, είτε για ηλικιωμένο, είτε για γυναίκα.

Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια 60χρονη γυναίκα. Οι δικαιολογίες του τύπου «τον προκάλεσε» είναι αν μη τι άλλο τραγικές. Ό,τι και αν του είπε η κα. Δούρου δεν δικαιολογεί ούτε το μπουγέλωμα, ούτε χειροδικία. Πόσο μάλλον τη στιγμή που με την αντίδρασή του ο Κασιδιάρης απλά επιβεβαίωσε περίτρανα ότι «η Χρυσή Αυγή θα πάει τη χώρα πίσω 500 χρόνια».

Αφού δέχθηκε φραστική επίθεση ας απαντούσε με τα ίδια όπλα. Δυστυχώς, όμως, το οπλοστάσιο του κυρίου είναι μάλλον φτωχό σε αυτόν τον τομέα.

Όσο για το «καλά της έκανε» που ακούστηκε από πολλούς για την κυρία Κανέλλη, πως δικαιολογείται σε μια υποτιθέμενη Δημοκρατία; Ο Κασιδιάρης δεν είναι «αγανακτισμένος πολίτης» όπως διάβασα κάπου, είναι πρώην και υποψήφιος βουλευτής και ο ρόλος του δεν είναι να χειροδικεί, αλλά να εκπροσωπεί. Με λόγια, νόμιμες πράξεις και αξιοπρέπεια.

Αλλά έστω κι αν ήταν αγανακτισμένος πολίτης, έστω κι αν δεχθώ ότι η βία θα λύσει τα προβλήματά μας, ο στόχος του αντιμνημονιακού, δήθεν πατριώτη Κασιδιάρη είναι η Κανέλλη και η Δούρου που ανήκουν επίσης σε αντιμνημονιακά κόμματα; Γιατί δεν τσακώθηκε με τον Παυλόπουλο που ανήκει στους «προδότες» της ΝΔ, σύμφωνα με τον μεγάλο αρχηγό Μιχαλολιάκο;

Πολύ περίεργα μας τα λες, βρε πατριώτη.

Αλλά εγώ θα δεχθώ ότι ο «κύριος» Κασιδιάρης έκανε ένα λάθος, παραφέρθηκε. Η απόδρασή του και η εξαφάνισή του για να αποφύγει το Αυτόφωρο αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι είναι και θρασύδειλος και ευθυνόφοβος. Και παρόλα αυτά θέλει να διδάξει πειθαρχία και νομιμοφροσύνη.

Ωστόσο, πέρα από το θλιβερό γεγονός αυτό που επακολούθησε μόνο φαρσοκωμωδία μπορεί να χαρακτηριστεί.

Πρώτον ο Κασιδιάρης επικαλείται… αυτοάμυνα. Η αλήθεια είναι ότι ερχόμενος σε επαφή με το Ριζοσπάστη ένας Χρυσαυγίτης μπορεί να λιώσει σαν βρυκόλακας.

Δεύτερον ο Καρατζαφέρης έκανε την εξής δήλωση: «Ο φασισμός δεν θα περάσει στην Ελλάδα». Ουδέν σχόλιον.

Τρίτον ο κ. Δατσέρης του ΠΑΣΟΚ δήλωσε: «Φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ.» Προφανώς ο Τσίπρας έμαθε στους νεο-ναζί να είναι βίαιοι, γιατί μέχρι να τον γνωρίσουν πήγαιναν Κατηχητικό και μοίραζαν τσάι και κουλουράκια στους μετανάστες.

Αλλά η δήλωση της ημέρας, κυρίες και κύριοι, ανήκει δικαιωματικά στον κ. Προκόπη Παυλόπουλο: «Δεν σηκώθηκα από την καρέκλα μου όταν ο Κασιδιάρης επιτέθηκε με μπουνιές στην Λιάνα Κανέλλη, γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τη δύναμή μου και φοβήθηκα πως, αν σηκωνόμουν όρθιος, θα τον σκότωνα». Ειλικρινά, μου έφτιαξε μια κατά τα άλλα απογοητευτική μέρα.

Από την άλλη, όταν η Ντόρα Μπακογιάννη είπε ότι θα τον πλάκωνε αν ήταν στο στούντιο, δεν ξέρω γιατί, αλλά την πιστεύω.

Άντε και εις ανώτερα!

Μουσικό Διάλειμμα #15

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, αλλά το εν λόγω αμφιβόλου ποιότητας άσμα εκτός από επίκαιρο λόγω νομισματικής κρίσης είναι και πολύ ταιριαστό. Αφιερωμένο με αγάπη στον μεγάλο άντρα αγωνιστή Η.Κ.