Η σκακιέρα

Σήμερα τα ξημερώματα, όπως μάθαμε, ξεκίνησε η εισβολή του Ρωσικού στρατού στην Ουκρανία. Ήταν κάτι που προμηνυόταν εδώ και εβδομάδες και φυσικά δεν ήταν λίγοι οι αναλυτές που έλεγαν ότι η μαζική αυτή κινητοποίηση από την πλευρά του Πούτιν ήταν υπερβολικά μεγάλη για να είναι απλώς και μόνο μια «μπλόφα».

Η ρωσική πλευρά μιλά για «στοχευμένη επιχείρηση», η Κίνα την στηρίζει με τις πρώτες της δηλώσεις, αλλά φαίνεται ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πλήρη εισβολή, η οποία έχει ως στόχο να εξουδετερώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τις αμυντικές δυνατότητες της Ουκρανίας, ειδικά όσον αφορά την πολεμική της αεροπορία.

Ενώ οι ηγέτες της Δύσης απειλούν με κυρώσεις, τα Ηνωμένα Έθνη ζητούν την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων στο όνομα της ανθρωπότητας και αναρωτιέται κανείς γιατί δεν ήταν εξίσου δραματικές οι εκκλήσεις του στο παρελθόν για τόσους άλλους πολέμους, όπως για παράδειγμα εκείνον της Υεμένης που μαίνεται ακόμα, σιωπηρά, μακριά από τη δημοσιότητα. Φυσικά, στην περίπτωση εκείνη οι πιθανότητες μιας ευρύτερης εξάπλωσης του πολέμου ήταν μηδαμινές. Ωστόσο η πραγματικότητα για τους ανθρώπους αυτούς, όπως πλέον και για τους Ουκρανούς είναι αδύνατον να αγνοηθεί, φέρνοντας λίγες στροφές στον τροχό του ποντικιού ή σπρώχνοντας με το δάχτυλο στην οθόνη του κινητού μας για να ξορκίσουμε το κακό μακριά από τα μάτια μας.

Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η εισβολή αυτή, γιατί περί εισβολής πρόκειται ό,τι και να λένε οι Ρώσοι και οι Κινέζοι ηγέτες, δεν είναι τίποτα άλλο από άλλη μια κίνηση στην σκακιέρα ενός μεγάλου γεωπολιτικού παιχνιδιού. Οι ηγέτες μας, όλοι ανεξαιρέτως, δεν μας βλέπουν ως τίποτα περισσότερο από πιόνια. Στη Δύση, βέβαια, τα πιόνια αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία και δικαίωμα ελευθερίας του λόγου. Ακόμα, τουλάχιστον. Αυτό δεν αλλάζει την οπτική των ηγετών μας όσον αφορά εμάς και πολύ περισσότερο όσον αφορά τα πιόνια των τρίτων. Η αξία αυτών των κομματιών είναι ίση με εκείνη την οποία τους αποδίδουμε εμείς. Όσο επιμένουμε στην ξύλινη απάθειά μας, τόσο οι ηγέτες μας δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό όταν σκοτώνονται άνθρωποι σε μακρινές χώρες που «δεν μας αφορούν».

Στην περίπτωση της Ουκρανίας το παιχνίδι κρατά ήδη αρκετά χρόνια. Η επέκταση του ΝΑΤΟ στις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ έχει οδηγήσει στην δημιουργία ενός εχθρικού τόξου στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, πράγμα το οποίο όπως είναι λογικό έχει ανησυχήσει τον Πούτιν. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: εάν οι ρόλοι αντιστρέφονταν, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιδρούσαν οι ΗΠΑ με διαφορετικό τρόπο. Αυτό, εξάλλου, έκαναν και με την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962. Δεν είχε δικαίωμα η Κούβα να φιλοξενήσει βαλλιστικούς πυραύλους της ΕΣΣΔ στο έδαφός της; Ασφαλώς και είχε. Αυτό, ωστόσο, πολύ δικαιολογημένα προκάλεσε την έντονη ανησυχία των ΗΠΑ, καθώς ένα πιθανό χτύπημα που θα ξεκινούσε τόσο κοντά στο έδαφός της θα άφηνε χρονικά ελάχιστο περιθώριο αντίδρασης. Στο σημείο εκείνο οι ΗΠΑ απείλησαν την Κούβα με ναυτικό αποκλεισμό και εισβολή αν συνέχιζε η εγκατάσταση πυραύλων και εάν δεν αποσύρονταν οι ήδη εγκατεστημένοι σοβιετικοί πύραυλοι. Αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι η κίνηση αυτή ήρθε ως απάντηση στην εγκατάσταση πυρηνικών πυραύλων στο έδαφος της Τουρκίας από τις ΗΠΑ. Οι πύραυλοι αποσύρθηκαν σιωπηρά από τις ΗΠΑ μετά την υποχώρηση των Σοβιετικών.

Η μία κίνηση έφερε την άλλη, μέχρι που φθάσαμε ένα βήμα πριν από τον πυρηνικό όλεθρο. Εδώ ο κίνδυνος δεν είναι ο ίδιος, αυτή τη στιγμή. Πρέπει όμως να αναρωτηθούμε σοβαρά για πόσο πιστεύουμε ότι μπορούμε να συνεχίζουμε αυτό το παιχνίδι, την μάταια, ανούσια και αιματηρή παρτίδα, στην οποία μόνιμα χαμένοι είναι οι απλοί άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Τα παραμύθια περί «διεθνούς δικαίου», «ειρήνης» και «ασφάλειας» είναι παλιά και χιλιοειπωμένα. Και έχουν διαψευστεί ήδη πάρα πολλές φορές.

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή την μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και αντί να διοχετεύσουμε κάθε υπαρκτό πόρο και μέσο στην επίλυσή της, επιδεινώνουμε ακόμα περισσότερο τη θέση μας παίζοντας πολεμικά παιχνίδια με πραγματικά θύματα.

Και αυτά δεν είναι μόνο άμαχοι. Αυτοί, σύμφωνα με τους Ουκρανούς είναι δύο Ρώσοι στρατιώτες που έπιασαν αιχμάλωτους:

Αμφιβάλλω αν τους ρώτησε κανείς αν θέλουν να εισβάλουν σε μια γειτονική χώρα και να σκοτώσουν συνομήλικούς τους, ενώ αυτοί που δίνουν τις εντολές κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες τους, παρακολουθώντας βέλη να κινούνται πάνω σε χάρτες, λαμβάνοντας αναφορές προόδου και εκτιμήσεις για απώλειες. Για πιόνια.

3 comments on “Η σκακιέρα

  1. Ο/Η Giannis Pit λέει:

    Κάθε ηγέτης εκπροσωπεί Νίκο μου, μια συγκεκριμένη ταξική δυναμική της κοινωνίας του. Φυσικά θα προσθέσει και το ξεχωριστό προσωπικό του προφίλ. Η διάλυση της ΕΣΣΔ, πόθος μέγιστος των καπιταλιστών, επιτευχθείς από την αντεπανάσταση αλλά και τις σοβαρότατες εσωτερικές αδυναμίες στην οικονομία και κοινωνία της χώρας. (Σημαντικό ρόλο ανατροπής έπαιξε το 20ο συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε με την πορεία δυτικοποίησης της Σοβιετικής οικονομίας που επέλεξε).

    Το διεθνές δίκαιο είναι ένα ωραίο χαρτί, που γίνεται κουρελόχαρτο όταν οι εντάσεις ξεφεύγουν. Το είδαμε στην Κύπρο το 1974, στη Γιουγκοσλαβία το 1999, πιο πριν στο Ιράκ κλπ.

    Πάντα μελετώ το λόγο και τις σκέψεις σου, με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα. Τις σέβομαι για το πολιτικό τους αισθητήριο και την οξυδέρκειά σου.

    Δυστυχώς πάμε σε έναν κόσμο όπου οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας για τον έλεγχο των αγορών, θα πάρουν ακραίες καταστάσεις. Δεν κάνω καμία αναφορά για την …Ευρώπη, καθώς κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει μήτε πολιτικά.

    Καλησπέρα αγαπητέ μου φίλε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s