Γάζα

Άουσβιτς

Έβρισκα πάντοτε τραγικά ειρωνικό το γεγονός ότι στη γλώσσα μας η Λωρίδα της Γάζας δημιουργεί αυτομάτως το συνειρμό μιας ανοιχτής πληγής. Και η πληγή αυτή είναι ανοιχτή από τον προηγούμενο αιώνα.

Η πρόσφατη ανάφλεξη στην περιοχή δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα ακόμα επεισόδιο ή, αν θέλετε, μια ακόμα κορύφωση σε μια καμπύλη βίας-εκεχειρίας, η οποία διαρκεί δεκαετίες ολόκληρες. Είναι μια εξίσωση χωρίς λύση, με το κύριο μαθηματικό μέγεθος να μετράται σε χαμένες ανθρώπινες ζωές.

Εδώ θα γίνω δυσάρεστος. Θα ήταν πολύ εύκολο να μιλήσω για καλούς Παλαιστίνιους και κακούς Ισραηλινούς, θα συγκέντρωνα πολύ περισσότερα likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν έγραφα κάτι τέτοιο. Δεν με ενδιαφέρει να γίνομαι αρεστός, όμως. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εκθέτω τις απόψεις μου και να δημιουργώ προβληματισμό.

Και θα γίνω δυσάρεστος επειδή με εύκολους αφορισμούς δεν προκύπτει κάποια λύση, απλά εντείνεται η πόλωση και σκληραίνει η στάση και των δύο πλευρών. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στο Παλαιστινιακό ζήτημα ο ισχυρός είναι το Ισραήλ και ο αδύναμος η Παλαιστίνη. Αυτό προκύπτει εύκολα από τον απολογισμό των νεκρών της τρέχουσας σύγκρουσης.

Οι κυβερνήσεις των Ισραηλινών συνεχίζουν τον εποικισμό των κατεχόμενων, συρρικνώνοντας καθημερινά το ζωτικό χώρο των Παλαιστινίων. Χτίζουν πολυτελείς κατοικίες με πισίνες για να δελεάσουν τους εποίκους, ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν νερό να πιουν. Βομβαρδίζουν με υπερσύγχρονα όπλα τη Γάζα, υψώνουν τείχη, την αποκλείουν από διεθνή βοήθεια και εισβάλλουν όποτε θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα για να αντιμετωπίσουν την κατά τεκμμήριο αναποτελεσματική αντίσταση της Χαμάς.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Η Χαμάς συστηματικά και κυριολεκτικά δυναμιτίζει οποιαδήποτε προσπάθεια εκεχειρίας και κάνει ό,τι μπορεί για να διαβάλλει τους πιο μετριοπαθείς ηγέτες, όπως ο Αμπάς, που επιθυμούν μια ειρηνική λύση. Το τυφλό κάλεσμα της Χαμάς για μια νέα Ιντιφάντα δεν μπορεί να έχει άλλο αποτέλεσμα από μια παράταση της αιματοχυσίας, με το συντριπτικά μεγαλύτερο τίμημα να πληρώνεται από τους άμαχους Παλαιστίνιους.

Η Χαμάς δεν είναι δυνατόν να αφανίσει το Ισραήλ, όπως σίγουρα θα ήθελαν τα πιο σκληροπυρηνικά μέλη της. Το ανάλογο ισχύει, όμως, και για το Ισραήλ. Η ιδέα της συστηματικής γενοκτονίας των Παλαιστινίων από έναν λαό που υπέστη τη χειρότερη, ίσως, γενοκτονία της Ιστορίας είναι τόσο θλιβερή, όσο και αποκρουστική. Ακόμα κι αν το Ισραήλ το κατάφερνε με κάποιον τρόπο, θα στιγματιζόταν για πάντα στα μάτια της ανθρωπότητας, μπαίνοντας στην ίδια κατηγορία βαρβαρότητας με τους Ναζί. Αυτό που ως τώρα διαφοροποιεί τους Ισραηλινούς από τους ιστορικούς τους δήμιους είναι το ότι οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονται. Έτσι το Ισραήλ μπορεί να υποστηρίξει ότι αμύνεται. Και να έχει, τι ειρωνεία, την υποστήριξη της σύγχρονης Γερμανίας σε αυτό του το επιχείρημα. Όμως ο Ισραηλινός στρατός σκοτώνει δεκάδες αμάχους για κάθε αντάρτη της Χαμάς.

Η σφαγή αμάχων δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο. Ούτε καν από τη χρήση τους ως ανθρώπινων ασπίδων. Το Ισραήλ προφασίζεται το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι αντάρτες (δε θα τους πω τρομοκράτες, καθώς τρομοκρατία ασκείται εκατέρωθεν) παραβιάζουν έτσι τις διεθνείς συνθήκες, για να βομβαρδίζει αδιακρίτως. Με τον τρόπο αυτό ο Ισραηλινός στρατός παραβιάζει και αυτός με τη σειρά του τις ίδιες συνθήκες. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Και ο κατάλογος των νεκρών αμάχων μεγαλώνει.

Θα ήταν μεγάλο λάθος να κατηγορήσουμε όλους τους Ισραηλινούς, πόσο μάλλον όλους τους Εβραίους γενικότερα, για τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία. Οι γενικεύσεις είναι βολικές και εύκολες, αλλά ποτέ δεν οδηγούν σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Θα ήταν πολύ πιο διαφωτιστικό να αναλογιστούμε κατά πόσο μας εκφράζουν αυτή τη στιγμή οι αποφάσεις και η ενέργειες της δικής μας κυβέρνησης, προτού κατηγορήσουμε τους Ισραηλινούς για τις αντίστοιχες της δικής τους. Και όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων αυτούς ψήφισε. Επειδή φοβάται το άγνωστο. Επειδή οι κυβερνώντες συντηρούνται με πρωταρχικό όπλο το φόβο. Αν εμείς φοβόμαστε να αλλάξουμε ηγεσία, πως να μη φοβάται ο Ισραηλινός τον «τρομοκράτη» που εξαπολύει ρουκέτες και ανατινάζει αυτοκίνητα;

Στην πραγματικότητα, και οι Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι είναι έρμαια αδίστακτων και κοντόφθαλμων ηγετών. Είναι πολύ πιο εύκολο για τους ηγέτες αυτούς να συντηρούν μια αδιέξοδη σύγκρουση για να ελέγχουν το λαό τους, παρά να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο της ειρηνικής προσέγγισης. Σε 0λόκληρη την πορεία του Παλαιστινιακού, υπήρξε ένα ξέφωτο, ας το πούμε, το οποίο θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε μόνιμη λύση του ζητήματος: οι συμφωνίες του Όσλο που υπογράφηκαν το 1993 και το 1995 από τους Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ.

Παρόλο που οι συμφωνίες αυτές βάραιναν περισσότερο προς τις απαιτήσεις του Ισραήλ, παρά προς τα δικαιώματα και τις προσδοκίες των Παλαιστινίων, το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί ο Ράμπιν από έναν Ισραηλινό ακροδεξιό. Σταδιακά, οι συμφωνίες οδηγήθηκαν σε τέλμα και ως το 2000 είχε χαθεί πια κάθε πιθανότητα ειρήνευσης, όπως επιβεβαιώθηκε στην πράξη με τη δεύτερη Ιντιφάντα. Ο Αραφάτ πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, επίσημα από ασθένεια, ωστόσο υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι μπορεί να είχε δηλητηριαστεί.

Είναι φανερό ότι δυνάμεις εντός και εκτός συνόρων της περιοχής δεν επιθυμούν την ειρήνευση. Αυτό όμως δεν ισχύει για το σύνολο των δύο λαών. Και δεν είναι δυνατόν να υπάρξει άλλη λύση από την ειρήνη. Δεν είναι δυνατόν να απαγάγονται και να σκοτώνονται παιδιά, να καίγονται ζωντανά, να πυροβολούνται από στρατιώτες. Αυτό, όμως, δε θα σταματήσει ποτέ όσο και οι δύο πλευρές συνεχίζουν την ίδια πορεία, όσο ο φόβος κυριαρχεί στις αποφάσεις τους και όσο οι δύο λαοί αφήνουν την τύχη τους στα χέρια εξτρεμιστών.

Η διεθνής κοινότητα, ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο αόριστος όρος, έχει εξαντλήσει προ πολλού τη χρησιμότητά της στο ζήτημα. Όλες οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών έχουν αγνοηθεί από το Ισραήλ, συμφωνίες εκεχειρίας έχουν καταπατηθεί επανειλλημένως και από τις δύο πλευρές και όση συμπάθεια μπορούσαν να κερδίσουν οι Παλαιστίνιοι, έχει κερδηθεί. Πόσα παιδιά, πόσοι άμαχοι πρέπει να θυσιαστούν ακόμα για να αλλάξει κάτι;

Η φωτογραφία που επέλεξα για το άρθρο, την οποία παραχώρησε ευγενικά ο φίλος Δημήτρης, δεν είναι από τη Γάζα, ούτε από τη Συρία, ούτε από το Ιράκ, λες και έχει σημασία από πού είναι όλες αυτές οι εικόνες του τρόμου που δείχνουν νεκρό και ακρωτηριασμένο το μέλλον της ανθρωπότητας. Γιατί αυτό είναι τα παιδιά. Είναι το μέλλον και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το καταστρέφει. Η φωτογραφία είναι από το Άουσβιτς και είναι εκεί για να μας θυμίζει πως όποια και αν είναι η ιδεολογία μας, όποια και αν είναι η θρησκευτική μας πεποίθηση, η εθνική μας ταυτότητα, το υποτιθέμενο ιστορικό μας πεπρωμένο, αυτό το τίμημα είναι πολύ βαρύ για να δικαιολογηθεί. Επιτέλους, σταματήστε!

 

Μουσικό Διάλειμμα #54

Advertisements

2 comments on “Γάζα

  1. Ο/Η yaponvezos λέει:

    Όπου διάβαζα «ειρήνευση» στο κείμενο, θυμόμουν αυτόματα το «pacification» και πόσο χρησιμοποιείται ως ευφημισμός. Άσχετο αλλά…μου καρφώθηκε.

    • Ο/Η Nikos P. λέει:

      Η αλήθεια είναι ότι αν και θεωρητικά η ειρήνευση θα μπορούσε να μεταφραστεί «pacification», στην πράξη δεν έχει το ίδιο νόημα. Pacification όπως λέμε Pax Romana/Americana.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s