Αναμένοντας την καταιγίδα…

Περιμένω. Το ρολόι χτυπά τα δευτερόλεπτα. Αμείλικτα. Αδυσώπητα. Ασταμάτητα. Περιμένω ακόμα. Τι να γράψω; Για την κυβέρνηση που είναι στο κρεβάτι του πόνου; Για την τρόικα που περιμένει στη γωνία σαν αρπακτικό; Οι μέρες περνούν πράσινες. Ασχολούμαστε με το Euro και όχι με το Ευρώ. Κακό; Όχι απαραίτητα. Ουσιαστικό; Σίγουρα όχι. Πάντως το Euro θα συνεχίσει ως θεσμός, εκτός απροόπτου, και μετά το 2012. Για το Ευρώ πάλι, δεν παίρνω όρκο.

Εβδομάδες περνούν σαν ποτάμι που πέφτει στη θάλασσα. Στη θάλασσα που οργώνεται από τεράστια πλοία. Προς τη μακρινή Συρία. Ίσως όχι αρκετά μακρινή από εμάς. Η Δύση χτυπά την πόρτα της Περσίας και η πόρτα αυτή βρίσκεται στη χώρα που αιματοκυλίζει ο Άσαντ. Εδώ και μήνες. Αλλά δεν είναι ο μόνος. Ούτε ο πρώτος. Η διαφορά μεταξύ δικτατορίας και «νόμιμης κυβέρνησης» σε «αυτές» τις χώρες βρίσκεται στο χρώμα του εσώρουχου του κάθε δικτάτορα. Αν είναι το «δικό» τους το αμερικάνικο, είναι καλό.

Μέχρι να αποφασίσουν το αντίθετο, πάντα.

Διαβάζω ανατριχιαστικές ειδήσεις. Ληστείες, δολοφονίες, αυτοκτονίες. Παιδοκτονίες. Κανιβαλισμοί. Σαν καθημερινή μακάβρια λιτανεία. Στο περιθώριο φιγουράρουν τα μίνι που σήκωσε ο αέρας, οι αποτυχημένες πλαστικές και τα μαγιό των διασήμων. Ο συνδυασμός είναι σουρεαλιστικός, αποκρουστικός. Ανεξήγητος.

Διαβάζω τα πάντα. Οικονομικές αναλύσεις. Πολιτικές αναλύσεις. Κοινωνικές αναλύσεις. Ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Διαβάζω μέχρι και προφητείες γερόντων. Γραφικό, θα μου πείτε. Έως και αστείο. Έλα όμως που ορισμένες αρχίζουν να μοιάζουν επικίνδυνα με την πραγματικότητα. Περισσότερο κι από τις αναλύσεις.

Οι ημέρες από πράσινες θα γίνουν για λίγο, για λίγους, χρυσές και γαλάζιες. Οι πιο πολλοί, όμως, απλά θα γυρίσουν στο γκρίζο. Άλλοι, πολλοί περισσότεροι απ’ ότι θα έπρεπε (;) δεν έφυγαν ποτέ από το μαύρο. Ούτε θα φύγουν, εκτός αν κλείσουν την πόρτα πίσω τους. Άλλα εύχομαι να μην το κάνουν. Ίσως τα πράγματα να αλλάξουν. Ίσως και να γίνουν απελπιστικά προτού γυρίσουν προς το καλύτερο. Αλλά δε θα το μάθουν ποτέ, αν φύγουν.

Μην κλείνετε την πόρτα, σας παρακαλώ.

Κατάρρευση; Πόλεμος; Ορισμένοι κοροϊδεύουν τους Μάγια και τις προφητείες τους. Ξεχάστε μετεωρίτες, ηλιακές κηλίδες, σεισμούς και ηφαίστεια. Είμαστε ασφαλείς. Μην ξεχνάτε τον άνθρωπο, όμως. Είναι η χειρότερη απειλή απ’ όλες. Δεν μιλούσαν απαραίτητα για καταστροφή. Μιλούσαν για τέλος εποχής, για μεγάλη αλλαγή. Πράγματα που σπανίως γίνονται ειρηνικά.

Και όλα μοιάζουν τόσο ήσυχα αυτή τη στιγμή. Σαν καταιγίδα έτοιμη να ξεσπάσει. Εντός και εκτός. Απρόβλεπτη. Καταρρακτώδης. Σενάρια αναρίθμητα. Βεβαιότητα καμία.

Οι μήνες κυλούν αργά. Πέφτουν, σαν σταγόνες βροχής. Από αίμα ή πετρέλαιο. Ή και τα δύο μαζί. Δεν ξέρω τι να γράψω. Περιμένω. Δεν είμαι προφήτης.

Μουσικό Διάλειμμα #17

Riders on the storm
Riders on the storm
Into this house we’re born
Into this world we’re thrown
Like a dog without a bone
An actor out alone
Riders on the storm

Advertisements

2 comments on “Αναμένοντας την καταιγίδα…

  1. Ο/Η Αννα λέει:

    Κυριολεκτικά με συγκλονίζει ο τρόπος που έχεις για να προσεγγίζεις τα θέματα και να απεικονίζεις με λόγια τα συναισθήματα και τις πραγματικότητες που βιώνεις… Νίκο, είμαι απόλυτα σίγουρη ότι πρέπει να επεκταθείς «λογοτεχνικά»….

  2. Ο/Η KYRIAKOS λέει:

    και μη χειροτερα…..

    δεν ξερω αν μου αρεσει καλυτερα η ‘πενα’ σου, ή η αντιληψη σου για την καθημερινοτητα της κοινωνιας μας.-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s