Νομιμότητα…

 

Νόμος και τάξη

 

«Η νομιμότητα θα επιβληθεί επειδή το θέλει ο ελληνικός λαός, αυτό απαιτούν οι Έλληνες φορολογούμενοι.» Τάδε έφη η κυβερνητική εκπρόσωπος, κυρία Σοφία Βούλτεψη τον προηγούμενο μήνα, σχετικά με τις καταλήψεις και τα επεισόδια στα πανεπιστήμια. Αυτό το τριήμερο είδαμε για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η προάσπιση της νομιμότητας για το ελληνικό κράτος. Σημαντική όσο και επιλεκτική.

Η εφαρμογή των νόμων είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες στήριξης και προστασίας της Δημοκρατίας. Όταν, όμως, η εφαρμογή αυτή είναι καθολική και επί ίσοις όροις. Η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων είναι ένα από τα καλύτερα όπλα ενός διεφθαρμένου, αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Η δε θέσπιση νόμων ή νομοθετικών διαταγμάτων χωρίς διαφανείς κοινοβουλευτικές διαδικασίες ή, ακόμα χειρότερα, χωρίς καθόλου κοινοβουλευτικές διαδικασίες, είναι μέθοδος καθαρά ολοκληρωτική.

Όπως ολοκληρωτική, άλλωστε, είναι και η απαγόρευση συναθροίσεων. Ή η ενδεχόμενη αναβολή, λόγω δήθεν έκτακτης ανάγκης, των προεδρικών εκλογών, όπως θέλουν κάποια πιθανά σενάρια. Υπάρχουν πάντοτε βολικές δικαιολογίες για όλα αυτά, αλλά το κατά πόσο ευσταθούν και το ποιον εξυπηρετούν είναι θέμα που παίρνει πολλή συζήτηση.

Αυτό που είναι αναμφισβήτητο, είναι το γεγονός ότι έχουμε χάσει τη δυνατότητα να κρίνουμε τα πράγματα αντικειμενικά. Αυτό δεν είναι περίεργο όταν ζεις σε μια χώρα όπου οι νόμοι και οι θεσμοί παρουσιάζουν έναν εξαιρετικό βαθμό ευλυγισίας και ελαστικότητας, όποτε αυτό είναι βολικό. Ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.

Έχουμε έναν νεαρό που δολοφονήθηκε, εν ψυχρώ, από έναν αστυνομικό. Η δολοφονία αυτή οδήγησε έναν στενό του φίλο να εξαφανιστεί και να ενταχθεί στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο». Τα εισαγωγικά εδώ μπαίνουν επειδή ο Νίκος Ρωμανός κατέληξε να συλληφθεί για ληστεία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την ανάμιξή του στους «Πυρήνες της Φωτιάς» και, σε τελική ανάλυση, δεν έχει σχέση με τρομοκρατική ή επαναστατική δράση, πείτε το όπως θέλετε.

Όντας στη φυλακή, ο Ρωμανός συνέχισε το σχολείο και πέρασε στις πανελλήνιες. Και τώρα ζήτησε εκπαιδευτικές άδειες για να μπορέσει να παρακολουθήσει. Στην αρχή, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό από τις αρμόδιες αρχές. Ο Ρωμανός κατέφυγε σε απεργία πείνας και στη συνέχεια, ύστερα από 25 μέρες απεργίας, μέσα σε καταιγίδα αντιδράσεων και διαμαρτυριών, ο Υπουργός Δικαιοσύνης πρότεινε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: να δίνεται η δυνατότητα στο Ρωμανό και σε κάθε άλλον κατάδικο να φοιτά εξ αποστάσεως. Προτού, όμως, φθάσουμε σε αυτή την θεωρητικά αυτονόητη λύση εξετάστηκε πρώτα το ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο μέτρο της αναγκαστικής σίτισης.

Εφόσον δίνεις τη δυνατότητα στους φυλακισμένους να σπουδάζουν για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο, (γιατί ένα σωφρονιστικό σύστημα στοχεύει στην επανένταξη του ατόμου στην κοινωνία και όχι στον παραδειγματισμό), δεν θα πρέπει να προσφέρεις και τον τρόπο σε κάποιον που θεωρείς (και όχι άδικα) ύποπτο φυγής να σπουδάσει εξ αποστάσεως;

Εδώ σταματούν τα γεγονότα και ξεκινά η ερμηνεία τους. Είναι, άραγε, για μια ακόμα φορά τόσο ανίκανη η κυβέρνηση να χειριστεί σωστά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα ή είναι όλο αυτό το σκηνικό ένας τρόπος να δημιουργηθεί χάος σε περίοδο κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το Μνημόνιο; Η βόμβα που λέγεται Ρωμανός θα μπορούσε να είχε απασφαλιστεί από τις πρώτες κιόλας μέρες, αν είχε γίνει αυτή η πρόταση. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Όχι μόνο αυτό, αλλά προηγήθηκε μια άλλη «λύση», η οποία μόνο ως λάδι στη φωτιά θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Οι αντιδράσεις ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενες. Και δεν έχει σημασία αν ο Ρωμανός είναι αγωνιστής ή εγκληματίας. Σε μια χώρα όπου κανείς δεν αντιδρά στην ξεκάθαρη αδικία που αναγνωρίζουν σχεδόν όλοι, ο κόσμος αναζητεί μια αφορμή, ένα πρόσωπο που θα πάρει συμβολική διάσταση αντίστασης, ασχέτως αν το αξίζει ή όχι. Να κάνω μια παρένθεση εδώ: ο αναρχικός-αντικαπιταλιστής Νίκος Ρωμανός ενδιαφέρεται πραγματικά να σπουδάσει στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων; Και αν ναι δεν θέλει να το κάνει εξ’ αποστάσεως επειδή έχει… εργαστήρια;

Και επανερχόμαστε στα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν και πάλι τα γνωστά: ΜΑΤ χτυπούν αλύπητα νεαρά παιδιά που δεν δίνουν καμία ένδειξη ότι είναι «μπαχαλάκηδες», αυτοκίνητα και σπίτια καίγονται από κουκουλοφόρους, αστυνομικοί μεταμφιέζονται και βάζουν φωτιές, μολότωφ «φυτεύονται» μπροστά στις κάμερες σε σακίδια διαδηλωτών.

Το μήνυμα που περνά είναι σαφές: όποιος διαμαρτύρεται για οποιονδήποτε λόγο είναι βάνδαλος και εν δυνάμει τρομοκράτης. Θα πνίγεται στα δακρυγόνα, θα ξυλοκοπείται και θα συλλαμβάνεται, είτε προκαλεί επεισόδια, είτε όχι. Είτε διαμαρτύρεται για το Νταβούτογλου, είτε για το Ρωμανό, είτε για το Γρηγορόπουλο, είτε για την πολιτική της κυβέρνησης, είτε για την Παιδεία, είτε επειδή είναι άνεργος, είτε, είτε…

Δεν είναι παράνομο να διαδηλώνεις, ούτε είναι παράνομο να είσαι αναρχικός ή φασίστας. Παράνομο είναι να τοποθετείς βόμβες, να καις την περιουσία του άλλου και να κάνεις ληστείες, όπως είναι και να τοποθετείς «στοιχεία» στα αντικείμενα ενός συλληφθέντα, να χρησιμοποιείς την ιδιότητα σου ως αστυνομικός για να κλέβεις ή να βιαιοπραγείς ανεξέλεγκτα και να διατάζεις ως κυβέρνηση τα όργανα επιβολής του νόμου να παρανομούν για να εξυπηρετείς τους σκοπούς σου.

Ψάχνω να βρω πού κρύβεται η «νομιμότητα» σε όλο αυτό το χάος, αλλά ειλικρινά δεν τη βλέπω. Και δεν ευθύνεται κανένας Ρωμανός για αυτό.

 

Μουσικό Διάλειμμα #57

Advertisements

Ασφυξία

Manellada

Καλοκαίρι. Ζέστη και μια χώρα σε αποσύνθεση. Προσπαθώ να μην αφήνω την επικαιρότητα να με επηρεάζει, τη σφαγή στη Γάζα, την κρίση στην Ουκρανία, την εικόνα της ντροπής που έχει πια τόσες πτυχές στην Ελλάδα, τη σαπίλα. Κρατώ την αναπνοή μου, ιδρώνω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Μου τελειώνει το οξυγόνο, ασφυκτιώ.

Θέλω, όπως όλοι όσοι μπορούν ακόμα, να εστιάσω στα θετικά, να συνεχίσω όσο μπορώ καλύτερα τη ζωή μου, αλλά δε γίνεται. Η οσμή της αποσύνθεσης είναι πάντοτε εκεί να μου θυμίζει πως τίποτα πια δεν είναι «φυσιολογικό», όσο κι αν προσποιούμαι για το αντίθετο.

Τελευταίο κρούσμα η αθώωση των δύο εκ των τεσσάρων κατηγορουμένων για την υπόθεση της Μανωλάδας. Ακόμα και αν πιστέψουμε ότι οι επιστάτες του φραουλοπαραγωγού πυροβόλησαν κατά των εργατών χωρίς να έχουν την άδεια του αφεντικού τους, πράγμα αμφίβολο, πώς είναι δυνατόν να έχει κανείς ανασφάλιστους μετανάστες, χωρίς άδεια παραμονής, να εργάζονται στη γη του για ψίχουλα και να μην έχει καμία νομική συνέπεια για αυτό;

Να τους έχει, μάλιστα, να ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε υπόστεγα σκεπασμένα με λαμαρίνες, με πλαστικά βαρέλια για μπάνιο/τουαλέτα ή στοιβαγμένους 18 μαζί μέσα σε βρωμερά χαμόσπιτα και να πληρώνουν και νοίκι για αυτά; Από τα 120 με 160 Ευρώ που παίρνει ο καθένας από τους μετανάστες, πρέπει να δώσει έως και 40 Ευρώ για το προνόμιο να ζει χωμένος σε μια τρώγλη.

Η εκμετάλλευση δε σταματά εκεί, καθώς υπάρχουν σε πολλά αγροκτήματα παράνομοι οίκοι ανοχής, όπου κρατούνται αιχμάλωτες αλλοδαπές κοπέλες νεαρής ηλικίας και εκδίδονται για 20 Ευρώ. Ούτε κουβέντα να γίνεται για άδειες παραμονής, άδειες λειτουργίας, υγειονομικές συνθήκες, δικαιώματα και αμοιβές των γυναικών, φυσικά.

Και όταν οι εργάτες έμειναν απλήρωτοι για ένα εξάμηνο και τόλμησαν να διεκδικήσουν τα χρήματά τους, τότε δέχθηκαν πυροβολισμούς. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους άλλους δύο κατηγορούμενους έχει ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι να εκδικαστεί η έφεσή τους. Οπότε αφέθηκαν ελεύθερα δύο άτομα που πυροβόλησαν και τραυμάτισαν 35 ανθρώπους, τέσσερις εκ των οποίων σοβαρά, με όπλα που κατείχαν παράνομα.

Όλα αυτά στην Ελλάδα του 2013 κι ενώ φυσικά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το φαινόμενο αυτό σταμάτησε από πέρσι. Αντίθετα, με αυτή την απαράδεκτη και απάνθρωπη δικαστική απόφαση σχεδόν νομιμοποιείται. Γιατί ενώ πριν υπήρχε απλά η ανοχή των τοπικών αρχών, τώρα υπάρχει επίσημα και η βεβαιότητα της ατιμωρησίας, ειδικά για τους ηθικούς αυτουργούς.

Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα νομιμοποιείται η δουλεία. Στην πατρίδα της δημοκρατίας, όπου 2.500 χρόνια νωρίτερα οι δούλοι είχαν περισσότερα δικαιώματα από ότι στις φυτείες της Αμερικής του 19ου αιώνα, η δουλεία νομιμοποιείται ξανά, με πολύ χειρότερους όρους.

Βλέπετε, στην αρχαία Αθήνα ο ιδιοκτήτης του δούλου ήταν υπόλογος για τη σωματική του ακεραιότητα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο δούλος (οικέτης) έμενε στο σπίτι της οικογένειας που υπηρετούσε, έτρωγε στο ίδιο τραπέζι, συχνά είχε και την οικογένειά του μαζί.

Σήμερα όλα αυτά προφανώς δεν ισχύουν, οπότε έχουμε γυρίσει πίσω στη Λίθινη Εποχή. Εκτός αν προτιμάτε τον Αμερικάνικο Νότο του 1800.

Την ημέρα που κυκλοφόρησε η είδηση, ο τότε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο γνωστός κ. Δένδιας, έσπευσε να κάνει μεγαλόσχημες δηλώσεις σχετικά με το πόσο απαράδεκτο ήταν το συμβάν και πως «δεν αντίκειται μόνο στη νομιμότητα, αλλά ευθέως στην ιδέα της ανθρωπότητας». Τους έκανε δε και τη χάρη να μην τους απελάσει. Αυτούς τους, όπως τους έχει αποκαλέσει σε άλλη στιγμή, «κακής ποιότητας» μετανάστες. Είναι αυτονόητο ότι θα ήταν αδύνατον να απελαθούν αν επρόκειτο η δίκη να μη γίνει από την πρώτη στιγμή παρωδία. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ αρνητικό επικοινωνιακά. Αντίθετα, μια μισό-καταδίκη ένα χρόνο αργότερα θα περνούσε πιο εύκολα. Ή τουλάχιστο έτσι πίστεψαν. Στην πραγματικότητα, οι αντιδράσεις ήταν έντονες, ενώ το θέμα απασχόλησε και διεθνή μέσα, όπως η Guardian. Έτσι για μια ακόμα φορά εκτεθήκαμε στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου. Για μια ακόμα φορά στιγματιστήκαμε ως χώρα ρατσιστική, οπισθοδρομική και απάνθρωπη. Για μια ακόμα φορά φανήκαμε ανάξιοι της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Το χειρότερο είναι ότι δεν μιλάμε για κάποιο μεμονωμένο περισταστικό ή για τη δράση μιας νεο-ναζιστικής οργάνωσης. Πρόκειται για επίσημη απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης, ομόφωνη μάλιστα (7 υπέρ, ο κατά), πράγμα που αποκλείει την έφεση. Εκτός και αν φωτίσει κάποιος την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και ζητήσει επανάληψη της δίκης. Γιατί η ουσία της υπόθεσης μετά την αθώωση του παραγωγού είναι ξεκάθαρη: βρέθηκαν 200 αλλοδαποί χωρίς χαρτιά να εργάζονται ανασφάλιστοι σε συνθήκες δουλείας, έναντι κλάσματος του βασικού μισθού, να είναι μάλιστα απλήρωτοι και ο εργοδότης τους να μην είναι υπόλογος για όλα αυτά.

Και αν αυτό δεν είναι ντροπή για το δικαστικό σύστημα οποιουδήποτε κράτους, τότε δεν ξέρω τι είναι.

Δεν έχει καμία σημασία αν θεωρούμε ότι καλώς ή κακώς βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι εδώ. Είτε πρέπει να μείνουν, είτε πρέπει να φύγουν, δεν έχει κανείς δικαίωμα να τους εκμεταλλεύεται, γιατί κανείς δεν μπορεί να μεταχειρίζεται έτσι άλλους ανθρώπους, όποιο κι αν είναι το χρώμα ή η καταγωγή τους.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ασφαλώς η απόπειρα του κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άδωνι Γεωργιάδη να δικαιολογήσει την απόφαση εντός και εκτός Βουλής. Δεν μας ενδιαφέρει, κ. Γεωργιάδη αν πιστεύετε ότι η απόφαση είναι ορθή επειδή ήταν ομόφωνη. Και 7000-0 να ήταν, πάλι θα ήταν απαράδεκτη και αδικαιολόγητη. Δεν μας ενδιαφέρει επίσης αν θέλετε οπωσδήποτε να κάνετε το ζήτημα πολιτικό, γιατί δεν είναι. Ούτε οι περισσότεροι σκεπτόμενοι κάτοικοι αυτής της χώρας ενδιαφέρονται για την κοντρίτσα σας με το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανένας εκτός των συνόρων.

Το μόνο που βλέπουν όλοι είναι μια χώρα όπου ο ρατσισμός και η εκμετάλλευση (γηγενών και μη) καλύπτεται και καλλιεργείται όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την, ανεξάρτητη υποτίθεται, δικαιοσύνη. Αυτή την οποία για κάποιο λόγο θέλετε εσείς να υπερασπιστείτε, ακόμα και όταν λαμβάνει εξωφρενικές αποφάσεις. Αποδεικνύεται δε, ότι καταλαβαίνετε τόσα για τον ελληνικό πολιτισμό, όσα και όλοι οι ομοϊδεάτες σας του ακροδεξιού χώρου. Δηλαδή απολύτως τίποτα.

Νιώθω να με πιάνει ασφυξία. Από όλες αυτές τις ειδήσεις που μας μαυρίζουν την ψυχή. Και αναρωτιέμαι, προτού κατηγορήσουμε το Ισραήλ για τα εγκληματα που όντως διαπράττει και την αδιαφορία που δείχνει για την ανθρώπινη ζωή, μήπως πρέπει και εμείς να λογαριάσουμε πόση σημασία της δίνει η ίδια μας η χώρα; Ανθρώπους δεν καταστρέφουν μόνο τα βλήματα και οι βόμβες. Η καραμπίνα και το σφυρί του δικαστηρίου αρκούν.

 

Μουσικό Διάλειμμα #55

Με εντολή Σαμαρά

Σαμαράς

 

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ένα βέβαια, είναι πολλά, αλλά τη δεδομένη στιγμή ένα είναι αυτό που ξεχωρίζει στη δική μου αντίληψη.

 

Είμαστε κουτσομπόληδες. Είμαστε καχύποπτοι, ενίοτε και συνομωσιολάγνοι. Αγνοούμε αυτό που είναι μπροστά στα μάτια μας, για να το «ανακαλύψουμε» ξαφνικά όταν μας το σερβίρουν με πλάγιο τρόπο. Βγήκε ξαφνικά ο Κασιδιάρης με ένα βίντεο που ξεμπροστιάζει τον ομοϊδεάτη του κ. Μπαλτάκο (αυτοί οι φασίστες είναι τίμιοι και έχουν αλληλεγγύη πάνω απ’ όλα) για να δημιουργήσει σούσουρο στη συζήτηση περί άρσεως ασυλίας στη Βουλή και ξαφνικά όλοι έπεσαν από τα σύννεφα (πάλι).

 

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν γνωρίζαμε δηλαδή ότι στη ΝΔ υπάρχουν ακροδεξιά στοιχεία; Οι κκ. Πολύδωρας, Γεωργιάδης και Βορίδης διαθέτουν πλούσιο ρεπερτόριο δηλώσεων όπου εκθέτουν ανοιχτά τις «προοδευτικές» τους απόψεις, για όποιους δεν το θυμούνται.

 

Ο κ. Μπαλτάκος δεν είχε δώσει τόσο φανερές λαβές, ίσως. Μπορεί να αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη για πολλούς. Αλλά οι ακροδεξιές τάσεις του Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης είναι μόνο η μία όψη του σκανδάλου. Υποτίθεται ότι η άλλη μεγάλη αποκάλυψη είναι ότι ο κ. Δένδιας και ο κ. Αθανασίου χρειάστηκε να πιέσουν την εισαγγελέα για να προχωρήσει σε διώξεις. Και ότι όλα αυτά έγιναν κατ’ εντολή του Πρωθυπουργού.

 

Εκπλαγήκατε;

 

Ε δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου σε αυτήν τη χώρα. Την ίδια κιόλας ημέρα που έγιναν οι συλλήψεις του αρχηγού και των βουλευτών της Χρυσής Αυγής σχετικά με την υπόθεση Φύσσα και την εγκληματική δράση της οργάνωσης, ο κ. Δένδιας δήλωνε πανηγυρικά:

 

Το Κράτος Δικαίου επιβάλλει τη νομιμότητα προς όλους. Η Πολιτεία, ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και επιτέλεσε στο ακέραιο το δημοκρατικό καθήκον της. Διαβεβαιώνω την ελληνική κοινωνία ότι η έρευνα δεν σταματάει εδώ. Κατ’ εντολήν του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά θα συνεχισθεί προς πάσα κατεύθυνση και θα ολοκληρωθεί.

 

Προς τι η έκπληξη, λοιπόν; Είπε ή δεν είπε ξεκάθαρα ο Δένδιας ότι ο Πρωθυπουργός έδωσε εντολή για να συνεχίσει η Δικαιοσύνη την έρευνα; Ακόμα κι αν υπήρχαν, δηλαδή, υπόνοιες για άλλες εγκληματικές ενέργειες, οι εισαγγελείς δε θα τις ερευνούσαν. Τώρα, όμως, που τους διέταξε ο Πρωθυπουργός δε θα σταματήσουν μέχρι να λάμψει η δικαιοσύνη. Όχι ότι έχει αλλάξει κάτι από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Χωρίς εντολή Πρωθυπουργού ούτε λίστα Λαγκάρντ ερευνήθηκε, ούτε Siemens, ούτε υποβρύχια. Έγιναν κάποιες επιτροπές για το θεαθήναι, κάποιες πάσες δεξιά κι αριστερά και τέλος. Υπουργοί και Πρωθυπουργοί δεν ήξεραν, δεν άκουσαν. Και δεν έδωσαν εντολή.

 

Όπως επί δύο χρόνια άφηναν τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει, ενώ ήξεραν. Το παρελθόν του Μιχαλολιάκου ως τρομοκράτη, τα ποινικά μητρώα των μελών της, το καθαρά ναζιστικό περιεχόμενο της ιδεολογίας, των εντύπων και των συμβόλων της οργάνωσης (μέχρι να βγει στο προσκήνιο) και τη μετέπειτα δράση της. Η Δικαιοσύνη πού ήταν; Περίμενε εντολή Σαμαρά, προφανώς.

 

Πείτε ό,τι θέλετε. Να ξέρετε, όμως, ότι δεν υπάρχει σύγχρονη δημοκρατική χώρα, η οποία να σέβεται το πολίτευμά της και στην οποία Υπουργοί ή Πρωθυπουργοί να κάνουν έστω και την παραμικρή υπόνοια υπόδειξης προς τη Δικαιοσύνη για το έργο της. Ούτε για αστείο. Γίνεται σεβαστό, έστω και για τους τύπους, αυτό που ονομάζεται διάκριση εξουσιών. «Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου» γράφει η Βικιπαίδεια. Ωστόσο, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης κατάφερε μέσα σε μόλις τέσσερις φράσεις να επικαλεστεί το «κράτος δικαίου» και να το ακυρώσει.

 

Και ψάχνουμε μετά βίντεο από υποκλοπές και κολοκύθια. Τη στιγμή που τα λένε μέσα στα μούτρα μας και δεν αντιδρά κανείς.

 

Αντιθέτως εδώ υπερηφανευόμαστε για αυτό. Συνεχίζουμε ακόμα να καλλιεργούμε τη νοσηρή προσωπολατρεία, η οποία μαστίζει αυτόν τον τόπο από την εποχή του Όθωνα και μετά. Καλοί, κακοί, δημοκράτες, φασίστες, δεν έχει σημασία. Είτε ήταν ο βασιλιάς, είτε ο Βενιζέλος, είτε ο Παπαδόπουλος, είτε ο Ανδρέας σημασία είχε το πρόσωπο. Ο ηγέτης. Όχι οι θεσμοί. Ασφαλώς, όλες οι χώρες, λίγο-πολύ, έδιναν βάρος στους ηγέτες τους. Αυτή η τάση, όμως, έχει αρχίσει να φθίνει εδώ και δεκαετίες στις σύγχρονες δημοκρατίες.

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται μια χώρα στους δείκτες διαφάνειας και δημοκρατικότητας, τόσο λιγότερο γνωστοί είναι οι ηγέτες της. Στις Σκανδιναβικές χώρες, οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί είναι σχεδόν άγνωστοι, όχι μόνο σε μας, αλλά στους ίδιους τους πολίτες. Και αυτό επειδή είναι, ουσιαστικά, υπάλληλοι των πολιτών και όχι διευθυντές τους. Στις χώρες αυτές η πολιτική δεν επικεντρώνεται στα πρόσωπα, αλλά στις ίδιες τις πολιτικές. Και οι πολιτικοί κρίνονται από τα αποτελέσματα, όχι από τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις ή τον τσαμπουκά που πουλάνε στη Βουλή.

 

Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε το μεγάλο αρχηγό που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία, το Μεσσία που θα διορθώσει τα πάντα ως εκ θαύματος, το λεβέντη που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, ρίχνει μια ζεϊμπεκιά και δύο-τρεις γκόμενες στην καθισιά του. Θέλουμε έναν Πατερούλη Στάλιν να επιβάλει την τάξη με την ατσαλένια του γροθιά ή έναν φωτισμένο ηγέτη, που με τη βοήθεια του Θεού θα κάνει τη θάλασσα κρασί και τα βότσαλα καρβέλια. Και θα ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για να ξεχυθούμε ξανά στις αγορές, όπως κάποτε οι έλληνες τουρίστες παραμονές Πρωτοχρονιάς στα Harrods.

 

Γελάτε; Καλά κάνετε. Και γω γελάω με τα χάλια μας. Κάθε φορά που ακούω αυτή την ατάκα «με εντολή Σαμαρά» μού έρχεται ταυτόχρονα νευρικό γέλιο και τέλεια αποστροφή. Πάρτε το χαμπάρι. Δε χρειαζόμαστε σωτήρες, χρειαζόμαστε θεσμούς που να λειτουργούν ανεξάρτητα από πρόσωπα και κόμματα. Αλλά και να θέλαμε ένα σωτήρα, τίποτα δε δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει πια. Οι καιροί άλλαξαν και απαιτούν πολίτες που είτε θα έχουν ενεργό ρόλο ή θα καταλήξουν σαν πρόβατα στο μαντρί. Ακολουθώντας τυφλά τον όποιο επίδοξο ηγέτη.

 

Μουσικό Διάλειμμα #52

Το ναυάγιο

Φαρμακονήσι 2014

«Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και, για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί.»

-Θάνος Πλεύρης, πρώην βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ., νυν βουλευτής ΝΔ και σύμβουλος Υπουργού Υγείας, 10-4-2011

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν, φυσικά, να νιώσω τη ντροπή που ακολουθεί όταν ακούω κάθε τέτοια είδηση. Δηλαδή κάθε είδηση, η οποία κάνει το γύρο του κόσμου και βάζει στη χώρα μου τη βούλα του ρατσισμού, της έλλειψης δημοκρατίας και της απουσίας σεβασμού απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ήθελα να γράψω, αλλά αποφάσισα να περιμένω, να το δω πιο ψύχραιμα, πιο αντικειμενικά.

Διαβάζοντας τις επίσημες δηλώσεις και παρακολουθώντας την αρθρογραφία και τα ρεπορτάζ που αναπόφευκτα ακολουθούν ένα τέτοιο γεγονός, αυτό που αποκόμισα είναι ότι η πόλωση έχει πια φθάσει σε επικίνδυνα επίπεδα. Όχι ότι η κυβέρνηση και τα σώματα ασφαλείας δεν έχουν εξαιρετικά βεβαρυμένο μητρώο στον τομέα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διαβόητη δήλωση του κ. Πλεύρη παραπάνω είναι μόλις ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής η τωρινή, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης.

Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ μήπως η αυτόματη καταδίκη των λιμενικών για το χαμό αυτών των ανθρώπων είναι σχεδόν εξίσου επικίνδυνη με αυτήν την απαξιωτική στάση. Πόσω μάλλον τη στιγμή που δε μιλάμε για κάτι που συνέβη στο κέντρο της Αθήνας, αλλά στη θάλασσα, χωρίς άλλους μάρτυρες πέρα από τους άμεσα εμπλεκόμενους.

Ας φανταστούμε λοιπόν, όσο γίνεται, ότι είμαστε στη θέση αυτών των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να πάρουν ό,τι μπορούσαν να σηκώσουν και να εγκαταλείψουν τη χώρα τους μαζί με τα παιδιά τους, να περάσουν παράνομα τα σύνορα γειτονικών χωρών με κίνδυνο της ζωής τους και να πέσουν στα χέρια λαθρεμπόρων, οι οποίοι τους πήραν ό,τι είχαν για να τους στοιβάξουν σε μια βάρκα. Όλα αυτά με την ελπίδα να καταφέρουν να μπουν στην Ευρώπη.

Μέσα στη θαλασσοταραχή, 30 άτομα σε μια βάρκα για 5-10, εντοπίζονται από σκάφος του Λιμενικού, στο οποίο άλλοι άνθρωποι προσπαθούν καθημερινά να φέρουν εις πέρας το καθήκον τους με πολύ περιορισμένα μέσα και σε δύσκολες συνθήκες.

Υπάρχει φόβος και ένταση και από τις δύο πλευρές. Η συνεννόηση είναι πολύ δύσκολη. Η βάρκα τελικά δένεται στο σκάφος με σκοπό τη ρυμούλκησή της. Ενδεχομένως προς την Ελλάδα, ίσως όμως και προς την Τουρκία, αν υπάρχουν σχετικές εντολές. Πιθανόν να υπάρχουν στην περιοχή και τουρκικά σκάφη. Ο καιρός είναι επικίνδυνος και η επιχείρηση πρέπει να ολοκληρωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Οι πρόσφυγες πάνω στη βάρκα αντιλαμβάνονται (είτε σωστά, είτε εσφαλμένα) ότι τους γυρίζουν πίσω. Επικρατεί πανικός. Σε κάποια στιγμή δύο άνθρωποι πέφτουν στη θάλασσα και ουρλιάζουν για βοήθεια. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να βοηθήσουν, οι λιμενικοί προσπαθούν να τους σταματήσουν, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η βάρκα αναποδογυρίζει.

Το τι επικρατεί τη στιγμή εκείνη είναι μάλλον αδύνατο να το φανταστεί κανείς, αν δεν το έχει ζήσει.

Αυτή δεν είναι απαραίτητα η πραγματικότητα, είναι όμως η καλύτερη εικασία που μπορώ να κάνω, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία και τις λεπτομέρειες που μπόρεσα να μάθω ανεπίσημα. Πώς θα μπορούσε κανείς να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα υπό αυτές τις συνθήκες;

Το θέμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο από τη στιγμή που το μόνο μέλημα της κυβέρνησης είναι να το κουκουλώσει, επειδή κατά πάσα πιθανότητα (όπως υποπτεύονται και διεθνείς οργανισμοί) έχει πέσει «γραμμή» να απωθούνται οι παράνομοι μετανάστες, ακόμα και αν πρόκειται για πρόσφυγες από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση.

Απορώ, δε, με το νόημα της δήλωσης του Υπουργού Ναυτιλίας, κ. Βαρβιτσιώτη: «Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν ασύλου στη χώρα». Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε κλείσει, δηλαδή, τα σύνορα και αφήνουμε να περάσουν μόνο όσοι ξεφεύγουν; Μήπως τους γυρίζουμε πίσω αδιακρίτως, είτε δικαιούνται άσυλο στη χώρα μας, είτε όχι;

Φτάνει, όμως, με τις εικασίες. Πιστεύω ότι ο καθένας στο σημείο αυτό μπορεί να κρίνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ας μιλήσουμε για κάτι πιο απτό.

Όταν φθάνουμε στο σημείο να ασχολείται με το θέμα η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ  και να εκθέτει επίσημα τον προβληματισμό της για τις επαναπροωθήσεις, τότε δεν μιλάμε πια ούτε για πολιτική προπαγάνδα, ούτε για εικασίες. Υπάρχει καπνός άρα, σίγουρα, υπάρχει και φωτιά.

Και ο μόνος τρόπος είναι να γίνει επίσημη, διεξοδική έρευνα, ώστε να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει και να μη γίνεται δίκη και καταδίκη δια βοής. Το κακό είναι ότι αυτού του είδους οι έρευνες στην Ελλάδα, όταν γίνονται, παίρνουν πολλά χρόνια.

Αυτό που μένει στην κοινή γνώμη είναι, συνήθως, αυτό που λέει η τηλεόραση και όταν πια βγουν οι τελικές αποφάσεις, σπανίως αποκτούν την ίδια δημοσιότητα με το εκάστοτε συμβάν. Ειδικά όταν η απόφαση δεν βολεύει τους κυβερνώντες. Ας πάρουμε το παράδειγμα της «ζαρντινιέρας«. Η τελική απόφαση που καταδίκασε τους δύο από τους οκτώ αστυνομικούς βγήκε πέρσι τον Ιανουάριο. Η υπόθεση ήταν του 2006. Πόσοι από αυτούς που καταδίκασαν επί τόπου το «τσογλάνι που θέλει και τα ρέστα» έμαθαν τελικά την έκβαση της ιστορίας;

Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα και μια υπόθεση, η οποία δεν έχει κλείσει ακόμα οριστικά, είναι εκείνη του εμπρησμού της Marfin. Πόσοι έμαθαν ότι τον περασμένο Ιούλιο καταδικάστηκαν τρία στελέχη της τράπεζας, μεταξύ των οποίων και ο διευθύνων σύμβουλος για ανθρωποκτονία κατά συρροήν και βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια; Η υπόθεση ξεκίνησε το 2010 και η δεύτερη δίκη, για τους δράστες αυτή τη φορά, έχει πάρει αναβολή για το Μάιο.  Σωτήριον έτος 2014 κι έχουμε μέλλον ακόμα.

Στην Ελλάδα, όπου η Δικαιοσύνη κωλυσιεργεί αντικαθίσταται από τους γνωστούς τηλε-εισαγγελείς. Οι εντυπώσεις μένουν και οι τελικές αποφάσεις περνούν «στα ψιλά». Δίκαιοι και άδικοι διασύρονται και κατηγορούνται, ώστε να ικανοποιηθεί το αίσθημα δικαίου του λαού και οι δημοσιογράφοι, ως Ρωμιοί αυτοκράτορες, κρίνουν την ενοχή ή την αθωότητα όποιου τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Είτε είναι όργανο της τάξης, είτε αναρχικός, είτε πρόσφυγας, είτε αυτόχειρας, είτε πολιτικός, είτε τρομοκράτης. Οι λέξεις και οι χαρακτηρισμοί χάνουν το νόημα και την αξία τους, γίνονται ένα κουβάρι, μέχρι που το κοινό να υπνωτιστεί εντελώς και να εξαπολύει μύδρους εναντίον όποιου φέρει μπροστά του το καρουζέλ του τηλεδικαστηρίου. Τη μία εβδομάδα είναι ο βρωμερός λαθρομετανάστης, την άλλη ο αδίστακτος φασίστας, την επόμενη ο άπλυτος αναρχικός.

Έτσι θολώνει το τοπίο και ξεχνάμε, μεταξύ άλλων, τι σημαίνει «πρόσφυγας» και τι «μετανάστης». Αν πιστέψουμε τον Πρετεντέρη, οι πρόσφυγες από τη Συρία και το Αφγανιστάν είναι κάποιοι μουρλοί που αποφασίζουν, αντί να κάνουν ράφτινγκ στην πατρίδα τους, να πάρουν τα παιδιά τους και να τα βάλουν Γενάρη μήνα σε μια βάρκα για να κάνουν βόλτα στο Αιγαίο. Οι νεκροί από την αρχή του πολέμου στη Συρία αριθμούν τους 100.000 περίπου. Τα νεκρά παιδιά υπολογίζονται σε 11.000. Μήπως λοιπόν, ελεεινέ τηλε-δικαστή, οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στη βάρκα για να σώσουν τα παιδιά τους;

Κάποτε, μετά τον «συνωστισμό» της Σμύρνης, οι Μικρασιάτες πέρασαν απέναντι στην πατρίδα με βάρκες. Τότε, πολλοί νοικοκυραίοι τους αποκαλούσαν «τουρκόσπορους», ξεχνώντας ότι ήταν Έλληνες οι οποίοι, σε τελική ανάλυση, πλήρωναν το τίμημα της έπαρσης των Αθηνών. Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Πρετεντέρης θα είχε πολλά να γράψει και για αυτούς τους πρόσφυγες και ότι θα έβρισκε πρόθυμο κοινό μεταξύ των φιλήσυχων νοικοκυραίων.

«Ποιος φταίει; Εμείς; Όχι, αυτοί». Ο Πρετεντέρης και όλοι οι «πρετεντέρηδες» αυτού του τόπου ξέρουν: ήταν μέσα στη βάρκα όταν αναποδογύριζε, ήταν μέσα στη Marfin όταν πυρπολήθηκε, ήταν λίγα μέτρα μακριά από τον Γρηγορόπουλο όταν τον πυροβόλησαν, ήταν στις Σκουριές όταν η Αστυνομία άνοιγε τα σπίτια του κόσμου, ήταν μπροστά στους ληστές που δεν τους βασάνισαν, ήταν και είναι παντού.

Στο Φαρμακονήσι χάθηκαν 12 άνθρωποι. 3 γυναίκες και 9 παιδιά. Ο κ. Πρετεντέρης, όμως, δε δέχεται την ευθύνη, λες και του αποδόθηκε προσωπικά, λες και είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ή μήπως τελικά είναι;

Κανένας δε σε ρώτησε τι δέχεσαι και τι δε δέχεσαι, κ. Πρετεντέρη. Οφείλεις, όταν χάνονται οι ζωές εννέα παιδιών, αν μη τι άλλο, να σιωπάς. Αν δεν έχεις να πεις μια ανθρώπινη κουβέντα, αν δεν μπορείς να κάνεις ένα τυπικό, έστω, σχόλιο το οποίο δεν προσβάλλει αθώους νεκρούς ανθρώπους, αν δεν μπορείς να πεις κάτι χωρίς να αποδώσεις ή να αρνηθείς ευθύνες, τότε βούλωστο επιτέλους.

Ποιος φταίει; Αυτοί; Όχι, εμείς. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα να δικάζουν καθημερινά, επειδή εμείς τους δίνουμε τηλεθέαση και αξία. Του Πρετεντέρη και όλων των ομοίων του.

Στο Φαρμακονήσι χάθηκαν 12 ζωές. Το μεγάλο, διαρκές ναυάγιο σε αυτή τη χώρα, ωστόσο, είναι το ναυάγιο του δικαίου.

Μουσικό Διάλειμμα #50

Στα άκρα

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις στην πολιτική. Όχι πως αποκλείονται, αλλά η συχνότητά τους, αν αναλύσει κανείς τα πράγματα, υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του στατιστικού λάθους. Είναι σαν να λέμε συμπτωματικό ότι οι περισσότεροι δολοφονηθέντες πολιτικοί είναι εκείνοι που με κάποιον τρόπο στήριξαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την παγκόσμια ειρήνη. Ναι, ξέρω, ο ένας είχε διασυνδέσεις με τη Μαφία, ο άλλος ήταν… μαύρος, πάντα υπάρχει μια βολική εξήγηση.

Όταν, όμως, διαπράττεται και διερευνάται ένα έγκλημα ο σκοπός δεν είναι να βρεθεί η όποια βολική εξήγηση. Ο σκοπός είναι να βρεθεί ο ένοχος. Και ένα από τα βασικότερα όπλα σε αυτή την αναζήτηση είναι το κίνητρο. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αποφασίσει ο Πρετεντέρης ή οποιοσδήποτε άλλος τηλεοπτικός εισαγγελέας. Όσο εύκολο είναι για κάποιους «δημοσιογράφους» να κατηγορούν την «ακροαριστερά», τόσο εύκολο είναι τον για οποιονδήποτε να μιλά για προβοκάτσια. Υποθέτουμε, βέβαια, ότι ένα τρομοκρατικό χτύπημα από την ακροαριστερά είναι πολύ πιο πιθανό από την (παρα)κρατική προβοκάτσια. Παρόλο που έχει αποδειχθεί πολλάκις πως η δράση του παρακράτους στην Ελλάδα είναι ανεξέλεγκτη.

Ας παραμείνουμε, όμως, στο κίνητρο. Οι τηλε-ντετέκτιβ αποφάνθηκαν, τι άλλο, ότι πρόκειται για αντεκδίκηση από την ακροαριστερά, για τη δολοφονία του Φύσσα. Να υπενθυμίσω εδώ ότι επειδή η συγκεκριμένη δολοφονία έγινε αμέσως μετά από παρακολούθηση αγώνα σε καφετέρια, οι πρώτες πληροφορίες μιλούσαν για συμπλοκή οπαδών. Εάν ο δράστης δεν είχε παραδοθεί και δεν είχαν εξακριβωθεί από μάρτυρες οι συνθήκες, τότε αυτή θα παρέμενε η πιο πιθανή εξήγηση μέχρι σήμερα. Ότι ήταν άλλη μια συμπλοκή μεταξύ χούλιγκαν.

Χωρίς έρευνα, λοιπόν, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και, κυρίως, χωρίς συλλήψεις υπόπτων, ο καθένας μπορεί να υποθέτει ό,τι θέλει. Και να πέσει πολύ έξω στις υποθέσεις του.

Το κίνητρο δεν καθορίζεται μόνο από τις συνθήκες, αλλά και εκ του αποτελέσματος. Ποια είναι αυτή τη στιγμή η κύρια συνέπεια του φονικού; Ποιος ωφελείται; Και, κυρίως, γιατί η ακροαριστερά να χτυπήσει τώρα τη Χρυσή Αυγή, τη στιγμή που ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της έχουν προφυλακιστεί και είναι σε εξέλιξη η εκδίκαση της υπόθεσης και της δολοφονίας, αλλά και της δράσης της Χρυσής Αυγής γενικότερα;

Ένα τέτοιο χτύπημα θα είχε «λογική» μόνο εάν η υπόθεση του Φύσσα είχε περάσει στα «ψιλά». Αν είχε πάει και πάλι το φταίξιμο στη «ζαρντινιέρα». Φυσικά, τρομοκρατία και λογική συνήθως δεν ταιριάζουν και, άρα, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει τίποτα. Η αυτόματη καταδίκη, όμως, της ακροαριστεράς (ή οποιουδήποτε άλλου) είναι απαράδεκτη. Η δε σύνδεση του φονικού είτε με τη νόμιμα εκλεγμένη Αριστερά, είτε με την εξωκοινοβουλευτική είναι το λιγότερο αυθαίρετη και επικίνδυνη.

Πέρα από τις υποθέσεις και τις θεωρίες, αυτό που μένει είναι ότι συνεχίζεται ένας κύκλος βίας ο οποίος δεν ξεκίνησε καν με το Φύσσα, αλλά με τους ανώνυμους μετανάστες που δεινοπαθούν εδώ και χρόνια από τα «παλληκάρια» της Χρυσής Αυγής, με τις ευλογίες της Ελληνικής Αστυνομίας. Και συνεχίζει με το θάνατο δύο νεαρών ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είχαν κάνει μια πολύ κακή επιλογή στη ζωή τους, αλλά δε θα ζήσουν για να τους δοθεί η ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν.

Το συμπέρασμα αυτή τη στιγμή συνοψίζεται πολύ εύστοχα στο tweet γνωστής δημοσιογράφου «Η θεωρία των δύο άκρων πάντως μέχρι τώρα δεν καθότανε με τίποτα. Το σημερινό χτύπημα αλλάζει τα δεδομένα.»

Μουσικό Διάλειμμα #46

Η Δικαιοσύνη της αρένας

πηγή: www.alexiptoto.com

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.

Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.

Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου «άκρου», όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Ξέρετε, τα γνωστά μέτρα τα οποία για πολλοστή φορά δε θα παρθούν επειδή «δεν αντέχει ο Έλληνας». Όμως ο Έλληνας αντέχει, καθώς στην αντίθετη περίπτωση απλά θα είχαν γεμίσει οι δρόμοι από κόσμο. Εφόσον αυτό δε συμβαίνει, το μήνυμα που περνά στην κυβέρνηση είναι ότι το μουλάρι μπορεί να σηκώσει κι άλλο βάρος.

Το μουλάρι δε φταίει απόλυτα, βέβαια. Κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις είτε καίγεται μια τράπεζα, είτε πνίγεται ο τόπος από τα χημικά (με ή χωρίς παρακρατικούς μπαχαλάκηδες, δεν έχει τόση σημασία πια), ενώ τα ΜΑΤ και η ομάδα ΔΙΑΣ χτυπούν όποιον βρουν αδιακρίτως. Δε χρειάζεται καν να είναι κάποια ογκώδης συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων για τα μνημονιακά μέτρα. Μπορεί να είναι μια μικρή πορεία υποστήριξης για το Σακκά ή για τις Σκουριές. Η Αστυνομία φροντίζει να καταστέλλει πλέον κάθε διαμαρτυρία με τη βία. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν επεμβαίνει, ούτε όταν προκαλούνται μόνιμες σωματικές βλάβες σε δημοσιογράφους, ούτε όταν απλοί άνθρωποι χωρίς κανένα ιστορικό ανάμιξης σε βίαια επεισόδια καταλήγουν στο νοσοκομείο, ούτε καν όταν ψεκάζονται 90χρονοι με δακρυγόνο στο πρόσωπο.

Μιας και ανέφερα το Σακκά και τις Σκουριές, ας μιλήσουμε για το άλλο «άκρο». Ο Σακκάς είναι γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος κατηγορείται για οπλοκατοχή και συμμετοχή σε μια εγκληματική/τρομοκρατική οργάνωση, τη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η περίπτωση, άρα, είναι θεωρητικά ανάλογη με αυτή της  Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ο Σακκάς προφυλακίστηκε, η πρώτη δίκη που ξεκίνησε πριν από δυόμιση χρόνια ακόμα δεν ολοκληρώθηκε, αλλά προτού λήξει το μέγιστο προβλεπόμενο διάστημα προφυλάκισης, του αποδόθηκε νέο κατηγορητήριο το οποίο ξεκίνησε μια δεύτερη δίκη. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το ανώνυμο δεύτερο κατηγορητήριο στέκει νομικά, αυτό που παραδέχονται όλοι (εκτός από το Υπουργείο Δικαιοσύνης) είναι ότι το επιπλέον εξάμηνο της προφυλάκισης, το οποίο αποφασίστηκε… γιατί έτσι, ήταν εντελώς παράνομο και αντισυνταγματικό!

Οι Σκουριές είναι μια περιοχή όπου όλοι οι αντιδραστικοί αναρχοκομμουνισταί ανθίστανται στην ανάπτυξη τεχνητών λιμνών κυανίου και στην αποψίλωση των μη παραγωγικών κούτσουρων που ονομάζουν κάποιοι «δάσος». Λυπάμαι που δεν μπορώ να αντισταθώ στην ειρωνεία. Μιλάμε, όμως, σοβαρά για μια «επένδυση» για την οποία παραχωρήθηκε δωρεάν μια τεράστια έκταση σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας έναντι 5.000 υποτιθέμενων θέσεων εργασίας επί αόριστου διαστήματος, το οποίο δεν ξεπερνά πάντως τη δεκαετία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα. Όλα αυτά στο πλαίσιο μιας σύμβασης με πρωτοφανείς αποικιοκρατικούς όρους και ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την περιοχή. Και οι κάτοικοι που τολμούν να διαμαρτυρηθούν προφυλακίζονται με βάση ένα κατηγορητήριο το οποίο χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων τηλεφωνικές παραγγελίες σε πιτσαρία ως κωδικοποιημένη επικοινωνία!

Ελπίζω το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής να είναι πιο τεκμηριωμένο από αυτά των παραπάνω περιπτώσεων, καθώς αν μη τι άλλο η Χρυσή Αυγή χάρη στην προνομιακή της θέση και χρηματοδότηση ως εκλεγμένο κόμμα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να ανατρέψει μια πρόχειρη δίωξη εναντίον της από ότι ένας αναρχικός και τέσσερις κάτοικοι ενός χωριού. Τη στιγμή μάλιστα που όσοι τολμούν να καταθέσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν έχουν τελικά καμία εγγύηση προστασίας.

Όπως και να έχει, όμως, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «άλλο άκρο» από την κυβέρνηση είναι ένα ετερόκλητο σύνολο το οποίο μπαίνει κάτω από την τεράστια ομπρέλα της ακραίας Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει κάποια ομοιογένεια: ένοπλοι αναρχικοί, κάτοικοι που διαμαρτύρονται για μια εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή του κράτους, η εξωκοινωβουλευτική Αριστερά και δύο από τα τρία αριστερά κόμματα της Βουλής, τα οποία αλληλλοσπαράζονται περισσότερο από ότι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τη Χρυσή Αυγή.

Ο αρχηγός του ενός από τα «ακραία» αυτά κόμματα επισκέπτεται μάλιστα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες στο πλαίσιο του ρόλου του ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ θα ήθελα να δω ποιες θα ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις αν επιχειρούσε να πράξει το ίδιο και ο κ. Μιχαλολιάκος.

Ό,τι και να γίνει, όμως, με την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η εικόνα της δικαιοσύνης στη χώρα δε θυμίζει σε τίποτα αυτή ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. «Με εντολή Σαμαρά» κομπάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης ότι προχωρούν σε βάθος οι έρευνες για τη Χρυσή Αυγή. Παραδέχεται έμμεσα, άρα, ότι χωρίς απευθείας εντολή του πρωθυπουργού οι έρευνες θα έμεναν στην επιφάνεια. Όπως γίνεται με οποιοδήποτε σκάνδαλο εμπλέκει πολιτικούς στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για τα μάτια του κόσμου. Και ερωτώ: που είναι η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Και γιατί όλοι θυμούνται ότι είναι ανεξάρτητη μόνο όταν αποφυλακίζονται μέλη της Χρυσής Αυγής με ιστορικό βίας μπροστά στο Πανελλήνιο;

Τα οποία μέλη φυσικά φροντίζουν να επιβεβαιώσουν ότι… δεν είναι ύποπτα για νέες εγκληματικές ενέργειες κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να βρίζουν και να βιαιοπραγούν, ακόμα και μπροστά στις κάμερες διεθνών ΜΜΕ. Παραδόξως, την επόμενη μέρα ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής προφυλακίστηκαν. Επισφραγίζοντας έτσι την εντύπωση ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν σαν ρωμαϊκή αρένα, όπου οι αντιδράσεις των θεατών και η εκάστοτε διάθεση του Καίσαρα καθόριζαν τη μοίρα των συμμετεχόντων.

Θα επαναλάβω ότι όση αποστροφή και αν μου προκαλεί, η Χρυσή Αυγή δεν είναι το κύριό μου μέλημα. Αυτό που με απασχολεί όλο και περισσότερο είναι το ποιος θα είναι ο επόμενος στην αρένα.

Μουσικό Διάλειμμα #42

end Justice for all.

Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41