Το στοίχειωμα των Καιρών

Το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων

«Κοίτα, Εμπενίζερ, έρχεται η ανάπτυξη!»

«απονενοημένο διάβημα»: 268. Από όλους τους όρους αναζήτησης που έχουν οδηγήσει κάποιον στο blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο πιο δημοφιλής. Αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. «Δημοφιλής»…

«απονενοημένο»: 123. Σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

«απονενοημένο διαβημα»: 28. Με τόνο ή χωρίς.

«απονενοημενο διαβημα»: 27, Σχεδόν κάθε μέρα. Ένα ή δύο «hits».

«απονενοημενο»: 18. To blog μου στοίχειωσε.

Το άρθρο που έκανε τη «ζημιά» ήταν το ομώνυμο Απονενοημένο Διάβημα, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην αυτοκτονία-διαμαρτυρία του 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα τον Απρίλη του 2012. Όπως έγραφα κι εκεί, «απονενοημένο διάβημα» σημαίνει «απεγνωσμένη διαμαρτυρία».

«απενενοημενο διαβημα»: 6. Έστω κι ανορθόγραφα.

«απονενοημενο διάβημα»: 4. Πάνω από 500 αναζητήσεις συνολικά μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Κάποιος, σχεδόν κάθε μέρα, έψαξε στο Internet να μάθει τι σημαίνει αυτή η έκφραση και κατέληξε στους «Καιρούς». Πόσοι άλλοι, άραγε, βρήκαν την απάντηση σε λεξικά ή σε άλλα ιστολόγια; Σίγουρα χιλιάδες.

Και αυτό σημαίνει πως χιλιάδες άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν. Να μάθουν τι σημαίνει. Να μάθουν τι συμβαίνει. Σε πείσμα του κουκουλώματος που επιβάλλουν τα «ανεξάρτητα» ιδιωτικά κανάλια, τα οποία σπανίως αναφέρονται στις αυτοκτονίες και όταν το κάνουν προωθούν τη γραμμή του μεμονωμένου περιστατικού ή της απαξίωσης του εκάστοτε αυτόχειρα. Ίσως να τα έφαγε στα χαρτιά, ίσως να του τα έφαγαν τα παιδιά του. Ίσως να είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ίσως να ήταν περιθωριακός, όπως αυτοί που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Έτσι λένε στα ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι σταδιακά όλη η χώρα περιθωριοποιείται, το ότι τα ψυχικά νοσήματα αυξάνουν γεωμετρικά, το ότι  καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια σαρώνουν ολοένα και νεότερους ανθρώπους, το ότι οι άνεργοι και οι άστεγοι αυξάνονται καθημερινά είναι πράγματα που σπανίως αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων.

«Τι σε έπιασε, άνθρωπε, παραμονιάτικα και θες να μας μαυρίσεις την ψυχή με τις αυτοκτονίες;» θα αναρωτηθείτε δικαίως. Υπάρχει λόγος. Σας γράφω για το στοίχειωμα αυτό παραμονή Πρωτοχρονιάς γιατί είναι το φάντασμα της χρονιάς που πέρασε, της προηγούμενης από αυτήν και της πρόπροηγούμενης, από τότε που ξεκίνησε αυτή η κρίση και η απελπισία που τη συνοδεύει. Το φάντασμα δε θέλει να μας τρομάξει (μόνο), αλλά να μας ξυπνήσει σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ την ημέρα των Χριστουγέννων.

Να μας ξυπνήσει για να δούμε το 2014 με άλλο μάτι. Όταν περάσουν οι γιορτές και χωνέψουμε (όσοι από εμάς φάγαμε) πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητά μας δεν είναι χαρούμενη, σαν εκείνη του ήρωα του Ντίκενς, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα και άρχισε να μοιράζει δώρα και γαλοπούλες. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερη σε βάθος χρόνου και σίγουρα δεν αναφέρομαι στα όνειρα θερινής νυκτός τα οποία «πουλάει» ο θίασος που περνιέται για κυβέρνηση.

Το θετικό από τη συνεχιζόμενη τραγωδία, είναι ότι ξαναβρίσκουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι την κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη των συντεχνιών, την «ομερτά» μπροστά σε παρανομίες και αδικίες που διέπρατταν συνάδελφοι, τη συνενοχή. Μιλώ για την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που περνούν δύσκολες εποχές, όλοι μαζί.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος, ούτε να δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει τις περικοπές από εκεί που την παίρνει. Η ύπαρξή της είναι επιβεβλημένη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από τη συνείδηση του ρόλου της και από τη συνειδητοποίηση της απουσίας του κράτους.

Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτή η πολιτική είναι δίκαιη, σωστή ή αποτελεσματική. Γιατί αν ήταν δε θα θρηνούσαμε τόσα θύματα.

Ας μην ευχηθούμε, λοιπόν, να είναι καλό το 2014. Καλύτερα να το κάνουμε εμείς έτσι.

 

Μουσικό Διάλειμμα #49

Advertisements

Απονενοημένο Διάβημα

Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει αυτή η έκφραση; «Απονενοημένο διάβημα». Τη χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δημοσιογράφοι, γιατί ακούγεται εντυπωσιακή, είναι πιο «πιασάρικη» από την «απλή» αυτοκτονία. Έχει όμως διαφορά, έστω κι αν φτασμένοι δημοσιογράφοι, όπως η Έλενα Ακρίτα, δεν την καταλαβαίνουν. Ή δεν θέλουν να την καταλάβουν.

Ναι, πράγματι «η πλατεία Συντάγματος δεν κάνει πιο τραγική μια αυτοκτονία». Την κάνει όμως συμβολική. Και δεν υπάρχει κανένας, πιστεύω, που να αμφισβητεί το ρόλο του συμβολισμού στην πολιτική. Γιατί δε χωρά αμφιβολία ότι η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν πολιτική πράξη.

Ίσως να μη γνωρίζετε ή να έχετε ξεχάσει ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ξεκίνησε με έναν αυτοπυρπολισμό στην Τυνησία. Αλλά είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν ξεχάσει όσοι φοβούνται κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.

Και για αυτό το λόγο θλιβερά υποκείμενα, όπως ο Μπεγλίτης και ο Κουκουλόπουλος, έσπευσαν να πράξουν όπως έχουν μάθει να πράττουν στο βούρκο της πολιτικής που τους ανέδειξε, πετώντας λάσπη στον αντίπαλο και αποφεύγοντας οποιαδήποτε ευθύνη, έστω και έμμεση.

Ο πρώτος σε μια δήλωση-ρεσιτάλ ασέβειας και απανθρωπιάς έσπευσε να διαχωρίσει την αυτοκτονία από την οικονομική κρίση, υπονοώντας ότι μπορεί ο ίδιος ο αυτόχειρας να… «έφαγε τα λεφτά του» ή ακόμα και να «τα έφαγαν» τα παιδιά του!

Ούτε καν αναφέρει ως πιθανότητα, έστω για τους τύπους, ότι μπορεί να ατύχησε στη ζωή του, ότι μπορεί να μη του έφθαναν τα λεφτά. Φυσικά, τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να υπάρχει στο μυαλό ενός Έλληνα πολιτικού. Που έχει συνδέσει άρρηκτα τις λέξεις «λεφτά» και «τρώω». Όχι «βγάζω», όχι «αγωνίζομαι», όχι «κοπιάζω», όχι «θυσιάζω». Μόνο «τρώω». Γιατί ποιος βουλευτής, άραγε, έδινε στο κράτος τα χρήματά του επί 35 χρόνια για να πάρει σύνταξη;

Οι συντάξεις των εργαζομένων, Μπεγλίτη, Κουκουλόπουλε, Πάγκαλε και λοιποί, είναι πληρωμένες με τα λεφτά ΤΟΥΣ. Και τις κόψατε. Κοινώς, διαπράξατε κακοδιαχείριση και κλοπή. Οι δικές σας «αποζημιώσεις» και συντάξεις με τα λεφτά ΜΑΣ. Και αυτές ίσα που τις ακουμπήσατε.

Ας υποθέσω, όμως, ότι έχετε δίκιο «κύριοι» και ότι ο άνθρωπος αυτός πράγματι σκόρπισε τα λεφτά του. Είχε τέτοια μανία με την υστεροφημία του που θέλησε να το διατυμπανίσει σε όλον τον κόσμο; Ας υποθέσω ότι «τα έφαγαν» τα παιδιά του. Είστε τόσο αναίσθητοι που βγαίνετε στο πανελλήνιο να τα κατηγορήσετε προτού καλά-καλά κρυώσει το πτώμα του πατέρα τους;

Ακόμα και δίκιο να είχατε, το μόνο που καταφέρατε είναι να αποδείξετε πόσο πωρωμένοι και μικρόψυχοι είστε. Προκειμένου να εξυπηρετήσετε τις πολιτικές σας σκοπιμότητες δε σεβαστήκατε ούτε το νεκρό, ούτε την οικογένειά του.

Όταν ένας άνθρωπος, είτε λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, είτε λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας και ισχυρού αισθήματος ενοχής ή απόγνωσης φτάσει στο σημείο να πάρει την ίδια του τη ζωή το κάνει συνήθως μόνος του, στο σπίτι, στη δουλειά ή σε ένα απομακρυσμένο σημείο. Μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, από ανθρώπους που μπορεί να τον εμποδίσουν ή να τον λυπηθούν.

Απονενοημένο διάβημα σημαίνει απεγνωσμένη διαμαρτυρία. Και τη διαμαρτυρία την κάνεις δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων. Εκεί που δεν μπορεί να σε αγνοήσει κανείς, γιατί δεν ντρέπεσαι για την πράξη σου, αλλά θέλεις να της δώσεις νόημα, να ταρακουνήσεις τον κόσμο. Να γίνεις σύμβολο, έστω και νεκρός.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί συγκινήθηκε ο κόσμος. Όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι του είναι πιο εύκολο να κάνεις πως δεν το άκουσες, να το θάψεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, στη μικρή σου, προσωπική αυλή που κρύβεις ό,τι σε θλίβει και σε προβληματίζει. Είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.

Όταν ο αυτόχειρας το κάνει σε κοινή θέα και μάλιστα σε χώρο με πολιτική σημασία, δεν μπορείς να το αγνοήσεις, ξέρεις ότι το έπραξε γιατί ήθελε να σου στείλει ένα μήνυμα. Εξάλλου το σημείωμα που άφησε πίσω του δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί κάποιοι άφησαν λουλούδια και κεριά κάτω από το δέντρο. Δεν είναι επειδή δε νοιάστηκαν για  τους άλλους 1700 ή 3000. Είναι επειδή αισθάνθηκαν μια ανάγκη, σαν άνθρωποι, την οποία αδυνατούν να κατανοήσουν οι πολιτικοί. Είναι γιατί στο σημείο εκείνο τίμησαν και όλους τους άλλους που δεν μπορούσαν να τιμήσουν αυτά τα δύο χρόνια. Που να αφήσουν τα λουλούδια; Σε σπίτια, σε γραφεία, σε γκρεμούς;

Το απονενοημένο διάβημα που το αναφέρατε και σεις, κ. Μπεγλίτη, στεγνά και μηχανικά όπως βγάζετε τον κενό σας πολιτικό λόγο, χωρίς να συνειδητοποιείτε το νόημα των λέξεων, είναι η ύστατη μορφή διαμαρτυρίας. Δεν χωρούν ψέματα μπροστά στο θάνατο.

Στέκεστε, λέει, με σεβασμό μπροστά στο γεγονός. Χρειάζεται, λέει, σιωπή. Ούτε σεβαστήκατε, ούτε σωπάσατε όταν έπρεπε. Έχετε χάσει λοιπόν και το σεβασμό και τη σιωπή μας.

Μουσικό Διάλειμμα #10

Χθες ήταν και η επέτειος της αυτοκτονίας του Kurt Cobain των Nirvana. Αφιερώνω, λοιπόν, το «Heart Shaped Box» στους υπέροχους ανθρώπους με τη ζεστή καρδιά που μας κυβερνούν και «στέκονται με σεβασμό» πάνω από τα πτώματά μας, όπως ο δολοφόνος θαυμάζει το έργο του.