Αποφασίζομεν και επιτάσσομεν

Συγκέντρωση 13/5 μπροστά στο Σύνταγμα από εκπαιδευτικούς.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 13/5 μπροστά στο Σύνταγμα από εκπαιδευτικούς. Πηγή Reuters, στα επιταγμένα ΜΜΕ… σιγή.

Καιρό πριν, στην προηγούμενη απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων στα ΜΜΜ, ο φίλος και συνάδελφος (μεταφραστής) Π. Κ. με είχε καλύψει για το θέμα με ένα λιτό και περιεκτικό «στάτους»:

Ο καθηγητής και ο δάσκαλος δεν πρέπει να απεργούν διότι διαταράσσουν την απρόσκοπτη παροχή γνώσης στα παιδιά του λαού. Οι οδηγοί στα ΜΜΜ δεν πρέπει να απεργούν διότι διαταράσσουν την ομαλή μετακίνηση του λαού. Οι γιατροί δεν πρέπει να απεργούν διότι διακυβεύεται η υγεία του λαού. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεν πρέπει να απεργούν διότι δημιουργούν πρόβλημα σε ευπαθείς και επαγγελματικές ομάδες του λαού. Οι οδοκαθαριστές δεν πρέπει να απεργούν διότι διακυβεύεται η δημόσια υγεία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν διότι εμποδίζουν τη διεκπεραίωση των υποθέσεων του λαού. Οι αγρότες δεν πρέπει να απεργούν διότι ο λαός θα πεινάσει. Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν διότι διακόπτουν τον ομαλό εφοδιασμό του λαού. Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν διότι χαλάνε την εικόνα της χώρας, δεν έρχεται συνάλλαγμα και ο λαός θα πεινάσει. Για την υγεία και την καλοζωία μας κόπτονται κανάλια, υπουργοί και βουλευτές της συγκυβέρνησης, αλλά πού να το καταλάβετε εσείς;

Γενικά είχαν λεχθεί και γραφεί τόσο πολλά για το θέμα, ώστε τελικά το θεώρησα περιττό να προσθέσω κάτι. Τώρα, βέβαια, το θέμα της απεργίας, καθώς επίσης και του ποιος και πότε δικαιούται δια να απεργεί, ήρθε ξανά στο προσκήνιο.

Η προαναγγελία της απεργίας των εκπαιδευτικών οδήγησε σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία (στα χρονικά των δημοκρατικών καθεστώτων, τουλάχιστον). Στην επίταξη των απεργών προτού καν απεργήσουν!

Καταρχάς δεν αντιλαμβάνομαι πως όσοι κόπτονται, δήθεν, για τη νομιμότητα, δέχονται αβασάνιστα την παραβίαση του Συντάγματος. Γιατί η επίταξη οποιουδήποτε απεργού αυτό ακριβώς είναι.

Ασχέτως αν η απεργία θεωρείται από οποιονδήποτε εκβιαστική ή ακόμα και αν κρίθηκε παράνομη από δικαστήριο, η επίταξη «για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο α) για αμυντικές ανάγκες β) για ανάγκες που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές και γ) λόγω κινδύνων της δημόσιας Υγείας.»

Αν, πάλι, η απεργία κριθεί παράνομη από δικαστήριο και αυτή συνεχιστεί, τότε μπορεί να απολύσει τους συνδικαλιστές, σύμφωνα με τον καθηγητή Εργατικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ιωάννη Ληξουριώτη. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να επιτάξει απεργούς. Πόσο μάλλον προκαταβολικά.

Νόμος δεν είναι αυτό που βολεύει την εκάστοτε κυβέρνηση, τους εντολοδόχους της από το εξωτερικό ή και οποιονδήποτε συνδικαλιστή. Νόμος είναι ο νόμος και όσο αυτός δεν γίνεται σεβαστός ή παρακάμπτεται όποτε συμφέρει την κυβέρνηση, τόσο η ασυδοσία και το χάος ανακυκλώνεται.

Γιατί όταν το ίδιο το κράτος παρανομεί και παραβιάζει το Σύνταγμα, τότε δεν μπορεί να επικαλείται τη «νομιμότητα». Δεν υπάρχει νομιμότητα στην Ελλάδα, την έχει καταργήσει προ πολλού, όχι ο κουκουλοφόρος, ούτε ο απεργός, ούτε καν ο φασίστας. Πρώτο απ’ όλους το ίδιο το κράτος.

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για απεργίες, τα ΜΜΕ, οι εκάστοτε υπουργοί και εκπρόσωποι της κυβέρνησης αμέσως ενεργοποιούν το ηχογραφημένο μήνυμα περί νομιμότητας, τάξης, προστασίας του πολίτη.

Κάθε φορά, τα «παπαγαλάκια» αναμασούν τα ίδια επιχειρήματα περί τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων/εκπαιδευτικών/ταξιτζήδων/λιμενεργατών και οποιουδήποτε άλλου απεργήσει. Θα πουν πάλι για τους διεφθαρμένους συνδικαλιστές, για τα συντεχνιακά συμφέροντα και όλα αυτά τα γνωστά.

Τα οποία σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό ανάλογα με την περίπτωση, ισχύουν. Ωστόσο, κανείς από αυτούς που παίζουν με το επιχείρημα της συνενοχής δεν τολμά να αρθρώσει το αυτονόητο. Ότι για όλα αυτά, για την τήρηση του νόμου την πρώτη ευθύνη έχουν οι κυβερνώντες και τα όργανα του κράτους.

Σαφώς και ο καθένας οφείλει να μην παρανομεί. Από τη στιγμή που υπάρχει παρανομία, όμως, τον λόγο παίρνει η Δικαιοσύνη. Όποιος και αν είναι ο παραβάτης. Ακόμα και αν είναι δημόσιος λειτουργός, υπουργός ή μεγαλοσυνδικαλιστής. Βέβαια, για τους υπουργούς έχει φροντίσει ο αξιότιμος κ. Βενιζέλος. Αυτό είναι απλά ένα από τα παραδείγματα των συνταγματικών εκτροπών που έχουν κατά καιρούς ψηφιστεί ως νόμοι.

Τώρα πια, οι εκτροπές έχουν περάσει στο στάδιο των «πράξεων νομοθετικού περιεχομένου». Το επόμενο βήμα από αυτό, ξέρετε, είναι η έκδοση διαταγμάτων απευθείας από τον Πρωθυπουργό.

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι απεργοί. Το πρόβλημα είναι ότι μας κυβερνά ο κατεξοχήν παράγοντας διασποράς και διαιώνισης της ανομίας, της αυθαιρεσίας, της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας. Ο οποίος φορά τη μάσκα της νομιμοφροσύνης και κάνει κήρυγμα στους πολίτες, τα δικαιώματα των οποίων καταστρατηγεί καθημερινά.

Και, μοιραία, με ολοένα και μεγαλύτερο θράσος.

Μουσικό Διάλειμμα #34

Του ‘παν θα βάλεις το χακί
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
και ήρωας θα γίνεις

Advertisements

Ματωμένα ρούχα

Θα αντισταθώ και δε θα ασχοληθώ τόσο με το θέμα των ημερών. Έχει χυθεί ήδη πολύ ηλεκτρονικό μελάνι για αυτό και έχουν εκφραστεί διάφορες εμπεριστατωμένες απόψεις, όπως αυτή του φίλου Ηλία Παππά. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για «λιθοβολισμό» και άλλα τέτοια δραματικά. Μια χαρά νομίζω ότι είναι η κα. Δημουλά, κανείς δε τη λιθοβόλησε, κριτική ασκήθηκε, κακόβουλη ή μη δεν ισοδυναμεί με εκτέλεση.

Πιστεύω ότι δημιουργός και έργο πρέπει να κρίνονται ανεξάρτητα η πρώτη από το δεύτερο. Και ορθά σχολίασαν ορισμένοι πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφήνουν τον καθένα εκτεθειμένο στα πυρά του κοινού για το παραμικρό, αλλά το συγκεκριμένο θέμα, σε μια χώρα στα πρόθυρα της κοινωνικο-οικονομικής κατάρρευσης δεν είναι «μικροπράγμα«. Η Χ.Α. καιροφυλακτεί στο 10% με ανοδικές τάσεις και οποιαδήποτε πράξη ή δήλωση «νομιμοποιεί» το ρατσισμό είναι επικίνδυνη και ανεπίτρεπτη. Ειδικά από ανθρώπους της Τέχνης, υποτίθεται με ευαισθησίες.

Άκουσα και διάβασα πολλά για τα λόγια της κυρίας Δημουλά, για το κατά πόσο παραφράστηκαν ή αποδόθηκαν περιληπτικά, για το τι είναι ρατσιστικό και τι όχι, για το τι είναι «πολιτικά ορθό» και τι ειλικρινές, αλλά «άκομψο».

Εμένα με απασχόλησε κάτι άλλο αυτές τις μέρες. Κάτι που πέρασε σχεδόν «στα ψιλά» εδώ, γιατί έγινε στο μακρινό και φτωχό Μπαγκλαντές. Ξέρετε, τη χώρα (μεταξύ άλλων, γειτονικών και μη) που μας προμηθεύει  με εργατικό δυναμικό για τις γλυκιές φράουλες της Μανωλάδας.

Αναρωτιέμαι πόσο κενή είναι η συζήτηση περί πολιτικής ορθότητας του λόγου, τη στιγμή που ο ίδιος μας ο τρόπος ζωής είναι κατάφωρα μη ορθός, όχι «πολιτικά», αλλά ηθικά. Γιατί; Επειδή δεν είναι μόνο οι εγχώριες φράουλές μας ποτισμένες με αίμα, αλλά και τα εισαγόμενα ρούχα μας, τα κινητά μας και τα περισσότερα αγαθά που μας προσφέρει ο σύγχρονος καπιταλισμός.

Πριν δύο εβδομάδες, κατέρρευσε ένα οκταώροφο εργοστάσιο ενδυμάτων στα περίχωρα της πόλης Ντάκα, στο Μπαγκλαντές. Σύμφωνα με τους τελευταίους απολογισμούς οι νεκροί ξεπερνούν τους 900 και οι τραυματίες τους 2500.

Στο κτήριο αυτό λειτουργούσαν πέντε εταιρείες, οι Phantom Apparels, Phantom Tac, Ether Tex, New Wave Style και New Wave Bottoms, οι οποίες προμηθεύουν με ρούχα μεγάλες φίρμες της Δύσης. Ανάμεσά τους o αμερικανικός κολοσσός Wallmart, η βρετανική Primark, η ισπανική Mango και, τι ειρωνεία, η γνωστή και μη εξαιρετέα ιταλική Benetton.

Ξέρετε, αυτή με τα «ενωμένα χρώματα» και τις έξυπνες/προκλητικές διαφημίσεις κατά του ρατσισμού; Αναρωτιέμαι, πόσο καλή διαφήμιση για τη Benetton θα αποτελούσε η παρακάτω φωτογραφία:

Η τελευταία αγκαλιά

United Colours of Benetton

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στα χαλάσματα από την Τασλίμα Ακτέρ, φωτορεπόρτερ και ακτιβίστρια. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς τι νιώθει κοιτάζοντάς την. Είναι ταυτόχρονα τραγική, μακάβρια ρομαντική και βαθιά θλιβερή.

Ο αναίτιος και άδικος θάνατος 900 ανθρώπων είναι μια πραγματική τραγωδία. 3500 άτομα περίπου εργάζονταν σε ένα κτήριο το οποίο είχε κριθεί ακατάλληλο από την αστυνομία, μόλις την προηγούμενη μέρα από την κατάρρευση. Παρόλα αυτά, οι ιδιοκτήτες  υποχρέωσαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν, διαβεβαιώνοντάς τους ότι οι τεράστιες ρωγμές δεν αποτελούσαν λόγο ανησυχίας. Κάποιοι από τους εργάτες διαμαρτύρονταν έξω από το κτήριο όταν αυτό μετατράπηκε σε σωρό από χαλάσματα.

Η φωτογράφος μίλησε για τη φωτογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TIME:

Με ρώτησαν πολλοί για την φωτογραφία αυτή. Προσπάθησα να μάθω γι’ αυτούς αλλά δεν έχω βρει ακόμα στοιχεία. Δεν ξέρω ούτε ποιοί είναι, ούτε τι σχέση είχαν.

Ημουν όλη μέρα στα ερείπια και έβλεπα τους διασώστες αλλά και πολίτες να ανασύρουν τραυματισμένους εργάτες από τα συντρίμμια. Θυμάμαι ακόμα τα τρομαγμένα μάτια των συγγενών. Ημουν εξαντλημένη, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Τότε, γύρω στις 2 το πρωί, βρήκα ένα ζευγάρι, αγκαλιασμένο στα ερείπια.

Το κάτω μέρος των σωμάτων τους ήταν θαμμένο. Το αίμα από τα μάτια του άνδρα έτρεχε σαν δάκρυ. Όταν τους είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους αισθάνθηκα σαν δικούς μου ανθρώπους. Τους έβλεπα τις τελευταίες τους στιγμές να κάθονται έτσι αγκαλιασμένοι, προσπαθώντας ό ένας να σώσει τον άλλο.

Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την φωτογραφία, αισθάνομαι άβολα. Με έχει στοιχειώσει. Είναι σα να μου λένε. Δεν είμαστε άλλα δυο πτώματα. Δεν είμαστε φτηνά εργατικά χέρια και φτηνές ζωές. Είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς. Η ζωή μας είναι πολύτιμη και τα όνειρά μας το ίδιο.

Αν οι υπεύθυνοι δεν τιμωρηθούν με τις αυστηρότερες ποινές, τότε η τραγωδία αυτή θα επαναληφθεί. Δεν θα υπάρξει ανακούφιση από αυτά τα φριχτά συναισθήματα. Γι’ αυτό και θέλω η φωτογραφία αυτή να κάνει τον γύρο του κόσμου.

Η φωτογραφία αυτή είναι θλιβερή γιατί αντικατοπτρίζει το τίμημα που πληρώνουμε για τα «φθηνά» και «ανταγωνιστικά» επώνυμα ρούχα μας. Είναι η πραγματικότητα που επιλέγουμε να αγνοούμε. Πέντε μήνες πριν αυτή την τραγωδία είχε σημειωθεί πυρκαγιά σε άλλο εργοστάσιο ρούχων, πάλι στο Μπαγκλαντές, με 112 θύματα. Μόλις προχθές σημειώθηκε άλλη μια πυρκαγιά σε εργοστάσιο στη Ντάκα. Είναι μια είδηση που θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη υπό κανονικές συνθήκες, καθώς η Δύση δεν ευαισθητοποιείται τόσο όταν πεθαίνουν άνθρωποι στην Ασία ή στην Αφρική. Έστω κι αν καταπλακώνονται ή καίγονται ζωντανοί κατασκευάζοντας τα ρούχα που φοράμε.

Θυμάστε αλήθεια την τραγωδία της Ρικομέξ; Είχε κοστίσει τη ζωή σε 39 ανθρώπους και είχε συγκλονίσει όλη τη χώρα. Φανταστείτε, λοιπόν, μια χώρα γεμάτη από «Ρικομέξ» πολλαπλάσιου μεγέθους. «Χάρτινα» κτήρια εργοστασίων όπου άνθρωποι σαν εμάς, ίσως λίγο πιο σκούροι, εργάζονται μέσα σε απαράδεκτες συνθήκες, για ψίχουλα, χωρίς καμία προϋπόθεση ασφαλείας. Για τα ρούχα μας. Αυτά που φοράμε και καμαρώνουμε στον καθρέπτη.

Υπάρχουν κι άλλα Μπαγκλαντές. Στην Κίνα, για παράδειγμα, είναι γνωστές οι συνθήκες υπό τις οποίες κατασκευάζονται τα πανάκριβά μας iPhone στα εργοστάσια/μπουντρούμια της Foxconn. Τα ατυχήματα και οι αυτοκτονίες εργατών αποτελούν κάτι το δεδομένο στην ημερήσια διάταξη. Παιδάκια στην Ινδία κατασκευάζουν τα αθλητικά είδη της Nike. Και η Λατινική Αμερική δεν πάει πίσω. Το Μάρτη έκλεισε ένα παράνομο εργαστήριο στην Αργεντινή που παρήγαγε ρούχα για το Zara σε απάνθρωπες συνθήκες. Τον προηγούμενο μήνα ανακαλύφθηκαν κι άλλα, στα οποία εργάζονταν κυρίως Βολιβιανοί μετανάστες (μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά) για λογαριασμό της φίρμας «Inditex», η οποία προμηθεύει Zara, Pull & Bear, Massimo Dutti, Bershka, Stradivarius, Oysho, Uterqüe.

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Δεν μπορούμε ακόμα να δηλώνουμε άγνοια, χωρίς να ιδρώνει το αυτί μας. Το Internet δεν είναι μόνο για να κουτσομπολεύουμε στο Facebook, να ακούμε μουσική και να κατεβάζουμε ταινίες. Είναι κυρίως ένα πανίσχυρο εργαλείο επικοινωνίας και (υπό προϋποθέσεις) μια πολύτιμη πηγή ενημέρωσης. Και πολλαπλασιάζει τη δύναμη της μονάδας. Πέρα από την ευθύνη και τη δύναμη που έχει ο καθένας μας, ως καταναλωτής, ως χρήστης μπορεί να ασκήσει πίεση στους ισχυρούς και να ενημερώσει όσους δε γνωρίζουν.

Και μπορεί να μη μαθαίνονται όλα για όλους, αλλά ο παραδειγματισμός λειτουργεί και σε βάθος χρόνου ο φόβος συμμορφώνει ακόμα και όσους δεν αποκαλύπτονται. Οι φράουλες της Μανωλάδας μένουν στα αζήτητα. Μην τις λυπάστε. Η ανθρώπινη ζωή είναι απείρως πιο πολύτιμη από λίγους τόνους φράουλες (που σε τελική ανάλυση δεν ταΐζουν τους φτωχούς στην τιμή που είχαν φθάσει) και όλα τα τσίτια που μπορεί να χωρέσει το Zara.

Κοιτάξτε καλά τη φωτογραφία και σκεφτείτε: αξίζει το τίμημα για τα ματωμένα ρούχα; Μπορούμε ακόμα να κάνουμε τους ανήξερους; Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο «Τρίτος Κόσμος» μας χτυπά την πόρτα; Όχι για να ζητήσει δουλειά σαν μετανάστης. Για να μείνει.

Μουσικό Διάλειμμα #33

Αποφάσισε με ποιους είσαι, όσο είναι καιρός, γιατί κάποιοι ονειρεύονται την Ελλάδα των 150 Ευρώ, του 15ωρου, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, για να γίνουμε μια «ανταγωνιστική» χώρα του νέου Τρίτου Κόσμου. Επειδή τους συμφέρει περισσότερο να εξαπλωθεί ο Τρίτος Κόσμος, παρά να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί η δυστυχία και η εκμετάλλευση.