Κρίμα…

Βαγγέλης Γιακουμάκης

Κρίμα είναι να χάνεται μια ζωή, ειδικά αυτή ενός νέου ανθρώπου. Ακόμα περισσότερο, όταν πρόκειται για αυτοκτονία. Στην εποχή της κρίσης έχουμε συνδέσει την αυτοκτονία με την απόγνωση ανθρώπων που βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο. Οι νέοι, όμως, φεύγουν. Αναζητούν την τύχη τους αλλού. Και υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι θα γυρίσουν. Όχι όμως ο Βαγγέλης.

Κρίμα είναι και για τους γονείς. Δεν υπάρχει τρόπος να παρηγορηθεί ένας γονιός που χάνει το παιδί του, τη στιγμή μάλιστα που αυτό θα ξεκινούσε τη δική του ζωή. Δεν υπάρχουν λόγια ικανά να γεμίσουν ένα τέτοιο κενό. Δεν υπάρχει τρόπος να φανταστεί κανείς τέτοιον εφιάλτη. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που το εύχονται αυτό σε άλλους ανθρώπους.

Κρίμα για την οικογένεια και τους φίλους. Πολλοί από αυτούς θα νιώθουν ότι έπρεπε να είχαν πει ή να είχαν κάνει κάτι παραπάνω για να προλάβουν το κακό. Για ορισμένους ίσως και να ισχύει. Κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά. Και αυτό είναι το χειρότερο βάρος.

Κρίμα είναι να εξαπλώνονται φαινόμενα στα σχολεία, τα οποία τα βλέπαμε παλιά μόνο σε αμερικάνικες ταινίες: συμμορίες, ληστείες και «σχολικός εκφοβισμός», όπως αποδίδεται το bullying. Τα παιδιά είναι παιδιά και αντιδρούν συχνά σαν αγέλη. Αυτός που ξεχωρίζει, αυτός που φαίνεται αδύναμος γίνεται στόχος πειραγμάτων και κοροϊδίας. Ξεχωρίζοντας τον διαφορετικό, η ομάδα συσφίγγει τους δεσμούς της, τα μέλη της επιβεβαιώνουν τα κοινά τους στοιχεία. Αυτό είναι κάτι το οποίο τα παιδιά έκαναν παντού και πάντα, δεν είναι κάτι νέο ή κάτι καλό, αλλά είναι ένας έμφυτος κοινωνικός μηχανισμός, όχι bullying. Το bullying είναι ένα βήμα παραπάνω, πιο στοχευμένο και πιο βάρβαρο. Θα κάνω μια παρένθεση εδώ.

Βλέποντας ταινίες και ρεπορτάζ που αναφέρονταν έμμεσα ή άμεσα στο bullying, είχα αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί στις ΗΠΑ αυτό φαίνεται σαν άλυτο πρόβλημα εδώ και δεκαετίες. Εκεί όπου το ζήτημα της προστασίας των παιδιών αντιμετωπίζεται σοβαρά και όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν δικαίωμα ακόμα και να σου πάρουν το παιδί, αν αποδειχθεί ότι το κακομεταχειρίζεσαι. Η μόνη λογική εξήγηση ήρθε, όταν διάβασα την περιβόητη ομιλία που αποδίδεται στον Bill Gates, που απευθυνόμενος υποτίθεται στα παιδιά ενός σχολείου τους έδωσε 11 κανόνες που δε διδάσκονται στην τάξη. Το συγκεκριμένο ανέκδοτο είναι απλώς μια φήμη. Στην πραγματικότητα οι κανόνες αυτοί προέρχονται από το βιβλίο κάποιου Charles Sykes που τιτλοφορείται «Η Αποβλάκωση των Παιδιών μας». Ο τελευταίος κανόνας λέει: «να είστε καλοί με τους «φύτουλες», γιατί κατά πάσα πιθανότητα ένας από αυτούς θα είναι τελικά το αφεντικό σας».

Οι φύτουλες, οι σπασίκλες ή (αμερικανιστί) οι nerds, είναι αυτοί οι οποίοι συνήθως γίνονται στόχοι κακομεταχείρισης από τα πιο εύσωμα, πιο κοινωνικά, αλλά όχι τόσο μελετηρά παιδιά. Πέρα από τα παιδιά οικογενειών με ιδιαιτερότητες, κάποια τα οποία έχουν ένα πρόβλημα, μια αναπηρία ή κάποιο άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό που τα κάνει να ξεχωρίζουν, οι συνηθέστεροι στόχοι του bullying είναι τα παιδιά που είναι εξυπνότερα, αλλά όχι κοινωνικά. Αντίθετα, τα «δημοφιλή» παιδιά είναι αυτά τα οποία είναι πιο εμφανίσιμα, οι αθλητές, οι μαζορέτες. Όλα τα υπόλοιπα παιδιά τους έχουν σαν πρότυπα και προσπαθούν να τους μοιάσουν.

Ωστόσο, αν τα «δημοφιλή» παιδιά δεν πετύχουν μετά το σχολείο να μπουν σε κάποια επαγγελματική ομάδα, ή να ακολουθήσουν κάποιο επάγγελμα που εκμεταλλεύεται την εμφάνισή τους, τότε οι ακαδημαϊκές και επαγγελματικές προοπτικές τους συνήθως είναι περιορισμένες. Από την άλλη, οι φύτουλες συνήθως διαπρέπουν στα πανεπιστήμια και συχνά γίνονται στελέχη, δικηγόροι, πολιτικοί ή επιχειρηματίες. Οι υπόλοιποι πέφτουν κάπου στο ενδιάμεσο.

Το bullying, λοιπόν, έχει δύο παρενέργειες: από τη μία ενισχύει στα παιδιά την ιδέα ότι πρέπει να μην ξεχωρίζουν από την ομάδα, να ακολουθούν τα πρότυπα του «ωραίου και της ωραίας» της τάξης και να εμπεδώσουν έτσι την ιδέα της «χρυσής μετριότητας». Από την άλλη, στα παιδιά που έχουν περισσότερες επαγγελματικές προοπτικές και πιθανότητες να διαπρέψουν, καλλιεργείται η αντικοινωνικότητα και η περιφρόνηση για τη μάζα.

Κομφορμισμός, ρηχότητα και έλλειψη κριτικής σκέψης από τη μία. Ελιτισμός, κόμπλεξ και εμπάθεια από την άλλη. Η πλειοψηφία μαθαίνει να ακολουθεί χωρίς να αμφισβητεί και η ελίτ να ηγείται χωρίς οίκτο. Η τέλεια κρεατομηχανή.

Κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι τελικά οι «παρενέργειες» αυτές ενδεχομένως να είναι τόσο ωφέλιμες για το σύστημα, ώστε να γίνονται αυτοσκοπός. Όλα αυτά, βέβαια, στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι τόσο δομημένα σε κανένα επίπεδο. Εδώ νομίζω ότι ισχύει απλά η λογική του «έλα μωρέ, παιδιά είναι».

Παιδί ήταν και ο Βαγγέλης, όμως. Νεαρός άντρας, έστω. Από την Κρήτη, όπου ο άντρας πρέπει να είναι λεβέντης. Ο Βαγγέλης ίσως δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις που έχουν στο μυαλό τους κάποιοι συντοπίτες του. Ίσως να ήταν πιο συνεσταλμένος απ’ όσο «πρέπει». Ίσως και να ήταν γκέι. Καμία σημασία δεν έχει αυτό. Σημασία έχει ότι ξεχώριζε με τον «λάθος» τρόπο. Σημασία έχει ότι κάποιοι πίστευαν ότι υπήρχε κάτι «λάθος» σε αυτόν.

Κρίμα και για αυτά τα παιδιά. Μπορεί να σας ξενίζει αυτό, αλλά είναι η άβολη αλήθεια. Είναι κρίμα και για αυτούς που υπέβαλλαν τον Βαγγέλη σε αυτά τα βασανιστήρια, γιατί μέσα στο μυαλό τους αυτό επιβεβαίωνε τη δική τους ανωτερότητα. Τα παιδιά που εξασκούν το bullying, οι «νταήδες» που λέμε εδώ καμιά φορά, είναι σχεδόν πάντοτε και οι ίδιοι θύματα ενδοοικογενειακής βίας και καταπίεσης. Ο πατέρας που «εντυπώνει» με το ζωνάρι στο γιό του την ιδέα του άντρα του σκληρού που δεν κλαίει και που, Θεός φυλάξοι, δεν είναι με τίποτα γκέι, διαπράττει ένα έγκλημα που είναι, πιθανόν, κληρονομικό. Το ίδιο ενδεχομένως δίδαξε και ο δικός του πατέρας σε αυτόν, με τον ίδιο «παιδαγωγικό» τρόπο. Ο φαύλος κύκλος της βίας πρέπει κάποτε να σπάσει.

Ο δράστης του bullying μισεί, καταρχήν, τον εαυτό του. Ο στόχος του συχνά αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζει ο ίδιος πάνω του σαν αδυναμίες. Δέρνοντας  τον αδύναμο, ο δράστης νιώθει δυνατός. Βασανίζοντας τον φοβισμένο, απωθεί το δικό του φόβο. Διαπομπεύοντας τον ομοφυλόφιλο, ο νταής μπορεί να κρύβει την δική του καταπιεσμένη φύση, η οποία του έχουν μάθει πως είναι ό,τι το χειρότερο πάνω στη Γη. Όσο δύσκολο και αν είναι να  το δεχτούμε, ο θύτης είναι και αυτός ένα θύμα. Κανένα παιδί δε γεννιέται έχοντας το μίσος μέσα του.

Στην περίπτωση νεαρών ενηλίκων, όπως οι συμφοιτητές του Βαγγέλη, η ζημιά έχει ήδη γίνει και είναι δύσκολο να επανορθωθεί. Στις ηλικίες αυτές επιβάλλεται  η ποινικοποίηση του bullying και σε δεύτερο βαθμό η προσπάθεια αναμόρφωσης. Στα σχολεία, όμως, πρέπει να προέχει η πρόληψη και η έγκαιρη αντιμετώπιση του φαινομένου. Στο κάτω-κάτω μιλάμε όντως για παιδιά, τα οποία δεν έχουν πλήρη συναίσθηση των πράξεών τους και έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταλάβουν και να αλλάξουν.

Το μεγαλύτερο κρίμα, όμως, είναι για εκείνους που εξαπολύουν το ίδιο μίσος εναντίον αυτών που διαπράττουν το bullying. Και αυτό επειδή μιλάμε για ανθρώπους που έχουν ευαισθησίες και κάποια λογική, τα οποία πνίγονται μέσα στην οργή. Αν το bullying, το μίσος και η βία είναι ασθένειες (και κατά κάποιον τρόπο είναι), τότε είναι προφανές ότι δε βοηθάμε κανέναν νοσώντας και οι ίδιοι.

Αν τα θεωρείτε όλα αυτά υπερβολικά, ίσως να μην έχει πέσει  στην αντίληψή σας μια αισχρή ανάρτηση στο blog «to-fresko», στην οποία κάποιος αχαρακτήριστος έβαλε μια φωτογραφία του Βαγγέλη Γιακουμάκη με τίτλο «ΚΑΛΟ ΨΟΦΟ ΒΑΓΓΕΛΑΚΗ!» και μια προσβλητική λεζάντα από κάτω. Το χειρότερο, όμως, είναι τα σχόλια. Πέρα από τις λίγες φωνές λογικής που προφανώς καταλογούσαν αυτά που πρέπει σε μια ανάρτηση αυτού του είδους, τα υπόλοιπα σχόλια, υπέρ και κατά, είναι μια πραγματική γκαλερί παραληρηματικού μίσους. Από προσωπικές ευχές για καρκίνο σε όποιον αγαπάει ο δημιουργός της ανάρτησης (λες και φταίνε όλοι οι γύρω του) μέχρι αναθέματα σε ολόκληρη την Κρήτη που είναι «η ντροπή της Ελλάδας». Αν αντέχετε, σας προκαλώ να ρίξετε μια ματιά εδώ.

Η ίδια δεινή κοινωνικοοικονομική κατάσταση,  η οποία διογκώνει φαινόμενα όπως το bullying και ο ρατσισμός έχει γεμίσει με τέτοια οργή τους ανθρώπους που είναι δύσκολο πλέον να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο δράστης και ποιος ο πολέμιός του. Όταν διακατέχονται όλοι από το ίδιο μίσος, παύει πια να έχει σημασία ποιος έχει δίκιο. Είναι σαν δυο σκυλιά που προσπαθεί το ένα να πιάσει το λαρύγγι του άλλου. Και σε αυτές τις περιπτώσεις υπερισχύει συνήθως το πιο δυνατό.

Κρίμα. Γιατί το μίσος και η βία δεν αντιμετωπίζονται με περισσότερο μίσος και βία. Και δεν είναι αυτός ο τρόπος για να αποτρέψουμε μια ακόμα τραγωδία σαν αυτή του Βαγγέλη.

Μουσικό Διάλειμμα #59

Advertisements

Το στοίχειωμα των Καιρών

Το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων

«Κοίτα, Εμπενίζερ, έρχεται η ανάπτυξη!»

«απονενοημένο διάβημα»: 268. Από όλους τους όρους αναζήτησης που έχουν οδηγήσει κάποιον στο blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο πιο δημοφιλής. Αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. «Δημοφιλής»…

«απονενοημένο»: 123. Σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

«απονενοημένο διαβημα»: 28. Με τόνο ή χωρίς.

«απονενοημενο διαβημα»: 27, Σχεδόν κάθε μέρα. Ένα ή δύο «hits».

«απονενοημενο»: 18. To blog μου στοίχειωσε.

Το άρθρο που έκανε τη «ζημιά» ήταν το ομώνυμο Απονενοημένο Διάβημα, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην αυτοκτονία-διαμαρτυρία του 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα τον Απρίλη του 2012. Όπως έγραφα κι εκεί, «απονενοημένο διάβημα» σημαίνει «απεγνωσμένη διαμαρτυρία».

«απενενοημενο διαβημα»: 6. Έστω κι ανορθόγραφα.

«απονενοημενο διάβημα»: 4. Πάνω από 500 αναζητήσεις συνολικά μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Κάποιος, σχεδόν κάθε μέρα, έψαξε στο Internet να μάθει τι σημαίνει αυτή η έκφραση και κατέληξε στους «Καιρούς». Πόσοι άλλοι, άραγε, βρήκαν την απάντηση σε λεξικά ή σε άλλα ιστολόγια; Σίγουρα χιλιάδες.

Και αυτό σημαίνει πως χιλιάδες άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν. Να μάθουν τι σημαίνει. Να μάθουν τι συμβαίνει. Σε πείσμα του κουκουλώματος που επιβάλλουν τα «ανεξάρτητα» ιδιωτικά κανάλια, τα οποία σπανίως αναφέρονται στις αυτοκτονίες και όταν το κάνουν προωθούν τη γραμμή του μεμονωμένου περιστατικού ή της απαξίωσης του εκάστοτε αυτόχειρα. Ίσως να τα έφαγε στα χαρτιά, ίσως να του τα έφαγαν τα παιδιά του. Ίσως να είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ίσως να ήταν περιθωριακός, όπως αυτοί που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Έτσι λένε στα ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι σταδιακά όλη η χώρα περιθωριοποιείται, το ότι τα ψυχικά νοσήματα αυξάνουν γεωμετρικά, το ότι  καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια σαρώνουν ολοένα και νεότερους ανθρώπους, το ότι οι άνεργοι και οι άστεγοι αυξάνονται καθημερινά είναι πράγματα που σπανίως αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων.

«Τι σε έπιασε, άνθρωπε, παραμονιάτικα και θες να μας μαυρίσεις την ψυχή με τις αυτοκτονίες;» θα αναρωτηθείτε δικαίως. Υπάρχει λόγος. Σας γράφω για το στοίχειωμα αυτό παραμονή Πρωτοχρονιάς γιατί είναι το φάντασμα της χρονιάς που πέρασε, της προηγούμενης από αυτήν και της πρόπροηγούμενης, από τότε που ξεκίνησε αυτή η κρίση και η απελπισία που τη συνοδεύει. Το φάντασμα δε θέλει να μας τρομάξει (μόνο), αλλά να μας ξυπνήσει σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ την ημέρα των Χριστουγέννων.

Να μας ξυπνήσει για να δούμε το 2014 με άλλο μάτι. Όταν περάσουν οι γιορτές και χωνέψουμε (όσοι από εμάς φάγαμε) πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητά μας δεν είναι χαρούμενη, σαν εκείνη του ήρωα του Ντίκενς, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα και άρχισε να μοιράζει δώρα και γαλοπούλες. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερη σε βάθος χρόνου και σίγουρα δεν αναφέρομαι στα όνειρα θερινής νυκτός τα οποία «πουλάει» ο θίασος που περνιέται για κυβέρνηση.

Το θετικό από τη συνεχιζόμενη τραγωδία, είναι ότι ξαναβρίσκουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι την κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη των συντεχνιών, την «ομερτά» μπροστά σε παρανομίες και αδικίες που διέπρατταν συνάδελφοι, τη συνενοχή. Μιλώ για την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που περνούν δύσκολες εποχές, όλοι μαζί.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος, ούτε να δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει τις περικοπές από εκεί που την παίρνει. Η ύπαρξή της είναι επιβεβλημένη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από τη συνείδηση του ρόλου της και από τη συνειδητοποίηση της απουσίας του κράτους.

Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτή η πολιτική είναι δίκαιη, σωστή ή αποτελεσματική. Γιατί αν ήταν δε θα θρηνούσαμε τόσα θύματα.

Ας μην ευχηθούμε, λοιπόν, να είναι καλό το 2014. Καλύτερα να το κάνουμε εμείς έτσι.

 

Μουσικό Διάλειμμα #49

Απονενοημένο Διάβημα

Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει αυτή η έκφραση; «Απονενοημένο διάβημα». Τη χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δημοσιογράφοι, γιατί ακούγεται εντυπωσιακή, είναι πιο «πιασάρικη» από την «απλή» αυτοκτονία. Έχει όμως διαφορά, έστω κι αν φτασμένοι δημοσιογράφοι, όπως η Έλενα Ακρίτα, δεν την καταλαβαίνουν. Ή δεν θέλουν να την καταλάβουν.

Ναι, πράγματι «η πλατεία Συντάγματος δεν κάνει πιο τραγική μια αυτοκτονία». Την κάνει όμως συμβολική. Και δεν υπάρχει κανένας, πιστεύω, που να αμφισβητεί το ρόλο του συμβολισμού στην πολιτική. Γιατί δε χωρά αμφιβολία ότι η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν πολιτική πράξη.

Ίσως να μη γνωρίζετε ή να έχετε ξεχάσει ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ξεκίνησε με έναν αυτοπυρπολισμό στην Τυνησία. Αλλά είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν ξεχάσει όσοι φοβούνται κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.

Και για αυτό το λόγο θλιβερά υποκείμενα, όπως ο Μπεγλίτης και ο Κουκουλόπουλος, έσπευσαν να πράξουν όπως έχουν μάθει να πράττουν στο βούρκο της πολιτικής που τους ανέδειξε, πετώντας λάσπη στον αντίπαλο και αποφεύγοντας οποιαδήποτε ευθύνη, έστω και έμμεση.

Ο πρώτος σε μια δήλωση-ρεσιτάλ ασέβειας και απανθρωπιάς έσπευσε να διαχωρίσει την αυτοκτονία από την οικονομική κρίση, υπονοώντας ότι μπορεί ο ίδιος ο αυτόχειρας να… «έφαγε τα λεφτά του» ή ακόμα και να «τα έφαγαν» τα παιδιά του!

Ούτε καν αναφέρει ως πιθανότητα, έστω για τους τύπους, ότι μπορεί να ατύχησε στη ζωή του, ότι μπορεί να μη του έφθαναν τα λεφτά. Φυσικά, τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να υπάρχει στο μυαλό ενός Έλληνα πολιτικού. Που έχει συνδέσει άρρηκτα τις λέξεις «λεφτά» και «τρώω». Όχι «βγάζω», όχι «αγωνίζομαι», όχι «κοπιάζω», όχι «θυσιάζω». Μόνο «τρώω». Γιατί ποιος βουλευτής, άραγε, έδινε στο κράτος τα χρήματά του επί 35 χρόνια για να πάρει σύνταξη;

Οι συντάξεις των εργαζομένων, Μπεγλίτη, Κουκουλόπουλε, Πάγκαλε και λοιποί, είναι πληρωμένες με τα λεφτά ΤΟΥΣ. Και τις κόψατε. Κοινώς, διαπράξατε κακοδιαχείριση και κλοπή. Οι δικές σας «αποζημιώσεις» και συντάξεις με τα λεφτά ΜΑΣ. Και αυτές ίσα που τις ακουμπήσατε.

Ας υποθέσω, όμως, ότι έχετε δίκιο «κύριοι» και ότι ο άνθρωπος αυτός πράγματι σκόρπισε τα λεφτά του. Είχε τέτοια μανία με την υστεροφημία του που θέλησε να το διατυμπανίσει σε όλον τον κόσμο; Ας υποθέσω ότι «τα έφαγαν» τα παιδιά του. Είστε τόσο αναίσθητοι που βγαίνετε στο πανελλήνιο να τα κατηγορήσετε προτού καλά-καλά κρυώσει το πτώμα του πατέρα τους;

Ακόμα και δίκιο να είχατε, το μόνο που καταφέρατε είναι να αποδείξετε πόσο πωρωμένοι και μικρόψυχοι είστε. Προκειμένου να εξυπηρετήσετε τις πολιτικές σας σκοπιμότητες δε σεβαστήκατε ούτε το νεκρό, ούτε την οικογένειά του.

Όταν ένας άνθρωπος, είτε λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, είτε λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας και ισχυρού αισθήματος ενοχής ή απόγνωσης φτάσει στο σημείο να πάρει την ίδια του τη ζωή το κάνει συνήθως μόνος του, στο σπίτι, στη δουλειά ή σε ένα απομακρυσμένο σημείο. Μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, από ανθρώπους που μπορεί να τον εμποδίσουν ή να τον λυπηθούν.

Απονενοημένο διάβημα σημαίνει απεγνωσμένη διαμαρτυρία. Και τη διαμαρτυρία την κάνεις δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων. Εκεί που δεν μπορεί να σε αγνοήσει κανείς, γιατί δεν ντρέπεσαι για την πράξη σου, αλλά θέλεις να της δώσεις νόημα, να ταρακουνήσεις τον κόσμο. Να γίνεις σύμβολο, έστω και νεκρός.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί συγκινήθηκε ο κόσμος. Όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι του είναι πιο εύκολο να κάνεις πως δεν το άκουσες, να το θάψεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, στη μικρή σου, προσωπική αυλή που κρύβεις ό,τι σε θλίβει και σε προβληματίζει. Είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.

Όταν ο αυτόχειρας το κάνει σε κοινή θέα και μάλιστα σε χώρο με πολιτική σημασία, δεν μπορείς να το αγνοήσεις, ξέρεις ότι το έπραξε γιατί ήθελε να σου στείλει ένα μήνυμα. Εξάλλου το σημείωμα που άφησε πίσω του δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί κάποιοι άφησαν λουλούδια και κεριά κάτω από το δέντρο. Δεν είναι επειδή δε νοιάστηκαν για  τους άλλους 1700 ή 3000. Είναι επειδή αισθάνθηκαν μια ανάγκη, σαν άνθρωποι, την οποία αδυνατούν να κατανοήσουν οι πολιτικοί. Είναι γιατί στο σημείο εκείνο τίμησαν και όλους τους άλλους που δεν μπορούσαν να τιμήσουν αυτά τα δύο χρόνια. Που να αφήσουν τα λουλούδια; Σε σπίτια, σε γραφεία, σε γκρεμούς;

Το απονενοημένο διάβημα που το αναφέρατε και σεις, κ. Μπεγλίτη, στεγνά και μηχανικά όπως βγάζετε τον κενό σας πολιτικό λόγο, χωρίς να συνειδητοποιείτε το νόημα των λέξεων, είναι η ύστατη μορφή διαμαρτυρίας. Δεν χωρούν ψέματα μπροστά στο θάνατο.

Στέκεστε, λέει, με σεβασμό μπροστά στο γεγονός. Χρειάζεται, λέει, σιωπή. Ούτε σεβαστήκατε, ούτε σωπάσατε όταν έπρεπε. Έχετε χάσει λοιπόν και το σεβασμό και τη σιωπή μας.

Μουσικό Διάλειμμα #10

Χθες ήταν και η επέτειος της αυτοκτονίας του Kurt Cobain των Nirvana. Αφιερώνω, λοιπόν, το «Heart Shaped Box» στους υπέροχους ανθρώπους με τη ζεστή καρδιά που μας κυβερνούν και «στέκονται με σεβασμό» πάνω από τα πτώματά μας, όπως ο δολοφόνος θαυμάζει το έργο του.