Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Ταξίμ, 8 ΙουνίουΗ απάντηση είναι και πάλι: ό,τι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως με τη Βουλγαρία, πριν από λίγους μήνες. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου συμπατριώτες, να το διαπιστώνουμε: οι γείτονές μας, που τους θεωρούσαμε «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», οπισθοδρομικούς πολίτες μιας (κυριολεκτικά) μετά βίας δημοκρατικής χώρας, μας βάζουν τα γυαλιά.

Η όλη υπόθεση, θα το ξέρετε ήδη, ξεκίνησε εξαιτίας της αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Ερντογάν να εξαφανίσει ένα από τα λίγα μεγάλα πάρκα που έχουν απομείνει στην Κωνσταντινούπολη. Για να χτιστεί άλλο ένα άχαρο εμπορικό κέντρο.

Δεν τίθεται θέμα κρίσης. Δεν υπάρχει κάποια άνευ προηγουμένου άνοδος της ανεργίας στην Τουρκία. Αντιθέτως, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη γειτονική χώρα είναι ήδη πολύ χαμηλό και σταδιακά ανέρχεται. Μια άνοδος που είναι δυσανάλογα αργή, ωστόσο, σε σχέση με τη θεαματική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, όμως, δεν έχουν να κάνουν με μισθούς, αλλά με ποιότητα ζωής και ελευθερία. Βλέπετε, ο Ερντογάν μπορεί να είναι πιο «μετριοπαθής» από το στρατόπεδο των Κεμαλιστών (εδώ η λέξη «στρατόπεδο» έχει και κυριολεκτική έννοια), αλλά δεν παύει να είναι ένθερμος ισλαμιστής. Ένας από τους στόχους του είναι η σταδιακή υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου και στο πλαίσιο αυτό προωθεί μεταρρυθμίσεις όπως ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών.

Η προτίμηση της κας. Ερντογάν στην παραδοσιακή μαντήλα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τι άλλο είναι στο πρόγραμμα «εκσυγχρονισμού» που έχει κατά νου ο σύζυγός της.

Η μορφή που είχαν, από την αρχή ήδη, οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η κατάληψη-κατασκήνωση στην πλατεία Ταξίμ μου προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Φυσικά οι διαδηλωτές, νεαρά παιδιά κυρίως, που κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν ανήκουν στο πιο ευκατάστατο και μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού της Πόλης και, κατά συνέπεια, ολόκληρης της χώρας.

Taksim Park terrorists

Είναι ακριβώς το κομμάτι αυτό που δεν το αγγίζει ιδιαίτερα η οικονομική καχεξία της πλειοψηφίας και ενδιαφέρεται για το «ευ ζην» και όχι για την επιβίωση. Για να μπορεί να πάει μια βόλτα στο πάρκο να διαβάσει ένα βιβλίο την Κυριακή. Για να μπορεί να απολαύσει το ποτάκι του το Σαββατόβραδο. Για να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς μαντήλα και χωρίς το χρέος να κάθεται σπίτι για να μεγαλώσει τρία παιδιά, αν είναι γυναίκα. Άλλη μια προοδευτική σύσταση του Ερντογάν στους νέους.

Όλα καλά ως εδώ. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η αστυνομία επιχείρησε να ξηλώσει τα αντίσκηνα και να εκδιώξει βίαια τους καταληψίες. Την επόμενη μέρα, η πλατεία γέμισε κόσμο. Δεν ήταν πλέον μόνο φοιτητές και παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Η βία κλιμακώθηκε. Οι συγκεντρώσεις εξαπλώθηκαν και γενικεύτηκαν. Τα ΜΜΕ σίγησαν. Αυτό είναι, ίσως, το μόνο κοινό σημείο με τη δική μας κατάσταση. Τα ΜΜΕ συμπράττουν, καλύπτουν και προωθούν το… «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης. Μη χαμογελάτε με το χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν είναι δηλωμένος ισλαμιστής. Ο Σαμαράς στην πορεία μας προέκυψε… συνομιλών με τα θεία, να ζητά τη βοήθεια του Θεού.

Στην Τουρκία των 75 εκατομμυρίων, τα 12,5 περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει μια Ελλάδα φτωχών (μαζί με τους μετανάστες).

Η διαφορά ξέρετε ποια είναι;

Όταν η αστυνομία μάζεψε τους καταληψίες, οι υπόλοιποι, λιγότερο ευκατάστατοι και μορφωμένοι, δεν είπαν «καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα, να μάθουν». Πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στο δρόμο την επόμενη κιόλας ημέρα. Όταν οι αστυνομία τους έπνιξε και αυτούς στα δακρυγόνα, παρόλο που το «χαζοκούτι» δεν ανέφερε τίποτα απολύτως στην Τουρκία, οι υπόλοιποι ούτε φοβήθηκαν, ούτε αδιαφόρησαν, ούτε είπαν «καλά να πάθουν οι μπαχαλάκηδες». Ακόμα περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και αλλού.

Και όταν όλα αυτά διαδόθηκαν, αποκλειστικά και μόνο μέσω Internet, εμφανίστηκαν άνθρωποι από όλον τον κόσμο να συμπαρασταθούν στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, φυσικά, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Ελληνάρες είχαν να σχολιάζουν, μεταξύ φραπέ και πιτόγυρου, τους Τούρκους, τα «τσιράκια των Αμερικάνών», τους σφαγείς, Μογγόλους, Οθωμανούς κ.ο.κ. Όλοι βολικά σε ένα τσουβάλι, σαν τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους» Έλληνες. Α ναι, ξέχασα, αυτά είναι προπαγάνδα των κακών ξένων.

Κανόνι νερού χτυπά διαδηλωτή

Μιας και μιλάμε για προπαγάνδα, τα εγχώρια ΜΜΕ βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το φαρμάκι τους. «Αντιεξουσιαστής», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, ο διαδηλωτής που κλώτσησε το άρμα της αστυνομίας και δέχθηκε ριπή νερού στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά, ίσως και θανάσιμα. Το βραβείο ενημέρωσης βέβαια απέσπασαν τα «Παραπολιτικά» αφού κατασκεύασαν ρεπορτάζ του Αυστραλιανού ABC, που αποκάλυπτε δήθεν συνωμοσία του τουρκικού στρατού πίσω από τις διαδηλώσεις. Με απώτερο στόχο, φυσικά, την επιστροφή του στρατού στα πράγματα, την αρπαγή της Ελληνικής ΑΟΖ, τον πόλεμο με τους Έλληνες και, πιθανότατα, την ίδρυση της Νεο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα κοινό για τέτοιες «ειδήσεις». Γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί αμηχανία στον ναρκωμένο εγκεφαλικά Έλληνα. «Γιατί αυτοί διαμαρτύρονται και όχι εγώ;» Η εξήγηση είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Είναι Τούρκοι βάρβαροι, είναι «αντιεξουσιαστές», είναι προκλητικοί, είναι υποκινούμενοι… όπως λέμε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι λαμόγια, είναι αναρχικοί…

Ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

Αλληλεγγύη λέγεται. Είναι η τέχνη να βρίσκεις αυτά που σε ενώνουν με τον άλλο, αντί να εστιάζεις σε αυτά που σε χωρίζουν και, στη συνέχεια, να διεκδικείς το κοινό καλό.

Χωρίς αλληλεγγύη, όση ιστορική, δημοκρατική και πολιτιστική κληρονομιά να έχεις, όση παιδεία (αν έχεις), όσο δίκιο κι αν έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το καλό του συνόλου. Μόνο για το τομαράκι σου ό,τι κάνεις. Σε αυτό είμαστε πολύ μπροστά σε τούτη τη χώρα.

Μουσικό Διάλειμμα #35

Advertisements

2 comments on “Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

  1. Ο/Η psyxroskianapodos λέει:

    Υπάρχουν ωστόσο αρκετά κοινά σημεία με το δικό μας κίνημα των αγανακτισμένων πέρσι. Το «οι Τούρκοι διαμαρτύρονται κι εμείς στον καναπέ» δεν είναι και 100% εύστοχο.
    Στο δια ταύτα, νομίζω οτι η Τουρκία πατάει με κάθε πόδι σε διαφορετική βάρκα, και το τί μέλλει γενέσθαι κανείς δεν το ξέρει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s