Το στοίχειωμα των Καιρών

Το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων

«Κοίτα, Εμπενίζερ, έρχεται η ανάπτυξη!»

«απονενοημένο διάβημα»: 268. Από όλους τους όρους αναζήτησης που έχουν οδηγήσει κάποιον στο blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο πιο δημοφιλής. Αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. «Δημοφιλής»…

«απονενοημένο»: 123. Σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

«απονενοημένο διαβημα»: 28. Με τόνο ή χωρίς.

«απονενοημενο διαβημα»: 27, Σχεδόν κάθε μέρα. Ένα ή δύο «hits».

«απονενοημενο»: 18. To blog μου στοίχειωσε.

Το άρθρο που έκανε τη «ζημιά» ήταν το ομώνυμο Απονενοημένο Διάβημα, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην αυτοκτονία-διαμαρτυρία του 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα τον Απρίλη του 2012. Όπως έγραφα κι εκεί, «απονενοημένο διάβημα» σημαίνει «απεγνωσμένη διαμαρτυρία».

«απενενοημενο διαβημα»: 6. Έστω κι ανορθόγραφα.

«απονενοημενο διάβημα»: 4. Πάνω από 500 αναζητήσεις συνολικά μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Κάποιος, σχεδόν κάθε μέρα, έψαξε στο Internet να μάθει τι σημαίνει αυτή η έκφραση και κατέληξε στους «Καιρούς». Πόσοι άλλοι, άραγε, βρήκαν την απάντηση σε λεξικά ή σε άλλα ιστολόγια; Σίγουρα χιλιάδες.

Και αυτό σημαίνει πως χιλιάδες άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν. Να μάθουν τι σημαίνει. Να μάθουν τι συμβαίνει. Σε πείσμα του κουκουλώματος που επιβάλλουν τα «ανεξάρτητα» ιδιωτικά κανάλια, τα οποία σπανίως αναφέρονται στις αυτοκτονίες και όταν το κάνουν προωθούν τη γραμμή του μεμονωμένου περιστατικού ή της απαξίωσης του εκάστοτε αυτόχειρα. Ίσως να τα έφαγε στα χαρτιά, ίσως να του τα έφαγαν τα παιδιά του. Ίσως να είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ίσως να ήταν περιθωριακός, όπως αυτοί που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Έτσι λένε στα ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι σταδιακά όλη η χώρα περιθωριοποιείται, το ότι τα ψυχικά νοσήματα αυξάνουν γεωμετρικά, το ότι  καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια σαρώνουν ολοένα και νεότερους ανθρώπους, το ότι οι άνεργοι και οι άστεγοι αυξάνονται καθημερινά είναι πράγματα που σπανίως αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων.

«Τι σε έπιασε, άνθρωπε, παραμονιάτικα και θες να μας μαυρίσεις την ψυχή με τις αυτοκτονίες;» θα αναρωτηθείτε δικαίως. Υπάρχει λόγος. Σας γράφω για το στοίχειωμα αυτό παραμονή Πρωτοχρονιάς γιατί είναι το φάντασμα της χρονιάς που πέρασε, της προηγούμενης από αυτήν και της πρόπροηγούμενης, από τότε που ξεκίνησε αυτή η κρίση και η απελπισία που τη συνοδεύει. Το φάντασμα δε θέλει να μας τρομάξει (μόνο), αλλά να μας ξυπνήσει σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ την ημέρα των Χριστουγέννων.

Να μας ξυπνήσει για να δούμε το 2014 με άλλο μάτι. Όταν περάσουν οι γιορτές και χωνέψουμε (όσοι από εμάς φάγαμε) πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητά μας δεν είναι χαρούμενη, σαν εκείνη του ήρωα του Ντίκενς, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα και άρχισε να μοιράζει δώρα και γαλοπούλες. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερη σε βάθος χρόνου και σίγουρα δεν αναφέρομαι στα όνειρα θερινής νυκτός τα οποία «πουλάει» ο θίασος που περνιέται για κυβέρνηση.

Το θετικό από τη συνεχιζόμενη τραγωδία, είναι ότι ξαναβρίσκουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι την κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη των συντεχνιών, την «ομερτά» μπροστά σε παρανομίες και αδικίες που διέπρατταν συνάδελφοι, τη συνενοχή. Μιλώ για την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που περνούν δύσκολες εποχές, όλοι μαζί.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος, ούτε να δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει τις περικοπές από εκεί που την παίρνει. Η ύπαρξή της είναι επιβεβλημένη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από τη συνείδηση του ρόλου της και από τη συνειδητοποίηση της απουσίας του κράτους.

Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτή η πολιτική είναι δίκαιη, σωστή ή αποτελεσματική. Γιατί αν ήταν δε θα θρηνούσαμε τόσα θύματα.

Ας μην ευχηθούμε, λοιπόν, να είναι καλό το 2014. Καλύτερα να το κάνουμε εμείς έτσι.

 

Μουσικό Διάλειμμα #49

Advertisements

Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Ταξίμ, 8 ΙουνίουΗ απάντηση είναι και πάλι: ό,τι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως με τη Βουλγαρία, πριν από λίγους μήνες. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου συμπατριώτες, να το διαπιστώνουμε: οι γείτονές μας, που τους θεωρούσαμε «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», οπισθοδρομικούς πολίτες μιας (κυριολεκτικά) μετά βίας δημοκρατικής χώρας, μας βάζουν τα γυαλιά.

Η όλη υπόθεση, θα το ξέρετε ήδη, ξεκίνησε εξαιτίας της αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Ερντογάν να εξαφανίσει ένα από τα λίγα μεγάλα πάρκα που έχουν απομείνει στην Κωνσταντινούπολη. Για να χτιστεί άλλο ένα άχαρο εμπορικό κέντρο.

Δεν τίθεται θέμα κρίσης. Δεν υπάρχει κάποια άνευ προηγουμένου άνοδος της ανεργίας στην Τουρκία. Αντιθέτως, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη γειτονική χώρα είναι ήδη πολύ χαμηλό και σταδιακά ανέρχεται. Μια άνοδος που είναι δυσανάλογα αργή, ωστόσο, σε σχέση με τη θεαματική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, όμως, δεν έχουν να κάνουν με μισθούς, αλλά με ποιότητα ζωής και ελευθερία. Βλέπετε, ο Ερντογάν μπορεί να είναι πιο «μετριοπαθής» από το στρατόπεδο των Κεμαλιστών (εδώ η λέξη «στρατόπεδο» έχει και κυριολεκτική έννοια), αλλά δεν παύει να είναι ένθερμος ισλαμιστής. Ένας από τους στόχους του είναι η σταδιακή υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου και στο πλαίσιο αυτό προωθεί μεταρρυθμίσεις όπως ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών.

Η προτίμηση της κας. Ερντογάν στην παραδοσιακή μαντήλα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τι άλλο είναι στο πρόγραμμα «εκσυγχρονισμού» που έχει κατά νου ο σύζυγός της.

Η μορφή που είχαν, από την αρχή ήδη, οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η κατάληψη-κατασκήνωση στην πλατεία Ταξίμ μου προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Φυσικά οι διαδηλωτές, νεαρά παιδιά κυρίως, που κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν ανήκουν στο πιο ευκατάστατο και μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού της Πόλης και, κατά συνέπεια, ολόκληρης της χώρας.

Taksim Park terrorists

Είναι ακριβώς το κομμάτι αυτό που δεν το αγγίζει ιδιαίτερα η οικονομική καχεξία της πλειοψηφίας και ενδιαφέρεται για το «ευ ζην» και όχι για την επιβίωση. Για να μπορεί να πάει μια βόλτα στο πάρκο να διαβάσει ένα βιβλίο την Κυριακή. Για να μπορεί να απολαύσει το ποτάκι του το Σαββατόβραδο. Για να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς μαντήλα και χωρίς το χρέος να κάθεται σπίτι για να μεγαλώσει τρία παιδιά, αν είναι γυναίκα. Άλλη μια προοδευτική σύσταση του Ερντογάν στους νέους.

Όλα καλά ως εδώ. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η αστυνομία επιχείρησε να ξηλώσει τα αντίσκηνα και να εκδιώξει βίαια τους καταληψίες. Την επόμενη μέρα, η πλατεία γέμισε κόσμο. Δεν ήταν πλέον μόνο φοιτητές και παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Η βία κλιμακώθηκε. Οι συγκεντρώσεις εξαπλώθηκαν και γενικεύτηκαν. Τα ΜΜΕ σίγησαν. Αυτό είναι, ίσως, το μόνο κοινό σημείο με τη δική μας κατάσταση. Τα ΜΜΕ συμπράττουν, καλύπτουν και προωθούν το… «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης. Μη χαμογελάτε με το χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν είναι δηλωμένος ισλαμιστής. Ο Σαμαράς στην πορεία μας προέκυψε… συνομιλών με τα θεία, να ζητά τη βοήθεια του Θεού.

Στην Τουρκία των 75 εκατομμυρίων, τα 12,5 περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει μια Ελλάδα φτωχών (μαζί με τους μετανάστες).

Η διαφορά ξέρετε ποια είναι;

Όταν η αστυνομία μάζεψε τους καταληψίες, οι υπόλοιποι, λιγότερο ευκατάστατοι και μορφωμένοι, δεν είπαν «καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα, να μάθουν». Πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στο δρόμο την επόμενη κιόλας ημέρα. Όταν οι αστυνομία τους έπνιξε και αυτούς στα δακρυγόνα, παρόλο που το «χαζοκούτι» δεν ανέφερε τίποτα απολύτως στην Τουρκία, οι υπόλοιποι ούτε φοβήθηκαν, ούτε αδιαφόρησαν, ούτε είπαν «καλά να πάθουν οι μπαχαλάκηδες». Ακόμα περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και αλλού.

Και όταν όλα αυτά διαδόθηκαν, αποκλειστικά και μόνο μέσω Internet, εμφανίστηκαν άνθρωποι από όλον τον κόσμο να συμπαρασταθούν στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, φυσικά, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Ελληνάρες είχαν να σχολιάζουν, μεταξύ φραπέ και πιτόγυρου, τους Τούρκους, τα «τσιράκια των Αμερικάνών», τους σφαγείς, Μογγόλους, Οθωμανούς κ.ο.κ. Όλοι βολικά σε ένα τσουβάλι, σαν τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους» Έλληνες. Α ναι, ξέχασα, αυτά είναι προπαγάνδα των κακών ξένων.

Κανόνι νερού χτυπά διαδηλωτή

Μιας και μιλάμε για προπαγάνδα, τα εγχώρια ΜΜΕ βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το φαρμάκι τους. «Αντιεξουσιαστής», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, ο διαδηλωτής που κλώτσησε το άρμα της αστυνομίας και δέχθηκε ριπή νερού στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά, ίσως και θανάσιμα. Το βραβείο ενημέρωσης βέβαια απέσπασαν τα «Παραπολιτικά» αφού κατασκεύασαν ρεπορτάζ του Αυστραλιανού ABC, που αποκάλυπτε δήθεν συνωμοσία του τουρκικού στρατού πίσω από τις διαδηλώσεις. Με απώτερο στόχο, φυσικά, την επιστροφή του στρατού στα πράγματα, την αρπαγή της Ελληνικής ΑΟΖ, τον πόλεμο με τους Έλληνες και, πιθανότατα, την ίδρυση της Νεο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα κοινό για τέτοιες «ειδήσεις». Γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί αμηχανία στον ναρκωμένο εγκεφαλικά Έλληνα. «Γιατί αυτοί διαμαρτύρονται και όχι εγώ;» Η εξήγηση είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Είναι Τούρκοι βάρβαροι, είναι «αντιεξουσιαστές», είναι προκλητικοί, είναι υποκινούμενοι… όπως λέμε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι λαμόγια, είναι αναρχικοί…

Ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

Αλληλεγγύη λέγεται. Είναι η τέχνη να βρίσκεις αυτά που σε ενώνουν με τον άλλο, αντί να εστιάζεις σε αυτά που σε χωρίζουν και, στη συνέχεια, να διεκδικείς το κοινό καλό.

Χωρίς αλληλεγγύη, όση ιστορική, δημοκρατική και πολιτιστική κληρονομιά να έχεις, όση παιδεία (αν έχεις), όσο δίκιο κι αν έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το καλό του συνόλου. Μόνο για το τομαράκι σου ό,τι κάνεις. Σε αυτό είμαστε πολύ μπροστά σε τούτη τη χώρα.

Μουσικό Διάλειμμα #35