Στα άκρα

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις στην πολιτική. Όχι πως αποκλείονται, αλλά η συχνότητά τους, αν αναλύσει κανείς τα πράγματα, υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του στατιστικού λάθους. Είναι σαν να λέμε συμπτωματικό ότι οι περισσότεροι δολοφονηθέντες πολιτικοί είναι εκείνοι που με κάποιον τρόπο στήριξαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την παγκόσμια ειρήνη. Ναι, ξέρω, ο ένας είχε διασυνδέσεις με τη Μαφία, ο άλλος ήταν… μαύρος, πάντα υπάρχει μια βολική εξήγηση.

Όταν, όμως, διαπράττεται και διερευνάται ένα έγκλημα ο σκοπός δεν είναι να βρεθεί η όποια βολική εξήγηση. Ο σκοπός είναι να βρεθεί ο ένοχος. Και ένα από τα βασικότερα όπλα σε αυτή την αναζήτηση είναι το κίνητρο. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αποφασίσει ο Πρετεντέρης ή οποιοσδήποτε άλλος τηλεοπτικός εισαγγελέας. Όσο εύκολο είναι για κάποιους «δημοσιογράφους» να κατηγορούν την «ακροαριστερά», τόσο εύκολο είναι τον για οποιονδήποτε να μιλά για προβοκάτσια. Υποθέτουμε, βέβαια, ότι ένα τρομοκρατικό χτύπημα από την ακροαριστερά είναι πολύ πιο πιθανό από την (παρα)κρατική προβοκάτσια. Παρόλο που έχει αποδειχθεί πολλάκις πως η δράση του παρακράτους στην Ελλάδα είναι ανεξέλεγκτη.

Ας παραμείνουμε, όμως, στο κίνητρο. Οι τηλε-ντετέκτιβ αποφάνθηκαν, τι άλλο, ότι πρόκειται για αντεκδίκηση από την ακροαριστερά, για τη δολοφονία του Φύσσα. Να υπενθυμίσω εδώ ότι επειδή η συγκεκριμένη δολοφονία έγινε αμέσως μετά από παρακολούθηση αγώνα σε καφετέρια, οι πρώτες πληροφορίες μιλούσαν για συμπλοκή οπαδών. Εάν ο δράστης δεν είχε παραδοθεί και δεν είχαν εξακριβωθεί από μάρτυρες οι συνθήκες, τότε αυτή θα παρέμενε η πιο πιθανή εξήγηση μέχρι σήμερα. Ότι ήταν άλλη μια συμπλοκή μεταξύ χούλιγκαν.

Χωρίς έρευνα, λοιπόν, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και, κυρίως, χωρίς συλλήψεις υπόπτων, ο καθένας μπορεί να υποθέτει ό,τι θέλει. Και να πέσει πολύ έξω στις υποθέσεις του.

Το κίνητρο δεν καθορίζεται μόνο από τις συνθήκες, αλλά και εκ του αποτελέσματος. Ποια είναι αυτή τη στιγμή η κύρια συνέπεια του φονικού; Ποιος ωφελείται; Και, κυρίως, γιατί η ακροαριστερά να χτυπήσει τώρα τη Χρυσή Αυγή, τη στιγμή που ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της έχουν προφυλακιστεί και είναι σε εξέλιξη η εκδίκαση της υπόθεσης και της δολοφονίας, αλλά και της δράσης της Χρυσής Αυγής γενικότερα;

Ένα τέτοιο χτύπημα θα είχε «λογική» μόνο εάν η υπόθεση του Φύσσα είχε περάσει στα «ψιλά». Αν είχε πάει και πάλι το φταίξιμο στη «ζαρντινιέρα». Φυσικά, τρομοκρατία και λογική συνήθως δεν ταιριάζουν και, άρα, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει τίποτα. Η αυτόματη καταδίκη, όμως, της ακροαριστεράς (ή οποιουδήποτε άλλου) είναι απαράδεκτη. Η δε σύνδεση του φονικού είτε με τη νόμιμα εκλεγμένη Αριστερά, είτε με την εξωκοινοβουλευτική είναι το λιγότερο αυθαίρετη και επικίνδυνη.

Πέρα από τις υποθέσεις και τις θεωρίες, αυτό που μένει είναι ότι συνεχίζεται ένας κύκλος βίας ο οποίος δεν ξεκίνησε καν με το Φύσσα, αλλά με τους ανώνυμους μετανάστες που δεινοπαθούν εδώ και χρόνια από τα «παλληκάρια» της Χρυσής Αυγής, με τις ευλογίες της Ελληνικής Αστυνομίας. Και συνεχίζει με το θάνατο δύο νεαρών ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είχαν κάνει μια πολύ κακή επιλογή στη ζωή τους, αλλά δε θα ζήσουν για να τους δοθεί η ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν.

Το συμπέρασμα αυτή τη στιγμή συνοψίζεται πολύ εύστοχα στο tweet γνωστής δημοσιογράφου «Η θεωρία των δύο άκρων πάντως μέχρι τώρα δεν καθότανε με τίποτα. Το σημερινό χτύπημα αλλάζει τα δεδομένα.»

Μουσικό Διάλειμμα #46

Advertisements

Η Δικαιοσύνη της αρένας

πηγή: www.alexiptoto.com

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.

Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.

Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου «άκρου», όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Ξέρετε, τα γνωστά μέτρα τα οποία για πολλοστή φορά δε θα παρθούν επειδή «δεν αντέχει ο Έλληνας». Όμως ο Έλληνας αντέχει, καθώς στην αντίθετη περίπτωση απλά θα είχαν γεμίσει οι δρόμοι από κόσμο. Εφόσον αυτό δε συμβαίνει, το μήνυμα που περνά στην κυβέρνηση είναι ότι το μουλάρι μπορεί να σηκώσει κι άλλο βάρος.

Το μουλάρι δε φταίει απόλυτα, βέβαια. Κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις είτε καίγεται μια τράπεζα, είτε πνίγεται ο τόπος από τα χημικά (με ή χωρίς παρακρατικούς μπαχαλάκηδες, δεν έχει τόση σημασία πια), ενώ τα ΜΑΤ και η ομάδα ΔΙΑΣ χτυπούν όποιον βρουν αδιακρίτως. Δε χρειάζεται καν να είναι κάποια ογκώδης συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων για τα μνημονιακά μέτρα. Μπορεί να είναι μια μικρή πορεία υποστήριξης για το Σακκά ή για τις Σκουριές. Η Αστυνομία φροντίζει να καταστέλλει πλέον κάθε διαμαρτυρία με τη βία. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν επεμβαίνει, ούτε όταν προκαλούνται μόνιμες σωματικές βλάβες σε δημοσιογράφους, ούτε όταν απλοί άνθρωποι χωρίς κανένα ιστορικό ανάμιξης σε βίαια επεισόδια καταλήγουν στο νοσοκομείο, ούτε καν όταν ψεκάζονται 90χρονοι με δακρυγόνο στο πρόσωπο.

Μιας και ανέφερα το Σακκά και τις Σκουριές, ας μιλήσουμε για το άλλο «άκρο». Ο Σακκάς είναι γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος κατηγορείται για οπλοκατοχή και συμμετοχή σε μια εγκληματική/τρομοκρατική οργάνωση, τη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η περίπτωση, άρα, είναι θεωρητικά ανάλογη με αυτή της  Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ο Σακκάς προφυλακίστηκε, η πρώτη δίκη που ξεκίνησε πριν από δυόμιση χρόνια ακόμα δεν ολοκληρώθηκε, αλλά προτού λήξει το μέγιστο προβλεπόμενο διάστημα προφυλάκισης, του αποδόθηκε νέο κατηγορητήριο το οποίο ξεκίνησε μια δεύτερη δίκη. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το ανώνυμο δεύτερο κατηγορητήριο στέκει νομικά, αυτό που παραδέχονται όλοι (εκτός από το Υπουργείο Δικαιοσύνης) είναι ότι το επιπλέον εξάμηνο της προφυλάκισης, το οποίο αποφασίστηκε… γιατί έτσι, ήταν εντελώς παράνομο και αντισυνταγματικό!

Οι Σκουριές είναι μια περιοχή όπου όλοι οι αντιδραστικοί αναρχοκομμουνισταί ανθίστανται στην ανάπτυξη τεχνητών λιμνών κυανίου και στην αποψίλωση των μη παραγωγικών κούτσουρων που ονομάζουν κάποιοι «δάσος». Λυπάμαι που δεν μπορώ να αντισταθώ στην ειρωνεία. Μιλάμε, όμως, σοβαρά για μια «επένδυση» για την οποία παραχωρήθηκε δωρεάν μια τεράστια έκταση σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας έναντι 5.000 υποτιθέμενων θέσεων εργασίας επί αόριστου διαστήματος, το οποίο δεν ξεπερνά πάντως τη δεκαετία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα. Όλα αυτά στο πλαίσιο μιας σύμβασης με πρωτοφανείς αποικιοκρατικούς όρους και ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την περιοχή. Και οι κάτοικοι που τολμούν να διαμαρτυρηθούν προφυλακίζονται με βάση ένα κατηγορητήριο το οποίο χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων τηλεφωνικές παραγγελίες σε πιτσαρία ως κωδικοποιημένη επικοινωνία!

Ελπίζω το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής να είναι πιο τεκμηριωμένο από αυτά των παραπάνω περιπτώσεων, καθώς αν μη τι άλλο η Χρυσή Αυγή χάρη στην προνομιακή της θέση και χρηματοδότηση ως εκλεγμένο κόμμα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να ανατρέψει μια πρόχειρη δίωξη εναντίον της από ότι ένας αναρχικός και τέσσερις κάτοικοι ενός χωριού. Τη στιγμή μάλιστα που όσοι τολμούν να καταθέσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν έχουν τελικά καμία εγγύηση προστασίας.

Όπως και να έχει, όμως, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «άλλο άκρο» από την κυβέρνηση είναι ένα ετερόκλητο σύνολο το οποίο μπαίνει κάτω από την τεράστια ομπρέλα της ακραίας Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει κάποια ομοιογένεια: ένοπλοι αναρχικοί, κάτοικοι που διαμαρτύρονται για μια εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή του κράτους, η εξωκοινωβουλευτική Αριστερά και δύο από τα τρία αριστερά κόμματα της Βουλής, τα οποία αλληλλοσπαράζονται περισσότερο από ότι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τη Χρυσή Αυγή.

Ο αρχηγός του ενός από τα «ακραία» αυτά κόμματα επισκέπτεται μάλιστα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες στο πλαίσιο του ρόλου του ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ θα ήθελα να δω ποιες θα ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις αν επιχειρούσε να πράξει το ίδιο και ο κ. Μιχαλολιάκος.

Ό,τι και να γίνει, όμως, με την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η εικόνα της δικαιοσύνης στη χώρα δε θυμίζει σε τίποτα αυτή ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. «Με εντολή Σαμαρά» κομπάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης ότι προχωρούν σε βάθος οι έρευνες για τη Χρυσή Αυγή. Παραδέχεται έμμεσα, άρα, ότι χωρίς απευθείας εντολή του πρωθυπουργού οι έρευνες θα έμεναν στην επιφάνεια. Όπως γίνεται με οποιοδήποτε σκάνδαλο εμπλέκει πολιτικούς στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για τα μάτια του κόσμου. Και ερωτώ: που είναι η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Και γιατί όλοι θυμούνται ότι είναι ανεξάρτητη μόνο όταν αποφυλακίζονται μέλη της Χρυσής Αυγής με ιστορικό βίας μπροστά στο Πανελλήνιο;

Τα οποία μέλη φυσικά φροντίζουν να επιβεβαιώσουν ότι… δεν είναι ύποπτα για νέες εγκληματικές ενέργειες κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να βρίζουν και να βιαιοπραγούν, ακόμα και μπροστά στις κάμερες διεθνών ΜΜΕ. Παραδόξως, την επόμενη μέρα ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής προφυλακίστηκαν. Επισφραγίζοντας έτσι την εντύπωση ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν σαν ρωμαϊκή αρένα, όπου οι αντιδράσεις των θεατών και η εκάστοτε διάθεση του Καίσαρα καθόριζαν τη μοίρα των συμμετεχόντων.

Θα επαναλάβω ότι όση αποστροφή και αν μου προκαλεί, η Χρυσή Αυγή δεν είναι το κύριό μου μέλημα. Αυτό που με απασχολεί όλο και περισσότερο είναι το ποιος θα είναι ο επόμενος στην αρένα.

Μουσικό Διάλειμμα #42

end Justice for all.

Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά