Γυφτάκι

ΓυφτάκιΓυφτάκι. Κι όχι απλά γυφτάκι, αλλά γυφτάκι από την Αλβανία. Στην Ελλάδα των Καγιέν και του Χρηματιστηρίου. Στην Ελλάδα στο μεταίχμιο του Ευρώ. Να καθαρίζεις τζάμια στα φανάρια.

Για καλή σου τύχη, το καλό και τίμιο ελληνικό κράτος φρόντισε να σε μαζέψει και να σε βάλει σε ένα ίδρυμα όπου καλοί και τίμιοι άνθρωποι θα σε φροντίσουν, θα σε ταΐσουν, δε θα σε αφήσουν να τουρτουρίζεις από το κρύο ή να λιώνεις στους 40 βαθμούς δίπλα στην άσφαλτο και την καυτή λαμαρίνα της ασημί Mercedes.

Ούτε να σε βρίζουν, ούτε να σε κοιτούν στραβά μην και ακουμπήσεις το φρεσκολουσμένο τζάμι, ούτε με λύπηση σαν αδέσποτο κουτάβι, ούτε με απέχθεια σαν κατσαρίδα.

Βέβαια, το καλό και τίμιο ελληνικό κράτος δε σε μάζεψε από το δρόμο για την ψυχή της μάνας του, όχι επειδή δεν έχει, αλλά επειδή αν είχε θα την είχε πουλήσει ήδη όσο-όσο για να πάει διακοπές στο Γκστάαντ. Kι ας μην μπορεί να το προφέρει καν.

Όχι καλό μου, σε μάζεψε επειδή ετοιμαζόταν για μεγάλα και σπουδαία πράγματα: Ευρώ, Ολυμπιάδες… εκσυγχρονισμό. Τα γυφτάκια στους δρόμους θα του χαλούσαν το ίματζ. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή την περίπτωση ο κρατικός μηχανισμός έδρασε με εξαιρετική και ασυνήθιστη προνοητικότητα. Ως το 2002 είχες εξαφανιστεί εσύ και άλλα 600 παιδάκια από τα φανάρια.

Δύο ολόκληρα χρόνια πριν το μεγάλο 2004. Σπουδαίες στιγμές. Παραδόξως, λίγο πριν τη φιέστα, θυμήθηκαν κάποιοι ενοχλητικοί να ρωτήσουν τι έγιναν αυτά τα παιδάκια. Ευτυχώς, κάτι τα πυροτεχνήματα, κάτι οι επιδόσεις, κάτι η λυπητερή από το στέγαστρο Καλατράβα, κανένας δεν άκουσε την ερώτηση.

Παρόλα αυτά, κάποιοι συνέχισαν να ενοχλούν και μόλις 3 χρόνια αργότερα, τα στοιχεία πήγαν στις δημόσιες αρχές για περαιτέρω έρευνα. Ξέρεις, αυτό που βάζουν τους φακέλους, στικάκια, CD, ό,τι είναι τελοσπάντων αυτό που θέλουν να θάψουν στο συρτάρι και το ξεχνούν μέχρι κάποιος να τους ρωτήσει «τι έγινε με αυτό;»

Και μετά έρχονται κάτι ξένοι, ακόμα πιο ενοχλητικοί, να ρωτήσουν στον ΟΗΕ το 2012 την ώρα που καίγεται ο τόπος από τα Μνημόνια, τι έγινες εσύ και τα άλλα 501 γυφτάκια. Και επειγόντως μάλιστα!

Ωραίος αριθμός το 501, αλήθεια, πολύ μάρκετινγκ μου κάνει. Και φοριέται και για ταινία κάνει. Μη με ρωτήσεις για το δεύτερο, φταίει η ζέστη. Βέβαια έτσι περισσεύεις εσύ, ανώνυμο γυφτάκι. Τέλοσπάντων.

Τόσο βιάστηκαν να απαντήσουν οι πολυάσχολοι κύριοι που σώζουν τη χώρα, ώστε ένα χρόνο (και κάτι) αργότερα θυμήθηκε κάποια κυρία της ΔΗΜΑΡ να ρωτήσει στη Βουλή τι κάνουν εδώ κι ένα χρόνο, (πέρα από το να προσπαθούν να μας στείλουν όλους στα φανάρια).

Το θυμήθηκε τώρα η κα. ΔΗΜΑΡ γιατί δε σώζει τη χώρα πια, απλά κρατάει τους άλλους που τη σώζουν και έχει πιο πολύ χρόνο να ασχολείται με αριστερές ευαισθησίες καλοκαιριάτικα. Όχι πως σε νοιάζει δηλαδή.

Το θέμα είναι ότι στο καλό και τίμιο ελληνικό κράτος είπαν ότι έπρεπε να εξαφανιστούν τα παιδάκια από τα φανάρια και ούτως έπραξε. Δεν του είπαν ότι κάποιος θα τα αναζητούσε λίγα χρόνια αργότερα. Και γιατί; Τα γυφτάκια από την Αλβανία; Τι να τα κάνει;

Αυτοί οι ξένοι και οι ευαισθησίες τους με τα λεφτά των άλλων…

…μα είναι εποχές για τέτοια πράγματα;

Δεν ξέρω τι να ελπίσω, ειλικρινά. Να μην κατέληξες σε κάποιον κάδο χωρίς μάτια, νεφρά και συκώτι; Σε κάποιο κύκλωμα που εξυπηρετεί «κυρίους» με ιδιαίτερα γούστα; Πίσω στους γονείς σου ή όποιους σε εκμεταλλεύονταν πριν σε μαζέψει η ολυμπιακή σκούπα;

Τι πάω και σκαλίζω καλοκαιριάτικα; Με 40 βαθμούς το μεσημέρι, μέσα στην καρδιά της κρίσης και με την ανατολική Μεσόγειο έτοιμη να πάρει φωτιά, κάθομαι και ασχολούμαι με γυφτάκια.

Ε να, είναι που δεν μου αρέσει πια η χώρα που ζω. Είναι που αναρωτιέμαι, ώρες-ώρες, τι σημαίνει πραγματικά «γύφτος».

Μουσικό Διάλειμμα #38

…είναι που καμιά φορά θέλω να μην ακούω, να μη βλέπω και να εξαφανιστώ κι εγώ. Αλλά, για κακή σας (μου) τύχη, δε θα το κάνω.

Advertisements

Πωλείται Έλληνας σε τιμή ανθρωπιάς

Φιλοξενία στην Αμυγδαλέζα

«Κόλαση στην Αμυγδαλέζα» έγραψαν στα blog και είπαν (;) στις ειδήσεις. Οι μετανάστες, αλλοδαποί, φιλοξενούμενοι, κρατούμενοι, (πες τους όπως θέλεις) επιτέθηκαν «απρόκλητα» στους αστυνομικούς και εξεγέρθηκαν, βάζοντας φωτιές. Κάποιοι δραπέτευσαν, μάλιστα. Από το Κέντρο Φιλοξενίας. Ξέρεις, είναι όπως στις ταινίες που ο κακός πάντα λέει στο θύμα του ότι το «φιλοξενεί». Για τέτοια φιλοξενία μιλάμε.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσο «απρόκλητη» μπορεί να είναι μια επίθεση ενός «φιλοξενούμενου» επί μήνες σε κοντέινερ, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς κλιματισμό με θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών υπό σκιάν. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να μείνεις σε κοντέινερ που το ψήνει ο ήλιος όλη μέρα; Έτσι, από περιέργεια. Στο αυτοκίνητο να μπεις, που μένει μισή ώρα στο πάρκινγκ κάτω από τον ήλιο, δεν αντέχεις χωρίς κλιματισμό.

Ξέρω ότι πολλοί λένε, (κάποιοι το γράφουν και στο Facebook για να τους θαυμάζουν), «άντε μωρέ με τους Πακιστανούς, είχαν και στο χωριό τους κλιματισμό» ή «τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε, τους πληρώνουμε και πάνε και τα καίνε από πάνω» ή «να πάνε πίσω στη χώρα τους αν δεν τους αρέσει». Τόσο πολύ τους αρέσει που όταν τους είπαν ότι θα τους κρατάνε στην Αμυγδαλέζα άλλους έξι μήνες (έως 18 στο σύνολο) τα έκαψαν από τη χαρά τους.

Στις εφημερίδες και στα blog έγραψαν «Τουλάχιστον 10 αστυνομικοί τραυματίες κατά τα επεισόδια στην Αμυγδαλέζα». Για τους «λαθρό» ούτε κουβέντα. Αλλά είναι λαθραίοι αυτοί, δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, δεν έχουν ταυτότητα, μαυριδερά «νομιστεράκια» είναι. Όπως λένε και στην Αμερική «non-people».

Είναι, άραγε, τόσο άρτια και άψογη στις επιχειρήσεις της η ΕΛ.ΑΣ. ώστε μεταξύ των μεταναστών, που πετούσαν πέτρες και έκαιγαν στρώματα και «οικίσκους» (έτσι λέγεται πολιτικά ορθώς το κοντέινερ) μέσα στη νύχτα δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι; Ούτε ένας τραυματίας; Καμία αστυνομία στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια στην καταστολή μιας εξέγερσης. Γιατί, λοιπόν, δεν αναφέρεται πουθενά πόσοι κρατούμενοι τραυματίστηκαν κατά την επιχείρηση; Επειδή δεν είναι άνθρωποι, είπαμε. Οπότε και να σκοτώθηκαν μερικοί, μικρό το κακό. Ποιος θα νοιαστεί να ρωτήσει, ποιος θα το μάθει;

Η αλήθεια είναι ότι η «φιλοξενία» στην Αμυγδαλέζα, όπως και σε οποιοδήποτε τόπο κράτησης κοστίζει. Και η χώρα μας δεν έχει περιθώρια για περιττά έξοδα. Άκου, όμως, ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει επιλογή για αυτούς τους ανθρώπους. Ή θα τους αφήσουμε να τριγυρνούν σαν την άδικη κατάρα σε μια χώρα που έχει γίνει πια αφιλόξενη ακόμα και για τους ίδιους της τους πολίτες, τους νόμιμους και ασπριδερούς ή θα τους στείλουμε πίσω.

Και, όσο και να το θέλουν πολλοί, δεν γίνεται να τους βάλουμε σε ένα καράβι και να τους γυρίσουμε από εκεί που ήρθαν. Κανένας δε θα τους δεχθεί. Άρα είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει νόμιμα και για την οποία το κράτος αρνείται να μεριμνήσει ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ταχύτερα. Δε θέλει να πιέσει τους εταίρους μας να επανεξετάσουν τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί και έχουν μετατρέψει τη χώρα σε φράγμα όλης της Ευρώπης για τους μετανάστες. Δε θέλει να οργανωθεί και να εκμεταλλευτεί τα υφιστάμενα κονδύλια της Ε.Ε. και τους μηχανισμούς για να διευκολύνει την κατάσταση.

Προτιμά να στοιβάζει ανθρώπους σε κοντέινερ σαν ανεπιθύμητο εμπόρευμα και να τους αφήνει στη μοίρα τους,

Όλα αυτά έχουν ένα τίμημα, όμως. Αν αποφασίσουμε ότι δεν αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν αξιοπρεπή μεταχείριση τότε αυτομάτως τους κοστολογούμε. «Δεν αξίζεις 5 Ευρώ (ή 10 ή 15) τη μέρα, φίλε μου, λυπάμαι.» Τη στιγμή που θα βάλεις ταμπελάκι με τιμή στη ζωή του οποιουδήποτε, αυτομάτως έχεις αποδεχθεί και ένα αντίστοιχο για τη δική σου τη ζωή. Ενδεχομένως να είναι λίγο ανεβασμένη η αξία σου, ως λευκού ανθρώπου γεννημένου στη χώρα που έδωσε τον πολιτισμό στον κόσμο. Αλλά μη φανταστείς ότι είσαι και πολύ ακριβός. Έχουμε κρίση, άλλωστε.

Μην ξεχνάς ότι και ο Ευρωπαίος που σε «πληρώνει» (ή έτσι του λένε, πως πληρώνει εσένα, τον ακαμάτη Έλληνα) έχει κι αυτός τα προβλήματά του. Πόσο ακόμα θα σε «συντηρεί» νομίζεις;

Και το πιο σημαντικό, ξέρεις, είναι ότι όσο πέφτει η τιμή σου, τόσο πιο εύκολα θα σε ξεπουλήσουν κι εσένα και τη χώρα σου, όταν έρθει η ώρα. Ο Έλληνας που είναι τεμπέλης, κλέφτης και άχρηστος είναι και ρατσιστής από πάνω. «Πάρτον, δε βαριέσαι, θα σου δουλεύει τσάμπα.»

Κακομοίρη μου, όσο-όσο θα σε δώσουν, να το ξέρεις.

Μουσικό Διάλειμμα #37