Καρκίνος


Ευρωπαίος Υπουργός Υγείας 21ου αιώνα

Κόλλησα πάλι. Θα περίμενε κανείς να γράψω για κάτι πιο επίκαιρο, για την απειλή πολέμου στην Ουκρανία, για το «ποτάμι» του Σ. Θεοδωράκη, κάτι πιο φρέσκο, τελοσπάντων.

Έλα, όμως, που κάθε φορά που κάθομαι να σκεφτώ μου έρχεται στο νου αυτή η ηλίθια φάτσα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πλασάριζε ελληνολαγνεία σε έντυπη μορφή με το κιλό, ενώ αποστρεφόταν μετά βδελυγμίας τη Νέα Δημοκρατία. Και σήμερα; Είναι Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση του πρώην μισητού του κόμματος και βγάζει αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έλα που διαβάζοντας τη δήλωσή του, όχι σε κάποιο εγχώριο μέσο αλλά στην Washington Post παρακαλώ, ένοιωσα να πνίγομαι, να με πιάνει δύσπνοια κυριολεκτικά. Δεν μπορούσα καν να σχολιάσω στην αρχή, πόσω μάλλον να γράψω χωρίς να καταλήξει το κείμενο σε μια σειρά από βρισιές.

Τα επείγοντα περιστατικά αντιμετωπίζονται ακόμα στα δημόσια νοσοκομεία, είπε, ανεξάρτητα από το αν είναι ασφαλισμένος ο ασθενής ή όχι. «Όμως, ασθένειες όπως ο καρκίνος δε θεωρούνται επείγουσες εκτός αν είσαι σε τελικό στάδιο.»

Απέφυγα επιμελώς να αναφερθώ σε αυτή τη δήλωση, αλλά δε γίνεται, σκοντάφτω νοερά πάνω στο βουναλάκι που προσπάθησα να χώσω κάτω από το χαλί. Το χρωστώ στους ανθρώπους μου που έχω χάσει, σε αυτούς που το πάλεψαν και το παλεύουν και περισσότερο ακόμα στους αγνώστους που χάνονται και θα χαθούν, επειδή ένας αχρείος τηλεπωλητής τους στερεί το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Δυστυχώς ο καρκίνος, μαζί με τις καρδιοπάθειες και τα εγκεφαλικά, είναι η μάστιγα της εποχής. Θα δυσκολευτεί κανείς να βρει κάποιον που δεν έχει χάσει κοντινό του πρόσωπο από αυτή την ασθένεια. Και όπως ξέρουμε όλοι, το τελικό στάδιο του καρκίνου έχει μία μόνο κατάληξη.

Τι λέει, ουσιαστικά, ο αξιότιμος Υπουργός Υγείας; Πως αν δεν πεθαίνει ο ανασφάλιστος, δεν του καλύπτει τη θεραπεία το κράτος. Σε μια χώρα όπου το ποσοστό ανεργίας φλερτάρει με το 30% και οι μακροχρόνια άνεργοι αυξάνονται συνεχώς, η ούτως ή άλλως απάνθρωπη αυτή πρακτική γίνεται δολοφονική.

Ίσως κ. Υπουργέ να σας παρεξήγησα. Ίσως να μη γνωρίζετε τι είναι ο καρκίνος και πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη της αντιμετώπισής του. Θα σας το εξηγήσω:

Καρκίνος είναι μια πάθηση κατά την οποία μεταλλαγμένα, καρκινικά κύτταρα που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Για κάποιο λόγο οι μηχανισμοί του οργανισμού μας αδυνατούν να τα εξοντώσουν, όπως γίνεται κανονικά, και αυτά αρχίζουν να συσσωρεύονται και να σχηματίζουν έναν όγκο. Ο μόνος λόγος ύπαρξης των κυττάρων αυτών είναι να αναπαράγονται εις βάρος όλων: της λειτουργίας που όφειλαν να εκτελούν, των γειτονικών τους υγιών κυττάρων και, τελικά, του ίδιου του οργανισμού που τα γέννησε και τα φιλοξενεί. Ο όγκος μεγαλώνει, ο καρκίνος εξαπλώνεται και σε άλλα όργανα και τελικά ο οργανισμός παραλύει και πεθαίνει. Μαζί με αυτόν και ο καρκίνος που τον κατέστρεψε.

Δεν υπάρχει θέμα «μη επείγουσας» ασθένειας. Αν έχεις καρκίνο και δεν τον αντιμετωπίσεις, πεθαίνεις. Αν περιμένεις το τελικό στάδιο είναι ήδη αργά.

Γιατί να μπείτε στον κόπο και στα έξοδα τότε κ. Υπουργέ; Γιατί δε νομιμοποιείτε απλά την ευθανασία; Να ορίσετε μια μέρα της εβδομάδας κατά την οποία μπορούν να έρχονται οι καρκινοπαθείς για να τους βγάζετε από τη μιζέρια τους. Και γιατί να περιορίζεστε; Μπορείτε να ανοίξετε αυτή την υπηρεσία και σε άλλες περιττές για το κράτος ομάδες, όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι άνεργοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ομοφυλόφιλοι και οι μετανάστες.

Ξέρετε, επειδή ο κ. Γεωργιάδης είναι γραφικός έχουμε συνηθίσει να τον παίρνουμε στο ψιλό, να τον λέμε «Μπουμπούκο» ή «Άδωνι» περιπαικτικά και να μην του δίνουμε σημασία. Ωστόσο, αν εξαρτάται η ζωή και η υγεία σου από αυτόν, τότε το θέμα παύει να είναι αστείο.

Ίσως το μόνο αστείο της υπόθεσης είναι η διάψευση από τον ίδιο του δημοσιεύματος της Washington Post, όταν έγινε σάλος στο Διαδίκτυο με τη δήλωσή του. Περίμενα πώς και πώς να ακολουθήσει και η απειλή της μήνυσης, αλλά φαίνεται ότι ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι τόσο σκληρός όσο στάθηκε ο κ. Δένδιας απέναντι στη βρετανική Guardian.

Μαζί με τη διάψευση ήρθε και ο ισχυρισμός ότι απλά αναφερόταν στο σημερινό σύστημα ως έχει και ότι αυτό θα βελτιωθεί από το νέο ΠΕΔΥ. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί πώς θα γίνει αυτό τη στιγμή που περικόπτονται συνεχώς τα κονδύλια για την Υγεία και οι 2.300 γιατροί του ΠΕΔΥ προφανώς δεν αρκούν για να καλυφθεί όλη η χώρα.

Φυσικά, δεν προκάλεσε μόνος του ο Γεωργιάδης αυτό το χάος. Οι καρκινοπαθείς πληρώνουν με τις ζωές τους εδώ και χρόνια τα πειράματα και τις αλχημείες των προκατόχων του με τις συνταγογραφήσεις, τις οφειλές των ταμείων και τα γενόσημα, που είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται μοιραίες ελλείψεις φαρμάκων. Και εδώ το «μοιραίες» δεν είναι απλό σχήμα λόγου.

Ο ισχυρισμός, όμως, ότι το σύστημα καλύπτει αυτή τη στιγμή τους ανασφάλιστους πολίτες έστω και όταν κινδυνεύει η ζωή τους είναι ολότελα ψευδής. Η αλήθεια, όπως την εκθέτει το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο, είναι πως όσοι επιχειρήσουν να νοσηλευτούν όντας ανασφάλιστοι θα αντιμετωπίσουν ένα τείχος γραφειοκρατίας. Στην καλύτερη περίπτωση θα αναγκαστούν να εγγυηθούν ότι θα καλύψουν όλα τα έξοδα. Αν δεν μπορέσουν, οι οφειλές μεταφέρονται στην εφορία με άμεση συνέπεια να συλληφθούν αργότερα για χρέη προς το Δημόσιο.

Δεν περιθάλπετε δωρεάν κανέναν, κ. Υπουργέ. Υποθηκεύετε ανθρώπους.

Όσο και να θέλετε να κρυφτείτε πίσω από τις δικαιολογίες και τις διαψεύσεις, όμως, δεν μπορείτε. Όταν σας έθεσε ο κ. Παπαδάκης την περίπτωση της σύλληψης 80χρονης με Αλτσχάιμερ και τριπλό μπάι-πας για χρέη προς το Δημόσιο, το βασικό επιχείρημά σας ήταν «Τι θέλετε κύριε Παπαδάκη, να… μην κυνηγάει το κράτος αυτούς που του χρωστάνε;»

Μου θύμισε πολύ έντονα την επιχειρηματολογία του πρώην και νυν ομόσταβλού σας κ. Βορίδη, που επικροτούσε την κατάσχεση κατοικίας πολύτεκνου για χρέος 2.000 Ευρώ, αλλά ταυτόχρονα υποστήριζε ότι το πρόβλημα της χώρας δε θα λυνόταν με την αντίστοιχη διεκδίκηση των οφειλών 500 μεγαλοφειλετών.

Δεν είναι ποτέ τυχαία η επιλογή ασυνείδητων ανθρώπων, χωρίς ίχνος αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι για μια καρέκλα να προσχωρήσουν εν μία νυκτί εκεί όπου προηγουμένως έφτυναν για να κάνουν τέτοιες δηλώσεις και να (φαίνεται ότι) λαμβάνουν τέτοιες αποφάσεις. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τον εαυτό τους και τους σκοπούς όσων τους χρησιμοποιούν για να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους.

Με άλλα λόγια ζουν, δρουν και πολλαπλασιάζονται εις βάρος όλων των άλλων. Κάτι σαν τον καρκίνο.

Μουσικό Διάλειμμα #51

Advertisements

Ψέματα, ψέματα, ψέματα

Είμαστε ένας κόσμος βυθισμένος στο ψέμα. Το ψέμα χαρακτηρίζει κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου, από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του (μα τι όμορφο παιδάκι!) μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει. Ακόμα και τότε πάνω από το φέρετρό του, αν μπορούσε, ψέματα θα άκουγε πάλι (ήταν καλός ο μακαρίτης…).

Υπάρχουν ψέματα και ψέματα. Κάποια λέγονται από ευγένεια, κάποια λέγονται από εγωισμό. Και κάποια, τα χειρότερα, λέγονται με δόλο. Αυτά τα τελευταία, είναι που κάνουν όλη τη ζημιά. Και δυστυχώς είναι ζιζάνια τα οποία ευδοκιμούν στο έδαφος που προετοιμάζουν, τα άλλα, τα πιο «αθώα» είδη.

Τα μικρά ψέματα, αυτά που λέγονται από ευγένεια και από την ανάγκη μας να συμβιώνουμε όσο γίνεται πιο αρμονικά με τους άλλους δεν αποφεύγονται… κακά τα ψέματα.

Τα άλλα, αυτά που λέμε από την αδυναμία μας να παραδεχθούμε την αλήθεια, ειδικά στον εαυτό μας, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε. Παρόλο που βλάπτουν εμάς και τους γύρω μας πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε.

Είναι και αυτά που μας προετοιμάζουν καλύτερα για να δεχθούμε τα μεγάλα ψέματα, αυτά που ανάγονται σε τέχνη και επάγγελμα.

Οι μεγαλύτεροι ψεύτες όλων, είναι αναμφισβήτητα οι πολιτικοί. Δεν λένε μόνο τα περισσότερα, αλλά τα πιο χονδροειδή και τα πιο επικίνδυνα ψέματα. Ψέματα που ξεκινούν πολέμους, που πείθουν τους ψηφοφόρους να τους προτιμήσουν, ακόμα και ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον. Ψέματα που τους δίνουν εξουσία.

Ο δεινότερος ψεύτης όλων των εποχών είναι εκείνος που προσέφερε στο σύγχρονο πολιτισμό τις βάσεις, την τεχνογνωσία για τη δημιουργία της βιομηχανίας του ψεύδους, της προπαγάνδας. Ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να πείσει έναν ολόκληρο λαό, έναν λαό που χαρακτηρίζεται από ορθολογισμό και σύνεση, για τα πιο απίστευτα πράγματα.

Έπεισε τους Γερμανούς ότι ήταν φυλετικά ανώτεροι από όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι για την αναμενόμενη εξαθλίωσή τους μετά την ήττα τους στον Α’ Παγκόσμιο ευθύνονταν οι Εβραίοι και ότι το πεπρωμένο τους ως λαός ήταν να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Όχι, οι Γερμανοί δεν είναι εκ φύσεως ανθρωποφάγα τέρατα. Όπως και μεις δεν είμαστε ούτε κληρονομικά φιλόσοφοι, αλλά ούτε τεμπέληδες και κλέφτες, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν.

Ο Χίτλερ κατάφερε να ξεγελάσει έναν ολόκληρο λαό με τη βοήθεια ενός ολοκληρωμένου κρατικού μηχανισμού, του Υπουργείου  «Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας», στο πηδάλιο του οποίου βρισκόταν ο διαβόητος Γκαίμπελς. Σήμερα, αυτόν το ρόλο τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ.

Οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι πετυχαίνουν το σκοπό τους με αυτά που λένε, με αυτά που υπονοούν και με αυτά που δε λένε καθόλου. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα πείθουν τον κόσμο για το οτιδήποτε.

Σκεφθείτε το λίγο. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, τα προσωπεία των πολιτικών θα κατέρρεαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ας δούμε συγκεκριμένα τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Πως γίνεται οι πολιτικοί να λένε ανερυθρίαστα τα πιο απίθανα ψέματα, τα οποία τα γνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε παρόλα αυτά να τους παίρνουμε στα σοβαρά;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε «όχι εγώ». Μπορεί όχι εσείς, μπορεί όχι εγώ, αλλά πολύς κόσμος τους έπαιρνε στα σοβαρά και αρκετοί συνεχίζουν ακόμα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς πίσω στο 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές με βασικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και επίσης: «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Ίσως και να έχετε παρατηρήσει ότι 31 χρόνια αργότερα αγωνιούμε μήπως και εξοβελιστούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είμαστε συνεπείς στις ΝΑΤΟϊκές μας υποχρεώσεις και οι μόνες βάσεις που μειώνονται είναι εκείνες των Πανελληνίων.

Δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς παραμείναμε στους διεθνείς αυτούς οργανισμούς, αλλά εστιάζω στο γεγονός ότι η διάψευση αυτών των κεντρικών συνθημάτων του 1981 δεν εμπόδισε το εν λόγω κόμμα να επανεκλεγεί.

Κοινώς, ο Έλληνας κατάπιε τα ψέματα αμάσητα. Και ασφαλώς αυτά δεν σταμάτησαν εκεί. Το ψέμα κάνει αλυσίδα, κρίκο-κρίκο, καθώς το ένα ψέμα στηρίζει το επόμενο στη σειρά. Και μεις δεθήκαμε γερά με την αλυσίδα αυτή μέχρι κάθε κίνηση διαφυγής να μοιάζει αδύνατη.

Ψεύτικη Αλλαγή, ψεύτικη ανάπτυξη, ψεύτικη κάθαρση, ψεύτικη συγκυβέρνηση, ψεύτικος φιλελευθερισμός, ψεύτικες μεταρρυθμίσεις, ψεύτικος πατριωτισμός, ψεύτικος νέο-σοσιαλισμός.

Η εξαιρετική αυτή αλυσίδα μας οδήγησε στην πραγματοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες κομπίνες της σύγχρονης Ιστορίας. Οι Έλληνες καταφέραμε, με την “ευγενική” βοήθεια της τράπεζας Goldman-Sachs, να ξεγελάσουμε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μπούμε στη ζώνη του Ευρώ.

Αυτό το τεράστιο ψέμα θα μπορούσε να στραφεί προς όφελος της Ελλάδας, θα μπορούσε να γίνει «λευκό». Αν πραγματικά καταβάλλονταν προσπάθειες να συμμαζευτούν τα οικονομικά της χώρας με ήπιο τρόπο. Αν αξιοποιούνταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη. Αν υπήρχε πραγματική πρόθεση για το καλό της χώρας.

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το ψέμα του Χρηματιστηρίου είχε ήδη σημάνει την αρχή του τέλους για την κίβδηλη ευημερία του ’80-’90. Ξεκίνησε μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ορατά πλέον αποτελέσματα. Το ψέμα συνεχίστηκε με τους Ολυμπιακούς.

Πέρα από το γεγονός ότι οι Αγώνες ως θεσμός είναι πλέον ένα φαντασμαγορικό ψέμα προς εμπορική και τηλεοπτική κατανάλωση, εμείς φροντίσαμε να στήσουμε γύρω του ένα χορό δισεκατομμυρίων, τα οποία είναι ολοφάνερο σήμερα ότι δε μας περίσσευαν καθόλου.

«Τουλάχιστον μας έμειναν τα έργα» λένε. Άλλο τεράστιο ψέμα. Ψάξτε και θα δείτε ότι η πραγματοποίηση των κυριότερων μεγάλων έργων που συνδέθηκαν με την Ολυμπιάδα της Αθήνας (όπως η Αττική Οδός και το Μετρό) είχε δρομολογηθεί χρόνια προτού αναλάβουμε τη διοργάνωση.

Απλά σταμάτησε κάποια στιγμή το μεγάλο φαγοπότι, ώστε να μπορέσουν να ολοκληρωθούν όλα την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή. Με πολλαπλάσιο κόστος από το πραγματικό.

Έτσι φθάσαμε στο «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα», στο «Λεφτά Υπάρχουν» και στο «δεν χρειαζόμαστε το ΔΝΤ». Καταπίνοντας συνεχώς το ένα ψέμα μετά το άλλο φθάσαμε τους πολιτικούς μας σε τέτοια επίπεδα αλαζονείας, ώστε να παραδέχονται πλέον ανοιχτά αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Ότι άλλο τι λένε πριν τις εκλογές και άλλο τι κάνουν μετά. Και παρόλα αυτά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε, εξασφαλίζοντας ότι η αλυσίδα του ψεύδους που μας κρατά θα μας πνίξει και θα κρατήσει δέσμια για μια ζωή και τα παιδιά μας.

Πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο. Τα ψέματα που ξεχνιούνταν κάποτε στο διάστημα μιας τετραετίας, αποκαλύπτονται πια μέσα σε μήνες, εβδομάδες ή και μέρες!

Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δήλωνε ευθαρσώς τον Ιούνιο του 2011 ότι δε θα μπορούσε ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος να αποτελέσει μέσο φορολόγησης γιατί είναι «κοινωνικό αγαθό». Τρεις μήνες αργότερα έπαψε να είναι.

Ο αρχηγός της «αντιπολίτευσης» (τι ψέμα κι αυτό!) λίγες εβδομάδες προτού επιβάλλει σε όλο του το κόμμα να ψηφίσει το Μνημόνιο 2, το κατηγορούσε ως καταστροφικό. Το ένα από τα δύο «βλαστάρια» που στρατολόγησε η ΝΔ από το «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη μόλις μία μέρα πριν από την ενεργοποίηση των CDS απέκλειε κατηγορηματικά την πιθανότητα αυτή.

Τα ψέματα των πολιτικών έχουν αποκτήσει πια ελάχιστο χρόνο «ημιζωής», σαν ασταθή ραδιενεργά κατάλοιπα που εξαφανίζονται μέσα σε λεπτά και ξεχνιούνται. Αλλά η φθορά που προκαλούν μένει. Και πλέον ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Ίσως και ανύπαρκτος.

Μία ανώνυμη κυρία σε συνέντευξη που έδωσε στο BBC πριν από λίγους μήνες περιέγραψε την Ελληνική κρίση με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά εύστοχο τρόπο. Παρομοίασε τους πολιτικούς μας με έναν άθλιο σύζυγο που απατούσε τη γυναίκα του και την εγκατέλειψε με ένα τεράστιο χρέος.

Θα διαφωνήσω ελαφρά. Ο «σύζυγός» μας δεν μας εγκατέλειψε, αλλά συνεχίζει να λέει ασύστολά ψέματα, μας κακοποιεί και μας εκδίδει συστηματικά στους πιστωτές του. Και μας κρατά «στη θέση μας» πείθοντάς μας ότι μόνο εκείνος μπορεί να κρατήσει μακριά τις τράπεζες και ότι φταίμε και μεις που δεν βάλαμε τάξη στο σπίτι μας.

Φταίμε, ναι, γιατί τον πιστεύαμε επί 30 χρόνια και γιατί δεν τον πετάξαμε έξω νωρίτερα. Φταίμε ακόμα περισσότερο τώρα, γιατί παρόλο που καταλάβαμε επιτέλους το ψέμα, φοβόμαστε και ντρεπόμαστε σαν κακοποιημένη γυναίκα και ακόμα δεν τον πετάμε έξω.

Πως κατηγορούμε άραγε τέτοιες γυναίκες για την αδυναμία τους να απελευθερωθούν, ενώ εμείς συλλογικά σαν έθνος αντιδρούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο;

Μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος στα ψέματα;

Μουσικό Διάλειμμα #7

Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και του ‘παμε να φύγει μουδιασμένα
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα