Εμπαιγμός

Τρόικα Εσωτερικού

Κοινώς κοροϊδία. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Κάθε φορά τα μέτρα που λαμβάνονται είναι τα τελευταία. Διαβεβαιώσεις για το χαράτσι που ήταν προσωρινό. Κόκκινες γραμμές, πράσινα άλογα και πέη κυανόχρωμα.

Όχι, η επιλογή χρωμάτων δεν είναι τυχαία.

Στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε νύχτα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εγκρίθηκε άλλη μια μείωση του κατώτατου μισθού. Παρά τις ξεκάθαρες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο.

Όπως  αυτή, από τον κ. Βρούτση στις 11 Ιουλίου του 2012. Και αυτή την προτροπή προς την κυβέρνηση από τον κ. Κουβέλη μόλις στις αρχές του μήνα. Και αυτή τη διαβεβαίωση από τον κ. Στουρνάρα, μόλις λίγες μέρες αργότερα. Προφανώς, όλοι αυτοί οι κύριοι ανήκουν σε κάποια άλλη κυβέρνηση, στο μακρινό Καζακστάν, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς.

Από ποιον ζητά ο Κουβέλης να σταματήσει τη μείωση μισθών; Από τον μελλοντικό του εαυτό, τρεις εβδομάδες αργότερα; Και γιατί δεν εισακούγεται; Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, συνειρμικά το μυαλό πηγαίνει σε πετεινούς και αρνήσεις.

Μόνο που ο Πέτρος είχε και το φιλότιμο να κλάψει. Ακόμα και ο Ιούδας μετάνιωσε και πήγε να κρεμαστεί.

Εμείς έχουμε να κάνουμε, όμως, με Πιλάτους, που νίπτουν θεατρικά τας χείρας των και λένε «δε γίνεται αλλιώς», «δε φταίμε εμείς», «το κάνουμε για το καλό σας».

«Μα είναι για τους ανέργους,» θα πείτε. Φυσικά. Το είπε άλλωστε και ο κ. Υπουργός: «Και τα 490 ευρώ είναι όντως χαμηλός μισθός – αλλά μην ξεχνάτε πως μιλάμε για ανέργους. Θα είναι μια ανακούφιση γι’ αυτούς».

Φυσικά. Αν δεν παίρνεις τίποτα επί μήνες ή και χρόνια, και τα 150 Ευρώ είναι ανακούφιση, έτσι δεν είναι; Αρκεί, βέβαια, να πας περπατώντας στη δουλειά κάθε μέρα. Γιατί δύο εισιτήρια την ημέρα (ιδανική περίπτωση) μας κάνουν 50-60 Ευρώ το μήνα (αναλόγως αν έχεις κάρτα απεριορίστων ή όχι). Α, και να μην τρως κάθε μέρα, είναι ασύμφορο. Για καφές, ούτε κουβέντα. Όσο για ιδιόκτητο σπίτι ή ενοίκιο, νερό, ρεύμα, τηλέφωνο…

Αλλά ας μην προτρέχω. Ο κατώτατος μισθός είναι ακόμα «ψηλά» στα 490 Ευρώ. Για τους ανέργους είναι μια «ανακούφιση». Βέβαια, με τα πρωτοποριακά μέτρα για την «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» γίνεται ολοένα και απλούστερη η διαδικασία απόλυσης ενός «ακριβού» υπαλλήλου και αντικατάστασής του από ένα άνεργο «νέο μοντέλο» των 427 Ευρώ.

Ακόμα και αν η δουλειά είναι δύσκολη και απαιτούνται γνώσεις και εμπειρία, μπορεί να απολυθεί και να επαναπροσληφθεί o ίδιος εργαζόμενος (ή άλλος με ανάλογα προσόντα) με τη νέα «ταρίφα». Έχουν ήδη καταγραφεί τέτοιες περιπτώσεις προτού ακόμα ψηφιστεί το νέο νομοθετικό έκτρωμα. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα…

Ο εμπαιγμός τους δε σταματά εδώ, ασφαλώς. Σήμερα διάβασα και μια εξαιρετική δήλωση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών κ. Σταϊκούρα στην «Ημερησία», σύμφωνα με την οποία θα επανεξεταστεί το μέτρο της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης επειδή «δεν επιβεβαίωσε τις υψηλές αρχικές προσδοκίες των προκατόχων μας».

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται το τραγικότατο έλλειμμα αξιοπιστίας και σοβαρότητας αυτής της κυβέρνησης. Για ποιους προκατόχους μιλά ο Σταϊκούρας; Ο Στουρνάρας (μήνες πριν) και ο Μαυραγάνης (πριν από μόλις δέκα ημέρες) δεν εκθείαζαν την αποτελεσματικότητα του μέτρου; Στο ίδιο υπουργείο δεν βρίσκονται όλοι αυτοί;

Δεν τους νοιάζει, όμως. Ξέρετε γιατί; Επειδή ο κάθε πολιτικός μπορεί να λέει ό,τι θέλει σε αυτή τη χώρα, δίχως καμία συνέπεια, είτε πολιτική, είτε νομική, είτε προσωπική. Κανείς δεν αντιδρά, πλέον. Υπάρχει θυμός. Πολύς. Ο κόσμος ξέρει ότι τον εμπαίζουν μπροστά στα μάτια του. Αλλά κανείς δεν κάνει το παραμικρό.

Όλοι περιμένουν, τι; Τον από μηχανής Θεό; Τον Σούπερμαν; Τον Κολοκοτρώνη; Κάποια μαγική «ανακούφιση»;

Και η ευθανασία, ξέρετε, είναι και αυτή μια μορφή «ανακούφισης». Μειώνεται και η ανεργία…

Μουσικό Διάλειμμα #32

 

Advertisements

Σκίζοντας τα όνειρα

Άλλο πάλι ήθελα να γράψω, αλλού κατέληξα. Δεν είναι περίεργο αυτό, όσα προγράμματα κι αν κάνουμε, ό,τι κι αν βάλουμε στο νου μας για το μέλλον μας, τα πάντα εξαρτώνται από πράγματα που δεν ορίζουμε. Από δυνάμεις που φαίνονται πάνω από εμάς.

Το μυστικό είναι να καταλάβουμε πότε αυτό είναι πραγματικό και πότε απλά το πιστεύουμε και με την εντύπωσή μας αυτή το κάνουμε πραγματικότητα.

Πρέπει να ξέρουμε πότε πραγματικά μας παίρνει το ποτάμι που δε το σταματά κανένα φράγμα ανθρώπινο και πότε αυτό που θέλουν κάποιοι να μας πείσουν ότι είναι ποταμός, είναι απλά απόνερα από σκάφη αναψυχής.

Σαν αυτά που κάποιοι απέκτησαν με δανεικά-κλεμμένα από εμάς. Από «τεμπέληδες» συνταξιούχους που δουλεύουν στη ζούλα ως τα 70φεύγα γιατί δε φθάνει η σύνταξη. Από άνεργους πτυχιούχους, αριστούχους με δόξα και τιμή από τα ΑΕΙ στα οποία κάποτε έφτυσαν αίμα για να μπουν. Από εργαζόμενους που είναι μήνες απλήρωτοι και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούν στο δρόμο.

Από μικρά παιδιά που μεγαλώνουν σε μια χώρα δίχως μέλλον και απαιτούμε, κάπως, να είναι καλά και υπάκουα σα χρυσόψαρα ημίνεκρα στη γυάλα.

Δεν έχουν αξίες, λέει, τα παιδιά. Ποιος να τους τις δώσει; Ο Ελληνάρας που τόσα χρόνια ψηφίζει όσους βρίζει; Ο δάσκαλος που παίρνει ψίχουλα και διδάσκει σε αίθουσες-αποθήκες; Ο πολιτικός που για να φθάσει την πολύτιμη καρέκλα έχει πουλήσει την ψυχή του ήδη τρεις φορές;

Δεν υπάρχει άλλη αξία αυτή τη στιγμή πέρα από το ένστικτο της επιβίωσης.  Γυρνάμε από την άλλη να μη βλέπουμε τον άστεγο. Κουνάμε το κεφάλι με κατανόηση μπροστά στον άνεργο (κι από μέσα μας ευλογούμε την τύχη μας αν δουλεύουμε ακόμα). Κλείνουμε τα μάτια για να μη διαβάζουμε για τις αυτοκτονίες.

Και όταν κι αυτό το ένστικτο καταρρεύσει μπροστά στην απελπισία, μένει το τίποτα. Από που θα μάθουν τα παιδιά τις αξίες; Από τους αυτόχειρες;

Όχι ότι φταίνε αυτοί. Η ντροπή και η απόγνωση του ανθρώπου που δεν έχει να παρέχει τίποτα σε όσους εξαρτώνται από αυτόν είναι εχθροί αδιανόητοι.

Άκουσα δε και το άλλο μέσα στη γενική μας παραζάλη. Να μη δημοσιεύουν, λέει,  τα μέσα (δηλαδή το Internet, αλλού σιωπή) τις ειδήσεις των αυτοκτονιών γιατί ωθούνται οι άνθρωποι στην αυτοκτονία για λόγους… δημοσιότητας. Τόσο ξαφνικό καημό για την υστεροφημία του απέκτησε ο Έλληνας μέσα σε δύο χρόνια…

Ζούμε, πλέον, σε καθεστώς απόλυτου παραλογισμού. Έχει πάψει να θυμίζει πραγματικότητα πια ο κόσμος. Μοιάζει με απόσπασμα ταινίας του Φελίνι, κομμένο στο μοντάζ.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε  το παρακάτω, εξαιρετικό κατ’ εμέ, κείμενο που διάβασα στο Internet. Για τις εφορίες που έχουν καταντήσει πια νεκροταφεία επιχειρήσεων.

 Τα πράσινα μάτια σε κόκκινο φόντο κι ο κώδικας...

Περνούσα έξω από ένα γραφείο στον όροφο της Εφορίας. Δεκάδες άνθρωποι έσκιζαν χαρτιά με μανία. Μπήκα να δω. Ρώτησα μια κοπέλα με περίεργα πράσινα μάτια σε κόκκινο φόντο αν μπορούσα να βοηθήσω. Μου είπε «ναι» με νεύμα. Άρχισα να σκίζω. «Τι σκίζουμε;» τη ρώτησα. «Τιμολόγια» είπε. «Γιατί τα σκίζουμε;» τη ρώτησα σκίζοντας. «Επειδή κλείνουμε», είπε. Όταν τα σκίσαμε όλα πήγε σε μία υπάλληλο που κοίταζε αυτούς που έσκιζαν. Εκείνη πήρε τα σκισμένα, τα έλεγξε, έβαλε κάτι σφραγίδες κι έδωσε στην κοπέλα ένα χαρτί.
«Τελείωσες;» ρώτησα τα πράσινα μάτια που τώρα ήταν σε ακόμη πιο κόκκινο φόντο. «Όχι. Τώρα θέλω κι άλλα χαρτιά, μετά διαγραφή από Επιμελητήριο κι ύστερα από το ΤΕΒΕ».
Δεν είχα τι να κάνω. Αφού είχαμε σκίσει μαζί την ένιωθα φίλη. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι. Την επιχείρηση την είχε φτιάξει πριν δώδεκα χρόνια. Πριν δύο άρχισε να μπαίνει μέσα. Την αγαπούσε, όμως και δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Έτρεχε όλη μέρα, αλλά φως πουθενά. Το πήρε απόφαση ότι τελείωσαν όλα. «Εντάξει, είναι κάπως σα να χάνεις “παιδί” σου. Το έφτιαξα, το ντάντεψα, το μεγάλωσα, το έστρωσα, αλλά δεν πήγαινε άλλο πια». Έκλαψε. «Χρωστάω και στο ΤΕΒΕ, αλλά τώρα είναι που δεν πρόκειται να δουν φράγκο», είπε. Ύστερα σηκώθηκε, σκούπισε τα ματια της κι έφυγε για να τελειώσει με τα υπόλοιπα χαρτιά.
Ανέβηκα πάλι πάνω στην Εφορία. Πήγα στο γραφείο που όλοι έσκιζαν. Έμαθα ότι το λένε «Κώδικα». Τώρα έσκιζαν ακόμη περισσότεροι. Πλησίασα έναν κύριο γύρω στα πενήντα με καστανά μάτια σε κόκκινο φόντο. «Να σκίσω κι εγώ;» τον ρώτησα. Μου είπε «ναι» μ’ ένα νεύμα. Κι ύστερα πήγα σ’ άλλον και σ’ άλλον. Έσκιζα μέχρι τις 3 που μας έδιωξαν. Σε κάθε σκίσιμο έριχνα και μια κατάρα. Δε μπορεί, κάποιες θα τους πιάσουν…~ΧΑΡΑ

Και σεις, ω σοβαροί και αξιόπιστοι πολιτικοί αναζητάτε φόρους από τους νεκρούς, από χαρτιά σκισμένα, από κλειστά μαγαζιά και ανθρώπους που δεν έχουν πια να φάνε. Όχι απ’ όσους έχουν κάτι να δώσουν.

Και τους βάζετε τους φόρους αυτούς στους λογαριασμούς σας. Και σχεδιάζετε την πολιτική σας πάνω σε αριθμούς ανύπαρκτους. Και όταν καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα οι υπολογισμοί σας θα φτιάξετε κι άλλους νεκρούς. Θα διαλύσετε κι άλλα μαγαζιά, οικογένειες, ανθρώπους. Κι άλλα σχέδια για το μέλλον. Που δεν υπάρχει πια πουθενά. Μόνο σε χαρτιά που σκίζονται.

Μη σκίζετε μόνο χαρτιά. Σκίστε τους. Ξεγράψτε τους. Διαγράψτε τους.

Μάταια τόσα χρόνια προσπαθούμε να γράψουμε πάνω στα ψέμματα, στη μιζέρια, στην αδιαφορία, στα ψίχουλα και στις χάντρες, στις κενές υποσχέσεις τους. Σαν παλίμψηστο που κάποτε θα βρεθεί και κανένας αρχαιολόγος δε θα πιστεύει στα μάτια του. Πως έγινε αυτό; Γιατί δε μίλησε κανείς;

Αν δεν τους σκίσουμε μια για πάντα δε θα μπορέσουμε ποτέ να αλλάξουμε σελίδα. Θα γράφουμε στα περιθώρια και πια δε θα βγαίνει νόημα κανένα. Και θα χαθούμε στο χρόνο και θα αναρωτώνται οι αρχαιολόγοι, ποιοι ήταν αυτοί οι είλωτες που δε μίλησαν ποτέ;

Μουσικό Διάλειμμα #18

Η σιωπή είναι χρυσός, λένε. Όμως συχνά είναι απλά συνενοχή.