Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

Advertisements

Το τίμημα

Οι συλληφθέντες και το Photoshop της ντροπής

Δε θα μπω καν στη διαδικασία της κριτικής της δημοσιοποίησης και προφανούς τροποποίησης των φωτογραφιών που δημοσιοποίησε η Ελληνική Αστυνομία. Αποτελεί ένα τόσο μεγάλο ατόπημα, ώστε να καθιστά κάθε συζήτηση σχεδόν άσκοπη. Δε θα μπω ούτε στη διαδικασία «ταυτοποίησης» των συλληφθέντων. Το αν κατηγορούνται για τρομοκρατία ή ληστεία λίγη σημασία έχει.

Η ουσία του θέματος βρίσκεται αλλού.

Όποια και αν είναι η πολιτική ιδεολογία και η κοσμοθεωρία του καθενός, όποια και αν είναι η οικονομική του κατάσταση, η κοινωνική του «θέση» και το μορφωτικό του επίπεδο, όλοι θα συμφωνήσουν ότι η Ελλάδα περνά βαθύτατη κρίση.

Και γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, μέρα με την μέρα, ότι ουσιασικά δεν πρόκεται για κρίση οικονομική, αλλά για κρίση αξιών. Έχει χαθεί ο μπούσουλας και ο μόνος τρόπος να τον ξαναβρούμε, είναι να επιστρέψουμε στα βασικά και να ξεκινήσουμε από το μηδέν.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως εννοούμε τις «αξίες», τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες του πολιτισμού. Τι είναι ελευθερία, τι είναι ισότητητα και τι είναι δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη δεν είναι τα παράθυρα των καναλιών. Δεν είναι αυτό που δηλώνει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ή Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Πόσο μάλλον ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος. Δικαιοσύνη δεν είναι αυτό που διάβασες σε μια εφημερίδα ή σε κάποια σελίδα του Internet.

Με άλλα λόγια η είδηση ότι τέσσερα άτομα συνελλήφθησαν για ληστεία δεν αποτελεί ούτε καταδίκη, ούτε απόδειξη ενοχής. Εάν ήταν έτσι δε θα χρειαζόμασταν δικαστήρια και χρονοβόρες νομικές διαδικασίες. Βασική αρχή της Δικαιοσύνης είναι το «τεκμήριο αθωότητας» (άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά το «αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Με άλλα λόγια η Πολιτεία οφείλει να αποδείξει ότι ο κάθε ύποπτος είναι στην πραγματικότητα ένοχος προτού τον καταδικάσει. Πουθενά, μάλιστα, δεν αναφέρεται το δικαίωμα της Αστυνομίας να ξυλοφορτώνει. Όχι μόνο όσους συλλαμβάνει, αλλά ακόμα και τους αποδεδειγμένα ενόχους.

Δεν έχει σημασία αν είναι τρομοκράτες, δολοφόνοι ή οτιδήποτε άλλο. Βασανιστήρια δεν επιτρέπονται και δεν δικαιολογούνται από κανένα άρθρο του νόμου σε κανένα όργανο της τάξης. Αυτό είναι το νόημα της Δικαιοσύνης. Προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες και ποινές για κάθε αδίκημα ή έγκλημα.

‘Ολα αυτά, βέβαια, στο σύγχρονο, πολιτισμένο (θεωρητικά) κόσμο μας. Τα παλιά χρόνια, οι εγκληματίες μαστιγώνονταν, ακρωτηριάζονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με κάθε πιθανό τρόπο. Σήμερα σε πολλές μουσουλμανικές χώρες ακόμα εφαρμόζεται το μέτρο του ακρωτηριασμού για τις κλοπές.

Υπερβολές, θα μου πείτε. Δεν είπαμε κι έτσι, αλλά να πέσει και καμια «ψιλή» στα «τσογλάνια», δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;

Πειράζει. Γιατί αυτό αποτελεί κατάχρηση εξουσίας. Ποιος θα αποφασίσει ποιος είναι «τσογλάνι» και ποιος όχι; Ο κάθε αστυνομικός που μπορεί να είναι αστοιχείωτος, κομπλεξικός, σαδιστής ή απλά να περνά μια άσχημη μέρα; Ποιος θα κρίνει πότε σταματούν οι «ψιλές» και αρχίζει η κακοποίηση ή ο βασανισμός;

Ποιος θα προστατέψει τους αθώους; Μήπως πιστεύουμε στο αλάθητο της Αστυνομίας; Όχι μόνο της ελληνικής, της ελλιπέστατα εκπαιδευμένης, πενιχρά εξοπλισμένης και (πλέον) κακοπληρωμένης. Οποιασδήποτε Αστυνομίας.

Τον περασμένο μήνα έκλεισε με αθώωση των αστυνομικών το διαβόητο περιστατικό της «ζαρντινιέρας», στο οποίο ένας Κύπριος φοιτητής κακοποιήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς επειδή απλά έτυχε να κυκλοφορήσει στο δρόμο την 17η Νοεμβρίου.

Στο βίντεο φαίνεται καθαρά ότι δεν υπήρξε κανένας λόγος για την επίθεση των αστυνομικών. Δεν υπήρχε ούτε κουκούλα, ούτε μολότωφ, τίποτα που να προκαλέσει αυτό το τραγικό επεισόδιο. Όπως, τελικά, δεν υπήρξε και δικαίωση. Τα 300.000 Ευρώ που εκδίκασε το δικαστήριο στο φοιτητή μοιάζουν περισσότερο με απόπειρα εξαγοράς συνείδησης, παρά με πραγματική αποζημίωση.

Η πάγια δικαιολογία της Αστυνομίας είναι το «μεμονωμένο περιστατικό». Ωστόσο, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι παρουσιάζει μια σειρά «μεμονωμένων περιστατικών» τα οποία κάθε άλλο παρά μεμονωμένα αποδεικνύονται.

Ξέρετε με ποιες χώρες ασχολείται περισσότερο ο διεθνής αυτός οργανισμός. Χώρες της Αφρικής ή της Ασίας με ολοκληρωτικά καθεστώτα, από αυτές που αρέσκεται συχνά-πυκνά να σφυροκοπεί ο Τύπος της Δύσης για τις φρικαλεότητες που διαπράττουν οι δυνάμεις ασφαλείας και ο στρατός τους.

Και, δυστυχώς, κάθε μέρα η εικόνα της Ελλάδας θυμίζει όλο και περισσότερο την εικόνα μιας τέτοιας χώρας. Διαδηλωτές, μετανάστες, τουρίστες, αθώοι περαστικοί, δημοσιογράφοι, κανένας δε φαίνεται ασφαλής. Και, παρόλα αυτά, τα εγχώρια ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης αδιαφορούν προκλητικά για αυτά που γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος, απειλώντας ακόμα και εφημερίδες παγκόσμιου βεληνεκούς με… μηνύσεις όταν αναφέρονται σε τέτοια γεγονότα.

Πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους σε ποια χώρα ζούμε και σε ποια χώρα θέλουμε να ζούμε. Και, το κυριότερο, σε ποια χώρα μας αξίζει να ζούμε. Θέλουμε «την ησυχία μας» με κάθε τρόπο ή θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι πολίτες με δικαιώματα; Θέλουμε καταστολή ή θέλουμε εφαρμογή του νόμου;

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναλογιστούμε ποιο είναι το τίμημα.

Μουσικό Διάλειμμα #29

Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά

Υπέρ Πίστεως

Η ανεξιθρησκεία και ο σεβασμός του εκάστοτε δόγματος το οποίο ασπάζεται κάθε άνθρωπος αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της σύγχρονης Δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύει και για το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, το οποίο συμπεριλαμβάνει και τη σάτιρα.

Τι συμβαίνει όταν αυτά τα δικαιώματα συγκρούονται; Τι γίνεται όταν κάποιος θεωρήσει ότι μπορεί να σατιρίσει ένα σεβάσμιο πρόσωπο;

Είναι δύσκολο να τραβήξει κανείς «κόκκινες γραμμές» και να καθορίσει έτσι με μια μονοκοντυλιά τι είναι ταμπού για τη σάτιρα και τι όχι. Ωστόσο, δύο πράγματα είναι απολύτως βέβαια:

Πρώτον, ο Γέροντας Παΐσιος δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει αντικείμενο σάτιρας, είτε αυτή θεωρείται κακόγουστη, είτε όχι, αν δεν είχε διαμορφωθεί γύρω από τη ζωή και τα λεγόμενά του μια ολόκληρη παραφιλολογία, η οποία σκόπιμα και με απώτερο στόχο το κέρδος έχει εκμεταλλευτεί το όνομά του με επαίσχυντο τρόπο.

Υποθέτω, όμως, ότι αυτό δεν αποτελεί ασέβεια για το φιλόχριστο ελληνικό κράτος, το οποίο ξαφνικά απέκτησε ευαισθησίες για το θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών του. Για αυτό, άλλωστε, αφήνει ηλικιωμένους και καρκινοπαθείς στο έλεος του Θεού. Αν δεν μπορεί να τους σώσει Αυτός, τότε ποιος;

Αναρωτηθείτε ποιος θα είχε λόγο να χλευάσει έναν μοναχό αν αυτός ήταν γνωστός μόνο στον κύκλο των ανθρώπων που ασχολούνται με τα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ειδικά με κάποιον ο οποίος, σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, ήταν εξαιρετικά σεμνός και πράος στη ζωή του.

Την στιγμή , όμως, που τα λεγόμενά του αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης είτε για πολιτικούς, είτε για εμπορικούς λόγους, τις περισσότερες φορές παραποιημένα και προσαρμοσμένα στις ανάγκες του κάθε «κίτρινου» blog που σερβίρει αλυτρωτικές ονειρώξεις, τότε αυτομάτως ο Γέροντας μπήκε στο στόχαστρο της σάτιρας. Καλώς και κακώς εννοούμενης.

Δεύτερον και πιο σημαντικό, αποτελεί μέγιστη προσβολή για τους πολίτες αυτής της χώρας, μιας χώρας υπό διάλυση στην οποία η Δημοκρατία νοσεί βαρύτατα, να συλλαμβάνεται με τη διαδικασία του Αυτόφωρου κάποιος ο οποίος είναι ένοχος απλά και μόνο για τη δημιουργία μιας προσβλητικής ιστοσελίδας στο Διαδίκτυο.

Δεν με ενδιαφέρει το περιεχόμενο της σελίδας του «Γέροντα Παστίτσιου». Δεν την είδα και αν την έβλεπα ακόμα, σίγουρα δε θα ήταν σε θέση να αλλάξει τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις.

Το επαναλαμβάνω. Συνελήφθη πολίτης μέσα σε 24 ώρες από την έκδοση του εντάλματός του επειδή δημιούργησε μια σελίδα, κακόγουστη αν θέλετε, προσβλητική αν θέλετε, στο γνωστό και μη εξαιρετέο Facebook. Που βρίθει τέτοιων σελίδων. Στην ίδια χώρα όπου η διασπάθιση του δημόσιου πλούτου και η τυφλή βία προστατεύονται δια νόμου.

Και όλα αυτά ξεκίνησαν με μια επερώτηση βουλευτή της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Η οποία οδήγησε σε σύλληψη μόλις την επόμενη ημέρα από την Ελληνική Αστυνομία, που μυστηριωδώς αδυνατούσε να εντοπίσει με την ίδια άνεση και ταχύτητα τον βουλευτή κ. Κασιδιάρη όταν είχε κρυφτεί γενναία για να αποφύγει το Αυτόφωρο.

Το τελευταίο, ωστόσο, είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα που μας σερβίρεται για μία ακόμα φορά την κατάλληλη στιγμή, ώστε να μας αποσπάσει την προσοχή από το κυρίως πιάτο.

Θα θέσω, λοιπόν, ένα ακόμα πιο καίριο ερώτημα «τι συμβαίνει όταν η προαναφερθείσα σύγκρουση δικαιωμάτων είναι προσχεδιασμένη και προμελετημένη;»

Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία ξεκίνησε τυχαία τη στιγμή που αποκαλύπτεται ότι το ΣΔΟΕ υποψιάζεται εν ενεργεία υπουργούς (μεταξύ άλλων 27 πολιτικών προσώπων) για φοροδιαφυγή.

Ξέρετε, τη στιγμή που οι κυβερνώντες ετοιμάζονται και πάλι να ξεζουμίσουν τον κόσμο και μας κατηγορούν όλους για φοροδιαφυγή, εκείνοι για μία ακόμα φορά αποδεικνύονται οι χειρότεροι. Επειδή φοβούνται, λοιπόν, μήπως ξυπνήσουμε από το λήθαργο, πετούν έναν ακόμα αντιπερισπασμό για να μας κάνουν να ασχολούμαστε με υψηλές φιλοσοφικές έννοιες, όπως η θρησκεία και η ελευθερία του λόγου, ώστε να συνεχίσουν απερίσπαστοι το δικό τους «θεάρεστο» έργο.

Όλο αυτό δεν αποτελεί κάποια τοπική, δική μας παθογένεια. Η πίστη είναι μια ανθρώπινη ανάγκη και προσδίδει στη θρησκεία ισχυρή επιρροή σε πολύ μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου, η θρησκεία αποτελούσε ανέκαθεν ένα άριστο αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς.

Τρανό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη διεθνούς βεληνεκούς φάρσα με την ταινία-φάντασμα που «προσέβαλλε» τους Μουσουλμάνους. Τι πιο απλό, λοιπόν, από το να εκμεταλλευτείς τη μειοψηφία των φανατικών ώστε να χαρακτηρίσεις μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων ως «επικίνδυνους».

Μπορεί να μην αποτελεί την ίδια περίπτωση και σαφώς τα μεγέθη είναι διαφορετικά, αλλά ο μηχανισμός σκέψης είναι ακριβώς ο ίδιος. Χρησιμοποιούμε ένα ζήτημα το οποίο δημιουργεί εκ φύσεως πώλωση, όπως η θρησκεία, για να πετύχουμε το στόχο μας: την παραπλάνηση και χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Ξαφνικά, μετά τις θηριωδίες που προκάλεσαν κάποιες ομάδες φανατικών, θυμήθηκαν όλοι πόσο επικίνδυνοι είναι οι Μουσουλμάνοι και πως οποιοδήποτε μουσουλμανικό κράτος αποτελεί θεμιτό στόχο για στρατιωτική επέμβαση. Όπως η Συρία.

Μη γελιέστε, ούτε τη δική μας κυβέρνηση την έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τη μνήμη του Γέροντα Παΐσιου, ούτε τους Αμερικάνους για την προστασία του μαρτυρικού λαού της Συρίας. Ο σκοπός σε κάθε περίπτωση είναι άλλος. Μπήκαμε ήδη στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα κι όμως φαίνεται να πισωγυρίζουμε στο Μεσαίωνα της Ιεράς Εξέτασης και των Σταυροφοριών.

Αγαπάτε Αλλήλους.

Μουσικό Διάλειμμα #24

Άνθρωποι – τι κάνατε;

Τον κλειδώσατε στο χρυσό Του κλουβί

στη θρησκεία σας Τον προσαρμόσατε

Αυτόν που αναστήθηκε από τον τάφο

Είναι ο θεός του τίποτα

αν μόνο αυτό καταλαβαίνετε.