Τοπίο στην αιθαλομίχλη

Αιθαλομίχλη πάνω από την Αθήνα

Πριν από δύο εβδομάδες, διασχίζοντας βράδυ την Αθήνα μετά από μια οικογενειακή έξοδο, το αντιληφθήκαμε για πρώτη φορά. Στην αρχή νομίζαμε ότι κάπου έχει πάρει φωτιά: μυρωδιά καμένου και μειωμένη ορατότητα. Όταν όμως διαπιστώσαμε ότι ήταν όλη η Αθήνα καλυμμένη από τα δυτικά μέχρι τα βόρεια προάστια, καταλάβαμε ότι ήταν κάτι άλλο.

Στη συνέχεια ήρθαν οι αναπόφευκτοι παραλληλισμοί με το Λονδίνο του ’50. Όσο και αν το φαινόμενο είναι πολύ μικρότερης έκτασης και έντασης σε σύγκριση με τη φονική ομίχλη του ’52, δεν παύει να αποτελεί μια απτή ένδειξη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και του μέλλοντος που μας περιμένει.

Είναι σαν το μαύρο σύννεφο που αισθανόμαστε όλοι να αιωρείται πάνω από το κεφάλι μας τα τελευταία τρία χρόνια να απέκτησε ξαφνικά υλική υπόσταση. Και δεν φαίνεται πιθανό να μας εγκαταλείψει σύντομα, τουλάχιστον όσο κρατάνε τα κρύα.

Η εικόνα θυμίζει το αποτέλεσμα μιας τυπικής «ανήσυχης» νύχτας όπου ΜΑΤ και «μπαχαλάκηδες» μετατρέπουν το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο μάχης. Μόνο που αυτό το σύννεφο ούτε προκαλείται από κάποια ηχηρή αναταραχή, ούτε αντιμετωπίζεται από την αστυνομία.

Είναι σαν το ορατό επιστέγασμα, κυριολεκτικό και μεταφορικό, μιας χρονιάς γεμάτης με αρνητικά ρεκόρ και με πρωτοφανή φαινόμενα.

Οι μεγαλύτερες αλλαγές είναι αυτές που έρχονται ύπουλα στη ζωή μας. Σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε το νερό τρώει τα θεμέλια από ό,τι θεωρούμε στέρεο και ακλόνητο, μέχρι που μια μέρα χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Αυτό το τελευταίο, όμως, είναι απλά η συνέπεια, το αποτέλεσμα, όχι η αιτία.

Το λάθος που κάνουμε είναι ότι κοιτάμε το χάσμα που εμφανίστηκε δήθεν απρόσμενα και σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το μπαλώσουμε, να το καλύψουμε, χωρίς να ασχοληθούμε με αυτό που το προκάλεσε εξαρχής.

Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, λοιπόν, με την αιθαλομίχλη. Είναι απλά άλλο ένα σύμπτωμα της νέας μας πραγματικότητας, η οποία ετοιμαζόταν σιωπηρά εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Όσες παραινέσεις και συστάσεις και να γίνουν (μην καίτε έπιπλα, μην καίτε συνθετικά υλικά και πάει λέγοντας) ο κόσμος όταν κρυώνει απλά θα κάψει ό,τι βρει.

Αν πρέπει να μας μείνει κάτι από αυτή τη χρονιά είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία σε όλα τα επίπεδα, από πάνω μέχρι κάτω. Και αν κάποιος αρνείται να αλλάξει, τότε θα πρέπει να τον αλλάξουμε εμείς.

Το 2012 δεν έφερε το τέλος, όπως περίμεναν κάποιοι. Ούτε όμως έφερε και κάποια μαγική φώτιση που θα μας κάνει ξαφνικά να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι. Αυτή θα πρέπει να τη βρούμε μόνοι μας. Διαφορετικά το 2013 δε θα φέρει τίποτα καλύτερο από ό,τι έφερε ο προηγούμενος χρόνος.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα ευχολόγια και ας το κάνουμε εμείς καλύτερο.

Μουσικό Διάλειμμα #27

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s