Η οργή

Αφορμή για τούτη τη σύντομη, δική μου ανάρτηση στο blog στάθηκε αυτή η ανάρτηση στο Facebook.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η πραγματικότητα που για πολλούς από εμάς ήταν αδιανόητη για δύο μήνες (να πρέπει να πάρεις το σκυλί σου μαζί για να πας μια βόλτα), για κάποιους ανθρώπους είναι μόνιμη κατάσταση. Και όχι επειδή θα πληρώσουν ένα πρόστιμο, αλλά επειδή κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους. Και το ακόμα χειρότερο; Αυτό είναι κάτι που ένα μαύρο παιδάκι στην Αμερική θα πρέπει να μάθει από πολύ μικρή ηλικία. Εμείς δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε στα παιδιά μας το ότι υπάρχουν εκεί έξω επικίνδυνοι άνθρωποι και δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ξένους και στην Αμερική για τους μαύρους το πρώτο μάθημα είναι ότι πρέπει να φοβόμαστε την αστυνομία. Δηλαδή αυτούς που υποτίθεται ότι μας προστατεύουν. Αν έχουμε το «σωστό» χρώμα δέρματος.


Πάρτε λοιπόν την οργή και την αγανάκτηση που ίσως να νιώσατε για τον υποχρεωτικό μας δίμηνο εγκλεισμό, πολλαπλασιάστε την επί χίλια και μετά πάλι επί όλους τους μήνες της ζωής σας και ίσως να αρχίσετε να καταλαβαίνετε γιατί καίγεται αυτή τη στιγμή η Αμερική.

Φυσικά, όπως γίνεται και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση ταραχών, όσοι αρέσκονται στο να κλείνουν μονίμως τα μάτια μπροστά στα προβλήματα των άλλων εκπλήσσονται και αγανακτούν από τα επεισόδια και πιάνονται από τις λίγες, αλλά ορατές περιπτώσεις αυτών που λεηλατούν μαγαζιά ή καίνε αυτοκίνητα για να απαξιώσουν την δίκαιη διαμαρτυρία της πλειοψηφίας. Ο ρατσισμός, όμως, που είναι καθημερινή πραγματικότητα για τους «άλλους» είναι εύκολο να παραβλεφθεί, όπως και το γεγονός ότι οι ψύχραιμες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες ουδέποτε έλυσαν κάτι τέτοιο. Όσα δικαιώματα έχουν σήμερα οι μειονότητες στην Αμερική αποκτήθηκαν με αίμα και όποιος το παραβλέπει αυτό είτε είναι ανιστόρητος είτε εθελοτυφλεί.

Και μιλώντας για ιστορία, θα ήταν χρήσιμο να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν του Προέδρου Τραμπ, ο οποίος το 1989 έκλεισε μια ολόκληρη σελίδα σε εφημερίδα ζητώντας την επαναφορά της θανατικής καταδίκης για τους έγχρωμους «Central Park Five» που καταδικάστηκαν, άδικα όπως αποδείχθηκε, για το φόνο μιας λευκής γυναίκας.

Χρήσιμα μαθήματα από τον κορωνοϊό

Λίγοι από εμάς περίμεναν κάτι σαν αυτό που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες. Εκτός, ίσως, από τον Bill Gates.

Στην ομιλία που έδωσε το 2015 στο πλαίσιο των TED talks μίλησε για τον ιό Ebola και τα μαθήματα που θα έπρεπε να είχαμε πάρει από τη συγκεκριμένη επιδημία.

Ωστόσο, αυτό συνέβη στην Αφρική και για μας, τους κατοίκους του «προηγμένου» κόσμου, οτιδήποτε συμβαίνει εκεί ανήκει σε μια ξεχωριστή πραγματικότητα, η οποία δεν έχει να κάνει με εμάς. Κάτι που, προφανώς, δεν ισχύει.

Εφόσον, λοιπόν, δεν πήραμε το μάθημά μας από τον Ebola ή τον SARS, ήρθε το ξαδερφάκι του δεύτερου, πολύ πιο ύπουλο από αυτόν, για να φροντίσει ότι αυτή τη φορά θα κάτσουμε και θα ακούσουμε προσεκτικά.

Τι μάθαμε, λοιπόν, από τον SARS-CoV-2, όπως λέγεται επίσημα ο νέος κορωνοϊός;

1. Δεν έχουμε το μονοπώλιο της ηλιθιότητας στον πλανήτη.

Οι πιο ψύχραιμοι από εμάς το γνωρίζαμε ήδη, αλλά ομολογουμένως έχει μια κάποια αίγλη το να βγαίνουμε στα κοινωνικά δίκτυα και να κράζουμε τον «Ελληνάρα» που ευθύνεται για όλα τα κακά αυτού του τόπου. Όχι ότι πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο. Ο Ελληνάρας όντως υπάρχει και αυτή τη στιγμή που μιλάμε θρηνεί, επειδή δεν μπορεί να πάει για καφέ και προσπαθεί να βρει τρόπο να πάει στο εξοχικό του. Μόνο και μόνο επειδή του είπαν ότι δεν μπορεί να το κάνει. Αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι. Ούτε το φαινόμενο περιορίζεται στην Ελλάδα. Στην Ιταλία, οι κάτοικοι της οποίας βρίσκονται αρκετά κοντά σε εμάς σε νοοτροπία και ταπεραμέντο, η απειθαρχία ήταν αντίστοιχη. Τα αποτελέσματα; Εξαιτίας και της ολιγωρίας της κυβέρνησης ήταν καταστροφικά. Στη Μεγάλη Βρετανία, η εκτίμηση ότι ήταν καλή ιδέα να βασιστεί η εθνική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης στη λεγόμενη «ανοσία της αγέλης» οδήγησε σε αντικρουόμενα μηνύματα, με αποτέλεσμα να πράξει ο καθένας ό,τι ήθελε, συμπεριλαμβανομένης της καθιερωμένης εξόρμησης στις παμπ για το St. Patrick’s Day, συναυλιών με χιλιάδες κόσμου και άλλα πολλά.  Όταν, όμως, η έκθεση του Imperial College London προέβλεψε έως και 510.000 θανάτους στη χώρα αν συνεχιζόταν η τακτική αυτή, ο Johnson έκανε στροφή 180 μοιρών. Ο πατέρας του πρωθυπουργού, πάντως, είπε σε συνέντευξη ότι θα πάει στην παμπ αν αποφασίσει ότι «πρέπει» να πάει. Στη Βραζιλία το καρναβάλι έγινε κανονικά παρά τους φόβους (που δεν είχαν γιγαντωθεί ακόμα), στο Ιράν, στην Τουρκία και σε άλλες «δημοκρατικές» χώρες υπήρχε πλήρης απόκρυψη στοιχείων, η οποία ειδικά στην περίπτωση του Ιράν είχε τραγικές συνέπειες. Στη δε Αμερική το θέμα έγινε καθαρά πολιτικό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση και γενικώς καμία χώρα δεν αντιμετώπισε σωστά την κρίση, εκτός από μία.

2. Η Ταϊβάν είναι το υπόδειγμα, επειδή όμως πήρε το μάθημα με το χειρότερο τρόπο.

Όπως δήλωσε στο Facebook Έλληνας γιατρός που εργάζεται στην Ταϊβάν, η ασθένεια COVID-19 περιορίστηκε στο ελάχιστο, καθώς το 2002-3 η επιδημία του SARS προκάλεσε μια τεράστια κρίση η οποία, παρά τον μικρό αριθμό θυμάτων, είχε σοβαρότατες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Από εκείνη τη στιγμή η χώρα οχυρώθηκε, πήρε ακριβώς τα μέτρα που συνέστησε ο κ. Gates στην ομιλία του και ήταν έτσι πανέτοιμη ήδη από την πρώτη αναφορά κρουσμάτων πνευμονίας από την Κίνα. Και προτού σπεύσουμε να φέρουμε ως δικαιολογία το ότι οι «Ασιάτες πειθαρχούν περισσότερο», το οποίο ισχύει εν μέρει αλλά δεν είναι απόλυτο, να επισημάνουμε ότι τα μέτρα ήταν δρακόντεια και τα πρόστιμα για την παραβίασή τους πολύ τσουχτερά. Όπως αναφέρει ο Δρ. Παπαδάκης, ένα ζευγάρι που έσπασε την καραντίνα πλήρωσε 10.000 δολάρια σε πρόστιμο. Το αντίστοιχο πρόστιμο για διασπορά ψευδών ειδήσεων; 100.000 δολάρια! Στην Ταϊβάν δεν ζουν εξωγήινα όντα, είναι και αυτοί άνθρωποι, αλλά η πολύ κακή εμπειρία του παρελθόντος τους έδωσε ένα μάθημα, το οποίο αξιοποιήθηκε καταλλήλως πρώτα από το κράτος και μετά από τους πολίτες.

3. Από τις ευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα έδειξε ίσως τα ταχύτερα αντανακλαστικά.

Μιας και μιλάμε για κράτος, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη αντέδρασε πολύ πιο γρήγορα και αποφασιστικά απ’ ότι έχουμε συνηθίσει και οι ενέργειες αυτές δεν είχαν να κάνουν αυτή τη φορά με ΜΑΤ και δακρυγόνα. Ακόμα και ο κ. Τσίπρας έδειξε ωριμότητα στις δηλώσεις του και γενικώς πέρα από μεμονωμένες δηλώσεις κάποιων ανεύθυνων πολιτικών που θεώρησαν σωστό να διαφημίσουν την ευλαβικότητά τους (για ευνόητους λόγους), το σύστημα λειτούργησε πολύ καλύτερα από το αναμενόμενο. Ας ελπίσουμε ο κ. Μητσοτάκης να τηρήσει τη δέσμευσή του να κρατήσει το έκτακτο νοσηλευτικό προσωπικό που προσλήφθηκε και πέρα από τα δύο χρόνια, γιατί το σύστημα υγείας της χώρας το χρειάζεται απεγνωσμένα. Όπως χρειάζεται και τα δεδουλευμένα του. Όπως χρειάζεται και περισσότερα κονδύλια, όχι μόνο έναν πασχαλινό μπουναμά. Πράγμα που μας φέρνει στο επόμενο μάθημα:

4. Χωρίς στιβαρό δημόσιο σύστημα υγείας, καμία τέτοια κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Και μιλάμε για ένα καθολικό σύστημα που θα καλύπτει τους πάντες: άνεργους, μετανάστες, ηλικιωμένους, ανασφάλιστους. Δεν έχει σημασία αν κάποιος μπορεί να πληρώσει ή όχι: η υγεία είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Συν τοις άλλοις και πέρα από το καθαρά ανθρωπιστικό σκέλος του θέματος, αν έχεις άρρωστους ανθρώπους να κυκλοφορούν αβοήθητοι, οποιαδήποτε μεταδοτική ασθένεια γίνεται αυτομάτως πρόβλημα όλων. Σχεδόν καμία χώρα δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια πανδημία, όπως δείχνουν τα στοιχεία, αλλά η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο κρίσιμη όταν δεν μπορεί να υπάρξει κάλυψη για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Και αυτό συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τους ασθενείς από κορωνοϊό, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ασθένεια, η οποία μπορεί να αποβεί μοιραία χωρίς τη σωστή περίθαλψη. Όταν τα νοσοκομεία γεμίζουν, άνθρωποι με διάφορα προβλήματα θα χάσουν τη ζωή τους και αυτό δεν θα φανεί στα στατιστικά του COVID-19.

5. Τα στατιστικά είναι χρήσιμα όταν αξιολογούνται σωστά.

Επειδή μιλήσαμε για στατιστικά στοιχεία, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι αριθμοί που αξιολογούνται χωρίς το απαραίτητο συγκείμενο παραπλανούν, δεν μας βοηθούν να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Είναι, για παράδειγμα, πολύ δύσκολο να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα για τη θνητότητα αυτού του ιού με βάση μόνο τα γνωστά κρούσματα και αυτό επειδή είναι αδύνατον να υπολογιστούν οι ασυμπτωματικοί φορείς. Είναι, ωστόσο, εξίσου επικίνδυνο να βασιζόμαστε σε στατιστικά μια χώρας, όπως η Κίνα, η οποία είναι βέβαιο ότι απέκρυψε στοιχεία, αλλά έχει παράλληλα τη δυνατότητα να κατασκευάσει ένα νοσοκομείο σε δέκα μόλις μέρες. Ο πιο σημαντικός παράγοντας εδώ είναι η νοσηλεία: τα στατιστικά θνησιμότητας θα διαφέρουν θεαματικά μεταξύ μιας χώρας που μπόρεσε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να προσφέρει περίθαλψη σε όσο μεγαλύτερο αριθμό ατόμων γίνεται, από μια άλλη στην οποία οι γιατροί αναγκάστηκαν να επιλέγουν ποιος θα νοσηλευτεί και ποιος όχι επειδή δεν υπήρχαν κρεβάτια. Το πρώτο είναι η ιδεατή κατάσταση. Το δεύτερο είναι συνθήκες εμπόλεμης ζώνης. Ένα σοβαρό περιστατικό νεαρού ατόμου θα αντιμετωπιστεί αν νοσηλευτεί στην εντατική. Αν όμως αφεθεί στη μοίρα του; Αν δεν υπάρχει οξυγόνο; Αν δεν υπάρχει γιατρός να το παρακολουθεί; Συμπέρασμα: αν το σύστημα υγείας μιας χώρας υπερφορτωθεί, τότε κάτι που αξιολογείται από ορισμένους ως μια «απλή γρίπη» μπορεί να αποβεί μοιραίο. Και αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ιταλία, παίρνει διαστάσεις στην Ισπανία και ενδεχομένως να συμβεί και εδώ δεν είναι μια «απλή γρίπη». Άρα…

6. Έχουμε χρέος στον διπλανό μας. Και στον παραδιπλανό.

Σχεδόν όλοι μας έχουμε κάποιον άνθρωπο που ανήκει σε ομάδα «υψηλού κινδύνου». Ακόμα κι αν δεν έχουμε κανέναν, θα έχει κάποιος του περιβάλλοντός μας. Και η ομάδα «υψηλού κινδύνου» ΔΕΝ είναι μόνο οι ηλικιωμένοι. Είναι και άνθρωποι που μπορεί να έχουν «υφιστάμενες παθήσεις» τις οποίες δεν γνωρίζουν. Ακόμα και πολύ κοινές παθήσεις, όπως ο διαβήτης, το άσθμα ή κάποιο καρδιακό νόσημα που έχει περάσει απαρατήρητο μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα σε ανθρώπους οποιασδήποτε ηλικίας. Ανθρώπους που μπορεί να γνωρίζουμε ή μπορεί και όχι. Ανθρώπους που μπορεί να είναι οι γονείς ή οι παππούδες κάποιου. Αλλά και άνθρωποι μικρότερης ηλικίας που βρίσκονται στο όριο του στατιστικού λάθους. Για όσους από αυτούς νοσήσουν βαριά τα στατιστικά δεν λένε τίποτα. Δείξτε σεβασμό στον συνάνθρωπό σας.

7. Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν σεβάστηκε το ποίμνιό της.

Μετά από τρομακτική καθυστέρηση και αφού χάθηκε πολύτιμος χρόνος σε ανούσιες συζητήσεις, η Ιερά Σύνοδος έβγαλε μια χλιαρή δήθεν απόφαση: αντί να κλείσει τις εκκλησίες έκανε συστάσεις στις «ευπαθείς ομάδες» να μην προσέρχονται στη Λειτουργία. Κανένας λογικός δεν θα περίμενε από την Εκκλησία να δηλώσει ότι η Θεία Κοινωνία μεταδίδει τον ιό. Είναι θέμα δόγματος και, άρα, απολύτως κατανοητή η θέση της Εκκλησίας. Αυτό που θα περιμένε κανείς, όμως, θα ήταν να σεβαστεί τους πιστούς (στην πλειονότητά τους άτομα μεγαλύτερης ηλικίας) και την υγεία τους και να σταματήσουν όλες οι λειτουργίες (άρα και η Κοινωνία) για να αποφεύγονται οι συναθροίσεις. Τελικά η κυβέρνηση έβγαλε και σε αυτή την περίπτωση τα κάστανα από τη φωτιά, έστω και με καθυστέρηση.

Και τέλος, ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε από την πανδημία αυτή, γιατί φαίνεται ότι πολλοί σε αυτόν τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα, δεν το έχουν καταλάβει ακόμα:

Οι πράξεις μας έχουν συνέπειες.

Οι άσκοπες μετακινήσεις των λίγων ανόητων είχαν ως αποτέλεσμα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων πλέον και η δική μας, να επιβληθεί απαγόρευση κυκλοφορίας πέρα από τις απαραίτητες μετακινήσεις. Ένα μέτρο που φαντάζει δικτατορικό και, όμως, έγινε απαραίτητο όχι επειδή κάποια φανταστική ελίτ το διέταξε (γιατί οι συνέπειες στην οικονομία θίγουν όλους), αλλά επειδή πρέπει να προστατευτεί ο πληθυσμός και πρέπει το σύστημα υγείας, ιδιαίτερα δοκιμασμένο και αδύναμο στη χώρα μας, να μην καταρρεύσει για το καλό όλων. Διότι εσύ, έξυπνε, που το παίζεις «je m’en fous» και «αν είναι να αρρωστήσω, ας αρρωστήσω» ή «δεν παθαίνω τίποτα», δεν θα το βλέπεις το ίδιο αν όντως αρρωστήσεις ή αν κολλήσεις κάποιον δικό σου άνθρωπο (δεν μιλώ για τους υπόλοιπους γιατί προφανώς δεν σε ενδιαφέρουν). Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν νοσηλευτείς θα πάρεις ενδεχομένως τη θέση κάποιου άλλου ανθρώπου που δεν σου χρωστούσε τίποτα.

Όποιος είναι μέρος μιας κοινωνίας οφείλει να αντιλαμβάνεται ότι οι πράξεις και η συμπεριφορά του επηρρεάζουν το σύνολο. Έστω και αν οι συνέπειες δεν είναι άμεσα ορατές. Ας είναι τουλάχιστον αυτό το μάθημα το κέρδος μας από αυτή την δοκιμασία.

φωτογραφία – Ηλίας Θ. Παππάς

Η φωτογραφία από την υπό έκδοση συλλογή Ανατάσεις του αγαπημένου φίλου Ηλία Παππά, που όπως είπε προχθές θέλει να φέρει λίγο φως μέσα στο σκοτάδι μας.

Μονοπάτια

download (4)
Είμαστε εμείς τα παιδιά του νότου, ηλιοκαμένα
χαμογελώντας πλατιά κόντρα στα ρέλια και στον άνεμο
με βερμούδες λουλουδάτες, καπέλα ψάθινα
έρμαια θα ‘λεγες μες στο αιώνιο καλοκαίρι.

Δίπλα μας συστάδες από καρέκλες, τραπεζάκια
ποτήρια με καφέ στο άσπρο πλαστικό και τσιγάρα
προσεκτικά ακουμπισμένα στην άκρη του σκαμπό,
να μην αρπάξει το κάδρο από την κάφτρα.

Αγκαλιασμένους μας χάραξε τυχαία αυτή η στιγμή
ώμο με ώμο λάμποντας μες στο αλάτι
όπως μπλεγμένοι ο ένας μες στον άλλον
δοσμένοι ο ένας μες στον άλλον
αχώριστοι και μαρμαρωμένοι στην ευτυχία.

Είμαστε εμείς τα παιδιά του νότου, δίχως αρμούς
πατάμε πάνω στο κατάστρωμα και αναριγούμε
θιασώτες τούτης της μνήμης, της απαθανατισμένης
που δεν διέσχισε ποτέ τα κιτρινισμένα σύνορα
το γκριζαρισμένο περίγραμμα
μιας ζωής που έμεινε ως έχει εγκλωβισμένη.

Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Ανατάσεις».

Ο Ηλίας Θ. Παππάς έχει εκδόσει 2 ακόμη ποιητικές συλλογές:
– Λυρική Αρχή και Τέλος, εκδόσεις Εριφύλη, 1997
–…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 7 επιπλέον λέξεις

Το στοίχειωμα των Καιρών

Το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων

«Κοίτα, Εμπενίζερ, έρχεται η ανάπτυξη!»

«απονενοημένο διάβημα»: 268. Από όλους τους όρους αναζήτησης που έχουν οδηγήσει κάποιον στο blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο πιο δημοφιλής. Αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. «Δημοφιλής»…

«απονενοημένο»: 123. Σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

«απονενοημένο διαβημα»: 28. Με τόνο ή χωρίς.

«απονενοημενο διαβημα»: 27, Σχεδόν κάθε μέρα. Ένα ή δύο «hits».

«απονενοημενο»: 18. To blog μου στοίχειωσε.

Το άρθρο που έκανε τη «ζημιά» ήταν το ομώνυμο Απονενοημένο Διάβημα, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην αυτοκτονία-διαμαρτυρία του 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα τον Απρίλη του 2012. Όπως έγραφα κι εκεί, «απονενοημένο διάβημα» σημαίνει «απεγνωσμένη διαμαρτυρία».

«απενενοημενο διαβημα»: 6. Έστω κι ανορθόγραφα.

«απονενοημενο διάβημα»: 4. Πάνω από 500 αναζητήσεις συνολικά μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Κάποιος, σχεδόν κάθε μέρα, έψαξε στο Internet να μάθει τι σημαίνει αυτή η έκφραση και κατέληξε στους «Καιρούς». Πόσοι άλλοι, άραγε, βρήκαν την απάντηση σε λεξικά ή σε άλλα ιστολόγια; Σίγουρα χιλιάδες.

Και αυτό σημαίνει πως χιλιάδες άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν. Να μάθουν τι σημαίνει. Να μάθουν τι συμβαίνει. Σε πείσμα του κουκουλώματος που επιβάλλουν τα «ανεξάρτητα» ιδιωτικά κανάλια, τα οποία σπανίως αναφέρονται στις αυτοκτονίες και όταν το κάνουν προωθούν τη γραμμή του μεμονωμένου περιστατικού ή της απαξίωσης του εκάστοτε αυτόχειρα. Ίσως να τα έφαγε στα χαρτιά, ίσως να του τα έφαγαν τα παιδιά του. Ίσως να είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ίσως να ήταν περιθωριακός, όπως αυτοί που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Έτσι λένε στα ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι σταδιακά όλη η χώρα περιθωριοποιείται, το ότι τα ψυχικά νοσήματα αυξάνουν γεωμετρικά, το ότι  καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια σαρώνουν ολοένα και νεότερους ανθρώπους, το ότι οι άνεργοι και οι άστεγοι αυξάνονται καθημερινά είναι πράγματα που σπανίως αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων.

«Τι σε έπιασε, άνθρωπε, παραμονιάτικα και θες να μας μαυρίσεις την ψυχή με τις αυτοκτονίες;» θα αναρωτηθείτε δικαίως. Υπάρχει λόγος. Σας γράφω για το στοίχειωμα αυτό παραμονή Πρωτοχρονιάς γιατί είναι το φάντασμα της χρονιάς που πέρασε, της προηγούμενης από αυτήν και της πρόπροηγούμενης, από τότε που ξεκίνησε αυτή η κρίση και η απελπισία που τη συνοδεύει. Το φάντασμα δε θέλει να μας τρομάξει (μόνο), αλλά να μας ξυπνήσει σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ την ημέρα των Χριστουγέννων.

Να μας ξυπνήσει για να δούμε το 2014 με άλλο μάτι. Όταν περάσουν οι γιορτές και χωνέψουμε (όσοι από εμάς φάγαμε) πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητά μας δεν είναι χαρούμενη, σαν εκείνη του ήρωα του Ντίκενς, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα και άρχισε να μοιράζει δώρα και γαλοπούλες. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερη σε βάθος χρόνου και σίγουρα δεν αναφέρομαι στα όνειρα θερινής νυκτός τα οποία «πουλάει» ο θίασος που περνιέται για κυβέρνηση.

Το θετικό από τη συνεχιζόμενη τραγωδία, είναι ότι ξαναβρίσκουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι την κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη των συντεχνιών, την «ομερτά» μπροστά σε παρανομίες και αδικίες που διέπρατταν συνάδελφοι, τη συνενοχή. Μιλώ για την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που περνούν δύσκολες εποχές, όλοι μαζί.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος, ούτε να δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει τις περικοπές από εκεί που την παίρνει. Η ύπαρξή της είναι επιβεβλημένη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από τη συνείδηση του ρόλου της και από τη συνειδητοποίηση της απουσίας του κράτους.

Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτή η πολιτική είναι δίκαιη, σωστή ή αποτελεσματική. Γιατί αν ήταν δε θα θρηνούσαμε τόσα θύματα.

Ας μην ευχηθούμε, λοιπόν, να είναι καλό το 2014. Καλύτερα να το κάνουμε εμείς έτσι.

 

Μουσικό Διάλειμμα #49

Γιατί όχι;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο θρόνο του. Ε όχι.

Και να που η πολιτική ηγεσία του «ναι σε όλα» γιορτάζει και πάλι το «όχι». Η ζωή (άρα και η Ιστορία) είναι γεμάτη από τέτοιες μικρές και μεγάλες ειρωνείες. Σε κάνει να αναρωτιέσαι σοβαρά τι θα έκαναν οι τιμημένοι ηγέτες του έθνους που βρίσκεται σήμερα στο έλεος της κρίσης, εάν ήταν στη θέση του Ιωάννη Μεταξά το 1940. Πιστεύετε πραγματικά ότι θα έλεγαν το «όχι»; Η απάντηση ίσως δεν είναι και τόσο απλή.

Υπάρχει λόγος σοβαρός που η εκάστοτε κυβέρνηση δεν νιώθει καμία τύψη όταν πρόκειται να κόψει κονδύλια από την Παιδεία, όταν προωθεί ερμηνείες της Ιστορίας δήθεν προοδευτικές  και δεν αφήνει περιθώρια για μια πιο ορθολογική, αλλά όχι ισοπεδωτική μελέτη και διδασκαλία της. Ο λόγος είναι ότι η σωστή διδασκαλία της Ιστορίας σε βοηθά να μαθαίνεις να σκέφτεσαι και, κυρίως, να αμφισβητείς. Αντίθετα, οι ψευτοπροοδευτικοί αριστεροί σαν την κα. Ρεπούση, προτιμούν να θάβουν ό,τι μας ενοχλεί κάτω από το χαλί στο όνομα τίνος, άραγε; Της φιλίας των λαών; Αν έχω μάθει κάτι σε αυτή τη ζωή είναι ότι η φιλία που βασίζεται στο ψέμα δεν μπορεί να έχει καλό τέλος.

Μόνο αν έρθουμε αντιμέτωποι με τα γεγονότα και αναζητήσουμε την αλήθεια, απαλλαγμένοι όσο γίνεται από προκαταλήψεις και ιδεοληψίες, μπορούμε να μάθουμε κάτι χρήσιμο για την ταυτότητά μας και για τη θέση μας στον κόσμο. Διαφορετικά, θα ζούμε ο καθένας στο χρωματιστό συννεφάκι της επιλογής του και θα πέφτουμε από αυτό με κάθε ευκαιρία. Ας επανέλθουμε στην Ιστορία, λοιπόν.

Όταν ήμασταν παιδιά μας έμαθαν ότι ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το περήφανο «όχι» στις δυνάμεις του Άξονα. Κανείς δεν μας ανέφερε τότε τι ακριβώς ήταν ο Μεταξάς, ούτε τους λόγους που τον οδήγησαν στην ιστορική απάντηση. Γίνεται ένας κατά τεκμήριο γερμανόφιλος δικτάτορας, ένας φασίστας, να πει «όχι» στους ομοίους του; Γίνεται. Ο Μεταξάς μπορεί να ήταν πολλά πράγματα, αλλά δεν ήταν ηλίθιος (όπως κάποιοι άλλοι της συνομοταξίας του, τους οποίους μερικοί μνημονεύουν ακόμα).

Πρώτον, γνώριζε ότι ο στρατός στο μεγαλύτερο μέρος του διαφωνούσε με την αποδοχή της απαίτησης του Μουσολίνι. Ακόμα και όσοι είχαν παρόμοιες αντιλήψεις με τον ίδιο θα δυσκολεύονταν να καταπιούν την απίστευτη πρόκληση των Ιταλών με τον τορπιλισμό της Έλλης (και την ακόλουθη απόπειρα τορπιλισμού δύο επιβατικών πλοίων) το Δεκαπενταύγουστο του 1940 στην Τήνο. Το ίδιο, φυσικά, ίσχυε και για την κοινή γνώμη.

Δεύτερον, ο Μεταξάς ήταν στρατιωτικός με μεγάλη αντίληψη της στρατηγικής και των γεωπολιτικών ισορροπιών. Μπορεί ο ίδιος να ήθελε την Ελλάδα να στηρίζει το Γ’ Ράιχ, αλλά πίστευε ότι ως ναυτική δύναμη ανήκε αναγκαστικά στη σφαίρα επιρροής της Μεγάλης Βρετανίας. Αυτοί είναι εν συντομία οι λόγοι που οδήγησαν τον Μεταξά στην ιστορική απόφαση και όχι ο υπέρμετρος ηρωισμός του. Σίγουρα όλα αυτά δεν είναι καθόλου ρομαντικά και ίσως να μην ικανοποιούν όποιον ντε και καλά θέλει να τα βάφει όλα άσπρα-μαύρα. Τίποτα, όμως, δεν είναι απόλυτο, ούτε καν οι λόγοι που οδηγούν σε ένα μονολεκτικό, κάθετο «όχι».

Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Αν αποδεχθούμε ότι ένας φασίστας μπορεί να πάρει μια έντιμη, ηθική, γενναία απόφαση (έστω και αναγκαστικά), γυρίζοντας το νόμισμα αντιλαμβανόμαστε ότι εξίσου εύκολα ένας δημοκράτης μπορεί να πάρει τις χειρότερες αποφάσεις με την πρόφαση της «λαϊκής εντολής». Και τι θα γίνει αν ξαφνικά ο καθένας το συνειδητοποιήσει κι αρχίσει να κρίνει τα πράγματα όχι από τις ταμπέλες που τους κολλάμε, αλλά από το περιεχόμενο ή το αποτέλεσμα;

Τι θα γίνει εάν αρχίσει να σκέφτεται;

Διάλειμμα #44

Αντί για μουσικό διάλειμμα προτίμησα αυτή τη φορά ένα αφιέρωμα σε ένα σχετικά άγνωστο επεισόδιο του Ελληνοϊταλικού πολέμου που μου επισήμανε μια φίλη. Αξίζει πολύ περισσότερο να αφιερώσετε εδώ μια ώρα αντί να παρακολουθήσετε μια ακόμα κενή, πριβέ παρέλαση από το θίασο που κυβερνά αυτή τη χώρα:

Αναδημοσίευση: Ιερισσός – Δελτίο Τύπου της υπεράσπισης των συλληφθέντων κατοίκων

Τα ΜΜΕ, ως συνήθως, παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή από όσα υποστηρίζει η νομική υπεράσπιση των κατοίκων της Ιερισσού. Αναδημοσιεύω, λοιπόν, το Δελτίο Τύπου του δικηγόρου Πατρών, κ. Κανελλόπουλου Ιωάννη στο οποίο είμαι βέβαιος ότι ουδέποτε θα γίνει αναφορά από τα μέσα «ενημέρωσης». Αυτό το γεγονός, από μόνο του, αποτελεί για μένα τεκμήριο ενοχής για την Πολιτεία και τα συμφέροντα που υποθάλπτει.

Βασιλίνος

ΟΧΙ-εξορυξηΟ έγκριτος δικηγόρος Πατρών, κ. Κανελλόπουλος Ιωάννης, που είχε αναλάβει την γνωστή υπόθεση με την «βόλτα στις Σκουριές» και συνήργησε να βγει η απόφαση 788/2012 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πολυγύρου εις βάρος των νομίμων εκπροσώπων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.»  έστειλε σήμερα στο vasilinos.wordpress.com το κάτωθι σημαντικό Δελτίο Τύπου, που αφορά την υπόθεση των 20 υπόπτων και ρωτά τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου εάν είναι δυνατόν να ληφθεί  υπ’όψιν  εκ του  Δικαστηρίου η κατάθεση επιόρκου αστυνομικού που ενόρκως κατέθεσε ψέματα, και η ψευδορκία του ενώ έγινε αντιληπτή από τον ανακριτή, αντί να εφαρμόσει το άρθρο 36 Κ.Π.Δ. και χωρίς χρονοτριβή να το καταγγείλει στον Εισαγγελέα, συγκάλυψε την ψευδορκία του συναδέλφου του και την προσυπέγραψε. Δίνουμε στην δημοσιότητα αυτούσιο το Δελτίο Τύπου του κ. Κανελλόπουλου:

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.764 επιπλέον λέξεις

Έμπρακτη βοήθεια – Δίκτυο τροφίμων atenistas

Η πρωτοβουλία διανομής τροφίμων των atenistas μας δίνει την ευκαιρία να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο θέλουμε, περισσότερο ή λιγότερο ενεργά, πιο προσωπικά ή πιο διακριτικά.

Επειδή είναι άλλο πράγμα να χρεωκοπείς οικονομικά και άλλο σαν κοινωνία και σαν άνθρωπος, καλό θα είναι να κάνει ο καθένας μας ό,τι μπορεί για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Αύριο, μεθαύριο μπορεί να έχουμε και μεις.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Δίκτυο τροφίμων.

via Δίκτυο τροφίμων.

Τοπίο στην αιθαλομίχλη

Αιθαλομίχλη πάνω από την Αθήνα

Πριν από δύο εβδομάδες, διασχίζοντας βράδυ την Αθήνα μετά από μια οικογενειακή έξοδο, το αντιληφθήκαμε για πρώτη φορά. Στην αρχή νομίζαμε ότι κάπου έχει πάρει φωτιά: μυρωδιά καμένου και μειωμένη ορατότητα. Όταν όμως διαπιστώσαμε ότι ήταν όλη η Αθήνα καλυμμένη από τα δυτικά μέχρι τα βόρεια προάστια, καταλάβαμε ότι ήταν κάτι άλλο.

Στη συνέχεια ήρθαν οι αναπόφευκτοι παραλληλισμοί με το Λονδίνο του ’50. Όσο και αν το φαινόμενο είναι πολύ μικρότερης έκτασης και έντασης σε σύγκριση με τη φονική ομίχλη του ’52, δεν παύει να αποτελεί μια απτή ένδειξη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και του μέλλοντος που μας περιμένει.

Είναι σαν το μαύρο σύννεφο που αισθανόμαστε όλοι να αιωρείται πάνω από το κεφάλι μας τα τελευταία τρία χρόνια να απέκτησε ξαφνικά υλική υπόσταση. Και δεν φαίνεται πιθανό να μας εγκαταλείψει σύντομα, τουλάχιστον όσο κρατάνε τα κρύα.

Η εικόνα θυμίζει το αποτέλεσμα μιας τυπικής «ανήσυχης» νύχτας όπου ΜΑΤ και «μπαχαλάκηδες» μετατρέπουν το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο μάχης. Μόνο που αυτό το σύννεφο ούτε προκαλείται από κάποια ηχηρή αναταραχή, ούτε αντιμετωπίζεται από την αστυνομία.

Είναι σαν το ορατό επιστέγασμα, κυριολεκτικό και μεταφορικό, μιας χρονιάς γεμάτης με αρνητικά ρεκόρ και με πρωτοφανή φαινόμενα.

Οι μεγαλύτερες αλλαγές είναι αυτές που έρχονται ύπουλα στη ζωή μας. Σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε το νερό τρώει τα θεμέλια από ό,τι θεωρούμε στέρεο και ακλόνητο, μέχρι που μια μέρα χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Αυτό το τελευταίο, όμως, είναι απλά η συνέπεια, το αποτέλεσμα, όχι η αιτία.

Το λάθος που κάνουμε είναι ότι κοιτάμε το χάσμα που εμφανίστηκε δήθεν απρόσμενα και σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το μπαλώσουμε, να το καλύψουμε, χωρίς να ασχοληθούμε με αυτό που το προκάλεσε εξαρχής.

Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, λοιπόν, με την αιθαλομίχλη. Είναι απλά άλλο ένα σύμπτωμα της νέας μας πραγματικότητας, η οποία ετοιμαζόταν σιωπηρά εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Όσες παραινέσεις και συστάσεις και να γίνουν (μην καίτε έπιπλα, μην καίτε συνθετικά υλικά και πάει λέγοντας) ο κόσμος όταν κρυώνει απλά θα κάψει ό,τι βρει.

Αν πρέπει να μας μείνει κάτι από αυτή τη χρονιά είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία σε όλα τα επίπεδα, από πάνω μέχρι κάτω. Και αν κάποιος αρνείται να αλλάξει, τότε θα πρέπει να τον αλλάξουμε εμείς.

Το 2012 δεν έφερε το τέλος, όπως περίμεναν κάποιοι. Ούτε όμως έφερε και κάποια μαγική φώτιση που θα μας κάνει ξαφνικά να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι. Αυτή θα πρέπει να τη βρούμε μόνοι μας. Διαφορετικά το 2013 δε θα φέρει τίποτα καλύτερο από ό,τι έφερε ο προηγούμενος χρόνος.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα ευχολόγια και ας το κάνουμε εμείς καλύτερο.

Μουσικό Διάλειμμα #27

Πόσο κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν παρείσακτοι στην ίδια τους τη χώρα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να δουν πέρα από την κυριολεκτική επιφάνεια. Πόσο κρίμα το σάπιο κατεστημένο να πουλά ψήφους έναντι υπηκοότητας και να αφήνει ανθρώπους που έχουν γεννηθεί εδώ χωρίς την αυτονόητη ιθαγένεια.

Απ'όλα (με sos)

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα». Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 984 επιπλέον λέξεις

OK Πατρίδα

Θα υπέθετε κάποιος ότι η λέξη «πατρίδα» έχει σήμερα παραγραφεί ουσιαστικά ελέω της σύλληψης του (νομικού) χρόνου, λες και επρόκειτο για κάποιο παλαιό αδίκημα σε ένα ξεραμένο γενεαλογικό δέντρο.

Και θα είχε δίκιο, τουλάχιστον ως ένα βαθμό.

Δεν είναι δύσκολο ούτως ή άλλως να κοιτάξει κάποιος τριγύρω και να εντοπίσει, έστω δειγματοληπτικά, τον επώδυνο διασυρμό οποιουδήποτε χαρακτηριστικού ταυτότητας (που είναι και ο πυρήνας κάθε πατρίδας).

Επώδυνο βέβαια αν πάρουμε ως δεδομένο ότι πρώτα διατηρήθηκε -η ταυτότητα- μες στους αιώνες και δεν κληρονομήθηκε απλά το φάντασμά της, αναίμακτα, μέσω κάποιας αρχαίας δοσοληψίας.

Αναμφίβολα η εξαφάνιση της πατρίδας είναι και η πιο εύκολη θέση που μπορεί να πάρει κάποιος σήμερα, η πιο μοδάτη θα έλεγα κιόλας. Οι φράσεις «δεν έχουμε κράτος», «ξεπουλάνε την πατρίδα», «δεν είμαστε Έλληνες εμείς» και τα λοιπά έχουν ποτίσει την πνευματική καθομιλουμένη, τόσο που ακόμα και τον Λεωνίδα, τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή να φέρναμε με κάποιο μαγικό ραβδί δίπλα στους τσολιάδες, οι ντομάτες θα έπεφταν σύννεφο.

Στη φάση που είμαστε ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρει πλέον να μάθουμε οποιαδήποτε αλήθεια -η αρχαιότητα έχει πρωτίστως συνθηματικό χαρακτήρα- είτε αυτή είναι περιλάλητη είτε κρύφια. Απλά θέλουμε να συγκρινόμαστε με έναν πολιτισμό που έχουμε εξιδανικεύσει και να πλειοδοτούμε για μια ταυτότητα που έχουμε προ πολλού απολέσει.

Ο λόγος; Μας αρέσει να είμαστε υπό. Είναι ο αμυντικός μας μηχανισμός.

Λατρεύουμε να πολεμάμε 1000 ενάντια σε 200.000, να ρίχνουμε στο καναβάτσο αυτοκρατορίες ή να αντιστεκόμαστε μέχρι τελευταίας πνοής. Αντιστοίχως μας αρέσει και ο άλλος να είναι υπό, διότι έτσι νιώθουμε ακόμα πιο υπό.

Υπό νορμάλ συνθήκες πάντα.

Αυτό το «υπό» είναι ο μοναδικός τρόπος για να δικαιολογήσουμε το χάος που δημιουργούμε και την αθλιότητα που εκτρέφουμε. Ο μοναδικός τρόπος να κρύψουμε την αδυναμία διαχείρισης της ιστορίας μας -άρα και της πατρίδα μας- την οποία την χρησιμοποιούμε όπως και όποτε θέλουμε (και πάντα ανάλογα με την αδυναμία που θέλουμε να κρύψουμε.)

Όταν λοιπόν μεταναστεύσει κάποιος σε μια χώρα του εξωτερικού, που σε μεγάλο βαθμό λειτουργεί (το ξέρω, δεν είναι πολλές), π.χ. στη Νορβηγία, τότε αρχίζει να σκέφτεται την πατρίδα του και να κάνει συγκρίσεις. Εμείς οι Έλληνες, δίχως άλλο, είμαστε από τους καλύτερους σε αυτό (να η σύγκριση.)

Όσο περνάει ο καιρός, λοιπόν, και όσο βλέπει αυτός ο κάποιος τα πράγματα γύρω του να λειτουργούν, τόσο ξυπνάει το άγριο ένστικτο του χάους, με το οποίο ζούσε μέχρι σήμερα, σχεδόν ανήξερος. Οι διαστρεβλωμένες του ανάσες θέλουν να αντικαταστήσουν τις νεοαφιχθείσες ομαλές, οι καθαροί δρόμοι του προκαλούν απέχθεια, η ευγένεια των ανθρώπων τον αποξενώνει, η τήρηση των νόμων τον κάνουν να σκέφτεται παράνομα και, γενικά, ο οργανισμός του επαναστατεί σε οτιδήποτε μοιάζει ακέραιο, σωστό και, γιατί όχι, ηθικό.

Τα ανάποδα λοιπόν γίνονται κανονικά και τα εμμέσως πλην σαφώς δεν βγάζουν νόημα.

Δεν είναι όμως απλώς μια αντίδραση, η δύναμη της συνήθειας, η μοναξιά, ο ξεριζωμός (συγχωρέστε μου τη λέξη, οι καιροί την απαιτούν), η κλιματική αλλαγή. Δεν είναι η απώλεια της αίσθησης της ασφάλειας που παρέχει η οικεία γη ή η ανυπόφορη γνώση ότι δεν μπορεί απλά να βγει και να επιστρέψει στο σπίτι του (μετατρέποντας άθελά του έτσι τις αποστάσεις σε φυλακή.)

Ο απόλυτος τρόμος είναι όταν συνειδητοποιεί τι έχει καταντήσει να σημαίνει πατρίδα για αυτόν, γιατί πατρίδα του είναι ο χαμός, αυτό που κουβαλά μαζί του, αυτό που έφτιαξε τόσο καιρό για να καλύψει τις αδυναμίες του και να τιτανοποιήσει τις ψευδαισθήσεις του. Αυτό που είναι ασύμβατο με τη τάξη, την ευημερία και την προοπτική, αυτόν τον κοινό εφιάλτη που μοιραζόταν (και θέλει ακόμα να μοιράζεται) με εκατομμύρια άλλους καθημερινά. Άλλους που θα μπορούσαν, αν ήξεραν, να ξυπνήσουν σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και μπορούν, είναι αλήθεια.

Ο απόλυτος τρόμος είναι πόσο άξαφνα έρχεται αυτή η γνώση, πόσο γρήγορα, όταν νιώθει κάποιος ότι απειλείται από αυτό που τον ωφελεί.