Το «νέο όχι» και το «γιατί»

ΚύπροςΜια ανάταση, έτσι στιγμιαία, τη νιώσαμε. Κάτι σαν τον φυλακισμένο που είχε την ευκαιρία του να δραπετεύσει, αλλά δεν το έκανε και χαίρεται βλέποντας τον συγκρατούμενό του να τρέχει προς την ελευθερία.

Το αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο ζήτημα. Σημασία έχει ότι κάποιος τόλμησε, αντιστάθηκε. Ο Ελληνισμός απέκτησε ένα δεύτερο «όχι».

Η πραγματικότητα της πολιτικής, βέβαια, δεν είναι τόσο απλή και αθώα. Ακόμα και το «όχι» που τιμάμε κάθε χρόνο (έστω και υπό την απειλή των όπλων) δεν ήταν τόσο έκφραση αγνής αγάπης για την ελευθερία και τα ανθρώπινα ιδανικά, όσο προϊόν γεωπολιτικού σχεδιασμού και πολιτικών ισορροπιών. Τουλάχιστον για το γερμανόφιλο δικτάτορα που το είπε εκ μέρους των Ελλήνων.

Έτσι και στην περίπτωση του νέου όχι. Μπορεί να αποδίδεται στους Κύπριους βουλευτές ο ανατομικός εξοπλισμός του αρσενικού που δεν διαθέτει η δική μας πολιτική ηγεσία, αλλά η αλήθεια δεν είναι τόσο απλή.

Καταρχάς, οι Κύπριοι βουλευτές δεν είναι ελεγχόμενοι. Δεν υπάρχει στην Κύπρο Siemens, ούτε βαρύνονται με τόσα πολλά σκάνδαλα, ώστε να κινδυνεύουν να κάνουν παρέα σε οποιονδήποτε αντίστοιχο Τσοχατζόπουλο.

Κατά δεύτερον, το Eurogroup υπέπεσε σε σοβαρό σφάλμα. Θεώρησε δεδομένη την υπαναχώρηση της Κύπρου στον εκβιασμό, όπως έγινε στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το δίλημμα της Κύπρου, όμως, ήταν ακόμα πιο ψευδεπίγραφο από το δικό μας. Αντί για «ευρώ ή καταστροφή» (δηλαδή «αργός ή ξαφνικός θάνατος»), η Κύπρος είχε να επιλέξει μεταξύ άμεσης καταστροφής και άμεσης καταστροφής.

Δε φαντάζομαι να πιστεύετε ότι αν εγκρινόταν και προχωρούσε το πρωτοφανές κούρεμα των καταθέσεων θα κρατούσε κανένας από τους ξένους μεγαλοκαταθέτες τα χρήματά του στην Κύπρο. Οπότε το επιχείρημα περί επικείμενης χρεωκοπίας και κατάρρευσης των τραπεζών είναι ανυπόστατο.

Είτε συμφωνούσε η Κυπριακή Βουλή, είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι ότι η εμπιστοσύνη των καταθετών προς τις τράπεζες της χώρας έχει πληγεί. Άρα, η μόνη ελπίδα της Κύπρου για να μετριάσει τη ζημιά είναι να καταλήξει σε συμφωνία με τη Ρωσία, αποφεύγοντας εντελώς το κούρεμα και αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι σε θέση να προστατέψει τα ξένα κεφάλαια.

Το σημαντικότερο στοιχείο ενεργητικού μιας τράπεζας είναι η εμπιστοσύνη. Αν αυτή χαθεί, έστω και αν οι λόγοι είναι υποκειμενικοί, τότε η τράπεζα θα αδειάσει και θα κλείσει. Αυτό είναι κάτι το οποίο γνωρίζει καλά το Eurogroup.

Ούτε το μέγεθος της βοήθειας ήταν τέτοιο ώστε να είναι απαραίτητη η εκβιαστική επιβολή αυτού του παράλογου μέτρου.

Άρα, λοιπόν, ο στόχος ήταν να ζημιωθεί η κύρια «βιομηχανία» της Κύπρου, ώστε να πάψει να είναι ανεξάρτητη και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου να «αξιοποιηθούν» κατά την κρίση της τρόικα.

Μόνο που υπολόγιζαν, όπως φαίνεται, χωρίς τον ξενοδόχο. Η ζημιά, βέβαια, έχει ήδη γίνει και η Κύπρος αναγκαστικά θα «χαρίσει» μέρος των κοιτασμάτων της προκειμένου να σωθεί. Εύχομαι, όμως, να συμφωνήσει με τη Ρωσία και όχι με τους ευρώ-αποικιοκράτες.

Όχι επειδή οι Ρώσοι είναι άγιοι και ενδιαφέρονται μόνο για το καλό μας. Αλλά επειδή τα χαρτιά τους είναι πολύ πιο ανοιχτά από εκείνα της τρόικα, η οποία προσποιείται ότι θέλει να «διασώσει» την κυπριακή και ελληνική οικονομία.

Και επειδή αυτό το σχέδιο φτωχοποίησης και λεηλασίας πρέπει να σταματήσει.

Το καλύτερο ακόμα θα ήταν η ενδεχόμενη επιτυχία του κυπριακού ελιγμού να ξυπνήσει εμάς εδώ από το λήθαργό. Σαφώς και το είδος της κρίσης δεν είναι το ίδιο, ωστόσο οι προθέσεις των ισχυρών της ΕΕ για την Ελλάδα είναι πανομοιότυπες.

Το σχέδιο της ¨διάσωσης» δεν βγαίνει, το έχει παραδεχθεί ανοιχτά και το ΔΝΤ, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει χωρίς συμβιβασμούς. Τα κοιτάσματα, στα οποία όποιος τολμούσε να αναφερθεί πριν από λίγα μόλις  χρόνια βαφτιζόταν γραφικός και συνομωσιολόγος, έχουν επιβεβαιωθεί. Ποιος είναι, λοιπόν, ο απώτερος στόχος της «βοήθειας»;

Μουσικό Διάλειμμα #31

Advertisements

Στου Κατίδη το κεφάλι…

…προφανώς δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία. Ούτε η ηλικία του αποτελεί δικαιολογία. Στα 20 σου έχεις δικαίωμα ψήφου, πιθανόν να έχεις υπηρετήσει στο στρατό. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, στα παλιά τα χρόνια που δεν είχε φθάσει το 50% η ανεργία στους νέους, μπορεί και να δούλευες.

Image

Και ο Κατίδης είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Σε μια ομάδα η οποία δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Από μετανάστες. Αυτούς που ορισμένοι αποκαλούσαν «τουρκόσπορους». Ασχέτως εάν ήταν από τους πλέον καλλιεργημένους και προκομμένους Έλληνες.

Βλέπετε, τότε οι Μικρασιάτες ήταν τα εύκολα θύματα της εποχής, οι «παρείσακτοι» που ήρθαν να… μολύνουν την πολιτιστική και φυλετική καθαρότητα του έθνους. Δεν είχε σημασία το ότι ήταν Έλληνες ή το ότι είχαν διωχθεί από τις εστίες τους με τη βία. Για πολλούς ήταν και εκείνοι, όπως και οι σύγχρονοι μετανάστες, ανεπιθύμητοι.

Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουν με το εξής:

Ένας ναζιστικός χαιρετισμός είναι απαράδεκτος ως πανηγυρισμός μέσα στο γήπεδο από ποδοσφαιριστή, προσβλητικός όταν το γήπεδο βρίσκεται στην Ελλάδα και διπλά προσβλητικός όταν προέρχεται από έναν ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ.

Πολύς λόγος γίνεται σχετικά με το αν ήταν αυστηρή η τιμωρία του ισόβιου αποκλεισμού από τις Εθνικές ομάδες ή όχι, αν η πολιτεία οφείλει να «συνετίσει» ένα νέο παιδί και όχι να το «εκδικηθεί», αν η ΕΠΟ είναι καθαρή και άσπιλη και δικαιούται να τον τιμωρήσει κ.ο.κ.

Ας ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα.

Καταρχάς, ένας ποδοσφαιριστής δεν επιτρέπεται να φέρνει την πολιτική μέσα στο γήπεδο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την «ιδεολογία» του ναζισμού, η οποία αντίκειται σε ό,τι θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει ο αθλητισμός.

Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει δεν είναι το αν ένα νέο παιδί «παραστράτησε». Το πρόβλημα είναι ότι ο νεο-ναζισμός στην Ελλάδα βρίσκεται σε ανοδική πορεία, ειδικά στη νεολαία και ο Κατίδης (και όσοι τον κατευθύνουν) στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησε τη δημοσιότητα που του δίνει το ποδόσφαιρο για να προβάλλει τη «μαγκιά» του.

Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να γίνει, είναι να αναδειχθεί ο νεοναζισμός σαν κάτι «cool», μια επιλογή lifestyle που συνοδεύεται από τατουάζ και γυμνασμένους κοιλιακούς. Γιατί υπάρχουν πολλά άλλα παιδιά, νεαρότερα από το εν λόγω «παιδί», που δεν έχουν τίποτα να πιστέψουν, που τα νοιάζει μόνο να ανοίξουν το κεφάλι του γαύρου ή του βάζελου για να εκτονωθούν και τα οποία είναι τρομακτικά εύκολο να πειστούν ότι είναι πολύ καλύτερο να ανοίξουν το κεφάλι ενός «μαυριδερού» για να σώσουν την «ανωτερότητά» τους.

Ευτυχώς, ο σύνδεσμος οπαδών της Original καταδίκασε άμεσα και κατηγορηματικά την ενέργεια του Κατίδη. Παρόλο που η άποψή μου για τους οργανωμένους οπαδούς των ομάδων δεν είναι η καλύτερη, σε αυτήν την περίπτωση η Original απέδειξε ότι ακόμα και οι χούλιγκαν έχουν όρια.

Διάβασα, δε, από πολλούς ότι η τιμωρία ήταν εξοντωτική, ότι τελείωσε η καριέρα του ποδοσφαιριστή και άλλα παρόμοια. Παρόλα αυτά, λίγοι εξ’ αυτών εξηγούν ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη ποινή για τον ποδοσφαιριστή.

Το αν τελείωσε η όχι η καριέρα του δεν εξαρτάται από την παρουσία του στην Εθνική, αλλά από την αντίδραση της διοίκησης της ΑΕΚ. Εκτός, βέβαια, αν το κίνητρο για τη συμμετοχή του ήταν απλά να κάνει πασαρέλα μπροστά στους «κυνηγούς κεφαλών» των μεγάλων ομάδων.

Ο «συνετισμός» και η «μετάνοια» του Κατίδη είναι προσωπική του υπόθεση, όχι υπόθεση μιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, η οποία το καλύτερο που μπορούσε να πράξει ήταν να δείξει ότι η αδιαφορία και η ανοχή που επιδεικνύει η Αστυνομία στη Χρυσή Αυγή στους δρόμους δεν επεκτείνεται και στα γήπεδα.

Διαφορετικά, θα έρθει η μέρα που θα αποκλείονται αθλητές από την Εθνική λόγω του χρώματος του δέρματός τους και όχι λόγω του ήθους τους. Ή της απουσίας αυτού.