Πονάει κεφάλι, πουλάει κεφάλι

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Ένα πράγμα που δε θα καταλάβω ποτέ όσο ζω σε αυτή την ευλογημένη χώρα των καταραμένων είναι ο λόγος για τον οποίο οι Έλληνες αδυνατούμε να σκεφθούμε ψύχραιμα και λογικά.

Συχνά-πυκνά αποκαλούμε τους Βορειοευρωπαίους ψυχρούς και ξενέρωτους, αλλά μια ματιά στον τρόπο οργάνωσης των κρατών τους φθάνει για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι, ναι, η ψυχρή λογική γενικά είναι καλύτερο θεμέλιο για μια ορθά δομημένη Πολιτεία από το «έλα μωρέ» και το «θα τα βρούμε στην πορεία».

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας. Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με εκνευριστική ακρίβεια. Είναι ο μόνος σταθερός παράγοντας σε μια θάλασσα χάους. Τα πάντα λειτουργούν με ημίμετρα, η ασυδοσία είναι δεδομένη και η προχειρότητα αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό.

Αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που ένα σύστημα καταρρέει και τότε απαιτείται κάποια άμεση λύση, η οποία συχνά είναι χειρότερη από το ίδιο το πρόβλημα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το γνωστό θέμα με το πετρέλαιο θέρμανσης. Το οποίο ξεκίνησε επειδή το ελληνικό κράτος είτε αδυνατεί, είτε αρνείται να εφαρμόσει ένα βασικό έλεγχο για να διαπιστώσει πότε το πετρέλαιο θέρμανσης πωλείται  ως πετρέλαιο κίνησης.

Έτσι απλά εξίσωσε τις τιμές. Το πρόβλημα… λύθηκε: ο κόσμος κρυώνει, η Αθήνα απέκτησε αιθαλομίχλη από τζάκια και ξυλόσομπες και τα έσοδα για τα κρατικά ταμεία είναι τα μισά από τα αναμενόμενα.

Είτε πρόκειται, λοιπόν, για ένα φθηνό φορομπηχτικό τέχνασμα, είτε απλά για τη γνωστή ελληνική προχειρότητα, η λύση προφανώς απέτυχε.

Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μεμονωμένο παράδειγμα. Η ίδια ακριβώς «λογική» προβάλλεται και διατυμπανίζεται ως λύση για το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το Δημόσιο δυσλειτουργεί; Ας το παραχωρήσουμε στους ιδιώτες.

Και ο (μη δημόσιος υπάλληλος) Έλληνας που, δικαιολογημένα εν μέρει, κουράστηκε να πληρώνει χαραμοφάηδες ενώ ο ίδιος αγωνίζεται στον ιδιωτικό τομέα, άλλο που δε θέλει. Να γίνουν όλα ιδιωτικά, λοιπόν.

Μόνο που δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι το ίδιο. Πολλοί απλά μάχονται καθημερινά με το ίδιο τέρας που οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε μόνο όταν αναγκαζόμαστε. Και επειδή το ελληνικό κράτος είτε αρνείται ή είναι ανίκανο να εφαρμόσει ένα βασικό σύστημα αξιολόγησης του δυναμικού του και εξορθολογισμού της λειτουργίας του (εδώ δεν γνώριζε καν ποιους πλήρωνε μέχρι πρόσφατα) θα οδηγήσει τις ΔΕΚΟ σε γενικό ξεπούλημα.

Η γνωστή συνταγή του μάγου-γιατρού: πονάει κεφάλι; Κόψει κεφάλι!

Και έτσι το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα το οποίο έφθασε τη δημόσια διοίκηση στο γνωστό χάλι θα αναλάβει να αναθέσει την εξυγίανσή του σε ιδιώτες. Με τις γνωστές, διαφανείς και αξιόπιστες διαδικασίες που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες.

Με την ανοχή μας. Να γίνουν ιδιωτικά τα δημόσια μήπως και λειτουργήσουν σωστά.

Μόνο που οι ΔΕΚΟ είναι Δημόσιες Επιχειρήσεις Και Οργανισμοί κοινής ωφελείας που έχουν ως λόγο ύπαρξης όχι την κερδοφορία, αλλά την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών των πολιτών. Όπως η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση.

Οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί σε άλλες, πολύ πιο αξιόπιστες δημοσιονομικά, χώρες της Ευρώπης αποδείχθηκαν προβληματικές: ο ιδιωτικός σιδηρόδρομος στη Μεγάλη Βρετανία οδήγησε σε δυστυχήματα και μεγάλα προβλήματα, η ύδρευση από ιδιωτική επιχείρηση στη Γαλλία κατέληξε σε ναυάγιο και επιστροφή στην εποπτεία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν πάρει αυτό το δρόμο μέχρι στιγμής είχαν αμφίβολα αποτελέσματα. Η υπόθεση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά έχει φθάσει σε αδιέξοδο και ενδεχομένως θα υποχρεώσει το ελληνικό Δημόσιο να καταβάλλει αποζημιώσεις στη νέα διοίκηση. Η Ολυμπιακή ουσιαστικά έκλεισε και η Αγροτική Τράπεζα ξεπουλήθηκε χωρίς τα χρέη της σε μια κατά τεκμήριο αναξιόπιστη τράπεζα με τουλάχιστον ύποπτο τρόπο.

Επιπλέον, οι προβληματικές δημόσιες επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται ως πρόφαση για την αδικαιολόγητη ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων οργανισμών, όπως ο ΟΠΑΠ.

Αν αυτές είναι οι «λύσεις» που δρομολογούνται και για τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ, τότε πραγματικά μοιάζουν περισσότερο με καρατόμηση, παρά με ανακούφιση.

Και όλα αυτά επειδή δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτή τη χώρα. Ή που θα πετάμε φάρμακα στα πηγάδια ή που θα λείπουν από τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ή που θα δίνουμε αναπηρικές συντάξεις στις νήσους των τυφλών ή που θα τις κόβουμε από ανθρώπους με ανίατες παθήσεις.  Ή που θα στοιβάζουμε τις αποθήκες του ΙΚΑ με αρκετό γύψο για να καλυφθεί ολόκληρος κάθε ασφαλισμένος ή που δε θα υπάρχουν επίδεσμοι στα νοσοκομεία.

Και, σε τελική ανάλυση, αν είμαστε τόσο ανίκανοι να βάλουμε οποιαδήποτε τάξη στις ΔΕΚΟ, γιατί να σταματήσουμε εκεί; Αν η διαφθορά είναι για μας Γόρδιος δεσμός με ποια αιτιολογία αφήνουμε τις σημαντικότερές της εστίες μακριά από το σπαθί;

Γιατί μόνο φως και νερό και όχι εφορίες, τελωνεία, αστυνομία, δικαστήρια και την ίδια τη Βουλή;

Eίμαι βέβαιος ότι πολλοί βουλευτές θα εκτιμούσαν την ευγενική χορηγία των McDonalds.

Για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, πιστεύω ότι αξίζει να αφιερώσετε μιάμιση ώρα από το χρόνο σας για να παρακολουθήσετε το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ Catastroika. Ακολουθεί το trailer:

Advertisements

Τοπίο στην αιθαλομίχλη

Αιθαλομίχλη πάνω από την Αθήνα

Πριν από δύο εβδομάδες, διασχίζοντας βράδυ την Αθήνα μετά από μια οικογενειακή έξοδο, το αντιληφθήκαμε για πρώτη φορά. Στην αρχή νομίζαμε ότι κάπου έχει πάρει φωτιά: μυρωδιά καμένου και μειωμένη ορατότητα. Όταν όμως διαπιστώσαμε ότι ήταν όλη η Αθήνα καλυμμένη από τα δυτικά μέχρι τα βόρεια προάστια, καταλάβαμε ότι ήταν κάτι άλλο.

Στη συνέχεια ήρθαν οι αναπόφευκτοι παραλληλισμοί με το Λονδίνο του ’50. Όσο και αν το φαινόμενο είναι πολύ μικρότερης έκτασης και έντασης σε σύγκριση με τη φονική ομίχλη του ’52, δεν παύει να αποτελεί μια απτή ένδειξη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και του μέλλοντος που μας περιμένει.

Είναι σαν το μαύρο σύννεφο που αισθανόμαστε όλοι να αιωρείται πάνω από το κεφάλι μας τα τελευταία τρία χρόνια να απέκτησε ξαφνικά υλική υπόσταση. Και δεν φαίνεται πιθανό να μας εγκαταλείψει σύντομα, τουλάχιστον όσο κρατάνε τα κρύα.

Η εικόνα θυμίζει το αποτέλεσμα μιας τυπικής «ανήσυχης» νύχτας όπου ΜΑΤ και «μπαχαλάκηδες» μετατρέπουν το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο μάχης. Μόνο που αυτό το σύννεφο ούτε προκαλείται από κάποια ηχηρή αναταραχή, ούτε αντιμετωπίζεται από την αστυνομία.

Είναι σαν το ορατό επιστέγασμα, κυριολεκτικό και μεταφορικό, μιας χρονιάς γεμάτης με αρνητικά ρεκόρ και με πρωτοφανή φαινόμενα.

Οι μεγαλύτερες αλλαγές είναι αυτές που έρχονται ύπουλα στη ζωή μας. Σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε το νερό τρώει τα θεμέλια από ό,τι θεωρούμε στέρεο και ακλόνητο, μέχρι που μια μέρα χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Αυτό το τελευταίο, όμως, είναι απλά η συνέπεια, το αποτέλεσμα, όχι η αιτία.

Το λάθος που κάνουμε είναι ότι κοιτάμε το χάσμα που εμφανίστηκε δήθεν απρόσμενα και σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το μπαλώσουμε, να το καλύψουμε, χωρίς να ασχοληθούμε με αυτό που το προκάλεσε εξαρχής.

Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, λοιπόν, με την αιθαλομίχλη. Είναι απλά άλλο ένα σύμπτωμα της νέας μας πραγματικότητας, η οποία ετοιμαζόταν σιωπηρά εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Όσες παραινέσεις και συστάσεις και να γίνουν (μην καίτε έπιπλα, μην καίτε συνθετικά υλικά και πάει λέγοντας) ο κόσμος όταν κρυώνει απλά θα κάψει ό,τι βρει.

Αν πρέπει να μας μείνει κάτι από αυτή τη χρονιά είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία σε όλα τα επίπεδα, από πάνω μέχρι κάτω. Και αν κάποιος αρνείται να αλλάξει, τότε θα πρέπει να τον αλλάξουμε εμείς.

Το 2012 δεν έφερε το τέλος, όπως περίμεναν κάποιοι. Ούτε όμως έφερε και κάποια μαγική φώτιση που θα μας κάνει ξαφνικά να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι. Αυτή θα πρέπει να τη βρούμε μόνοι μας. Διαφορετικά το 2013 δε θα φέρει τίποτα καλύτερο από ό,τι έφερε ο προηγούμενος χρόνος.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα ευχολόγια και ας το κάνουμε εμείς καλύτερο.

Μουσικό Διάλειμμα #27