Ήθος και διακρίσεις

Όσο και να θέλω να το αποφύγω, δυστυχώς είναι αδύνατον. Όχι γιατί θέλω οπωσδήποτε να ασχοληθώ με την Παπαχρήστου και τις αντιλήψεις της. Αλλά πιο πολύ για τα σχόλια που άκουσα και διάβασα μέσα σε λίγες ώρες.

Για να κλείσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται το θέμα, σε ό,τι αφορά στην αθλήτρια συγκεκριμένα, πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τα social media (όπως το Twitter και το Facebook) σαν να μιλά στο μικρόφωνο μπροστά σε πλήθος. Πόσω μάλλον αν είναι δημόσιο πρόσωπο, όπως μια αθλήτρια που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Όλοι έχουμε πει ρατσιστικά ανέκδοτα στην παρέα μας. Αυτό δε μας κάνει ρατσιστές. Ωστόσο, όλα είναι θέμα χώρου, χρόνου και τρόπου.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο καθένας περιμένει να σου κολλήσει μια ταμπέλα και να σε χαρακτηρίσει «ρατσιστή», «φασίστα», «προδότη» κ.ο.κ. Προτού λοιπόν δημοσιοποιήσεις κάτι, έστω και αν είναι ένα κακόγουστο αστείο, πρέπει να προσέχεις πολύ. Ειδικά αν το προφίλ σου είναι ήδη γεμάτο αναρτήσεις που αποδεικνύουν ότι το «αστείο» σου δεν ήταν απλά αστείο, αλλά μάλλον το ασπάζεσαι σαν «ιδεολογία».

Αυτό που με απασχολεί πιο πολύ δεν είναι, όμως, οι πολιτικές απόψεις μιας 23χρονης κοπέλας που, εν τέλει, έχει όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσει πόσο λανθασμένες είναι.

Το αν ήταν ή όχι ρατσιστικό το σχόλιο και αν ήταν δίκαιη ή όχι η ποινή είναι το λιγότερο. Το ανησυχητικό είναι ότι ο κόσμος, για να το θέσω με αθλητικούς όρους, έχει χάσει τη μπάλα.

Δύο ήταν τα βασικά επιχειρήματα που συνάντησα στις διαδικτυακές συζητήσεις. Το πρώτο αναφέρεται στην ατιμωρησία και στην υποκρισία των περισσότερων πολιτικών και των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών (βλ. Ισίδωρος Κούβελος ο οποίος έλαβε την απόφαση του αποκλεισμού ως αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής). Το δέυτερο αναφέρεται στην εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων και, κατά συνέπεια, στην απομυθοποίηση τους.

Συμφωνούμε ότι διεφθαρμένοι πολιτικοί και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα άγονται και φέρονται χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει το νόημα που είχαν επί αρχαίας Ελλάδας.

Πολύ απλά, έχει εκλείψει το ήθος. Σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που πρέπει να αποφασίσουμε είναι το τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο μας και το ποια πρέπει να είναι η δική μας στάση, ως άνθρωποι, απέναντι στον ευτελισμό των πάντων.

Το «ωχ μωρέ και τι έγινε» δεν επαρκεί πια. Επειδή αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση μας έφερε ως εδώ. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσουμε αν θα αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον ήθος και θα αφήσουμε, άρα, τα πάντα να πάνε κατά διαόλου ή αν ο καθένας από εμάς θα τραβήξει μια κόκκινη γραμμή και θα βάλει όρια. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για το πως βλέπει τους άλλους.

Αν το πάρουμε απόφαση ότι θα αφήσουμε τα πράγματα να φθάσουν στο απόλυτο μηδέν, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τις συνέπειες. Ο άνθρωπος χωρίς ήθος είναι το χειρότερο κτήνος. Θα υπάρξει πλήρης διάλυση των πάντων και θα καταλήξουμε σε ένα κακέκτυπο κοινωνίας στο οποίο ο μόνος σκοπός είναι η επιβίωση με κάθε μέσο.

Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα συμβεί αύριο, φυσικά. Θα πάρει κάποια χρόνια. Η πορεία αυτή, όμως, προδιαγράφεται ήδη. Και δε χρειάζεται να σας αναλύσω ποιους συμφέρει να μετατραπεί η κοινωνία σε χοιροστάσιο, έτσι δεν είναι; Εκείνους που ήδη μας βλέπουν σαν κρέας έτοιμο για λουκάνικά.

«Και τι είπε η κοπέλα»;

«Καλά να πάθει ο τεμπέλης δημόσιος/το λαμόγιο ο ελεύθερος επαγγελματίας/ο προνομιούχος ο τραπεζικός».

«Καλά του έκανε του κωλόπαιδου/της κομμουνίστριας/του βρωμοπακιστανού/του βρωμόμπατσου».

Όταν κολλάς ετικέτες στους ανθρώπους, αυτόματα κολλάει μια και στη δική σου πλάτη. Και όταν τελειώσουν οι μαύροι, οι κομμουνιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπόλοιποι αποδιοπομπαίοι τράγοι, θα πάρεις εσύ σειρά για το σφαγείο. Μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά η ετικέτα σου είναι κει. Κάποιος, κάπου θα βρεθεί να στην κολλήσει.

Δεν το λέω εγώ, το έχει πει πολύ καλύτερα ο Μάρτιν Νίμελερ, πολλά χρόνια πριν.

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.
Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.
Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.
Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει,
για να αντισταθεί μαζί μου…

Υ.Γ.: Μέσα στα άλλα σχόλια, διάβασα συχνά και το εξής «Γελάγατε με τον Πίου, τώρα σας φταίει το ανέκδοτο». Ρε παιδιά, για ξαναδείτε τη λίγο τη διαφήμιση. Εσάς ποιον σας φαίνεται ότι θίγει, τον φουκαρά το μαύρο που πλένει τα τζάμια ή τον Ελληνάρα πρόεδρο που δουλεύει τους πάντες και τους ηλίθιους οπαδούς που τον πιστεύουν; Μήπως, λέω μήπως, μας συμφέρει να κολλήσουμε την ετικέτα του ρατσισμού για να αποφύγουμε το εύλογο συμπέρασμα;

Μουσικό Διάλειμμα #19

Μία από τις καλύτερες διασκευές των τελευταίων ετών…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s