Η Φωτογραφία

Είμαστε εμείς τα παιδιά του νότου, ηλιοκαμένα
χαμογελώντας πλατιά κόντρα στα ρέλια και στον άνεμο
φορώντας ψάθινα χρυσαφένια καπέλα που επιπλέουν
με στραβά, ατίθασα λοφία.
Δίπλα μας συστάδες από καρέκλες, τραπεζάκια
ποτήρια με καφέ στο άσπρο πλαστικό και τσιγάρα
στην άκρη του σκαμπό
προσεκτικά ακουμπισμένα
να μην αρπάξει το πολύχρωμο κάδρο από την κάφτρα.

Αγκαλιασμένους μας χάραξε τυχαία αυτή η στιγμή
να έχουμε τα μάτια ανοιχτά και τα χείλη βυθισμένα στο σκοτάδι
καθώς μπλεγμένοι ο ένας μες στον άλλο
δοσμένοι ο ένας μες στον άλλο
αχώριστοι και μαρμαρωμένοι στην ευτυχία.

Είμαστε εμείς τα παιδιά του νότου, δίχως αρμούς
πατάμε πάνω στο σανίδι της θάλασσας και αναριγούμε
θιασώτες κείνης της μνήμης, της απαθανατισμένης
και της μπάντας του ουρανού που δεν διέσχισε ποτέ
τα κιτρινισμένα σύνορα
το γκριζαρισμένο περίγραμμα
μιας ζωής που έμεινε ως έχει εγκλωβισμένη.

Advertisements

Υπέρ Πίστεως

Η ανεξιθρησκεία και ο σεβασμός του εκάστοτε δόγματος το οποίο ασπάζεται κάθε άνθρωπος αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της σύγχρονης Δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύει και για το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, το οποίο συμπεριλαμβάνει και τη σάτιρα.

Τι συμβαίνει όταν αυτά τα δικαιώματα συγκρούονται; Τι γίνεται όταν κάποιος θεωρήσει ότι μπορεί να σατιρίσει ένα σεβάσμιο πρόσωπο;

Είναι δύσκολο να τραβήξει κανείς «κόκκινες γραμμές» και να καθορίσει έτσι με μια μονοκοντυλιά τι είναι ταμπού για τη σάτιρα και τι όχι. Ωστόσο, δύο πράγματα είναι απολύτως βέβαια:

Πρώτον, ο Γέροντας Παΐσιος δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει αντικείμενο σάτιρας, είτε αυτή θεωρείται κακόγουστη, είτε όχι, αν δεν είχε διαμορφωθεί γύρω από τη ζωή και τα λεγόμενά του μια ολόκληρη παραφιλολογία, η οποία σκόπιμα και με απώτερο στόχο το κέρδος έχει εκμεταλλευτεί το όνομά του με επαίσχυντο τρόπο.

Υποθέτω, όμως, ότι αυτό δεν αποτελεί ασέβεια για το φιλόχριστο ελληνικό κράτος, το οποίο ξαφνικά απέκτησε ευαισθησίες για το θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών του. Για αυτό, άλλωστε, αφήνει ηλικιωμένους και καρκινοπαθείς στο έλεος του Θεού. Αν δεν μπορεί να τους σώσει Αυτός, τότε ποιος;

Αναρωτηθείτε ποιος θα είχε λόγο να χλευάσει έναν μοναχό αν αυτός ήταν γνωστός μόνο στον κύκλο των ανθρώπων που ασχολούνται με τα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ειδικά με κάποιον ο οποίος, σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, ήταν εξαιρετικά σεμνός και πράος στη ζωή του.

Την στιγμή , όμως, που τα λεγόμενά του αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης είτε για πολιτικούς, είτε για εμπορικούς λόγους, τις περισσότερες φορές παραποιημένα και προσαρμοσμένα στις ανάγκες του κάθε «κίτρινου» blog που σερβίρει αλυτρωτικές ονειρώξεις, τότε αυτομάτως ο Γέροντας μπήκε στο στόχαστρο της σάτιρας. Καλώς και κακώς εννοούμενης.

Δεύτερον και πιο σημαντικό, αποτελεί μέγιστη προσβολή για τους πολίτες αυτής της χώρας, μιας χώρας υπό διάλυση στην οποία η Δημοκρατία νοσεί βαρύτατα, να συλλαμβάνεται με τη διαδικασία του Αυτόφωρου κάποιος ο οποίος είναι ένοχος απλά και μόνο για τη δημιουργία μιας προσβλητικής ιστοσελίδας στο Διαδίκτυο.

Δεν με ενδιαφέρει το περιεχόμενο της σελίδας του «Γέροντα Παστίτσιου». Δεν την είδα και αν την έβλεπα ακόμα, σίγουρα δε θα ήταν σε θέση να αλλάξει τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις.

Το επαναλαμβάνω. Συνελήφθη πολίτης μέσα σε 24 ώρες από την έκδοση του εντάλματός του επειδή δημιούργησε μια σελίδα, κακόγουστη αν θέλετε, προσβλητική αν θέλετε, στο γνωστό και μη εξαιρετέο Facebook. Που βρίθει τέτοιων σελίδων. Στην ίδια χώρα όπου η διασπάθιση του δημόσιου πλούτου και η τυφλή βία προστατεύονται δια νόμου.

Και όλα αυτά ξεκίνησαν με μια επερώτηση βουλευτή της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Η οποία οδήγησε σε σύλληψη μόλις την επόμενη ημέρα από την Ελληνική Αστυνομία, που μυστηριωδώς αδυνατούσε να εντοπίσει με την ίδια άνεση και ταχύτητα τον βουλευτή κ. Κασιδιάρη όταν είχε κρυφτεί γενναία για να αποφύγει το Αυτόφωρο.

Το τελευταίο, ωστόσο, είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα που μας σερβίρεται για μία ακόμα φορά την κατάλληλη στιγμή, ώστε να μας αποσπάσει την προσοχή από το κυρίως πιάτο.

Θα θέσω, λοιπόν, ένα ακόμα πιο καίριο ερώτημα «τι συμβαίνει όταν η προαναφερθείσα σύγκρουση δικαιωμάτων είναι προσχεδιασμένη και προμελετημένη;»

Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία ξεκίνησε τυχαία τη στιγμή που αποκαλύπτεται ότι το ΣΔΟΕ υποψιάζεται εν ενεργεία υπουργούς (μεταξύ άλλων 27 πολιτικών προσώπων) για φοροδιαφυγή.

Ξέρετε, τη στιγμή που οι κυβερνώντες ετοιμάζονται και πάλι να ξεζουμίσουν τον κόσμο και μας κατηγορούν όλους για φοροδιαφυγή, εκείνοι για μία ακόμα φορά αποδεικνύονται οι χειρότεροι. Επειδή φοβούνται, λοιπόν, μήπως ξυπνήσουμε από το λήθαργο, πετούν έναν ακόμα αντιπερισπασμό για να μας κάνουν να ασχολούμαστε με υψηλές φιλοσοφικές έννοιες, όπως η θρησκεία και η ελευθερία του λόγου, ώστε να συνεχίσουν απερίσπαστοι το δικό τους «θεάρεστο» έργο.

Όλο αυτό δεν αποτελεί κάποια τοπική, δική μας παθογένεια. Η πίστη είναι μια ανθρώπινη ανάγκη και προσδίδει στη θρησκεία ισχυρή επιρροή σε πολύ μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου, η θρησκεία αποτελούσε ανέκαθεν ένα άριστο αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς.

Τρανό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη διεθνούς βεληνεκούς φάρσα με την ταινία-φάντασμα που «προσέβαλλε» τους Μουσουλμάνους. Τι πιο απλό, λοιπόν, από το να εκμεταλλευτείς τη μειοψηφία των φανατικών ώστε να χαρακτηρίσεις μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων ως «επικίνδυνους».

Μπορεί να μην αποτελεί την ίδια περίπτωση και σαφώς τα μεγέθη είναι διαφορετικά, αλλά ο μηχανισμός σκέψης είναι ακριβώς ο ίδιος. Χρησιμοποιούμε ένα ζήτημα το οποίο δημιουργεί εκ φύσεως πώλωση, όπως η θρησκεία, για να πετύχουμε το στόχο μας: την παραπλάνηση και χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Ξαφνικά, μετά τις θηριωδίες που προκάλεσαν κάποιες ομάδες φανατικών, θυμήθηκαν όλοι πόσο επικίνδυνοι είναι οι Μουσουλμάνοι και πως οποιοδήποτε μουσουλμανικό κράτος αποτελεί θεμιτό στόχο για στρατιωτική επέμβαση. Όπως η Συρία.

Μη γελιέστε, ούτε τη δική μας κυβέρνηση την έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τη μνήμη του Γέροντα Παΐσιου, ούτε τους Αμερικάνους για την προστασία του μαρτυρικού λαού της Συρίας. Ο σκοπός σε κάθε περίπτωση είναι άλλος. Μπήκαμε ήδη στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα κι όμως φαίνεται να πισωγυρίζουμε στο Μεσαίωνα της Ιεράς Εξέτασης και των Σταυροφοριών.

Αγαπάτε Αλλήλους.

Μουσικό Διάλειμμα #24

Άνθρωποι – τι κάνατε;

Τον κλειδώσατε στο χρυσό Του κλουβί

στη θρησκεία σας Τον προσαρμόσατε

Αυτόν που αναστήθηκε από τον τάφο

Είναι ο θεός του τίποτα

αν μόνο αυτό καταλαβαίνετε.

Κλείσε τα μάτια και προχώρα

Η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη.

Από τα πιο ψηλά μεγάφωνα το φώναξαν, βάζοντας σε παύση κάθε παλμό και γεμίζοντάς τον με αναίτια ένταση και αχάρακτο μέλλον.

Μας έδωσαν καθρέφτες με έτοιμα είδωλα και κοιταχτήκαμε, μέχρι που δεν χρειάστηκε να ψάξουμε άλλο για να βρούμε το τίποτα κι έτσι, απλά, αγκαλιαστήκαμε.

«Εσείς από εδώ, εσείς από εκεί» μας χώρισαν και τράβηξαν στη μέση μια γραμμή. Μας έδωσαν όπλα και χτύπησαν το καμπανάκι, να κυλήσει το αίμα. Ποιος να αντισταθεί, άραγε, ποιος να καταλάβει;

Εμείς μπορούμε να αντισταθούμε και εμείς μπορούμε να καταλάβουμε. Πια, εδώ που φτάνουμε, εδώ που ο κανόνας είναι η αποτροπή των αναπνοών, νικητές θα είναι αυτοί που παίρνουν βαθιές ανάσες. Εδώ που δρόμοι δεν υπάρχουν, νικητές θα είναι αυτοί που περπατούν στο κενό.

Κι αν χρειαστεί να φτύσουμε το πρόσωπό μας, αν χρειαστεί να καγχάσουμε τις γονατισμένες σκιές μας, αν χρειαστεί να αποκαλυφθούμε ως ζώα, μη διστάσουμε. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, συνυφασμένη με τη φύση, με όριο πέρα από την απλή αντίσταση, μια μεταμόρφωση αναγκαστική και αναγκαία.

Θα έρθει με δάκρυα, αίμα και θάνατο, όπως όλες οι μεταμορφώσεις, όπως όλες οι γέννες. Δεν είναι επιλογή, δεν είναι δράμα, δεν είναι καν αποτέλεσμα. Είναι απλά μια βεβαιότητα, όπως ο αέρας και η θάλασσα, η βροχή και το χιόνι.

Φτάνει με την απόδοση του μίσους, με την ανάλυση της γενιάς, με τα παιχνίδια και τις συνωμοσίες των πολιτικών, φτάνει, με τη μεμψιμοιρία μη τυχόν και χάσουμε το κεκτημένο τέλος, με την επανάληψη του φτηνού συναισθηματισμού που μας ενώνει μόνο μέσα από το Facebook.

Καιρός για αλλαγές και θερισμούς, των καταιγίδων και της γης.

Δεν υπάρχει χώρος για να στοιβάξουμε άλλη διστακτικότητα, δεν υπάρχει ώρα να μετρήσουμε παραπανίσιο φόβο. Δεν υπάρχει άλλη μέρα να χαραμίσουμε ενάντια στα παιδιά μας, τα δικά μας και των άλλων, στα ανίψια μας, τα δικά μας και των άλλων, στους εαυτούς μας, τους δικούς μας και των άλλων.

Είναι μια πορεία προδιαγεγραμμένη, μια πορεία που παρασέρνει, θέλουμε δε θέλουμε, κάθε τι που νομίζουμε ότι προστατεύουμε: μα τίποτα, τίποτα δεν προστατεύεται από την επιβίωση.

Και ίσως, μέρες πολλές μετά, όταν θα κοιτάμε τα σύνορα της μάχης, όταν θα έχει μείνει παρά μόνο η στάχτη και τα χαμόγελα της ανακούφισης, να νιώσουμε τι σήμαινε το εμπρός και όχι το πίσω, το ρίσκο της φωτιάς και όχι ο λίθος της ατροφίας.

Μέσα στη μοίρα αφημένοι, μετά από αγώνες στους προσωπικούς μας δρόμους, θα ξεχυθούμε σαν κύμα που ξέρει, πάνω από όλα, τι σημαίνει να χαράζεις το μέλλον μέσα στις παλάμες, το δικό σου μέλλον, στις δικές σου παλάμες.

Κλείσε τα μάτια και προχώρα.

Η εξαιρετική αυτή ανάρτηση από το blog «βυτίο» τα λέει όλα. Κανένας μας δεν ήταν για αυτά. Από την άλλη δεν ξέρω αν ήταν κανείς ποτέ για τα δύσκολα ή έγινε στην πορεία. Και μεις πρέπει να γίνουμε.

το βυτιο

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 498 επιπλέον λέξεις

Η νύχτα της Κρουστάλλως

Απογοήτευση. Πίκρα. Θυμός. Πιστεύαμε πραγματικά, κάποιοι από εμάς τουλάχιστον, ότι ήμασταν ως λαός καλύτεροι από αυτό το χάλι. Όμως, έφθασαν λίγα μόλις χρόνια οικονομικής κρίσης για να διαλύσουν ανελέητα τις όποιες αυταπάτες μπορεί να τρέφαμε ως Έλληνες.

Ναι, είμαστε ανοργάνωτοι, της τελευταίας στιγμής, επιπόλαιοι, ενίοτε και ανεύθυνοι. Ναι, υπάρχει μεγάλη έλλειψη παιδείας και κοινού νου. Ναι, είμαστε συναισθηματικοί και παρορμητικοί και αφήνουμε συχνά το θυμικό μας να παίρνει τις αποφάσεις για μας.

Αυτά τα γνωρίζαμε πολύ καλά. Έτσι λανσαρίστηκε, εξάλλου, ο Νεοέλληνας στους ξένους: ως κινηματογραφικός Ζορμπάς που δε δίνει μία και το ρίχνει στο συρτάκι ό,τι και να γίνει.

Αυτό δείχναμε στους «ξενέρωτους» τους Άγγλους που έρχονται μαζικά στην Ελλάδα για να γίνουν λιώμα και στους «αχώνευτους» Γερμανούς που παρελαύνουν με το περίφημο σανδαλάκι και τη λευκή καλτσούλα σε ταβέρνες και παραλίες.

Και αφού μέσα στην ανέμελη ζορμπαδοσύνη μας αφήσαμε τα κλειδιά της χώρας στα χέρια προδοτών, καιροσκόπων ή απλά ηλιθίων (διαλέξτε εσείς όποιο προτιμάτε περισσότερο), τώρα που φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού ξαφνικά σταματήσαμε το συρτάκι.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Πάνω που είχαμε σηκώσει (κι άλλο) τα μανίκια και ετοιμαζόμασταν να δείξουμε στους κυβερνώντες ποια ακριβώς είναι η άποψή μας για τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια, κάποιος μας έδωσε ένα στειλιάρι και μας έδειξε έναν Πακιστανό στη γωνία.

«Αυτός φταίει». Και καθώς μείναμε αποσβολωμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, είδαμε άλλους ανέμελους πρώην ζορμπάδες να τον σαπίζουν στο ξύλο.

Στην αρχή πολλοί δεν το πίστευαν. Όταν έμπαιναν οι Χρυσαυγίτες δέκα-δέκα στον ηλεκτρικό βρίζοντας και δέρνοντας όποιον μαυριδερό έβρισκαν μπροστά τους, ορισμένοι το αμφισβητούσαν. «Δεν γίνονται αυτά», «ψέματα είναι». Τόσο σίγουροι ήμασταν.

Μετά άρχισαν τα μαχαιρώματα. Και πάλι ήταν «υπερβολές» και «μεμονωμένα περιστατικά». Παράλληλα, όμως, καταπίναμε αμάσητα τα αναρίθμητα δημοσιεύματα για ληστείες και βιασμούς από μετανάστες. Ακόμα και όταν αποκαλυπτόταν ότι επρόκειτο για περιστατικά είτε εντελώς φανταστικά, είτε διετίας και πάνω.

Δε λέω ότι δε γίνονται εγκλήματα. Πώς να μη γίνονται όταν το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος έχει αφήσει επί δύο δεκαετίες να στοιβαχτούν στην Ελλάδα τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Οι απόλυτοι αριθμοί, όμως, δεν αμφισβητούνται. Τα εγκλήματα εγχώριας «παραγωγής» παραμένουν περισσότερα από εκείνα των μεταναστών.

Αλλά δεν ακούμε, ούτε διαβάζουμε πια για αυτά.

Δε λέω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει και είναι κοινωνικό, οικονομικό και ανθρωπιστικό. Αλλά δεν είναι το μόνο. Δεν είναι καν το κυριότερο, όπως θέλει απεγνωσμένα να μας πείσει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Γιατί εκτός από κατευθυνόμενο ανθρωπάκι, ο κ. Δένδιας είναι και ανιστόρητος. Θα ήθελα να τον πληροφορήσω, λοιπόν, ότι η κάθοδος των Δωριέων (με την οποία παραλληλίζει την εισβολή των μεταναστών), όχι μόνο δεν κατέστρεψε την Ελλάδα, αλλά γέννησε την αρχαία Σπάρτη, η οποία στη συνέχεια έσωσε τον ελληνισμό από τους Πέρσες. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο σημείο να συγκεντρώνονται μπουλούκια Χρυσαυγιτών και να σπάνε πάγκους μικροπωλητών σε πανηγύρια. Χωρίς αντίδραση και χωρίς να επεμβαίνει ο νόμος. Γιατί, ως γνωστόν, οι παράνομοι μικροπωλητές καταστρέφουν την ελληνική οικονομία με τα εκατομμύρια μαύρων Ευρώ που διακινούν.

Ρίξτε μια ματιά στο λήμμα της Βικιπαίδειας για τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη ναζιστική Γερμανία και πείτε μου με το χέρι στην καρδιά ότι δε σας ανησυχεί καθόλου αυτό που βλέπετε να γίνεται εδώ σήμερα.

‘Όχι ότι κινδυνεύει ο κόσμος από την άνοδο του Μιχαλολιάκου και της παρέας του. Εδώ δε μπορούμε να κυβερνήσουμε το σπίτι μας, όχι να κατακτήσουμε την υφήλιο. Κινδυνεύει, όμως, η ίδια η Ελλάδα.

Κινδυνεύει να βρεθεί στο περιθώριο όχι πια μόνο ως χώρα τεμπέληδων, αλλά και ως χώρα ρατσιστών όπου δεν υπάρχει νόμος και όπου τίποτα δε λειτουργεί. Ιδανικός τόπος για διακοπές, δε νομίζετε;

Έτσι θα ξυπνήσουμε μια μέρα σε μια χώρα τριτοκοσμική όπου, όπως είναι επόμενο, οι γνήσιοι ιθαγενείς πληρώνονται ψίχουλα για να εργάζονται έξι μέρες την εβδομάδα επί 13 ώρες. Και ψοφάνε σωρηδόν στα νοσοκομεία επειδή δεν έχουν φάρμακα. Αλλά μετανάστες δε θα έχουμε πια.

Πιστέψαμε ότι οι Έλληνες δε θα έπεφταν τόσο χαμηλά, ότι είμαστε ένα είδος φωτισμένης ράτσας που δεν υποκύπτει στην τυφλή βία. Λάθος. Ο κανόνας που θέλει την άνοδο του φασισμού σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική και κοινωνική κρίση δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για τους Ζορμπάδες.

Αλλά εγώ θα σας πω να πάνε στα κομμάτια και οι μετανάστες, αν το θέλετε έτσι. Ας μιλήσουμε για μας, τους «καθαρόαιμους» Έλληνες, μόνο για το δικό μας το τομάρι. Έχετε σκεφθεί ποτέ ποιον εξυπηρέτησε πραγματικά η άνοδος της Χρυσής Αυγής;

Με την εμφάνιση των φασιστών στο προσκήνιο το σύστημα απλά και αποτελεσματικά έστρεψε την δικαιολογημένη οργή του κόσμου προς τα πιο εύκολα θύματα.

Παράλληλα, όσοι δεν τσίμπησαν το δόλωμα ασχολούνται με την ίδια τη Χρυσή Αυγή, αντί να αντιδρούν κατά της άθλιας κυβέρνησης που απλά συνεχίζει το καταστροφικό έργο των προηγουμένων.

Είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, οι φασίστες αποτελούν ένα εξαιρετικό πιόνι στα χέρια του ίδιου σάπιου συστήματος που συνεχίζει ανενόχλητο να αναπαράγεται, ενώ ετοιμάζεται να περάσει τα πλέον αντιδημοκρατικά μέτρα που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος μετά την Κατοχή.

Και μετά μας φταίνε μόνο οι Γερμανοί.

Μουσικό Διάλειμμα #23

Συνεχίστε να αποστρέφετε το βλέμμα…

Αράχνης μαίανδρος

Κοίτα την αραχνούλα εκεί,

ποσό ασήμαντη κι αστεία μοιάζει,

από κλαδί σε κλαδί πηδά,

και τον ιστό της υφαίνει,

λεπτό σαν τρίχα λευκή, θαρρείς άυλο.

Κι αν ήθελες τα χρώματά της να δεις,

δε διακρίνονται, τόσο είναι μικροσκοπική.

Τρέχει γρήγορα εδώ κι εκεί,

από σκιά σε σκιά, σκιά υφαίνοντας.

Ούτε σκνίπα δεν τρομάζει.

Δες την τώρα, σα να μεγάλωσε λίγο,

όπως ήρθε πιο κοντά, όπως μας ζυγώνει,

γύρω από πόρτες και παράθυρα περιπολεί,

και τον ιστό της υφαίνει,

σπάγκος που μετά βίας αντέχει στον άνεμο.

Στο φως του δειλινού μοιάζει γαλάζια και λευκή,

ποιος να το ‘ξερε πως αράχνη

με τέτοια χρώματα υπάρχει,

κι ο ιστός της κρατά μακριά,

μαυριδερά κουνούπια που μας απομυζούν τη νύχτα.

Κι όταν ανοίξεις τα μάτια ένα πρωί,

θα τη δεις ξάφνου γύρω απ’ το κρεβάτι σου,

μεγάλη πια σα γροθιά,

και τον ιστό της θα υφαίνει,

σκοινί χοντρό με κόμπους άλυτους.

Πλέον θα τη βλέπεις καθαρά,

μαύρη με άκρα κόκκινα,

σαν εφιάλτης ξεχασμένος, παλιός,

μα υπόσχεται να παγιδεύει

μύγες μιαρές και νωθρούς κηφήνες.

Όμως πρόσεξε μια μέρα μη ξύπνήσεις,

με την αράχνη πάνω σου,

το βάρος της να σου κόβει την ανάσα,

κι ο ιστός που θα σε τυλίγει,

συρματόσχοινο που δίχως αίμα δεν κόβεται.

Όταν θα το καταλάβεις

η αράχνη τι θηρίο είναι αληθινά,

θα σε έχει ποτίσει δηλητήριο,

και θα είναι πια αργά για σένα,

το έντομο πλέον θα είσαι συ.

Μουσικό Διάλειμμα #22