Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά

Advertisements

Πονάει κεφάλι, πουλάει κεφάλι

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Ένα πράγμα που δε θα καταλάβω ποτέ όσο ζω σε αυτή την ευλογημένη χώρα των καταραμένων είναι ο λόγος για τον οποίο οι Έλληνες αδυνατούμε να σκεφθούμε ψύχραιμα και λογικά.

Συχνά-πυκνά αποκαλούμε τους Βορειοευρωπαίους ψυχρούς και ξενέρωτους, αλλά μια ματιά στον τρόπο οργάνωσης των κρατών τους φθάνει για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι, ναι, η ψυχρή λογική γενικά είναι καλύτερο θεμέλιο για μια ορθά δομημένη Πολιτεία από το «έλα μωρέ» και το «θα τα βρούμε στην πορεία».

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας. Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με εκνευριστική ακρίβεια. Είναι ο μόνος σταθερός παράγοντας σε μια θάλασσα χάους. Τα πάντα λειτουργούν με ημίμετρα, η ασυδοσία είναι δεδομένη και η προχειρότητα αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό.

Αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που ένα σύστημα καταρρέει και τότε απαιτείται κάποια άμεση λύση, η οποία συχνά είναι χειρότερη από το ίδιο το πρόβλημα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το γνωστό θέμα με το πετρέλαιο θέρμανσης. Το οποίο ξεκίνησε επειδή το ελληνικό κράτος είτε αδυνατεί, είτε αρνείται να εφαρμόσει ένα βασικό έλεγχο για να διαπιστώσει πότε το πετρέλαιο θέρμανσης πωλείται  ως πετρέλαιο κίνησης.

Έτσι απλά εξίσωσε τις τιμές. Το πρόβλημα… λύθηκε: ο κόσμος κρυώνει, η Αθήνα απέκτησε αιθαλομίχλη από τζάκια και ξυλόσομπες και τα έσοδα για τα κρατικά ταμεία είναι τα μισά από τα αναμενόμενα.

Είτε πρόκειται, λοιπόν, για ένα φθηνό φορομπηχτικό τέχνασμα, είτε απλά για τη γνωστή ελληνική προχειρότητα, η λύση προφανώς απέτυχε.

Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μεμονωμένο παράδειγμα. Η ίδια ακριβώς «λογική» προβάλλεται και διατυμπανίζεται ως λύση για το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το Δημόσιο δυσλειτουργεί; Ας το παραχωρήσουμε στους ιδιώτες.

Και ο (μη δημόσιος υπάλληλος) Έλληνας που, δικαιολογημένα εν μέρει, κουράστηκε να πληρώνει χαραμοφάηδες ενώ ο ίδιος αγωνίζεται στον ιδιωτικό τομέα, άλλο που δε θέλει. Να γίνουν όλα ιδιωτικά, λοιπόν.

Μόνο που δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι το ίδιο. Πολλοί απλά μάχονται καθημερινά με το ίδιο τέρας που οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε μόνο όταν αναγκαζόμαστε. Και επειδή το ελληνικό κράτος είτε αρνείται ή είναι ανίκανο να εφαρμόσει ένα βασικό σύστημα αξιολόγησης του δυναμικού του και εξορθολογισμού της λειτουργίας του (εδώ δεν γνώριζε καν ποιους πλήρωνε μέχρι πρόσφατα) θα οδηγήσει τις ΔΕΚΟ σε γενικό ξεπούλημα.

Η γνωστή συνταγή του μάγου-γιατρού: πονάει κεφάλι; Κόψει κεφάλι!

Και έτσι το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα το οποίο έφθασε τη δημόσια διοίκηση στο γνωστό χάλι θα αναλάβει να αναθέσει την εξυγίανσή του σε ιδιώτες. Με τις γνωστές, διαφανείς και αξιόπιστες διαδικασίες που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες.

Με την ανοχή μας. Να γίνουν ιδιωτικά τα δημόσια μήπως και λειτουργήσουν σωστά.

Μόνο που οι ΔΕΚΟ είναι Δημόσιες Επιχειρήσεις Και Οργανισμοί κοινής ωφελείας που έχουν ως λόγο ύπαρξης όχι την κερδοφορία, αλλά την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών των πολιτών. Όπως η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση.

Οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί σε άλλες, πολύ πιο αξιόπιστες δημοσιονομικά, χώρες της Ευρώπης αποδείχθηκαν προβληματικές: ο ιδιωτικός σιδηρόδρομος στη Μεγάλη Βρετανία οδήγησε σε δυστυχήματα και μεγάλα προβλήματα, η ύδρευση από ιδιωτική επιχείρηση στη Γαλλία κατέληξε σε ναυάγιο και επιστροφή στην εποπτεία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν πάρει αυτό το δρόμο μέχρι στιγμής είχαν αμφίβολα αποτελέσματα. Η υπόθεση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά έχει φθάσει σε αδιέξοδο και ενδεχομένως θα υποχρεώσει το ελληνικό Δημόσιο να καταβάλλει αποζημιώσεις στη νέα διοίκηση. Η Ολυμπιακή ουσιαστικά έκλεισε και η Αγροτική Τράπεζα ξεπουλήθηκε χωρίς τα χρέη της σε μια κατά τεκμήριο αναξιόπιστη τράπεζα με τουλάχιστον ύποπτο τρόπο.

Επιπλέον, οι προβληματικές δημόσιες επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται ως πρόφαση για την αδικαιολόγητη ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων οργανισμών, όπως ο ΟΠΑΠ.

Αν αυτές είναι οι «λύσεις» που δρομολογούνται και για τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ, τότε πραγματικά μοιάζουν περισσότερο με καρατόμηση, παρά με ανακούφιση.

Και όλα αυτά επειδή δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτή τη χώρα. Ή που θα πετάμε φάρμακα στα πηγάδια ή που θα λείπουν από τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ή που θα δίνουμε αναπηρικές συντάξεις στις νήσους των τυφλών ή που θα τις κόβουμε από ανθρώπους με ανίατες παθήσεις.  Ή που θα στοιβάζουμε τις αποθήκες του ΙΚΑ με αρκετό γύψο για να καλυφθεί ολόκληρος κάθε ασφαλισμένος ή που δε θα υπάρχουν επίδεσμοι στα νοσοκομεία.

Και, σε τελική ανάλυση, αν είμαστε τόσο ανίκανοι να βάλουμε οποιαδήποτε τάξη στις ΔΕΚΟ, γιατί να σταματήσουμε εκεί; Αν η διαφθορά είναι για μας Γόρδιος δεσμός με ποια αιτιολογία αφήνουμε τις σημαντικότερές της εστίες μακριά από το σπαθί;

Γιατί μόνο φως και νερό και όχι εφορίες, τελωνεία, αστυνομία, δικαστήρια και την ίδια τη Βουλή;

Eίμαι βέβαιος ότι πολλοί βουλευτές θα εκτιμούσαν την ευγενική χορηγία των McDonalds.

Για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, πιστεύω ότι αξίζει να αφιερώσετε μιάμιση ώρα από το χρόνο σας για να παρακολουθήσετε το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ Catastroika. Ακολουθεί το trailer: