Καρκίνος


Ευρωπαίος Υπουργός Υγείας 21ου αιώνα

Κόλλησα πάλι. Θα περίμενε κανείς να γράψω για κάτι πιο επίκαιρο, για την απειλή πολέμου στην Ουκρανία, για το «ποτάμι» του Σ. Θεοδωράκη, κάτι πιο φρέσκο, τελοσπάντων.

Έλα, όμως, που κάθε φορά που κάθομαι να σκεφτώ μου έρχεται στο νου αυτή η ηλίθια φάτσα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πλασάριζε ελληνολαγνεία σε έντυπη μορφή με το κιλό, ενώ αποστρεφόταν μετά βδελυγμίας τη Νέα Δημοκρατία. Και σήμερα; Είναι Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση του πρώην μισητού του κόμματος και βγάζει αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έλα που διαβάζοντας τη δήλωσή του, όχι σε κάποιο εγχώριο μέσο αλλά στην Washington Post παρακαλώ, ένοιωσα να πνίγομαι, να με πιάνει δύσπνοια κυριολεκτικά. Δεν μπορούσα καν να σχολιάσω στην αρχή, πόσω μάλλον να γράψω χωρίς να καταλήξει το κείμενο σε μια σειρά από βρισιές.

Τα επείγοντα περιστατικά αντιμετωπίζονται ακόμα στα δημόσια νοσοκομεία, είπε, ανεξάρτητα από το αν είναι ασφαλισμένος ο ασθενής ή όχι. «Όμως, ασθένειες όπως ο καρκίνος δε θεωρούνται επείγουσες εκτός αν είσαι σε τελικό στάδιο.»

Απέφυγα επιμελώς να αναφερθώ σε αυτή τη δήλωση, αλλά δε γίνεται, σκοντάφτω νοερά πάνω στο βουναλάκι που προσπάθησα να χώσω κάτω από το χαλί. Το χρωστώ στους ανθρώπους μου που έχω χάσει, σε αυτούς που το πάλεψαν και το παλεύουν και περισσότερο ακόμα στους αγνώστους που χάνονται και θα χαθούν, επειδή ένας αχρείος τηλεπωλητής τους στερεί το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Δυστυχώς ο καρκίνος, μαζί με τις καρδιοπάθειες και τα εγκεφαλικά, είναι η μάστιγα της εποχής. Θα δυσκολευτεί κανείς να βρει κάποιον που δεν έχει χάσει κοντινό του πρόσωπο από αυτή την ασθένεια. Και όπως ξέρουμε όλοι, το τελικό στάδιο του καρκίνου έχει μία μόνο κατάληξη.

Τι λέει, ουσιαστικά, ο αξιότιμος Υπουργός Υγείας; Πως αν δεν πεθαίνει ο ανασφάλιστος, δεν του καλύπτει τη θεραπεία το κράτος. Σε μια χώρα όπου το ποσοστό ανεργίας φλερτάρει με το 30% και οι μακροχρόνια άνεργοι αυξάνονται συνεχώς, η ούτως ή άλλως απάνθρωπη αυτή πρακτική γίνεται δολοφονική.

Ίσως κ. Υπουργέ να σας παρεξήγησα. Ίσως να μη γνωρίζετε τι είναι ο καρκίνος και πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη της αντιμετώπισής του. Θα σας το εξηγήσω:

Καρκίνος είναι μια πάθηση κατά την οποία μεταλλαγμένα, καρκινικά κύτταρα που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Για κάποιο λόγο οι μηχανισμοί του οργανισμού μας αδυνατούν να τα εξοντώσουν, όπως γίνεται κανονικά, και αυτά αρχίζουν να συσσωρεύονται και να σχηματίζουν έναν όγκο. Ο μόνος λόγος ύπαρξης των κυττάρων αυτών είναι να αναπαράγονται εις βάρος όλων: της λειτουργίας που όφειλαν να εκτελούν, των γειτονικών τους υγιών κυττάρων και, τελικά, του ίδιου του οργανισμού που τα γέννησε και τα φιλοξενεί. Ο όγκος μεγαλώνει, ο καρκίνος εξαπλώνεται και σε άλλα όργανα και τελικά ο οργανισμός παραλύει και πεθαίνει. Μαζί με αυτόν και ο καρκίνος που τον κατέστρεψε.

Δεν υπάρχει θέμα «μη επείγουσας» ασθένειας. Αν έχεις καρκίνο και δεν τον αντιμετωπίσεις, πεθαίνεις. Αν περιμένεις το τελικό στάδιο είναι ήδη αργά.

Γιατί να μπείτε στον κόπο και στα έξοδα τότε κ. Υπουργέ; Γιατί δε νομιμοποιείτε απλά την ευθανασία; Να ορίσετε μια μέρα της εβδομάδας κατά την οποία μπορούν να έρχονται οι καρκινοπαθείς για να τους βγάζετε από τη μιζέρια τους. Και γιατί να περιορίζεστε; Μπορείτε να ανοίξετε αυτή την υπηρεσία και σε άλλες περιττές για το κράτος ομάδες, όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι άνεργοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ομοφυλόφιλοι και οι μετανάστες.

Ξέρετε, επειδή ο κ. Γεωργιάδης είναι γραφικός έχουμε συνηθίσει να τον παίρνουμε στο ψιλό, να τον λέμε «Μπουμπούκο» ή «Άδωνι» περιπαικτικά και να μην του δίνουμε σημασία. Ωστόσο, αν εξαρτάται η ζωή και η υγεία σου από αυτόν, τότε το θέμα παύει να είναι αστείο.

Ίσως το μόνο αστείο της υπόθεσης είναι η διάψευση από τον ίδιο του δημοσιεύματος της Washington Post, όταν έγινε σάλος στο Διαδίκτυο με τη δήλωσή του. Περίμενα πώς και πώς να ακολουθήσει και η απειλή της μήνυσης, αλλά φαίνεται ότι ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι τόσο σκληρός όσο στάθηκε ο κ. Δένδιας απέναντι στη βρετανική Guardian.

Μαζί με τη διάψευση ήρθε και ο ισχυρισμός ότι απλά αναφερόταν στο σημερινό σύστημα ως έχει και ότι αυτό θα βελτιωθεί από το νέο ΠΕΔΥ. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί πώς θα γίνει αυτό τη στιγμή που περικόπτονται συνεχώς τα κονδύλια για την Υγεία και οι 2.300 γιατροί του ΠΕΔΥ προφανώς δεν αρκούν για να καλυφθεί όλη η χώρα.

Φυσικά, δεν προκάλεσε μόνος του ο Γεωργιάδης αυτό το χάος. Οι καρκινοπαθείς πληρώνουν με τις ζωές τους εδώ και χρόνια τα πειράματα και τις αλχημείες των προκατόχων του με τις συνταγογραφήσεις, τις οφειλές των ταμείων και τα γενόσημα, που είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται μοιραίες ελλείψεις φαρμάκων. Και εδώ το «μοιραίες» δεν είναι απλό σχήμα λόγου.

Ο ισχυρισμός, όμως, ότι το σύστημα καλύπτει αυτή τη στιγμή τους ανασφάλιστους πολίτες έστω και όταν κινδυνεύει η ζωή τους είναι ολότελα ψευδής. Η αλήθεια, όπως την εκθέτει το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο, είναι πως όσοι επιχειρήσουν να νοσηλευτούν όντας ανασφάλιστοι θα αντιμετωπίσουν ένα τείχος γραφειοκρατίας. Στην καλύτερη περίπτωση θα αναγκαστούν να εγγυηθούν ότι θα καλύψουν όλα τα έξοδα. Αν δεν μπορέσουν, οι οφειλές μεταφέρονται στην εφορία με άμεση συνέπεια να συλληφθούν αργότερα για χρέη προς το Δημόσιο.

Δεν περιθάλπετε δωρεάν κανέναν, κ. Υπουργέ. Υποθηκεύετε ανθρώπους.

Όσο και να θέλετε να κρυφτείτε πίσω από τις δικαιολογίες και τις διαψεύσεις, όμως, δεν μπορείτε. Όταν σας έθεσε ο κ. Παπαδάκης την περίπτωση της σύλληψης 80χρονης με Αλτσχάιμερ και τριπλό μπάι-πας για χρέη προς το Δημόσιο, το βασικό επιχείρημά σας ήταν «Τι θέλετε κύριε Παπαδάκη, να… μην κυνηγάει το κράτος αυτούς που του χρωστάνε;»

Μου θύμισε πολύ έντονα την επιχειρηματολογία του πρώην και νυν ομόσταβλού σας κ. Βορίδη, που επικροτούσε την κατάσχεση κατοικίας πολύτεκνου για χρέος 2.000 Ευρώ, αλλά ταυτόχρονα υποστήριζε ότι το πρόβλημα της χώρας δε θα λυνόταν με την αντίστοιχη διεκδίκηση των οφειλών 500 μεγαλοφειλετών.

Δεν είναι ποτέ τυχαία η επιλογή ασυνείδητων ανθρώπων, χωρίς ίχνος αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι για μια καρέκλα να προσχωρήσουν εν μία νυκτί εκεί όπου προηγουμένως έφτυναν για να κάνουν τέτοιες δηλώσεις και να (φαίνεται ότι) λαμβάνουν τέτοιες αποφάσεις. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τον εαυτό τους και τους σκοπούς όσων τους χρησιμοποιούν για να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους.

Με άλλα λόγια ζουν, δρουν και πολλαπλασιάζονται εις βάρος όλων των άλλων. Κάτι σαν τον καρκίνο.

Μουσικό Διάλειμμα #51

Advertisements

Εικονική Πραγματικότητα

Μια αγαπημένη φίλη σχολίασε πρόσφατα στο Facebook ότι αυτό που ζούμε μοιάζει με καλοστημένο videogame. Συμφωνώ, εν μέρει. Τα videogames τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου απόδραση από την καθημερινότητα. Στα περισσότερα από αυτά ο ήρωας/πρωταγωνιστής δρα, αγωνίζεται, μάχεται για ένα σκοπό. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κλειστή «πίστα», όπως στα παλιότερα παιχνίδια ή σε μια ρεαλιστική απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου, όπως στα πιο σύγχρονα.

Οι εχθροί είναι ξεκάθαροι. Ο στόχος είναι σαφής. Ο ήρωας (συνήθως) ανταμείβεται στο τέλος. Ο παίκτης αν είναι αρκετά γρήγορος, ικανός ή αναλυτικός (ανάλογα με το είδος παιχνιδιού) τελικά θα θριαμβεύσει. Το κακό θα συντριβεί.

Αυτό το καλοστημένο videogame που ζούμε καθημερινά είναι εντελώς ανάποδο. Οι χειρότεροι εχθροί είναι αυτοί που προσποιούνται πως εκπροσωπούν το δίκαιο. Οι στόχοι βρίσκονται παντού και πουθενά. Ο παίκτης τιμωρείται αν είναι ικανός, έντιμος και ευσυνείδητος. Το κακό θριαμβεύει.

Η εικονική πραγματικότητα που δομείται γύρω μας, μέρα με τη μέρα αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα εφιαλτικά σενάρια του «1984» του Όργουελ και του «V for Vendetta» του Μουρ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι όσο η τεχνολογία προοδεύει και οι καθαυτό εικονικοί κόσμοι του Internet και των videogames μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο αληθοφανείς, τόσο ο πραγματικός κόσμος γίνεται όλο και πιο ψεύτικος και παράλογος.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά αναλύσεις επί αναλύσεων για τους φοβερούς κινδύνους που κρύβουν οι εικονικοί κόσμοι, ενώ η ύπουλη διάβρωση καθετί πραγματικού περνά απαρατήρητη.

Μιλούν συνεχώς για τους, υπαρκτούς βεβαίως, κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά στην κατάχρηση του Internet. Κανείς δεν μιλά για τη συστηματική καταστροφή των αξιών βάσει των οποίων θα έπρεπε να ανατρέφονται.

Χθες στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν δακρυγόνα εναντίον μαθητών. Την περασμένη Κυριακή εναντίον 90χρονων αγωνιστών και πολιτών κάθε ηλικίας που πήγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Κανείς δεν μιλά για τη βία αυτή, ούτε για την ψυχολογική βία που υπόκεινται όλοι καθημερινά.

Η εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν δεν αναγνωρίζει ότι στις 12/02 έλαβε χώρα ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γνωρίσει η γενιά μας, παρά μόνο ότι ορισμένοι εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι, οπορτουνιστές ή απλά εξαγριωμένοι έκαψαν πολλά κτήρια στην Αθήνα.

Στην εικονική μας πραγματικότητα η τηλεόραση προβάλλει μόνο όποια μέρη των γεγονότων βολεύουν τους καναλάρχες και αυτούς με τους οποίους συμμαχούν ανά πάσα στιγμή, είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον. Και αυτό αποκαλείται «ενημέρωση».

Με αφορμή τα επεισόδια αυτά, προωθείται πλέον νομοθεσία η οποία θα θέτει περιορισμούς στις διαδηλώσεις, ώστε να μην «παρακωλύεται η κυκλοφορία στο κέντρο». Όπως καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο ώστε να «προστατευτεί η δημόσια περιουσία των πανεπιστημίων». Και όχι επειδή η αστυνομία αδυνατούσε να συνεργαστεί με τους πρυτάνεις ώστε να συλληφθούν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Παρόλα αυτά, είχε γίνει επίσημη καταγγελία στις Αρχές ότι από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου η Νομική είχε μετατραπεί σε βιοτεχνία παραγωγής μολότοφ. Πού ήταν η αστυνομία; Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο την εμπόδισε αυτή τη φορά;

Στην εικονική μας πραγματικότητα η αστυνομία δεν προστατεύει τον πολίτη, όπως οφείλει, όταν εξασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο του δικαίωμα να διαμαρτύρεται ειρηνικά. Τον ψεκάζει με δακρυγόνα και αφήνει τον κουκουλοφόρο να καίει ανενόχλητος. Δεν προστατεύει, τελικά, ούτε το «άστυ», την πόλη, αλλά ούτε και το νόμο.

Και όλα αυτά γίνονται για να ψηφιστούν άρον-άρον μέτρα τα οποία όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την ύφεση, αλλά περιγράφονταν και σε ένα κακομεταφρασμένο κείμενο από το οποίο έλλειπαν βασικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, η βουλευτής Λούκα Κατσέλη, η οποία είχε ψηφίσει μάλιστα το πρώτο Μνημόνιο, κατέθεσε στοιχεία που παρουσίαζαν πρωτογενές πλεόνασμα για την οικονομία μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να αντέξουμε και τη χρεωκοπία.

Φυσικά, τέθηκε για μία ακόμα φορά θέμα «κομματικής πειθαρχίας» με αποτέλεσμα οι διαφωνούντες βουλευτές να διαγραφούν από το κόμμα τους. Η λέξη «βουλευτής», παρεμπιπτόντως, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «βουλεύω» που σημαίνει «σκέπτομαι, αποφασίζω».

Δεν διαγράφηκαν οι βουλευτές που κάθονταν στο καφενείο της Βουλής και έβλεπαν μπάλα την ώρα που συζητούνταν το πιο σημαντικό έγγραφο που θα εγκρίνουν ποτέ στη μίζερη ζωή τους. ‘Οχι. Διαγράφηκαν όσοι εξέφρασαν άποψη για αυτό.

Στην εικονική μας Δημοκρατία είναι αποδεκτό οι βουλευτές να ψηφίζουν τυφλά ό,τι πει ο Αρχηγός, αντί για εκείνο που τους υπαγορεύει η πολιτική τους σκέψη και συνείδηση. Είναι, με μία λέξη, ακόλουθοι.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται από μια συγκυβέρνηση, η οποία δεν είναι συγκυβέρνηση, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά στήριξη. «Οι απόψεις δεν είναι πουκάμισα για να τα αλλάζεις». Είπε ο Αντωνάκης μας.

Παρόλα αυτά, μέσα σε διάστημα τριών μηνών, έστειλε ενυπόγραφη δέσμευση στην τρόικα, όπως είχε αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει και πρόσταξε τους ακόλουθούς του να ψηφίσουν το Μνημόνιο 2, όπως είχε επίσης αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει.

Δέχθηκε, επίσης, την προσχώρηση δύο «μεγάλων» πολιτικών προσωπικοτήτων από το ΛΑ.Ο.Σ., ένας εκ των οποίων προ διετίας είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας ότι θα πήγαινε ποτέ στη Ν.Δ. του Σαμαρά για «να πει ναι στους μετανάστες και στην Τουρκία». Γιατί προφανώς περίμενε πρώτα να πει «ναι» και στο νέο Μνημόνιο.

Αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα αποτελεί διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημά της το «Λεφτά υπάρχουν» αποκλείοντας προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ ήδη δύο μήνες μετά τις εκλογές, ο Γ. Παπανδρέου είχε πραγματοποιήσει επαφές με τον Στρος Καν.

Στη συνέχεια κατέρριψε μία προς μία όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ψηφίζοντας μια απαράδεκτη δανειακή σύμβαση με δυσμενείς όρους, όπως ομολόγησε –κατόπιν εορτής– ακόμα και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη χώρα μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκε, εκτός από την επιβολή άδικων χαρατσιών και φόρων.

Όλο αυτό το έργο, ο υπερήφανος πρωθυπουργός το συνόψισε λέγοντας ότι «έκαναν λάθη, αλλά πέτυχαν πολλά» και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε ως αποστολή απλά να ψηφίσει μια ακόμα χειρότερη δανειακή σύμβαση από την προηγούμενη, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση.

Και επιμένετε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αποδεκτά; Επιμένετε ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας και ότι οι κατάπτυστοι αυτοί σαλτιμπάγκοι, που δεν έχουν ίχνος τιμής και αξιοπρέπειας, μπορούν και θέλουν να μας σώσουν;

Επιμένετε ότι έχουμε Δημοκρατία και ότι το Σύνταγμα δεν έχει γίνει κουρέλι;

Επιμένετε ότι δε ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Μουσικό Διάλειμμα #4

Η ζωή δεν είναι videogame, ούτε πρέπει να γίνει. Παρόλα αυτά, στα videogames κρύβονται ενίοτε και αλήθειες για τη ζωή. Μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ενός αξέχαστου ήρωα παιχνιδιού γουέστερν είναι η εξής: «Όσο υπάρχουν όπλα και χρήμα, δε θα υπάρξει ελευθερία.» Σας αφήνω με ένα λυπημένο, αλλά όμορφο τραγούδι.