Δεν είμαι ο Σαρλί. Είμαι ο Αχμέτ.

Ahmed Merabet

Λυπάμαι πραγματικά για αυτό που συνέβη. Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω ότι ο Wolinski, τα «βρώμικα» σκίτσα του οποίου διάβαζα ως φοιτητής στις σελίδες της Βαβέλ και του Παρά Πέντε, κείτεται νεκρός επειδή, θέλοντας και μη, κάποιοι τον έμπλεξαν σε ένα σκοτεινό γεωπολιτικό παιχνίδι.

Γιατί, μη γελιέστε, πέρα από την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας, το συμβάν είναι τόσο εκμεταλλεύσιμο πολιτικά όσο και η επίθεση στους δίδυμους πύργους ή στον μαραθώνιο της Βοστώνης. Μόνο που αυτή τη φορά ο τρόμος χτύπησε εκτός ΗΠΑ και αυτό αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για την υπερδύναμη να τραβήξει τους «απείθαρχους» Ευρωπαίους κάτω από την σκεπή της. Κάνοντάς μας να ξεχάσουμε σε μια στιγμή το γεγονός ότι η NSA, αποδεδειγμένα, κατασκοπεύει συστηματικά τις ηγεσίες όλων των «συμμάχων» της Αμερικής.

Ας μείνουμε έξω από αυτή τη διάσταση του θέματος, προς το παρόν. Η έκφραση αλληλεγγύης του κόσμου μετά την επίθεση ήταν σίγουρα συγκινητική, έστω κι αν δεν ήταν ειλικρινής από όλους. Για παράδειγμα, ο «προοδευτικός» πρωθυπουργός μας και το φασιστοειδές που λειτουργεί ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ έσπευσαν να μιλήσουν για τείχη στα σύνορά μας και ανεπιθύμητους μετανάστες, την ίδια στιγμή που αν το Σαρλί Εμπντό κυκλοφορούσε στην Ελλάδα οι δυο τους θα ήταν από τους πρώτους που θα το έστελναν στην πυρά.

Και μιλούν για μετανάστες ασχέτως αν οι φερόμενοι ως δράστες της επίθεσης ήταν Γάλλοι πολίτες. Σημασία έχει ότι ήταν Μουσουλμάνοι. Βρωμεροί βάρβαροι.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για άλλον έναν βρωμερό βάρβαρο από αυτούς, τον Αχμέτ. Ο Αχμέτ Μεραμπέ ήταν ένας αστυνομικός, Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, από αυτούς που έσπευσαν στον τόπο της επίθεσης. Είχε την ατυχία να περιπολεί εκείνη την ημέρα με μια συνάδελφό του (προφανώς αντιστεκόταν καθημερινά στον πειρασμό να της φορέσει μπούργκα και να της πάρει το όπλο) κοντά στην περιοχή. Λίγο αφού έφτασε εκεί και ύστερα από σύντομο διάλογο ο επίσης βρωμερός βάρβαρος Μουσουλμάνος τρομοκράτης πυροβόλησε τον Αχμετ στο κεφάλι.

Παραδόξως, δεν αναγνώρισε τη χαρακτηριστική δυσωδία που συνοδεύει όλους αυτούς τους βάρβαρους Μουσουλμάνους. Ούτε η μελαμψή φάτσα φαίνεται να είπε κάτι στον τρομοκράτη. Απλά τον πυροβόλησε εν ψυχρώ.

Ο Αχμέτ σκοτώθηκε υπερασπίζοντας μια από τις πλέον βασικές (και δύσκολες) αρχές της Δημοκρατίας, όπως αυτή εκφράζεται στο περίφημο γνωμικό που δεν είπε ποτέ ο Βολταίρος: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».

Η ζωή έχει έναν εξαιρετικό τρόπο να μας καταστρέφει, έτσι απλά, τα ιδεολογικά πυργάκια που χτίζουμε τόσο σχολαστικά στην άμμο του μυαλού μας. Να σβήνει τις νοητές γραμμές που βάζουμε και χωρίζουμε τι είναι «αποδεκτό» και τι όχι. Τι είναι «σωστό» και τι «λάθος». Ποιος είναι ο «καλός» Χριστιανός και ποιος ο «κακός» Μουσουλμάνος. Ή ακόμα και ποιος είναι ο «προοδευτικός» άθεος και ο «σκοταδιστής» θρησκευόμενος.

Η ρητορική του τρόμου έχει ξεκινήσει ήδη και τα ΜΜΕ έχουν ανέβει όλα πάνω στη μπουλντόζα που θέλει να ισοπεδώσει κάθε διαφορετική φωνή. Τι κι αν ισλαμικές θρησκευτικές ενώσεις έχουν καταδικάσει την επίθεση; Αφού ξέρουμε ότι το Ισλάμ καλεί τους πιστούς να σφαγιάσουν όλους τους άπιστους στο όνομα  του Αλλάχ.

Το περίεργο είναι ότι οι Μουσουλμάνοι πιστοί δεν έχουν πάρει ακόμα τα μαχαίρια και τα Καλάσνικοφ για να μας καθαρίσουν όλους. Θα πίστευε κανείς ότι με 1,5 δις από δαύτους θα είχε ξεκινήσει ήδη ο Γ’ Παγκόσμιος.

Από την άλλη, αν οι Χριστιανοί είχαν εφαρμόσει το «αγαπάτε αλλήλους» και το «όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην», ο κόσμος θα ήταν εντελώς διαφορετικός σήμερα. Κι όμως. Οι Χριστιανοί, από τη στιγμή που σταμάτησαν οι διωγμοί τους, ξεκίνησαν μια αλυσίδα βαρβαροτήτων στο όνομα του Θεού της Αγάπης, που ξεπερνά οποιονδήποτε ιερό πόλεμο των Μουσουλμάνων: από Σταυροφορίες και γενοκτονίες, μέχρι τη συστηματική υποδούλωση «ειδωλολατρών», την εκκαθάριση αιρετικών και, φυσικά, την Ιερά Εξέταση. Όλα στο όνομα του Χριστού.

Αυτά, θα μου πείτε, ανήκουν στο παρελθόν. Κι όμως. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τις δηλώσεις της Σάρα Πάλιν, ισχυρής κυρίας των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ, σχετικά με τον πόλεμο στο Ιρακ και το ότι αυτός ήταν θέλημα Θεού. Αμερικανοί, θα αναφωνήσετε επιτιμητικά. Μήπως, λοιπόν, σας εκφράζουν καλύτερα οι δηλώσεις Σαμαρά, που τόσο χριστιανικά θα ήθελε να κλείσει τις πόρτες σε πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία και να τους αρνηθεί ακόμα και την ιατρική περίθαλψη;

Δε μιλάμε καν για χριστιανικές αρχές πια, μιλάμε για παραβίαση ανθρωπιστικών κανόνων που ισχύουν ακόμα και για εχθρούς σε περίοδο πολέμου.

Μήπως πρέπει να σας υπενθυμίσω ότι οι πρόσφυγες αυτοί από τη Συρία είναι το προϊόν ενός πολέμου που καλλιέργησε συστηματικά η Δύση, οπλίζοντας και εκπαιδεύοντας φανατικούς ισλαμιστές για να εκθρονίσουν το αυταρχικό καθεστώς του Άσαντ; Ή ότι το ISIL είναι το τραγικό αποτέλεσμα της συστηματικής αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής από τις ΗΠΑ (και από την ΕΣΣΔ παλαιότερα) με μοναδικό γνώμονα γεωπολιτικά συμφέροντα και τίποτα παραπάνω;

Όχι, αποκλείεται. Είναι απλά βρωμεροί, βάρβαροι Μουσουλμάνοι. Όπως ο Αχμέτ.

Φταίνε τελικά οι θρησκείες. Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, φίλοι άθεοι και αγνωστικιστές, αλλά δε φταίνε καν αυτές. Γιατί οι άνθρωποι φανατίζονται και σκοτώνουν για το χρήμα, την εξουσία, τη θρησκεία, το χρώμα του δέρματος, την ιδεολογία, τη σημαία, ακόμα και για το κασκόλ μιας ομάδας.

Και αν με προοδευτικό φανατισμό εσείς υποστηρίζετε ότι όλοι όσοι πιστεύουν στους «φανταστικούς τους φίλους» είναι εν δυνάμει τρομοκράτες, απλά βάζετε τον εαυτό σας στην απέναντι όχθη και πυροβολείτε αδιακρίτως ανθρώπους για τις πεποιθήσεις τους. Σαν τους τρομοκράτες, αλλά χωρίς όπλα.

Οι πράξεις είναι αυτές που μετρούν. Τα λόγια σε πολύ μικρότερο βαθμό, οι πεποιθήσεις στο ελάχιστο. Μπορεί να λέμε ότι είμαστε όλοι Σαρλί αλλά τι σημαίνει αυτό πραγματικά;

Εγώ προτιμώ να δηλώσω υποστήριξη σε έναν άνθρωπο που σκοτώθηκε κάνοντας το καθήκον του, προστατεύοντας κάποιους με  τους οποίους πιθανότατα θα διαφωνούσε. Έναν άνθρωπο ο θάνατος του οποίου θα περάσει στα ψιλά γράμματα, επειδή είναι δύσκολο να δεχθούμε πως ένας Μουσουλμάνος αστυνομικός μπορεί να προστατεύει τη Δημοκρατία, ενάντια στα υποτιθέμενα πιστεύω του και στις ιδιότητες που του προσδίδουμε.

Εγώ είμαι ο Αχμέτ.

Μουσικό Διάλειμμα #57

Advertisements

Finita la musica…

…passata la festa λέει γνωστή ιταλική παροιμία. Έτσι πολύ απλά και διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες ανακοινώθηκε στο Λουκά Καρυτινό ότι στη νέα δημόσια τηλεόραση δεν θα υπάρχουν καθόλου μουσικά σύνολα.

Europe, I have something to tell you... © Marco Massa

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει ορχήστρα ραδιοφωνίας. Που δεν έχει Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα. Σίγουρα κάποιοι θα σκεφθούν: «εδώ δεν έχουμε να φάμε, θέλουμε και ορχήστρες;»

Λάθος.

Έτσι είναι λογικό να σκέφτονται σε χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, όπως η Συρία, σε τόπους που αντιμετωπίζουν λιμούς και ξηρασίες όπως στα βάθη της Αφρικής, όχι σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Πόσο μάλλον όταν η εν λόγω χώρα θεωρείται το λίκνο του δυτικού πολιτισμού.

Επαναλαμβάνω, είμαστε η ΜΟΝΗ χώρα στην Ευρώπη χωρίς ορχήστρα ραδιοφωνίας. Αυτό συμπεριλαμβάνει τη Ρουμανία (με ελάχιστο μισθό 180 Ευρώ) και τη Βουλγαρία (με ελάχιστο μισθό 159 Ευρώ). Στη δεύτερη, μάλιστα, οι πολίτες διαδήλωναν πέρσι επειδή δεν έχουν αρκετά για να πληρώσουν το ρεύμα.

Αλλά έχουν ορχήστρα ραδιοφωνίας. Γιατί; Επειδή τους περισσεύουν; Προφανώς όχι. Επειδή ο πολιτισμός δεν έχει ταμπελάκι τιμής, ούτε barcode. Δεν εκτιμάται εμπορικά, δεν υπολογίζεται με στεγνά οικονομικά μεγέθη.

Πολιτισμός δεν είναι «αυτό που πουλάει». Δεν υπόκειται στους νόμους της αγοράς. Δεν είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης, αλλά μόνο προσφοράς. Προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα και το εμπλουτίζει. Δεν έχει να κάνει απλά με ψυχαγωγία, με διασκέδαση.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο επίσημο Ελληνικό Top 75 των άλμπουμ. «Ποιότητα» δε θα βρείτε στην πρώτη δεκάδα. Η κλασσική μουσική εμφανίζεται στο 33 και ο Χατζιδάκις στο 42. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς, καθώς υπάρχει ισχυρή εκπροσώπηση και κλασικού και έντεχνου ρεπερτορίου, παλιού και νέου, ωστόσο είναι φανερό ότι η πιο δημοφιλής μουσική είναι αυτή που εύλογα αποκαλείται εμπορική. Αυτό δεν είναι τόσο κακό. Δεν απαγορεύεται να ακούει και να αγοράζει ο κόσμος «χιτάκια». Αυτά έρχονται και παρέρχονται, αλλά η πραγματικά καλή μουσική μένει.

Αρκεί να ακούγεται κάπου, ώστε να ανανεώνεται το κοινό της. Ας είναι από το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Ας είναι από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ. Υπήρχε, υπάρχει και πρέπει να υπάρχει κοινό για αυτά τα ακούσματα.

Ωστόσο, η κυβέρνηση προκειμένου να κάνει μια σπασμωδική κίνηση για να δείξει νούμερα απολύσεων στην τρόικα, αντί να μπει στην επώδυνη (για την ίδια) διαδικασία ξεκαθαρίσματος των διορισθέντων από πόρτες και παράθυρα, ακόμα και λίγο πριν το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ, προτίμησε να της ρίξει το μαύρο και να στήσει πρόχειρα ένα νέο μαγαζάκι, με τις γνώριμες «διαφανείς» και «αδιάβλητες» διαδικασίες: επιλογές προσώπων «εγνωσμένου κύρους«, απευθείας αναθέσεις έργων χωρίς διαγωνισμό και μεγάλο κόστος αντί για εξοικονόμηση πολύτιμων πόρων.

Μέσα σε όλα αυτά η μπάλα πήρε και τους μουσικούς της ΕΡΤ, τους οποίους η κυβέρνηση διέσπασε με το δόλωμα της δήθεν συνέχισης των μουσικών συνόλων στο νέο φορέα, πράγμα το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, διαψεύστηκε πριν από λίγες μέρες. Είναι πραγματικά λυπηρό το ότι κατάφερε να ξεγελάσει ένα μέρος των μουσικών η κυβέρνηση, βάζοντάς τους να υπογράψουν ηλεκτρονικές αιτήσεις ενδιαφέροντος, οι οποίες κατέληξαν στο «θα σας φωνάξουμε όταν σας χρειαστούμε«. Είναι λογικό, επίσης, αυτοί που παρέμειναν πιστοί στον αγώνα τους να απογοητευτούν από αυτό που ερμήνευσαν ως προδοσία από πρώην συναδέλφους.

Δυστυχώς, ο φόβος και η αβεβαιότητα είναι πολύ ισχυρά όπλα στα χέρια των κυβερνώντων και είναι δύσκολο να πεις το «όχι» αν έχεις οικογένεια να θρέψεις. Αυτό που μένει, είναι ότι οι ορχήστρες της Ελληνικής Ραδιοφωνίας είναι παρελθόν και άνθρωποι οι οποίο αποδεδειγμένα προσέφεραν έργο, κατηγορήθηκαν εντελώς άδικα ως άεργοι και στη συνέχεια εξαπατήθηκαν από την κυβέρνηση. Μουσικοί με ταλέντο, με χρόνια σπουδών και διεθνούς εμπειρίας λοιδωρήθηκαν από κάποιον που το καλύτερο που έχει να παρουσιάσει στο βιογραφικό του είναι το «Ciao ANT1».

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ που κατήργησε ο Κεδίκογλου και ο Σαμαράς είναι η αρχαιότερη ελληνική συμφωνική ορχήστρα – δημιουργήθηκε το 1938 και δεν την ακούμπησαν ούτε καν οι Γερμανοί. Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ιδρύθηκε το 1954, σε μια φτωχή Ελλάδα, μόλις 10 χρόνια μετά την αποχώρηση των Ναζί.

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος ήταν κάποτε υπεύθυνος για το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ που ιδρύθηκε επίσης το ’54, πειρατικό πια και αυτό. Φαίνεται πως κανείς δε το άκουγε, ήταν περιττό. Αναρωτιέμαι τι θα σκεφτόταν η Μαρία Κάλλας, η επέτειος των ενενηκοστών γενεθλίων της οποίας ήταν μόλις χθες. Ίσως είναι καλύτερα που δε ζουν.

Ένα είναι βέβαιο. Αν συνεχίσουμε να αξιολογούμε τα πάντα μόνο με την εμπορική τους αξία, θα καταλήξουμε φτωχοί πνευματικά, πένητες ως άνθρωποι. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την Τέχνη.

Μουσικό Διάλειμμα #48

La Divina…

Vissi d’arte

I lived for art, I lived for love,
I never harmed a living soul!
With a discreet hand
I relieved all misfortunes I encountered.
Always with sincere faith
my prayer
rose to the holy tabernacles.
Always with sincere faith
I decorated the altars with flowers.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
why do you reward me thus?
I donated jewels to the Madonna’s mantle,
and offered songs to the stars and heaven,
which thus shone with more beauty.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
ah, why do you reward me thus?

Η αρχή της δεδηλωμένης (ανεπάρκειας)

Η αρχή της δεδηλωμένης είναι όρος του Συνταγματικού Δικαίου. Δεδηλωμένη εννοείται η εμπιστοσύνη της απόλυτης πλειοψηφίας των βουλευτών προς την κυβέρνηση. Κρατήστε προς το παρόν τη λέξη «εμπιστοσύνη».

Αφορμή για ετούτη την ανάρτηση στάθηκε ένα από τα πλέον σωστά και ισορροπημένα κείμενα που διάβασα αυτές τις περίεργες μέρες. Το «Άκλαυτος πήγες, ιδιώτη» της Ρέας Βιτάλη από το protagon, το οποίο αξίζει πραγματικά να διαβάσετε ολόκληρο.

Ανέντιμο, σκληρό, φθηνό, μοχθηρό, σαδιστικό να το πεις την πρώτη μέρα. 2.700 άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους. Αλλά την δεύτερη; Την τρίτη; Μήπως είναι ανέντιμο, ανήθικο, σκληρό, μικρόψυχο, απάνθρωπο να μην τους σκεφτείς, να μην αναφερθείς; Σχεδόν 1.500.000 άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία. Άκλαυτος πήγες ιδιώτη!

[…]

Ανεργία καλπασμός. 27%. Μειώσεις μισθών στο ναδίρ. Μειώσεις αξιοπρέπειας πολύ παραπάνω. Έφτασες μέχρι και στο –δωρεάν-. Βέβαια! Ξέρετε πόσοι άνθρωποι μέρα τη μέρα εργάζονται –δωρεάν-; Να δεις που θα έρθει η ώρα που θα πανηγυρίζει όποιος εργάζεται με μισθό! Άκλαυτος πήγες ιδιώτη!

[…]

Μια «μάνα» κράτος, πνιγηρό, μεθοδικό έβαλε τα χέρια του και στον ιδιωτικό τομέα. Δημιούργησε δήθεν «αυτοδημιούργητους» κρατικοδίαιτους. Πούρα που κάπνιζαν ανθρώπους. Σακάτεψε κλάδους της οικονομίας. Αύτανδρους! Μα παράλληλα υπήρχε και μια οικονομία υγιής. Που πάλευε πάντα με επιταγές, δάνεια, υποθήκες, γραφειοκρατία, τσογλανάκια του δημοσίου που έπρεπε να λαδωθούν, αδιέξοδα που έπρεπε να βρουν διέξοδα, τράπεζες τσιράκια του συστήματος, φορολογικούς κανόνες έντεχνα θολούς, μισθοδοσίες και εισφορές ασύμφορα υψηλές. Ωστόσο έξυπνοι, τσαγανομένοι, καταφερτζήδες, πολύπλευροι. Το έχει το ελληνικό DNA. Εταιρείες μικρές και μεγάλες. Ανάσες. Οξυγόνα. Πες τους και πόρτες εξόδου κινδύνου σε περίπτωση φωτιάς. Τι να σου λέω ιδιώτη; Λες και δεν τα ξέρεις.

Όταν τέθηκε το δίλλημα στην μανούλα κράτος… Αυτούς θυσίασε πρώτους πρώτους. Τα οξυγόνα! Στο πιτς φυτίλι που λέγαμε μικρά. Λες και ήταν αχρείαστοι. Άκουσες να τους κλάψει κανένας; Κιχ! Ούτε οι ίδιοι τους εαυτούς τους δεν έκλαψαν. Σάμπως είχαν χρόνο; 40.000 επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο. Και στις λοιπές αιωνίως το κράτος μέτοχος με 55% (ποτέ όμως με συμμετοχή στις ζημίες). Είναι αυτό δημοκρατία;

Πιο πολύ από το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ με τρόμαξε η σημειολογία του κλεισίματος της ΕΡΤ. Ότι το σύστημα σήκωσε τα χέρια απέναντι στο σύστημα που δημιούργησε. Ότι όπου έβαλαν τα χέρια τους κυβερνήσεις. Σε όποιον τομέα. Για να συνεχίσει να ζει. Πρέπει πρώτα να πεθάνει. Είναι αυτό που καταπνίγουμε όλοι μας…Σαν ένα κοινό μυστικό καταχωνιασμένο στις ψυχές μας,

Τρέμουμε μη και το προφέρουν τα χείλη….Μη πάρει αμπάριζα όλη τη χώρα, όλους τους τομείς και κλάδους. Θα ζήσουμε την επόμενη μέρα αν σκοτώσουμε την προηγούμενη. Κι αυτό όταν το λένε οι ίδιοι που κουβαλούσαν τα υλικά για να κτιστεί το Τείχος του Αίσχους είναι τετελεσμένο. Αλλά και όταν (οι ίδιοι) θεωρούν ότι κατέχουν το εργαλείο επιτυχίας της επόμενης μέρας (και μάλιστα με άμεση εκκίνηση) μου κόβουν και κάθε ελπίδα για μέλλον που θα διαφέρει από παρελθόν.

Πέρα από ζήτημα δημοκρατίας, πέρα από το δεοντολογικό, πέρα ακόμα και από το καθαρά πρακτικό (απόλυση όλου του δυναμικού, αποζημίωση και επαναπρόσληψη του 50%), υπάρχει αυτό που σχεδόν κανένας δεν αναφέρει, επειδή πλέον το έχουμε αποδεχθεί ως κάτι φυσιολογικό. Είναι κάτι στο οποίο έχω αναφερθεί αρκετές φορές, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αλλά το παραπάνω κείμενο καταφέρνει να τονίσει καίρια στην παρούσα συγκυρία.

Η κυβέρνηση με το σπασμωδικό, απρογραμμάτιστο κλείσιμο της ΕΡΤ δήλωσε, για μία ακόμα φορά, ανικανότητα. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 40 ετών «αδυνατούσαν» να λύσουν τον κόμπο που δημιούργησαν οι ίδιες. Και με κάθε τετραετία που περνούσε ο κόμπος γινόταν όλο και πιο μπερδεμένος, όλο και πιο δύσκολος να λυθεί. Οι κυβερνώντες μονίμως σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Αδυνατούσαν και αδυνατούν να εξυγιάνουν το δημόσιο, να κάνουν τις απαραίτητες αναθεωρήσεις στο Σύνταγμα και στους νόμους, να εκσυγχρονίσουν και να εκλογικεύσουν το κράτος, να βοηθήσουν την επιχειρηματικότητα, να ευνοήσουν όσους τηρούν το νόμο αντί να τους χαντακώνουν.

Αντιθέτως μπορούσαν με μεγάλη άνεση να πλουτίζουν εις βάρος μας και να χρησιμοποιούν τη διαφθορά για να εξαγοράζουν συνειδήσεις, ψήφους και να διαιωνίζουν την κατάσταση, η οποία τελικά μας έφερε ως εδώ.

Να χαρείτε, μη μου πείτε ότι τώρα προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Ούτε ότι θα ήθελαν να το πράξουν, αλλά τόσα χρόνια τους εμπόδιζαν κάποια αόριστα και ομιχλώδη «συμφέροντα» ή οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές. Μόνοι τους μετέτρεψαν τον συνδικαλισμό στην Ελλάδα από κάτι το απολύτως απαραίτητο σε κάτι τόσο νοσηρό που αισθάνεσαι βρώμικος ακόμα και όταν προφέρεις τη λέξη. Όσο για τα «συμφέροντα», αυτά είναι τα τέρατα τα οποία κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πολεμά. Για αυτό το λόγο χρυσοπληρώνεται κάθε βουλευτής και υπουργός, για να είναι οικονομικά ανεξάρτητος και να μην μπαίνει στον πειρασμό της διαφθοράς και των αλληλοεξυπηρετήσεων. Δεν είναι δική μας δουλειά να τα βάλουμε με τα συμφέροντα. Είναι δική τους.

Κι αν δεν μπορούν να την κάνουν, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, τότε να πάνε σπίτι τους.

Έτσι απλά, όπως απλά ετοιμάζονται να στείλουν 2.500 εργαζομένους στα σπίτια τους, χωρίς προειδοποίηση. Για να προστεθούν στο ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων. Εγώ το δέχομαι πως υπάρχουν περιττοί υπάλληλοι στην ΕΡΤ, όπως και σε κάθε δημόσιο φορέα. Τόσοι και τόσοι διορίζονταν από το παράθυρο όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα, λοιπόν, που τα πράγματα έφθασαν στο απροχώρητο, η εύκολη λύση είναι το κλείσιμο και οι απολύσεις. Και μάλιστα αδιακρίτως, γιατί με τους Γότθους προ των πυλών δεν υπάρχει χρόνος και τρόπος αξιολόγησης.

Χάρη στη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η αντισυνταγματική χρήση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου θα περάσει και αυτή τη φορά. Ο νέος φορέας θεωρητικά θα προχωρήσει, η επιλογή των υψηλά ιστάμενων στελεχών έχει ήδη γίνει και μένει η πρόσληψη των υπολοίπων με βάση τα αξιοκρατικά κριτήρια αξιολόγησης του ΑΣΕΠ, ο οποίος δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το αντικείμενο της ραδιοτηλεόρασης.

Και μετά θα ακολουθήσουν νοσοκομεία, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ και οι πλειστηριασμοί των σπιτιών του κόσμου.

Όλα αυτά επειδή πιστέψαμε πως «έτσι είναι τα πράγματα». Παθητικά αποδεχθήκαμε την ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνώντων να αλλάξουν την κατάσταση. Δεν διεκδικήσαμε ποτέ το δικαίωμα για μια Ελλάδα σύγχρονη και αξιοπρεπή. Με άλλα λόγια τους δώσαμε λευκή επιταγή. Όσο κι αν αποτύγχαναν, εμείς την ανανεώναμε κάθε τρία-τέσσερα χρόνια. Κουνάγαμε το κεφάλι και λέγαμε «τι να κάνουμε;»

Στην Ελλάδα του 2013 δεν υπάρχει δεδηλωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος. Η μόνη δεδηλωμένη είναι η ανεπάρκειά τους. Και αντί οι εργοδότες τους, εμείς, να τους στείλουμε στα πανάκριβα σπίτια τους, τους ανεχόμαστε και τους αφήνουμε να ξεπουλήσουν τα πάντα. Κατόπιν εορτής θα διαπιστώσουμε ότι κάναμε λάθος. Όπως το ΔΝΤ. Πόσες ζωές, όμως, θα έχουν χαθεί, καταστραφεί ή ξενιτευτεί ως τότε;

Ο Σίμος έχει δίκιο: » δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες». Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για ανικανότητα, για πειράματα, για συνταγματικές αυθαιρεσίες. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για ανεπάρκεια. Πρέπει να γίνουν τομές, όχι πετσοκόμματα. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, όχι ξεπούλημα. Και, κυρίως, χρειάζονται νέα πρόσωπα. Δεν είμαι διόλου πεπεισμένος ότι αυτά βρίσκονται στην Κουμουνδούρου, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση.

H ΕΡΤ σαφώς δεν ήταν το προπύργιο της Δημοκρατίας. Είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι, όμως, ήταν φορέας πολιτισμού και υπενθυμίζω ότι δε μιλάω για τη Eurovision ή την τηλεόραση μόνο, αλλά και για τη ραδιοφωνία και τα μουσικά σύνολα, τα οποία αφήνουν επιμελώς έξω από την κουβέντα για το νέο φορέα. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι μια ευκαιρία να σταματήσει ο κατήφορος. Και η ανοχή στην ανεπάρκειά τους.

Μουσικό Διάλειμμα #36

Τι να πει και ο Mozart, αφού δεν πιάνει τις πωλήσεις του Παντελίδη…

Ασθενής ή Καθόλου Δημοκρατία

Χωρίς Σήμα

Η ΕΡΤ έκλεισε από χθες τα μεσάνυχτα.

Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα, στα οποία θα συμφωνήσουμε όλοι. Η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση έκλεισε με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου χωρίς κανένα προηγούμενο παγκοσμίως σε δημοκρατική χώρα, παρακάμπτοντας (έστω και προσωρινά) τη Βουλή. Έτσι, είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη (αν όχι στον κόσμο), η οποία δεν έχει εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και στην οποία εκπέμπουν μόνο ιδιωτικά κανάλια με παράνομες «προσωρινές» άδειες από τη δεκαετία του ’90.

Η κίνηση αυτή ανακοινώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, κ. Σίμο Κεδίκογλου:

«Σε μια περίοδο που ο Ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες, όταν επιβάλλονται περικοπές παντού.»

Περιέργως η κυβέρνηση δεν έδειξε την ίδια σπουδή στην απόλυση των περίφημων 2000 ή 200 (ανάλογα με ποιον και πότε θα ρωτήσεις) επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. Καμία σαφής εξήγηση δεν έχει δοθεί για αυτό.

Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.

Συμφωνούμε. Πλην όμως, ο ίδιος ο κ. Κεδίκογλου σύμφωνα με καταγγελίες, όπως αυτή των εργαζομένων της ΕΤ-3, διόριζε ανεξέλεγκτα άτομα στην ΕΡΤ μέχρι την τελευταία στιγμή. Συμβαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι περίπτωση πρόσληψης μιας υπαλλήλου μόλις πριν από 45 μέρες  με απολυτήριο γενικού λυκείου και μισθό 1800 ευρώ. Όλως τυχαίως, από το νομό Ευβοίας όπου εκλέγεται ο κ. Κεδίκογλου.

Θα μου πείτε, όπως φωνάζουν πολλοί, ότι τώρα τα καταγγέλλουν όλα. Σωστό. Για τους μεν διευθυντές προφανώς υπήρχαν συμφέροντα, οι άλλοι βολεμένοι φυσικά γιατί να μιλήσουν, αλλά από τους 2500 υπαλλήλους της ΕΡΤ δεν ήταν όλοι βολεμένοι. Περιμένατε να γίνει καταγγελία από συμβασιούχους δημοσιογράφους που θα έβλεπαν την πόρτα την επόμενη στιγμή; Και αν γινόταν ποιος θα το μάθαινε;

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν είχαν κανένα λόγο και καμία ευθύνη για τις προσλήψεις «από το παράθυρο». Όσο δεν έχει κανένας υπάλληλος σε καμία εταιρεία λόγο για το ποιον προσλαμβάνει «το αφεντικό». Ευθύνη  έχουν μόνο οι διοικήσεις.

Τα ίδια άτομα, λοιπόν, που έως τώρα όχι μόνο ανέχονταν, αλλά προωθούσαν τη διαπλοκή στην ΕΡΤ, έρχονται τώρα να την εξυγιάνουν, κάνοντας κήρυγμα περί «δημόσιας σπατάλης» και αδιαφάνειας. Δέχεστε να σας εμπαίζουν με τέτοιο τρόπο; Εγώ, πάντως, νιώθω να με προσβάλλουν. Δεν μπορεί να κάνει αυτός ο πρώην τηλεοπτικός μαϊντανός κήρυγμα δεοντολογίας όντας βουτηγμένος στο ίδιο σκάνδαλο που «καταγγέλλει», διορίζοντας ακόμα και τώρα που γίνονται περικοπές παντού.

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο!

Όχι, τα τέσσερα (4) Ευρώ το μήνα εγώ δε τα λέω «χαράτσι». Χαράτσι είναι το αποκύημα του νοσηρού εγκεφάλου του συγκυβερνώντα κ. Βενιζέλου, το οποίο αρχικά είχε αποκλείσει, στη συνέχεια εφάρμοσε, ο Σαμαράς το κατήγγειλε, στη συνέχεια δήλωσε ότι θα το καταργήσει και όταν έγινε κυβέρνηση το ξαναβάφτισε και το μονιμοποίησε. Αυτό δε μας πειράζει, όμως. Τα 4 Ευρώ θα κάνουν τη διαφορά.

Ο νέος Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης θα ξεκινήσει να λειτουργεί το συντομότερο. Μέχρι τότε οι πολίτες δεν θα πληρώνουν το χαράτσι που πληρώνουν ως σήμερα. Κι από τη λειτουργία του και μετά θα πληρώνουν πολύ λιγότερα. Υπολογίζεται ότι θα απαλλαγούν από ένα ποσό που φτάνει τα 100 εκατομμύρια ετησίως.

Πολύ λιγότερα. Αν τα 8 Ευρώ στον κάθε λογαριασμό αντιστοιχούν σε 300 εκ. ετησίως, τα 200 εκ. σε πόσα Ευρώ αντιστοιχούν; Σε 5; Και όλα αυτά δεδομένου ότι η κυβέρνηση ήδη βάζει χέρι σε ένα μέρος αυτού του «χαρατσιού» για να καλύψει άλλες τρύπες.

Είπαν ότι η ΕΡΤ είναι ασύμφορη οικονομικά. Γιατί δε λένε, όμως, ότι πριν από δύο χρόνια αποσύρθηκε με απόφαση της κυβέρνησης από τη διεκδίκηση διαφημίσεων προς όφελος των ιδιωτικών καναλιών; Γιατί δεν αναφέρουν ότι η ΕΡΤ αναγκαζόταν να καλύπτει όλες τις διεθνείς επισκέψεις των στελεχών της κυβέρνησης με δικά της έξοδα και να χαρίζει σχεδόν τα πλάνα στα υπόλοιπα κανάλια; Και, κυρίως, γιατί ποτέ δε σταμάτησαν το πάρτυ των προσλήψεων, των παχυλών μισθών και των υπερκοστολογήσεων;

Παρόλα αυτά, είπαν ψέματα. Η ΕΡΤ ήδη από το πρώτο 9μηνο του 2011 ήταν πλεονασματική. Το μόνο που χρειαζόταν για να εξυγιανθεί πλήρως ήταν να μπει ένας έλεγχος στις παραγωγές και να εκδιωχθούν κακήν-κακώς οι υπάλληλοι-φαντάσματα, οι δήθεν μεγαλοδημοσιογράφοι και οι διοικητικοί κηφήνες μαζί με τις στρατιές συμβούλων και γραμματέων τους.

Η δημόσια τηλεόραση είναι δημόσιο αγαθό. Δεν υπάρχει ούτε για τις θεαματικότητες, ούτε για την κερδοφορία. Υπάρχει για να καλύπτει τις ακριτικές περιοχές, να ενημερώνει τους πάντες (συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με προβλήματα ακοής), να προωθεί τον πολιτισμό, να βοηθά τους Έλληνες του εξωτερικού να κρατούν την επαφή τους με την πατρίδα και γενικά να καλύπτει το τεράστιο κενό ποιότητας, ενημέρωσης και σοβαρότητας που αφήνουν πλέον τα ιδιωτικά κανάλια. Μπορεί να μην το έκανε όπως έπρεπε, αλλά το έκανε.

Και ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε ήταν ξεκάθαρα αντιδεοντολογικός, αντιδημοκρατικός και, σε τελική ανάλυση, εντελώς ασύμφορος.

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση και να αναφέρω ότι εκτός από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, η κίνηση αυτή έκλεισε τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους μόνους που ασχολούνται με «εξωτικά» είδη μουσικής όπως η κλασική, η έθνικ και η τζαζ και κατάργησε μουσικά σύνολα καθώς και την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Αφού δεν πουλάνε όσο ο Παντελίδης, ας κλείσουν κι αυτά.

Ορίστε οι προοπτικές της νέας ΕΡΤ, όπως περιγράφηκαν από τον αξιότιμο κ. Κεδίκογλου:

Κεδίκογλου

«Ο νέος κρατικός φορέας που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ θα είναι έτοιμος ως τις 29 Αυγούστου δήλωσε στον Βήμα Fm ο Σίμος Κεδίκογλου, σημειώνοντας ότι θα απασχολεί  τουλάχιστον 1000 με 1200 άτομα και ότι ήδη έχει γίνει η επιλογή «ατόμων εγνωσμένου κύρους» για τη στελέχωσή του. Αναφερόμενος στο υπάρχον προσωπικό ο υπουργός είπε ότι θα απολυθεί, αλλά στις νέες προσλήψεις θα έχουν προτεραιότητα όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια.»

Ποια είναι τα άτομα «εγνωσμένου κύρους»; Ποιος τα επέλεξε; Ο αμερόληπτος κ. Κεδίκογλου; Η επιλογή που έχει ήδη γίνει εντάσσεται στο πνεύμα της διαφάνειας; Και για ποιο λόγο δεν μπορούν να κρίνουν αυτή τη στιγμή ποιοι είναι «όσοι πραγματικά έχουν αποδώσει έργο στην ΕΡΤ όλα αυτά τα χρόνια» και πρέπει να απολυθούν και να αποζημιωθούν για να επαναπροσληφθούν; Πόσα ρεκόρ ανοησίας θα σπάσουμε σε αυτή τη χώρα;

Και κυρίως: εσείς εμπιστεύεστε αυτόν τον άνθρωπο που, επαναλαμβάνω, διόριζε μέχρι και τελευταία στιγμή στην ΕΡΤ που καταγγέλλει, να την εξυγιάνει; Αλήθεια;

Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Ταξίμ, 8 ΙουνίουΗ απάντηση είναι και πάλι: ό,τι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως με τη Βουλγαρία, πριν από λίγους μήνες. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου συμπατριώτες, να το διαπιστώνουμε: οι γείτονές μας, που τους θεωρούσαμε «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», οπισθοδρομικούς πολίτες μιας (κυριολεκτικά) μετά βίας δημοκρατικής χώρας, μας βάζουν τα γυαλιά.

Η όλη υπόθεση, θα το ξέρετε ήδη, ξεκίνησε εξαιτίας της αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Ερντογάν να εξαφανίσει ένα από τα λίγα μεγάλα πάρκα που έχουν απομείνει στην Κωνσταντινούπολη. Για να χτιστεί άλλο ένα άχαρο εμπορικό κέντρο.

Δεν τίθεται θέμα κρίσης. Δεν υπάρχει κάποια άνευ προηγουμένου άνοδος της ανεργίας στην Τουρκία. Αντιθέτως, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη γειτονική χώρα είναι ήδη πολύ χαμηλό και σταδιακά ανέρχεται. Μια άνοδος που είναι δυσανάλογα αργή, ωστόσο, σε σχέση με τη θεαματική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, όμως, δεν έχουν να κάνουν με μισθούς, αλλά με ποιότητα ζωής και ελευθερία. Βλέπετε, ο Ερντογάν μπορεί να είναι πιο «μετριοπαθής» από το στρατόπεδο των Κεμαλιστών (εδώ η λέξη «στρατόπεδο» έχει και κυριολεκτική έννοια), αλλά δεν παύει να είναι ένθερμος ισλαμιστής. Ένας από τους στόχους του είναι η σταδιακή υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου και στο πλαίσιο αυτό προωθεί μεταρρυθμίσεις όπως ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών.

Η προτίμηση της κας. Ερντογάν στην παραδοσιακή μαντήλα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τι άλλο είναι στο πρόγραμμα «εκσυγχρονισμού» που έχει κατά νου ο σύζυγός της.

Η μορφή που είχαν, από την αρχή ήδη, οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η κατάληψη-κατασκήνωση στην πλατεία Ταξίμ μου προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Φυσικά οι διαδηλωτές, νεαρά παιδιά κυρίως, που κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν ανήκουν στο πιο ευκατάστατο και μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού της Πόλης και, κατά συνέπεια, ολόκληρης της χώρας.

Taksim Park terrorists

Είναι ακριβώς το κομμάτι αυτό που δεν το αγγίζει ιδιαίτερα η οικονομική καχεξία της πλειοψηφίας και ενδιαφέρεται για το «ευ ζην» και όχι για την επιβίωση. Για να μπορεί να πάει μια βόλτα στο πάρκο να διαβάσει ένα βιβλίο την Κυριακή. Για να μπορεί να απολαύσει το ποτάκι του το Σαββατόβραδο. Για να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς μαντήλα και χωρίς το χρέος να κάθεται σπίτι για να μεγαλώσει τρία παιδιά, αν είναι γυναίκα. Άλλη μια προοδευτική σύσταση του Ερντογάν στους νέους.

Όλα καλά ως εδώ. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η αστυνομία επιχείρησε να ξηλώσει τα αντίσκηνα και να εκδιώξει βίαια τους καταληψίες. Την επόμενη μέρα, η πλατεία γέμισε κόσμο. Δεν ήταν πλέον μόνο φοιτητές και παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Η βία κλιμακώθηκε. Οι συγκεντρώσεις εξαπλώθηκαν και γενικεύτηκαν. Τα ΜΜΕ σίγησαν. Αυτό είναι, ίσως, το μόνο κοινό σημείο με τη δική μας κατάσταση. Τα ΜΜΕ συμπράττουν, καλύπτουν και προωθούν το… «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης. Μη χαμογελάτε με το χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν είναι δηλωμένος ισλαμιστής. Ο Σαμαράς στην πορεία μας προέκυψε… συνομιλών με τα θεία, να ζητά τη βοήθεια του Θεού.

Στην Τουρκία των 75 εκατομμυρίων, τα 12,5 περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει μια Ελλάδα φτωχών (μαζί με τους μετανάστες).

Η διαφορά ξέρετε ποια είναι;

Όταν η αστυνομία μάζεψε τους καταληψίες, οι υπόλοιποι, λιγότερο ευκατάστατοι και μορφωμένοι, δεν είπαν «καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα, να μάθουν». Πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στο δρόμο την επόμενη κιόλας ημέρα. Όταν οι αστυνομία τους έπνιξε και αυτούς στα δακρυγόνα, παρόλο που το «χαζοκούτι» δεν ανέφερε τίποτα απολύτως στην Τουρκία, οι υπόλοιποι ούτε φοβήθηκαν, ούτε αδιαφόρησαν, ούτε είπαν «καλά να πάθουν οι μπαχαλάκηδες». Ακόμα περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και αλλού.

Και όταν όλα αυτά διαδόθηκαν, αποκλειστικά και μόνο μέσω Internet, εμφανίστηκαν άνθρωποι από όλον τον κόσμο να συμπαρασταθούν στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, φυσικά, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Ελληνάρες είχαν να σχολιάζουν, μεταξύ φραπέ και πιτόγυρου, τους Τούρκους, τα «τσιράκια των Αμερικάνών», τους σφαγείς, Μογγόλους, Οθωμανούς κ.ο.κ. Όλοι βολικά σε ένα τσουβάλι, σαν τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους» Έλληνες. Α ναι, ξέχασα, αυτά είναι προπαγάνδα των κακών ξένων.

Κανόνι νερού χτυπά διαδηλωτή

Μιας και μιλάμε για προπαγάνδα, τα εγχώρια ΜΜΕ βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το φαρμάκι τους. «Αντιεξουσιαστής», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, ο διαδηλωτής που κλώτσησε το άρμα της αστυνομίας και δέχθηκε ριπή νερού στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά, ίσως και θανάσιμα. Το βραβείο ενημέρωσης βέβαια απέσπασαν τα «Παραπολιτικά» αφού κατασκεύασαν ρεπορτάζ του Αυστραλιανού ABC, που αποκάλυπτε δήθεν συνωμοσία του τουρκικού στρατού πίσω από τις διαδηλώσεις. Με απώτερο στόχο, φυσικά, την επιστροφή του στρατού στα πράγματα, την αρπαγή της Ελληνικής ΑΟΖ, τον πόλεμο με τους Έλληνες και, πιθανότατα, την ίδρυση της Νεο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα κοινό για τέτοιες «ειδήσεις». Γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί αμηχανία στον ναρκωμένο εγκεφαλικά Έλληνα. «Γιατί αυτοί διαμαρτύρονται και όχι εγώ;» Η εξήγηση είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Είναι Τούρκοι βάρβαροι, είναι «αντιεξουσιαστές», είναι προκλητικοί, είναι υποκινούμενοι… όπως λέμε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι λαμόγια, είναι αναρχικοί…

Ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

Αλληλεγγύη λέγεται. Είναι η τέχνη να βρίσκεις αυτά που σε ενώνουν με τον άλλο, αντί να εστιάζεις σε αυτά που σε χωρίζουν και, στη συνέχεια, να διεκδικείς το κοινό καλό.

Χωρίς αλληλεγγύη, όση ιστορική, δημοκρατική και πολιτιστική κληρονομιά να έχεις, όση παιδεία (αν έχεις), όσο δίκιο κι αν έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το καλό του συνόλου. Μόνο για το τομαράκι σου ό,τι κάνεις. Σε αυτό είμαστε πολύ μπροστά σε τούτη τη χώρα.

Μουσικό Διάλειμμα #35

Κλείσε τα μάτια και προχώρα

Η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη.

Από τα πιο ψηλά μεγάφωνα το φώναξαν, βάζοντας σε παύση κάθε παλμό και γεμίζοντάς τον με αναίτια ένταση και αχάρακτο μέλλον.

Μας έδωσαν καθρέφτες με έτοιμα είδωλα και κοιταχτήκαμε, μέχρι που δεν χρειάστηκε να ψάξουμε άλλο για να βρούμε το τίποτα κι έτσι, απλά, αγκαλιαστήκαμε.

«Εσείς από εδώ, εσείς από εκεί» μας χώρισαν και τράβηξαν στη μέση μια γραμμή. Μας έδωσαν όπλα και χτύπησαν το καμπανάκι, να κυλήσει το αίμα. Ποιος να αντισταθεί, άραγε, ποιος να καταλάβει;

Εμείς μπορούμε να αντισταθούμε και εμείς μπορούμε να καταλάβουμε. Πια, εδώ που φτάνουμε, εδώ που ο κανόνας είναι η αποτροπή των αναπνοών, νικητές θα είναι αυτοί που παίρνουν βαθιές ανάσες. Εδώ που δρόμοι δεν υπάρχουν, νικητές θα είναι αυτοί που περπατούν στο κενό.

Κι αν χρειαστεί να φτύσουμε το πρόσωπό μας, αν χρειαστεί να καγχάσουμε τις γονατισμένες σκιές μας, αν χρειαστεί να αποκαλυφθούμε ως ζώα, μη διστάσουμε. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, συνυφασμένη με τη φύση, με όριο πέρα από την απλή αντίσταση, μια μεταμόρφωση αναγκαστική και αναγκαία.

Θα έρθει με δάκρυα, αίμα και θάνατο, όπως όλες οι μεταμορφώσεις, όπως όλες οι γέννες. Δεν είναι επιλογή, δεν είναι δράμα, δεν είναι καν αποτέλεσμα. Είναι απλά μια βεβαιότητα, όπως ο αέρας και η θάλασσα, η βροχή και το χιόνι.

Φτάνει με την απόδοση του μίσους, με την ανάλυση της γενιάς, με τα παιχνίδια και τις συνωμοσίες των πολιτικών, φτάνει, με τη μεμψιμοιρία μη τυχόν και χάσουμε το κεκτημένο τέλος, με την επανάληψη του φτηνού συναισθηματισμού που μας ενώνει μόνο μέσα από το Facebook.

Καιρός για αλλαγές και θερισμούς, των καταιγίδων και της γης.

Δεν υπάρχει χώρος για να στοιβάξουμε άλλη διστακτικότητα, δεν υπάρχει ώρα να μετρήσουμε παραπανίσιο φόβο. Δεν υπάρχει άλλη μέρα να χαραμίσουμε ενάντια στα παιδιά μας, τα δικά μας και των άλλων, στα ανίψια μας, τα δικά μας και των άλλων, στους εαυτούς μας, τους δικούς μας και των άλλων.

Είναι μια πορεία προδιαγεγραμμένη, μια πορεία που παρασέρνει, θέλουμε δε θέλουμε, κάθε τι που νομίζουμε ότι προστατεύουμε: μα τίποτα, τίποτα δεν προστατεύεται από την επιβίωση.

Και ίσως, μέρες πολλές μετά, όταν θα κοιτάμε τα σύνορα της μάχης, όταν θα έχει μείνει παρά μόνο η στάχτη και τα χαμόγελα της ανακούφισης, να νιώσουμε τι σήμαινε το εμπρός και όχι το πίσω, το ρίσκο της φωτιάς και όχι ο λίθος της ατροφίας.

Μέσα στη μοίρα αφημένοι, μετά από αγώνες στους προσωπικούς μας δρόμους, θα ξεχυθούμε σαν κύμα που ξέρει, πάνω από όλα, τι σημαίνει να χαράζεις το μέλλον μέσα στις παλάμες, το δικό σου μέλλον, στις δικές σου παλάμες.

Κλείσε τα μάτια και προχώρα.

Η δύναμη της δικαιολογίας

Ο ορισμός της λέξης «δικαιολογία» είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αποσαφηνιστεί, ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε και πόσο μάλλον όταν έχουμε καταντήσει κάτι άλλο από αυτό που ξεκινήσαμε.

Αυτή η κατάντια έχει δώσει στην εν λόγω λέξη νέο νόημα και βάθος, πλατειάζοντας τις χρήσεις της πέρα ακόμα και από τα σύνορα της αδιαφορίας, που παραμένει ένα βασικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου ανθρώπου.

Ακόμα βέβαια μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λέξη με την κλασική της έννοια, να πούμε δηλαδή ένα μικρό ψέμα στον εαυτό μας για να επιρρίψουμε αλλού τις ευθύνες για μια τυχόν βαρεμάρα, κάποια ατυχία ή την ίδια μας την προχειρότητα απέναντι στις πράξεις μας:

«Ας μην ήταν μακριά το καθαριστήριο», «δεν τελείωσα την άσκηση επειδή άργησα να φάω», «οι φακές δεν με χορταίνουν οπότε θα παραγγείλω γουρουνόπουλο», «δεν τρώω πολύ, απλά τα φαγητά έχουν λίπος» και άλλες οξύμωρες πλαγιολισθήσεις της λογικής.

Η σμίκρυνση όμως της ταυτότητάς μας ως ανθρώπινο γένος (κι ας ακούγεται μεγαλεπήβολο), η εμμονή μας στον εγωισμό και η ανάγκη καταπάτησης βασικών κανόνων συνύπαρξης, δίχως αμφιβολία, έχουν δώσει βορά στην «δικαιολογία» την κοινή λογική.

Η πιο διαδεδομένη δικαιολογία της γενιάς μας είναι «γιατί να το κάνω εγώ αφού δεν το κάνουν οι άλλοι.» Όχι ότι παλαιότερα δεν υπήρχε, απλά πλέον έχει αποκτήσει και ένα πέπλο μίσους, που επιφέρει οργισμένες εξάρσεις σε περίπτωση αντιλόγου, τύπου: «εμένα δεν θα μου πεις τι θα κάνω» ή «κοίτα τη δουλειά σου», ακόμα και όταν ο αντίλογος αφορά πασιφανή ζητήματα, όπως π.χ. στο να μην κλέβουμε την εφορία.

Είναι γεγονός λοιπόν ότι η ανάγκη μας να δικαιολογούμαστε αυτή την εποχή έχει φτάσει στο αποκορύφωμα και ο βασικότερος λόγος είναι η προσπάθειά μας να αντιδράσουμε. Σε αυτή μας την προσπάθεια έχουμε στην ουσία όμως καταλύσει τον βασικό κανόνα αντίδρασης του ανθρώπου, που δεν είναι άλλο από το να παραμείνει… άνθρωπος.

Για παράδειγμα, θέσεις όπως «εγώ ακούω ότι γουστάρω γιατί έτσι διασκεδάζω», «εγώ πληρώνω άρα εγώ αποφασίζω», «πρώτα να πιάσεις τους πολιτικούς και μετά να ασχοληθείς με μένα» κ.α., μας βγάζουν έξω από την ανθρώπινή μας υπόσταση διότι δεν επιδέχονται κριτικής και ούτε καν μπορούν να συζητηθούν. Δεν δεχόμαστε δηλαδή να τις συζητήσουμε. Είναι απόλυτοι νόμοι που «δικαιολογούνται» από τις δύσκολες μέρες που ζούμε, τις οποίες για ένα ακατανόητο λόγο τις έχουμε εκλάβει ως συγχωροχάρτι για να κυλιστουμε πιο χαρωπά μέσα στον βούρκο.

Η δικαιολογία μας είναι πάντα έτοιμη, για όλα. «Δουλεύω, δεν προλαβαίνω», «εγώ δεν μπορώ να σώσω τη χώρα έτσι όπως είμαι», «ποιος ασχολείται τώρα μωρέ με ποιότητα, για τέτοια είμαστε;» και, δύο από τα καλύτερα όταν υπάρξει αντιπαράθεση στα παραπάνω, «δεν θα μου στερήσεις εσύ την ελευθερία μου» και «δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνω.» Είμαστε τόσο φοβισμένοι που αντιδρούμε σαν αγρίμια όταν κάποιος μας προτείνει κάτι, που ίσως κάνει τις επιλογές μας να φαίνονται μέτριες ή κακές. Και η αιτία είναι απλή: μας είναι πιο βολετό σήμερα να περιχαρακώσουμε την ύπαρξή μας με ένα σύνολο πράξεων παρά με ένα σύνολο αιτιών.

Το ότι φτάσαμε στο σημείο να δικαιολογούμε την γουρουνίασή μας, ως άνθρωποι και ως πολίτες, χρησιμοποιώντας για δικαιολογία την γουρουνίσια εποχή που ζούμε, είναι σίγουρα ένα απόγειο ομοιοπαθητικής ξεφτίλας που θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο, πιθανώς το τελευταίο, στην μεταπολιτευτική ιστορία μας.

Μήπως να δοκιμάζαμε από αύριο, έτσι για αστείο, για μια φορά, να μη χρησιμοποιήσουμε καμία δικαιολογία, σε οποιοδήποτε θέμα;