Πόσο κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν παρείσακτοι στην ίδια τους τη χώρα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να δουν πέρα από την κυριολεκτική επιφάνεια. Πόσο κρίμα το σάπιο κατεστημένο να πουλά ψήφους έναντι υπηκοότητας και να αφήνει ανθρώπους που έχουν γεννηθεί εδώ χωρίς την αυτονόητη ιθαγένεια.

Απ'όλα (με sos)

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα». Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 984 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Χρηματοφασισμός

Θα μπορούσα, λόγω των ημερών, να επικεντρωθώ στη Χρυσή Αυγή και στο γεγονός ότι θα «εορτάσει» αύριο μαζί με τους Έλληνες (ανεξαρτήτως χρώματος και γενεαλογίας) κατοίκους αυτής της χώρας το ιστορικό «ΟΧΙ» απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα.

Θα μπορούσα να σχολιάσω το πόσο οξύμωρο είναι όλο αυτό το σκηνικό. Ένα ξεκάθαρα νεοναζιστικό κόμμα να προσποιείται ότι εορτάζει την απαρχή της πρώτης ήττας που υπέστη ο Άξονας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από μια μικρή, φτωχή χώρα, η οποία ήταν πάντα μεγάλη σε ψυχή και πλούσια σε πνεύμα.

Αλλά είναι περιττό. Θα χυθεί πολύ ψηφιακό μελάνι αυτές τις μέρες για αυτό το σκοπό. Τη στιγμή μάλιστα που ουσιαστικά δεν είναι η Χρυσή Αυγή το πραγματικό πρόβλημα αυτού του τόπου, δεν είναι καν το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού σήμερα.

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια που αποδίδονται σε έναν από τους διασημότερους και πιο επιτυχημένους βιομηχάνους της Ιστορίας. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν υποστηρικτής των Ναζί και τον οποίο θαύμαζε απερίφραστα ο Αδόλφος Χίτλερ.

«Ευτυχώς που ο [αμερικανικός] λαός δεν κατανοεί το τραπεζικό και νομισματικό μας σύστημα καθώς, αν το κατανοούσε, πιστεύω ότι θα σημειωνόταν επανάσταση μέχρι αύριο το πρωί.»

Χένρι Φορντ

Η ρήση αυτή από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, αποκαλύπτει με τον πιο απλό τρόπο τη σύγχρονη πραγματικότητα: ο κόσμος διοικείται από ένα οικονομικό σύστημα το οποίο όχι μόνο δεν είναι δίκαιο προς όλους, αλλά εκμεταλλεύεται συστηματικά την πλειοψηφία προς όφελος των λίγων.

Αυτό δεν αποτελεί κάτι νέο. Αποτελεί την κατάσταση των πραγμάτων καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της Ιστορίας του ανθρώπου. Ωστόσο, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η βαθμιαία κατάργηση της μοναρχίας και της ολιγαρχίας στα περισσότερα σύγχρονα κράτη του κόσμου και ο σταδιακός εκδημοκρατισμός τους κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες, θα οδηγούσε στην μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.

Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα σημείωσε αλματώδη πρόοδο σε κάθε επίπεδο. Οι συνθήκες εργασίας βελτιώθηκαν, οι φυλετικές και σεξιστικές διακρίσεις μειώθηκαν αισθητά, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης ενισχύθηκε και το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό. Με την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος πίστεψε πως θα μεταβαίναμε σε μια πιο φωτισμένη εποχή ειρήνης και ανάπτυξης.

Όπως ξέρουμε πια, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Ενώ η οικονομία έχει παγκοσμιοποιηθεί σε πρωτοφανή βαθμό, υπάρχει μια πληθώρα πολιτικών, εθνικών, νομικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών φραγμών και δυσχερειών που καθιστούν μια ανάλογη πρόοδο αδύνατη σε διοικητικό επίπεδο.

Πάρτε για παράδειγμα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νομισματική ένωση επιτεύχθηκε προτού να υπάρξει οποιαδήποτε ουσιαστική συμφωνία σχετικά με το πώς θα μπορούσε η ΕΕ να μετασχηματιστεί σε μια ενιαία πολιτική, κοινωνική και, ως ένα βαθμό, πολιτιστική οντότητα.

Έχουμε, λοιπόν, άτομα και πολυεθνικές εταιρείες με οικονομικό μέγεθος μικρών χωρών, τα οποία μπορούν να κινούνται σχεδόν χωρίς έλεγχο σε οικονομικό επίπεδο και να ασκούν πολιτική επιρροή με πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό.

Ας το σκεφθούμε διαφορετικά: αν ο λαός παίζει το ρόλο του βασιλιά, τότε οι τράπεζες, οι εταιρείες και οι πλούσιοι είναι οι βαρόνοι του. Και οι βαρόνοι αυτοί μπορούν πλέον να δρουν όπως θέλουν, χωρίς να δίνουν ουσιαστικά λογαριασμό στο Στέμμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο βασιλιάς βασίζεται σε αυτούς για να είναι το θησαυροφυλάκιο του γεμάτο, ενώ δεν έχει ουσιαστικό τρόπο να τους ελέγχει.

Αν ένας βασιλιάς δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για μοναρχία. Και αν ο «βασιλιάς» είναι στην πραγματικότητα ο λαός και ο λαός δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για δημοκρατία.

Ο 21ος αιώνας έφερε μαζί του την υπόσχεση της ανάπτυξης, των ίσων ευκαιριών για όλους και μια πληθώρα από τεχνολογικά αγαθά και υπηρεσίες. Όλα αυτά με τις ευλογίες της «ελεύθερης αγοράς». Δυστυχώς, οι υποσχέσεις αυτές διαψεύστηκαν προτού κλείσει η πρώτη δεκαετία του αιώνα, από το φάντασμα μιας οικονομικής κρίσης η οποία δε φαίνεται να τελειώνει πουθενά.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κρίση ή, καλύτερα, δεν θα υπήρχε εάν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ήταν εξοπλισμένο με τις κατάλληλες ασφαλιστικές δικλείδες κατά της απάτης, της κατάχρησης και της εκμετάλλευσης. Ή, ακόμα πιο απλά, εάν ήταν δίκαιο και βιώσιμο. Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν περισσότερο κρατικό έλεγχο. Αλλά στο άκουσμα και μόνο αυτού του όρου οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι παθαίνουν κρίση.

Γιατί; Επειδή λένε πως η ελεύθερη αγορά «αυτορυθμίζεται». Μόνο που δεν μπορεί. Είναι σαν να βάζεις δύο θανατοποινίτες σε ένα κλουβί να παλέψουν για την ελευθερία τους και να ελπίζεις ότι θα υπακούσουν στους κανόνες. Είναι ουτοπικό. Στην πραγματικότητα θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε κόλπο έχουν στη διάθεσή τους για να εξοντώσουν τον αντίπαλο, όσο βρώμικο και αν είναι αυτό.

Κατά τον ίδιο τρόπο, μια εταιρεία σε συνθήκες «ελεύθερου ανταγωνισμού» θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να αυξήσει το πλεονέκτημά της έναντι των ανταγωνιστών της. Δεν έχει σημασία εάν το τίμημα το πληρώσουν οι καταναλωτές και οι εργαζόμενοι, αρκεί να μην γίνει αυτό ποτέ αντιληπτό. Φθηνός εξοπλισμός και υλικά, φρικτές εργασιακές συνθήκες και πρακτικές, νομικές «τρύπες» και τεχνάσματα είναι κάποια από τα όπλα που χρησιμοποιούνται σε αυτόν τον πόλεμο.

Δεν ακολουθούν όλοι τέτοιες πρακτικές, αλλά όταν οι περισσότεροι «παίκτες» το κάνουν, τότε το πλεονέκτημα που κερδίζουν είτε θα αναγκάσει τους ανταγωνιστές να παίξουν το ίδιο παιχνίδι, είτε θα τους οδηγήσει εκτός αρένας.

Οι τράπεζες δεν αποτελούν εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Κάποτε θεωρούνταν ένας από τους βασικούς πυλώνες στήριξης οποιαδήποτε οικονομίας. Πλέον λειτουργούν απροκάλυπτα και ανοιχτά μόνο για το δικό τους κέρδος, ακόμα και όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον αναπτυξιακό ρόλο που οφείλουν να παίζουν.

Εάν μια πλούσια χώρα όπως η Ισλανδία μπορεί να καταστραφεί οικονομικά από τις τράπεζές της και μόνο, τότε είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Όλα αυτά συνέβησαν επειδή η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας «αγνόησαν» τις απίστευτα ανεύθυνες συναλλαγές μιας χούφτας ανθρώπων, οι οποίοι διοικούσαν τις τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας.

Ωστόσο, η πρώτη σκέψη για την αντιμετώπιση της «κρίσης» δεν ήταν να συλληφθούν οι υπεύθυνοι και να αποδοθούν ποινικές και πολιτικές ευθύνες, αλλά να δοθεί ο «λογαριασμός» στο λαό της Ισλανδίας, σαν να είχαν αυτοί οι άνθρωποι έστω και την ελάχιστη ευθύνη για αυτό το χάλι.

Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου αυτή τη στιγμή. Στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης ζητείται από τους πολίτες να επωμιστούν το κόστος της κακοδιαχείρισης από μέρους των τραπεζιτών και των διεφθαρμένων πολιτικών, ακόμα και από άλλες χώρες.

Η κρίση αυτή δε θα τελειώσει ποτέ, επειδή προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα, ενώ οι βασικές αιτίες παραμένουν ανέγγιχτες. Τα εισοδήματα των περισσοτέρων θα μειώνονται σταθερά ενώ θα υπάρχουν όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας. Εργασιακά δικαιώματα, τα οποία έχουν κατακτηθεί με αίμα, θα χαθούν.

Αυτό συμβαίνει τα τελευταία δυόμιση χρόνια στη χώρα μας. Αυτό εξηγεί την απότομη άνοδο του εθνικισμού και του νεοναζισμού. Αλλά αυτά που εμφανίζονται ως «αιτίες» είναι στην πραγματικότητα οι αφορμές. Η διαφθορά, η ανομία και η κακοδιαχείριση που θέριεψαν στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης γίνονται σήμερα προϊόν εκμετάλλευσης από τις «αγορές» και από τους εταίρους μας στην Ευρώπη, που βλέπουν μια εν δυνάμει πλούσια χώρα να τους παραδίδεται σε τιμή ευκαιρίας.

Όλοι εντός και εκτός ΕΕ γνωρίζουν και παραδέχονται ότι οι πολιτικές λιτότητας έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές. Αλλά η τρόικα επιμένει, διότι δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να σωθεί η Ελλάδα. Όσοι, δε, μιλούν για «πρόοδο» και «αποτελέσματα» ξεχνούν πολύ βολικά τα 1,2 εκ. ανέργων που θα αυξάνονται συνεχώς τα επόμενα χρόνια, αδιαφορούν για την ουσιαστική κατάρρευση του συστήματος ασφάλισης και υγείας και το χάος που επικρατεί στην παιδεία.

Αγνοούν επιδεικτικά το νέο κύμα μετανάστευσης των νεότερων ανθρώπων στο εξωτερικό. Εκμεταλλεύονται και τροφοδοτούν την ενίσχυση του ρατσισμού και του νεοναζισμού. Όσο ο κόσμος είναι διχασμένος και στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου αντί να διεκδικεί τα αυτονόητα, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα.

Η κρίση δε θα σταματήσει εδώ. Όταν πια εφαρμοστεί στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες του Νότου ο νέος εργασιακός Μεσαίωνας, οι πολυεθνικές θα μεταφέρουν εδώ τις μονάδες παραγωγής τους.

Και τότε θα χτυπήσει η «κρίση» την πόρτα και των πιο ανεπτυγμένων χωρών.

Ο πραγματικός φασισμός δεν είναι πια το ξυρισμένο κεφάλι και η σβάστικα. Ο σύγχρονος φασισμός είναι ευπρεπής, φορά κοστούμι και κρατάει tablet. Μπορεί να τον αποκαλούν «λιτότητα», «μεταρρύθμιση», «ελεύθερη αγορά», «οικονομικό εξορθολογισμό» ή όπως αλλιώς θέλουν. Εγώ τον αποκαλώ χρηματοφασισμό.

OK Πατρίδα

Θα υπέθετε κάποιος ότι η λέξη «πατρίδα» έχει σήμερα παραγραφεί ουσιαστικά ελέω της σύλληψης του (νομικού) χρόνου, λες και επρόκειτο για κάποιο παλαιό αδίκημα σε ένα ξεραμένο γενεαλογικό δέντρο.

Και θα είχε δίκιο, τουλάχιστον ως ένα βαθμό.

Δεν είναι δύσκολο ούτως ή άλλως να κοιτάξει κάποιος τριγύρω και να εντοπίσει, έστω δειγματοληπτικά, τον επώδυνο διασυρμό οποιουδήποτε χαρακτηριστικού ταυτότητας (που είναι και ο πυρήνας κάθε πατρίδας).

Επώδυνο βέβαια αν πάρουμε ως δεδομένο ότι πρώτα διατηρήθηκε -η ταυτότητα- μες στους αιώνες και δεν κληρονομήθηκε απλά το φάντασμά της, αναίμακτα, μέσω κάποιας αρχαίας δοσοληψίας.

Αναμφίβολα η εξαφάνιση της πατρίδας είναι και η πιο εύκολη θέση που μπορεί να πάρει κάποιος σήμερα, η πιο μοδάτη θα έλεγα κιόλας. Οι φράσεις «δεν έχουμε κράτος», «ξεπουλάνε την πατρίδα», «δεν είμαστε Έλληνες εμείς» και τα λοιπά έχουν ποτίσει την πνευματική καθομιλουμένη, τόσο που ακόμα και τον Λεωνίδα, τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή να φέρναμε με κάποιο μαγικό ραβδί δίπλα στους τσολιάδες, οι ντομάτες θα έπεφταν σύννεφο.

Στη φάση που είμαστε ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρει πλέον να μάθουμε οποιαδήποτε αλήθεια -η αρχαιότητα έχει πρωτίστως συνθηματικό χαρακτήρα- είτε αυτή είναι περιλάλητη είτε κρύφια. Απλά θέλουμε να συγκρινόμαστε με έναν πολιτισμό που έχουμε εξιδανικεύσει και να πλειοδοτούμε για μια ταυτότητα που έχουμε προ πολλού απολέσει.

Ο λόγος; Μας αρέσει να είμαστε υπό. Είναι ο αμυντικός μας μηχανισμός.

Λατρεύουμε να πολεμάμε 1000 ενάντια σε 200.000, να ρίχνουμε στο καναβάτσο αυτοκρατορίες ή να αντιστεκόμαστε μέχρι τελευταίας πνοής. Αντιστοίχως μας αρέσει και ο άλλος να είναι υπό, διότι έτσι νιώθουμε ακόμα πιο υπό.

Υπό νορμάλ συνθήκες πάντα.

Αυτό το «υπό» είναι ο μοναδικός τρόπος για να δικαιολογήσουμε το χάος που δημιουργούμε και την αθλιότητα που εκτρέφουμε. Ο μοναδικός τρόπος να κρύψουμε την αδυναμία διαχείρισης της ιστορίας μας -άρα και της πατρίδα μας- την οποία την χρησιμοποιούμε όπως και όποτε θέλουμε (και πάντα ανάλογα με την αδυναμία που θέλουμε να κρύψουμε.)

Όταν λοιπόν μεταναστεύσει κάποιος σε μια χώρα του εξωτερικού, που σε μεγάλο βαθμό λειτουργεί (το ξέρω, δεν είναι πολλές), π.χ. στη Νορβηγία, τότε αρχίζει να σκέφτεται την πατρίδα του και να κάνει συγκρίσεις. Εμείς οι Έλληνες, δίχως άλλο, είμαστε από τους καλύτερους σε αυτό (να η σύγκριση.)

Όσο περνάει ο καιρός, λοιπόν, και όσο βλέπει αυτός ο κάποιος τα πράγματα γύρω του να λειτουργούν, τόσο ξυπνάει το άγριο ένστικτο του χάους, με το οποίο ζούσε μέχρι σήμερα, σχεδόν ανήξερος. Οι διαστρεβλωμένες του ανάσες θέλουν να αντικαταστήσουν τις νεοαφιχθείσες ομαλές, οι καθαροί δρόμοι του προκαλούν απέχθεια, η ευγένεια των ανθρώπων τον αποξενώνει, η τήρηση των νόμων τον κάνουν να σκέφτεται παράνομα και, γενικά, ο οργανισμός του επαναστατεί σε οτιδήποτε μοιάζει ακέραιο, σωστό και, γιατί όχι, ηθικό.

Τα ανάποδα λοιπόν γίνονται κανονικά και τα εμμέσως πλην σαφώς δεν βγάζουν νόημα.

Δεν είναι όμως απλώς μια αντίδραση, η δύναμη της συνήθειας, η μοναξιά, ο ξεριζωμός (συγχωρέστε μου τη λέξη, οι καιροί την απαιτούν), η κλιματική αλλαγή. Δεν είναι η απώλεια της αίσθησης της ασφάλειας που παρέχει η οικεία γη ή η ανυπόφορη γνώση ότι δεν μπορεί απλά να βγει και να επιστρέψει στο σπίτι του (μετατρέποντας άθελά του έτσι τις αποστάσεις σε φυλακή.)

Ο απόλυτος τρόμος είναι όταν συνειδητοποιεί τι έχει καταντήσει να σημαίνει πατρίδα για αυτόν, γιατί πατρίδα του είναι ο χαμός, αυτό που κουβαλά μαζί του, αυτό που έφτιαξε τόσο καιρό για να καλύψει τις αδυναμίες του και να τιτανοποιήσει τις ψευδαισθήσεις του. Αυτό που είναι ασύμβατο με τη τάξη, την ευημερία και την προοπτική, αυτόν τον κοινό εφιάλτη που μοιραζόταν (και θέλει ακόμα να μοιράζεται) με εκατομμύρια άλλους καθημερινά. Άλλους που θα μπορούσαν, αν ήξεραν, να ξυπνήσουν σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και μπορούν, είναι αλήθεια.

Ο απόλυτος τρόμος είναι πόσο άξαφνα έρχεται αυτή η γνώση, πόσο γρήγορα, όταν νιώθει κάποιος ότι απειλείται από αυτό που τον ωφελεί.

Οι «Αυτοί» και οι «Άλλοι»

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι οι οποίοι για διάφορους λόγους ψήφισαν τα δύο -μεγάλα δε θα τα πω πια- παραδοσιακά κόμματα. Άλλοι από βόλεμα, άλλοι από φόβο, άλλοι από συνήθεια. Όχι συνήθεια, εξάρτηση καλύτερα. Η συνήθεια δεν υποννοεί απαραίτητα κάτι καταστροφικό.

Αυτοί οι πρώτοι, οι βολεμένοι, είναι δεδομένο ότι δε νοιάζονται για κανέναν. Οι άλλοι, οι υπόλοιποι, είτε έτρεφαν παράλογες ελπίδες, είτε πίστεψαν ξανά στο «μη χείρον βέλτιστο».

Υπήρξαν και εκείνοι που ψήφισαν τη ΔΗΜΑΡ με την ελπίδα ότι θα μετρίαζε λίγο τη λαίλαπα των μέτρων που θα συνέχιζε να επιβάλλει το δίδυμο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Για μένα αυτή η ελπίδα ήταν εξίσου παράλογη με εκείνη όσων πίστευαν στην ως εκ θαύματος μετάνοια του δικομματικού κατεστημένου.

Τουλάχιστον, όμως, το προσωπείο/μαριονέττα/αριστερό τοτέμ της συγκυβέρνησης θα μπορούσε απλά να συνεχίσει να παίζει το ρόλο του ως «καλού μπάτσου» χαϊδεύοντας στοργικά τον κρατούμενο που οι άλλοι δύο σαπίζουν στο ξύλο καθημερινά.

Αλλά όχι, ο κ. Ψαριανός της ΔΗΜΑΡ δε μπορεί να συγκρατήσει το αριστερό του αγωνιστικό πνεύμα που τάσσεται πάντα κατά της διαφθοράς, του μεγάλου κεφαλαίου και των βολεμένων. Πρέπει να στηλιτεύσει όσους υποκριτές θα τολμήσουν να υποδεχθούν εχθρικά την κα. Μέρκελ που μας έρχεται από τη φίλη και σύμμαχο Γερμανία για να μας δείξει πόσο πολύ μας νοιάζεται.

Το καλύτερο όπλο στα χέρια ενός πολιτικάντη είναι η σοφιστεία, κ. Ψαριανέ. Το γνωρίζετε, προφανώς. Παίρνετε ένα ψήγμα αλήθειας και το πλάθετε κατά βούληση, ώστε να καταλήξει σε κάτι το οποίο ακούγεται ορθό, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο λάθος όσο δεν γίνεται άλλο.

Πράγματι, λοιπόν, οι «λίστες» που παραθέτετε είναι υπαρκτές και αποτελούν τον πυρήνα της νεοελληνικής παθογένειας:

ΛΙΣΤΕΣ εκατοντάδων επίορκων συνδικαλιστικών παραγόντων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων καταθετών του εξωτερικού
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων φοροφυγάδων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων φοροκλεπτών
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων άφαντων συνταξιούχων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων μαϊμού τυφλών και αναπήρων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων καταπατητών & ιδιοκτητών αυθαιρέτων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων απόρων βιομηχάνων, βιοτεχνών κι εμπόρων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων απόρων ιατρών, δικηγόρων, συμβολαιογράφων κ.ά.
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων δανειοληπτών που τό παιξαν νεόπλουτοι
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων βολεμένων χωρίς αντικείμενο εργασίας
ΛΙΣΤΕΣ εκατοντάδων επίορκων κρατικών λειτουργών και υπαλλήλων όλων των βαθμίδων εξουσίας (νομοθετικής, εκτελεστικής, αυτοδιοικητικής, διοικητικής, δικαστικής κλπ κλπ)

Κάποιοι από αυτούς πιθανότατα θα είναι εκεί για να διαμαρτυρηθούν κατά της Φράου. Θα είναι η μειοψηφία, όμως. Και ξέρετε γιατί; Γιατί, όπως συνεχίζετε «αυτοί λήστεψαν και ληστεύουν». ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ κ. Ψαριανέ. Και ξέρετε γιατί ο χρόνος συνεχίζει να είναι ενεστώτας και όχι αόριστος;

Επειδή πολύ απλά όλοι αυτοί είναι οι ψηφοφόροι-πελάτες της κυβέρνησης που στηρίζετε. Επειδή η κυβέρνησή ΣΑΣ και όλες οι προηγούμενες δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να εξυγιάνουν αυτή την κατάσταση. Επειδή η ευθύνη είναι δική ΣΑΣ και όχι δική τους.

Σεις είστε ο αστυνομικός που κάθεται και πίνει αραχτός το φραπέ του σχολιάζοντας τους κακούς ανθρώπους που κλέβουν τα σπίτια του κοσμάκη, αντί να πράξει το καθήκον του. Και όποιο θύμα έρχεται να διαμαρτυρηθεί τον καταγράφετε σε μια από τις λίστες σας και τον διαγράφετε έτσι, δια παντός. Αν, δε, το θύμα τολμήσει δειλά να υψώσει τη φωνή του θα το συλλάβετε ως ταραξία, αναρχικό, μπαχαλάκη.

Όλη αυτή η συζήτηση για τις «λίστες» είναι πολύ αστεία. Τη στιγμή ακριβώς που έχουμε γίνει για άλλη μια φορά διεθνώς ρεζίλι καθώς «ψάχνουμε» να βρούμε που πήγε το… φλασάκι με τη λίστα των φοροφυγάδων, ενώ ο τότε Υπουργός Οικονομικών και νυν Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ουσιαστικά άγνοια για το θέμα.

Φυσικά δηλώνει άγνοια ο Βενιζέλος. Αν για κάποιο λόγο δεν είναι το δικό του όνομα στη λίστα, σίγουρα θα είναι εκείνα φίλων, γνωστών, συναδέλφων και συναγωνιστών του.

Ναι, είναι λανθασμένη η διαμαρτυρία. Ξέρετε γιατί; Επειδή στρέφεται κατά μιας κυρίας η οποία έχει προφανώς τη μοίρα της χώρας στα χέρια της, αλλά μόνο επειδή το επιτρέπετε εσείς. Επειδή αφορά σε άλλη μια 24ωρη εθιμοτυπική απεργία που γίνεται για να ξεδώσει λίγο ο κόσμος, βρε αδερφέ. Επειδή ό,τι και να κάνουμε την Τρίτη δεν υπάρχει περίπτωση να αγγίξει την κα. Μέρκελ.

Δεν την ενδιαφέρει, δεν την επηρεάζει, δεν είμαστε οι ψηφοφόροι της, είμαστε απλά το μελλοντικό εργατικό δυναμικό της χώρας της, το οποίο σύντομα θα πληρώνει με μισθούς Κίνας για να κατασκευάζει αυτοκίνητα Mercedes και ανταλλακτικά Siemens. Όταν θα έρθει η «ανάπτυξη».

Η επίσκεψη αυτή, λοιπόν, είναι μια χρυσή ευκαιρία για τη χώρα μας.

Ευκαιρία να καεί τίποτα από τους γνωστούς μας αγνώστους, να νιώσουν και λίγες τύψεις όσοι κατέβηκαν να διαμαρτυρηθούν, ασχέτως αν έχουν όλα τα δίκια του κόσμου. Αν καεί άλλο ένα δέντρο του Εθνικού Κήπου από τους ψευτοεπαναστάτες και χουλιγκάνους  που ορθώς κατονομάζετε κ. Ψαριανέ, όλη η αδικία που ποτίζετε την κοινωνία τόσα χρόνια, εσείς και οι όμοιοί σας, αυτομάτως εξατμίζεται στις φλόγες.

Έτσι δεν είναι;

Γιατί, λοιπόν, να μη ρίξετε και εσείς λάδι στη φωτιά; Όσο χειρότερα και πιο καταστροφικά (αλλά και πιο ανούσια) είναι τα επεισόδια που θα σημειωθούν, τόσο το καλύτερο για εσάς. Γιατί εσείς είστε οι «Αυτοί» που κατηγορείτε. Δεν συμπεριλαμβάνετε εαυτόν στη λίστα, φυσικά. Βρίσκεστε στο ρετιρέ, στην κορυφή, καθώς για να συντηρείται όλο αυτό το σύστημα πρέπει αναγκαστικά να βρωμά από το κεφάλι.

Φυσικά δεν συντηρήσατε εσείς προσωπικά όλη αυτή τη σαπίλα των 40 ετών. Εξάλλου τώρα μόλις καταφέρατε να γίνετε επίσημο μέλος του κλαμπ. Συγχαρητήρια. Αλλά μη μας κοροϊδεύετε άλλο, σας παρακαλώ. Είναι ντροπή δική σας, όχι δική μας. Δεν είστε ούτε άνεργος, ούτε χαμηλόμισθος, ούτε χαμηλοσυνταξιούχος, όπως αφήνετε να εννοηθεί με αυτό το πρώτο πληθυντικό που τόσο αγαπούν οι πολιτικοί.

Δεν «προσπαθείτε με νύχια και δόντια να κρατηθείτε όρθιος». Προσπαθείτε να κρατηθείτε στην καρέκλα σας όσο το δυνατόν περισσότερο, όπως όλοι οι συνάδελφοί σας.

Ε κι αν τη χάσετε, τι έγινε; Έχετε πάντα το δερμάτινο κάθισμα του cabrio.

Μουσικό Διάλειμμα #25

Αναδημοσίευση: Ξέρει και δεν ενοχλείται.

Αναδημοσιεύω τη σημερινή ανάρτηση του «Αρκούδου» σχετικά με πρόσφατα επεισόδια που σημειώθηκαν στην Αθήνα, τη σχετική ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και την… αποστομωτική απάντηση του κ. Δένδια. Σας συμβουλεύω να διαβάσετε προσεκτικά, χωρίς να εστιάσετε στα κόμματα και στα ονόματα.

Ξέρει, και δεν ενοχλείται.

Έλα να δούμε κάτι μαζί, σε παρακαλώ. Θέλω λίγο την παρέα σου, να μου πεις τι δεν καταλαβαίνω σωστά.

~

Το βράδυ της Παρασκευής 30 Σεπτέμβρη, στην Αθήνα, μία ομάδα ατόμων, σε μηχανές, πραγματοποιεί αντιφασιστική, για άλλους πορεία, για άλλους περιπολία. Η μία πλευρά λέει πως βρίσκουν δύο έλληνες, κατοίκους περιοχής, και αναίτια τους χτυπάνε, η άλλη πλευρά λέει πως οι δύο ήταν ακροδεξιοί, που έσπαγαν κατάστημα μετανάστη και τους πέτυχαν στο έργο.

Όπως και να έχει, ξεκινάνε επεισόδια μεταξύ τους.

Έχουν προφανώς την σημασία τους όλα αυτά, αλλά περίμενε, γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Προσπέρασέ το, λοιπόν.

Μια ομάδα της ΔΙΑΣ, επεμβαίνει, και επιτίθεται στην μηχανοκίνητη. Οι περιγραφές είναι πολλές, αντικρουόμενες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι 15 συλληφθέντες.

Είναι αρκετά αποστειρωμένα όλα αυτά όπως στα λέω; Πάμε παραπέρα.

Οι συλληφθέντες καταγγέλλουν ότι στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, υπόκεινται σε, ξυλοδαρμούς, λεκτική βία, εξευτελισμό, ακόμα και βασανισμούς με taser (είναι εκείνα τα ηλεκτροφόρα καλώδια, που έχουν καμιά φορά οι αστυνομικοί των άλλων, κυρίως, χωρών. Καρφώνονται με αγκίστρια στο κορμί, και διαχέουν μέσα του ισχυρή δόση ηλεκτρισμού, για την ακινητοποίηση του θύματος. Είναι, σε περιπτώσεις, ακόμα και θανατηφόρα)

Οι συλληφθέντες, περνούν από εισαγγελέα. Κατά την παραμονή τους εκεί, γίνονται επεισόδια στα οποία συμμετέχουν συγγενείς, φίλοι τους, και αστυνομικές δυνάμεις. Οι πολίτες καταγγέλλουν σωρεία νομικών και αστυνομικών παραβάσεων, ενώ ούτε η ΕΛΑΣ, ούτε η εισαγγελία έχουν εκδώσει Δελτία Τύπου. Γίνονται και εκεί, κάποιες συλλήψεις.

Σε κούρασα. Το φαντάζομαι. Και γω κουράστηκα λίγο, στην προσπάθειά μου να μείνω όσο το δυνατόν αποστασιοποιημένος, γιατί, σου ξαναλέω, η ουσία δεν έχει έρθει ακόμα (φαντάσου).

Συνεχίζω.

Μέσα από όλες αυτές τις καταγγελίες, μία ομάδα βουλευτών του Σύριζα, κάνει στην βουλή την εξής ερώτηση:

Προς το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη
Θέμα: Κακοποίηση και βασανισμός των συλληφθέντων αντιφασιστών στη ΓΑΔΑ

Το βράδυ της 30ης Σεπτεμβρίου σε αντιφασιστική μοτοπορία έγιναν συλλήψεις 15 πολιτών οι οποίοι μεταφέρθηκαν με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού στην ΓΑΔΑ. Σύμφωνα με καταγγελίες η σύλληψή τους έγινε υπό συνθήκες απίστευτης βίας και τρομοκρατίας, καθώς οι άνδρες της ομάδας Δέλτα διεμβόλισαν με τις μηχανές τους την πορεία, έριξαν κάτω τους αναβάτες και συνέχισαν να τους ξυλοκοπούν ακόμα και αφού τους είχαν περάσει χειροπέδες. Σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες οι αστυνομικοί έκαναν χρήση και ηλεκτρονικού όπλου (taser).

Στην ΓΑΔΑ , σύμφωνα και με καταγγελίες των συνηγόρων τους, οι συλληφθέντες ξυλοκοπήθηκαν εκ νέου και μαζί με αισχρά σεξιστικά σχόλια υπέστησαν καταναγκασμούς που παραπέμπουν σε τόπο βασανιστηρίου και όχι στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.

Το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί πολλά περιστατικά από τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής στα οποία η αστυνομία δείχνει ανοχή ή σε ορισμένες περιπτώσεις και συνεργασία. Αντιθέτως δείχνει αξιοσημείωτη σπουδή στην προσαγωγή και σύλληψη αντιφασιστών συνοδευόμενη από την κακοποίησή τους.
Επειδή θεωρούμε ότι η αστυνομία δρα κατόπιν συγκεκριμένων εντολών και δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτος μηχανισμός καταστολής και βίας, σας θέτουμε προ των ευθυνών σας, γιατί τέτοια φαινόμενα αποτελούν εκτροπή από τη νομιμότητα και τη δημοκρατική λειτουργία της αστυνομίας.
Ως εκ τούτου ερωτάται ο κ. Υπουργός

1. Θα διεξαχθεί έρευνα για την κακοποίηση που υπέστησαν οι συλληφθέντες μέσα στη ΓΑΔΑ;

2. Θα πάρει μέτρα ώστε να ελεγχθούν άμεσα όσοι προέβησαν στις παραπάνω ενέργειες;

3. Είναι σε γνώση ή υπό τον έλεγχο του υπουργού η απαράδεκτη για το δημοκρατικό μας πολίτευμα κατάσταση που καταγγέλλεται για την ΓΑΔΑ;

4. Γιατί την 1η Οκτωβρίου ,στα δικαστήρια της Ευελπίδων, η αστυνομία επιτέθηκε απρόκλητα και με εξαιρετική αγριότητα στους συγκεντρωμένους συγγενείς και φίλους των κακοποιημένων συλληφθέντων;

Οι ερωτώντες βουλευτές:
Τσουκαλάς Δημήτρης
Κουράκης Τάσος
Κανελλοπούλου Μαρία
Kατριβάνου Βασιλική
Σταμπουλή Αφροδίτη

[από εδώ]

Λοιπόν: Έχουν γίνει αυτά που σου περιγράφω, και πέντε βουλευτές του Σύριζα (μόνο του Σύριζα, κανένα άλλο κόμμα δεν συμμετείχε), απορούν.

Βασικά, και εγώ απορώ. Έγιναν αυτά τα πράγματα; Πράγματι, βασανίζονται συλληφθέντες στην ΓΑΔΑ; Είναι δυνατόν; Τους ασκείται βία; Δεν εξετάζω αν είναι αθώοι, ή ένοχοι, σου θυμίζω. Σύμφωνα με κάθε αξιοπρεπή συνθήκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συλληφθείς, δεν βασανίζεται. Ούτε αν είναι ο Άκης, ούτε αν είναι ο Ψωμιάδης, ούτε αν είναι ο Δουρής, ούτε αν είναι δεκαεπτάχρονος πιτσιρικάς.

Όπότε, τα ερωτήματα είναι εύλογα: Υπάρχουν καταγγελίες, και μάλιστα επώνυμες και νομικά κατοχυρωμένες. Θα γίνει ΕΔΕ; Θα υπάρξουν κυρώσεις; Το ξέρει ο Υπουργός; Γιατί έγιναν τα δεύτερα επεισόδια την 1/10;

Εγώ καλύπτομαι απόλυτα από την ερώτηση των βουλευτών του Σύριζα. Ξέχνα ότι είναι του Σύριζα: Πες ότι την έκανα εγώ. Και αν απορείς και εσύ, πες ότι την έκανες και εσύ.

~

Σήμερα, εκδόθηκε το ακόλουθο Δελτίο Τύπου, από το γραφείο του κ. Δένδια:

Για τον ΣΥΡΙΖΑ προφανώς η έννοια «νομιμότητα» δεν υφίσταται, την οποία επιμελώς αποφεύγει σε κάθε ανακοίνωσή του, όπου μονότονα επαναλαμβάνει τα ίδια αβάσιμα επιχειρήματα. Αλλά αν μη τι άλλο αποτελεί μνημείο θρασύτητας να εξαπολύει κατηγορίες το συγκεκριμένο κόμμα για… ανοχή στις «μαφίες» που δρουν στον Άγιο Παντελεήμονα, αφού προηγουμένως αντιδρούσε και εξακολουθεί να αντιδρά στην επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» στη συγκεκριμένη περιοχή, όπως ακριβώς αντιδρά η Χρυσή Αυγή, σε μία παράδοξη σύμπλευση.

Για τον ίδιο λόγο – και αφού πρόσφατα τάχθηκε επισήμως με ανακοίνωση της «Επιτροπής Δικαιωμάτων του κατά της αποκάλυψης των ονομάτων ταραχοποιών και κουκουλοφόρων – ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διστάζει να τάσσεται ανερυθρίαστα με όσους συμπλέκονται στους δρόμους, από το ένα άκρο του πολιτικού συστήματος εναντίον του άλλου. Να υπενθυμίσουμε στους ανιστόρητους ότι αυτό ακριβώς συνιστά τον κίνδυνο για επανάληψη των φαινομένων τύπου Βαϊμάρης, από τους εξτρεμιστές του πολιτικού συστήματος.

Αλλά τον συγκεκριμένο κίνδυνο για το δημοκρατικό μας πολίτευμα, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη είναι αποφασισμένο να τον αποτρέψει, με την στήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών.

Ο ελληνικός λαός, με την ωριμότητα που επιδεικνύει, απαιτεί την επιβολή της νομιμότητας προς πάσα κατεύθυνση. Και αυτό θα πράξουμε, αδιαφορώντας για τους αμετανόητους νοσταλγούς ολοκληρωτικών καθεστώτων που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα ή για τους πολιτικούς μέντορες των πάσης φύσεως «μπαχαλάκηδων»

Αυτό. Τελείωσε. Καμία άλλη γραμμή, παράγραφος, δεύτερη σελίδα, τίποτα.

Αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η απάντηση.

Κάνε μου την χάρη, σε βάζω σε κόπο, το ξέρω – ξαναδιάβασέ την. Διάβασε πρώτα την ερώτηση, που κάνουν (κοινοβουλευτικά, σου θυμίζω, απόλυτα θεσμικά) οι βουλευτές, και διάβασε πάλι την απάντηση.

Κατάλαβες; Ωραία. Γιατί ετοιμάζομαι να πάω στο ζουμί, και να σου πω τι κατάλαβα εγώ.

~

Ο αγαπητός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας, απάντησε.

Σου φαίνεται πως περί άλλων τυρβάζει, αλλά θεωρώ ότι απάντησε.

Ναι, έγιναν οι καταγγελθέντες βασανισμοί. Έγιναν. Όλοι τους, όπως περιγράφονται. Όλοι. Ναι, ο Υπουργός έχει λάβει γνώση. Γνωρίζει. Όχι, δεν προτίθεται να διεξαγάγει έρευνα. Δεν προτίθεται να τιμωρήσει κανέναν, οι αστυνομικοί δεν θα έχουν ούτε επίπληξη. Ναι, επιτέθηκε απρόκλητα και με εξαιρετική αγριότητα στους συγκεντρωμένους συγγενείς και φίλους των κακοποιημένων συλληφθέντων η αστυνομία, και όχι, δεν προτίθεται ούτε εκεί, ούτε έρευνα να διατάξει, ούτε να τιμωρήσει τους υπευθύνους. Αλλά ας τα αφήσουμε όλα αυτά. Εσείς δεν δικαιούστε να ρωτάτε.

Όχι; νομίζεις ότι δεν είπε αυτά; Δεν καταλαβαίνω γιατί πιστεύεις κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι είναι σαφές:

– Θα διεξαχθεί έρευνα για την κακοποίηση που υπέστησαν οι συλληφθέντες μέσα στη ΓΑΔΑ;
– Δεν υφίσταται η έννοια νομιμότητα για τον Σύριζα, είναι μνημείο θρασύτητας να αντιδρά, ενώ παραδόξως συμπλέκει με την Χρυσή Αυγή κατά του Ξένιος Ζεύς.

– Θα πάρετε μέτρα ώστε να ελεγχθούν άμεσα όσοι προέβησαν στις παραπάνω ενέργειες;
– Ο Σύριζα δεν διστάζει να τάσσεται ανερυθρίαστα με όσους συμπλέκονται στους δρόμους.

-Είναι σε γνώση ή υπό τον έλεγχο του υπουργού η απαράδεκτη για το δημοκρατικό μας πολίτευμα κατάσταση που καταγγέλλεται για την ΓΑΔΑ;
– Είστε ανιστόρητοι, εξτρεμιστές, και υπεύθυνοι για φαινόμενα τύπου Βαϊμάρης.

– Γιατί την 1η Οκτωβρίου ,στα δικαστήρια της Ευελπίδων, η αστυνομία επιτέθηκε απρόκλητα και με εξαιρετική αγριότητα στους συγκεντρωμένους συγγενείς και φίλους των κακοποιημένων συλληφθέντων;
– Είστε πολιτικοί μέντορες των πάσης φύσεως «μπαχαλάκηδων»

Κατ’ αρχάς μοιάζει ωσαν ο Υπουργός να κινείται απλώς πολιτικά απέναντι σε ένα πολιτικό χώρο που, να το θέσω κόσμιαδεν συμπαθεί. Θα αδιαφορούσα παντελώς, ή ακόμα-ακόμα θα δεχόμουν να μελετήσω την ορθότητα κάποιων εκ των παρατηρήσεών του, αν δεν υπήρχε μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια:

Δεν ζητήθηκε η γνώμη του για τον Σύριζα.

Είναι αρκετά προβεβλημένος πολιτικός, και είχε στο παρελθόν, θα έχει και στο μέλλον, δυστυχώς ή ευτυχώς, όπως το δει κανείς, άφθονες ευκαιρίες να μας πει για ποιους λόγους δεν θα δεχόταν ποτέ να γίνει μέλος του πολιτικού αυτού χώρου. Σεβαστοί, αυτοί οι λόγοι, αν και κατά βάση, αδιάφοροι.

Αλλά δεν ρωτήθηκε γι’ αυτό ο κ. Δένδιας.

Δεν ρωτήθηκε ΚΑΝ ο κύριος Δένδιας.

Η ερώτηση ήταν ξεκάθαρα προς τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Ξεκάθαρα.

Αφορά μέρος των αρμοδιοτήτων του, η ερώτηση έρχεται (ξανατονίζω: θεσμικά) από κόμμα στην βουλή, και οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα, με ένα, δύο, τρία, τέσσερα.

– Ναι, θα διεξαχθεί έρευνα. Φυσικά, θα παρθούν μέτρα. Όχι, εξ’ου και η έρευνα που έχω ζητήσει. Έχει, επίσης, διεξαχθεί έρευνα.

Μου πήρε 5” να την γράψω – εγώ, που ούτε βουλευτής είμαι, ούτε υπουργός, ούτε λόγους γράφω, ούτε υπεύθυνος είμαι απέναντί σε κανέναν. Απλό, κατανοητό, σαφές. Δεν είναι ανάγκη καν να είναι ειλικρινές.

Αλλά ο κύριος Δένδιας, ο Υπουργός, δεν έχει διάθεση να το παίξει ειλικρινής.

Για να δούμε σε ποιους δεν απαντάει.

Κατ’ αρχάς, σε βουλευτές, εκπροσώπους του ελληνικού λαού. Επίσης, δεν απαντά στους συνηγόρους των κατηγορουμένων. Δεν απαντά στα θύματα, ή, έστω, στα “θύματα”. Τελος, δεν απαντά σε μένα. Και σε σένα.

Ψάχνω για ένα ευγενικό κλείσιμο. Στο μυαλό μου έρχονται διαρκώς οι λέξεις “αν δεν απαντηθεί θεσμικά, θα απαντηθεί στους δρόμους το ερώτημα, πάντως θα απαντηθεί – και υποπτεύομαι ότι αυτό, ακριβώς, επιθυμεί -ενδόμυχα ή μη- ο Υπουργός“, αλλά δεν θέλω να είμαι δυσοίωνος. Οι εναλλακτικές μου είναι πως ο Υπουργός είναι απόλυτα ικανοποιημένος με την έκβαση, πως, απλώς, δεν είδε τι του έγραψαν και το υπέγραψε, πως αδιαφορεί για τις πράξεις του, και/ή πως δεν αντιλαμβάνεται την βαρύτητά τους.

Σε κάθε περίπτωση δεν ξέρω τι είναι καλύτερο.

Σε κάθε περίπτωση, επίσης, ο Υπουργός ξέρει ότι γίνονται βασανιστήρια στην ΓΑΔΑ, δεν ενοχλείται απ’ αυτό, και δεν προτίθεται να δώσει λογαριασμό σε κανέναν.

~

Σου χρωστάω και κάτι ακόμα. Σου είπα πως δεν θα ασχοληθώ με το αν είναι αθώοι, ή ένοχοι των κατηγοριών. Φυσικά, εσύ είσαι σίγουρος πως είναι ένοχοι – γιατί, τους συνέλαβε το κράτος, ή γιατί ήταν εκεί. Δεν θα είναι ο αδελφός σου, ο φίλος σου, ο πατέρας σου – ή εσύ, γιατί αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα. Δεν έχεις να ανησυχείς ότι δικός σου άνθρωπος θα ανέβει τους ορόφους της ΓΑΔΑ για να κλειστεί σε ένα κελί παρέα με ανισόρροπους, ατιμώρητους ανθρώπους που κρατάνε στα χέρια τους, ξέρω γω, taser και έχουν την κυβερνητική άδεια να το χρησιμοποιήσουν.

Εσύ, είσαι αθώος. Οι αθώοι δεν έχουν να φοβούνται τίποτα.

Είσαι σίγουρος;

Είσαι σίγουρος;

Είσαι σίγουρος;

Είσαι σίγουρος;

Είσαι σίγουρος;