Το ναυάγιο

Φαρμακονήσι 2014

«Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και, για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί.»

-Θάνος Πλεύρης, πρώην βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ., νυν βουλευτής ΝΔ και σύμβουλος Υπουργού Υγείας, 10-4-2011

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν, φυσικά, να νιώσω τη ντροπή που ακολουθεί όταν ακούω κάθε τέτοια είδηση. Δηλαδή κάθε είδηση, η οποία κάνει το γύρο του κόσμου και βάζει στη χώρα μου τη βούλα του ρατσισμού, της έλλειψης δημοκρατίας και της απουσίας σεβασμού απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ήθελα να γράψω, αλλά αποφάσισα να περιμένω, να το δω πιο ψύχραιμα, πιο αντικειμενικά.

Διαβάζοντας τις επίσημες δηλώσεις και παρακολουθώντας την αρθρογραφία και τα ρεπορτάζ που αναπόφευκτα ακολουθούν ένα τέτοιο γεγονός, αυτό που αποκόμισα είναι ότι η πόλωση έχει πια φθάσει σε επικίνδυνα επίπεδα. Όχι ότι η κυβέρνηση και τα σώματα ασφαλείας δεν έχουν εξαιρετικά βεβαρυμένο μητρώο στον τομέα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διαβόητη δήλωση του κ. Πλεύρη παραπάνω είναι μόλις ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής η τωρινή, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης.

Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ μήπως η αυτόματη καταδίκη των λιμενικών για το χαμό αυτών των ανθρώπων είναι σχεδόν εξίσου επικίνδυνη με αυτήν την απαξιωτική στάση. Πόσω μάλλον τη στιγμή που δε μιλάμε για κάτι που συνέβη στο κέντρο της Αθήνας, αλλά στη θάλασσα, χωρίς άλλους μάρτυρες πέρα από τους άμεσα εμπλεκόμενους.

Ας φανταστούμε λοιπόν, όσο γίνεται, ότι είμαστε στη θέση αυτών των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να πάρουν ό,τι μπορούσαν να σηκώσουν και να εγκαταλείψουν τη χώρα τους μαζί με τα παιδιά τους, να περάσουν παράνομα τα σύνορα γειτονικών χωρών με κίνδυνο της ζωής τους και να πέσουν στα χέρια λαθρεμπόρων, οι οποίοι τους πήραν ό,τι είχαν για να τους στοιβάξουν σε μια βάρκα. Όλα αυτά με την ελπίδα να καταφέρουν να μπουν στην Ευρώπη.

Μέσα στη θαλασσοταραχή, 30 άτομα σε μια βάρκα για 5-10, εντοπίζονται από σκάφος του Λιμενικού, στο οποίο άλλοι άνθρωποι προσπαθούν καθημερινά να φέρουν εις πέρας το καθήκον τους με πολύ περιορισμένα μέσα και σε δύσκολες συνθήκες.

Υπάρχει φόβος και ένταση και από τις δύο πλευρές. Η συνεννόηση είναι πολύ δύσκολη. Η βάρκα τελικά δένεται στο σκάφος με σκοπό τη ρυμούλκησή της. Ενδεχομένως προς την Ελλάδα, ίσως όμως και προς την Τουρκία, αν υπάρχουν σχετικές εντολές. Πιθανόν να υπάρχουν στην περιοχή και τουρκικά σκάφη. Ο καιρός είναι επικίνδυνος και η επιχείρηση πρέπει να ολοκληρωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Οι πρόσφυγες πάνω στη βάρκα αντιλαμβάνονται (είτε σωστά, είτε εσφαλμένα) ότι τους γυρίζουν πίσω. Επικρατεί πανικός. Σε κάποια στιγμή δύο άνθρωποι πέφτουν στη θάλασσα και ουρλιάζουν για βοήθεια. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να βοηθήσουν, οι λιμενικοί προσπαθούν να τους σταματήσουν, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η βάρκα αναποδογυρίζει.

Το τι επικρατεί τη στιγμή εκείνη είναι μάλλον αδύνατο να το φανταστεί κανείς, αν δεν το έχει ζήσει.

Αυτή δεν είναι απαραίτητα η πραγματικότητα, είναι όμως η καλύτερη εικασία που μπορώ να κάνω, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία και τις λεπτομέρειες που μπόρεσα να μάθω ανεπίσημα. Πώς θα μπορούσε κανείς να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα υπό αυτές τις συνθήκες;

Το θέμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο από τη στιγμή που το μόνο μέλημα της κυβέρνησης είναι να το κουκουλώσει, επειδή κατά πάσα πιθανότητα (όπως υποπτεύονται και διεθνείς οργανισμοί) έχει πέσει «γραμμή» να απωθούνται οι παράνομοι μετανάστες, ακόμα και αν πρόκειται για πρόσφυγες από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση.

Απορώ, δε, με το νόημα της δήλωσης του Υπουργού Ναυτιλίας, κ. Βαρβιτσιώτη: «Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν ασύλου στη χώρα». Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε κλείσει, δηλαδή, τα σύνορα και αφήνουμε να περάσουν μόνο όσοι ξεφεύγουν; Μήπως τους γυρίζουμε πίσω αδιακρίτως, είτε δικαιούνται άσυλο στη χώρα μας, είτε όχι;

Φτάνει, όμως, με τις εικασίες. Πιστεύω ότι ο καθένας στο σημείο αυτό μπορεί να κρίνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ας μιλήσουμε για κάτι πιο απτό.

Όταν φθάνουμε στο σημείο να ασχολείται με το θέμα η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ  και να εκθέτει επίσημα τον προβληματισμό της για τις επαναπροωθήσεις, τότε δεν μιλάμε πια ούτε για πολιτική προπαγάνδα, ούτε για εικασίες. Υπάρχει καπνός άρα, σίγουρα, υπάρχει και φωτιά.

Και ο μόνος τρόπος είναι να γίνει επίσημη, διεξοδική έρευνα, ώστε να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει και να μη γίνεται δίκη και καταδίκη δια βοής. Το κακό είναι ότι αυτού του είδους οι έρευνες στην Ελλάδα, όταν γίνονται, παίρνουν πολλά χρόνια.

Αυτό που μένει στην κοινή γνώμη είναι, συνήθως, αυτό που λέει η τηλεόραση και όταν πια βγουν οι τελικές αποφάσεις, σπανίως αποκτούν την ίδια δημοσιότητα με το εκάστοτε συμβάν. Ειδικά όταν η απόφαση δεν βολεύει τους κυβερνώντες. Ας πάρουμε το παράδειγμα της «ζαρντινιέρας«. Η τελική απόφαση που καταδίκασε τους δύο από τους οκτώ αστυνομικούς βγήκε πέρσι τον Ιανουάριο. Η υπόθεση ήταν του 2006. Πόσοι από αυτούς που καταδίκασαν επί τόπου το «τσογλάνι που θέλει και τα ρέστα» έμαθαν τελικά την έκβαση της ιστορίας;

Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα και μια υπόθεση, η οποία δεν έχει κλείσει ακόμα οριστικά, είναι εκείνη του εμπρησμού της Marfin. Πόσοι έμαθαν ότι τον περασμένο Ιούλιο καταδικάστηκαν τρία στελέχη της τράπεζας, μεταξύ των οποίων και ο διευθύνων σύμβουλος για ανθρωποκτονία κατά συρροήν και βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια; Η υπόθεση ξεκίνησε το 2010 και η δεύτερη δίκη, για τους δράστες αυτή τη φορά, έχει πάρει αναβολή για το Μάιο.  Σωτήριον έτος 2014 κι έχουμε μέλλον ακόμα.

Στην Ελλάδα, όπου η Δικαιοσύνη κωλυσιεργεί αντικαθίσταται από τους γνωστούς τηλε-εισαγγελείς. Οι εντυπώσεις μένουν και οι τελικές αποφάσεις περνούν «στα ψιλά». Δίκαιοι και άδικοι διασύρονται και κατηγορούνται, ώστε να ικανοποιηθεί το αίσθημα δικαίου του λαού και οι δημοσιογράφοι, ως Ρωμιοί αυτοκράτορες, κρίνουν την ενοχή ή την αθωότητα όποιου τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Είτε είναι όργανο της τάξης, είτε αναρχικός, είτε πρόσφυγας, είτε αυτόχειρας, είτε πολιτικός, είτε τρομοκράτης. Οι λέξεις και οι χαρακτηρισμοί χάνουν το νόημα και την αξία τους, γίνονται ένα κουβάρι, μέχρι που το κοινό να υπνωτιστεί εντελώς και να εξαπολύει μύδρους εναντίον όποιου φέρει μπροστά του το καρουζέλ του τηλεδικαστηρίου. Τη μία εβδομάδα είναι ο βρωμερός λαθρομετανάστης, την άλλη ο αδίστακτος φασίστας, την επόμενη ο άπλυτος αναρχικός.

Έτσι θολώνει το τοπίο και ξεχνάμε, μεταξύ άλλων, τι σημαίνει «πρόσφυγας» και τι «μετανάστης». Αν πιστέψουμε τον Πρετεντέρη, οι πρόσφυγες από τη Συρία και το Αφγανιστάν είναι κάποιοι μουρλοί που αποφασίζουν, αντί να κάνουν ράφτινγκ στην πατρίδα τους, να πάρουν τα παιδιά τους και να τα βάλουν Γενάρη μήνα σε μια βάρκα για να κάνουν βόλτα στο Αιγαίο. Οι νεκροί από την αρχή του πολέμου στη Συρία αριθμούν τους 100.000 περίπου. Τα νεκρά παιδιά υπολογίζονται σε 11.000. Μήπως λοιπόν, ελεεινέ τηλε-δικαστή, οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στη βάρκα για να σώσουν τα παιδιά τους;

Κάποτε, μετά τον «συνωστισμό» της Σμύρνης, οι Μικρασιάτες πέρασαν απέναντι στην πατρίδα με βάρκες. Τότε, πολλοί νοικοκυραίοι τους αποκαλούσαν «τουρκόσπορους», ξεχνώντας ότι ήταν Έλληνες οι οποίοι, σε τελική ανάλυση, πλήρωναν το τίμημα της έπαρσης των Αθηνών. Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Πρετεντέρης θα είχε πολλά να γράψει και για αυτούς τους πρόσφυγες και ότι θα έβρισκε πρόθυμο κοινό μεταξύ των φιλήσυχων νοικοκυραίων.

«Ποιος φταίει; Εμείς; Όχι, αυτοί». Ο Πρετεντέρης και όλοι οι «πρετεντέρηδες» αυτού του τόπου ξέρουν: ήταν μέσα στη βάρκα όταν αναποδογύριζε, ήταν μέσα στη Marfin όταν πυρπολήθηκε, ήταν λίγα μέτρα μακριά από τον Γρηγορόπουλο όταν τον πυροβόλησαν, ήταν στις Σκουριές όταν η Αστυνομία άνοιγε τα σπίτια του κόσμου, ήταν μπροστά στους ληστές που δεν τους βασάνισαν, ήταν και είναι παντού.

Στο Φαρμακονήσι χάθηκαν 12 άνθρωποι. 3 γυναίκες και 9 παιδιά. Ο κ. Πρετεντέρης, όμως, δε δέχεται την ευθύνη, λες και του αποδόθηκε προσωπικά, λες και είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ή μήπως τελικά είναι;

Κανένας δε σε ρώτησε τι δέχεσαι και τι δε δέχεσαι, κ. Πρετεντέρη. Οφείλεις, όταν χάνονται οι ζωές εννέα παιδιών, αν μη τι άλλο, να σιωπάς. Αν δεν έχεις να πεις μια ανθρώπινη κουβέντα, αν δεν μπορείς να κάνεις ένα τυπικό, έστω, σχόλιο το οποίο δεν προσβάλλει αθώους νεκρούς ανθρώπους, αν δεν μπορείς να πεις κάτι χωρίς να αποδώσεις ή να αρνηθείς ευθύνες, τότε βούλωστο επιτέλους.

Ποιος φταίει; Αυτοί; Όχι, εμείς. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα να δικάζουν καθημερινά, επειδή εμείς τους δίνουμε τηλεθέαση και αξία. Του Πρετεντέρη και όλων των ομοίων του.

Στο Φαρμακονήσι χάθηκαν 12 ζωές. Το μεγάλο, διαρκές ναυάγιο σε αυτή τη χώρα, ωστόσο, είναι το ναυάγιο του δικαίου.

Μουσικό Διάλειμμα #50

Advertisements

Η αρχή της πτώσης

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει "Blut und Ehre" ή "Αίμα και Τιμή"

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει «Blut und Ehre» ή «Αίμα και Τιμή»

Ήταν θέμα χρόνου. Στην αρχή ήταν πάγκοι αλλοδαπών, παράνομων μικροπωλητών. Μετά τα μαγαζιά μεταναστών. Νόμιμα, με άδειες, δεν έχει σημασία. Στη συνέχεια επιθέσεις και μαχαιρώματα εναντίον όποιου φαινόταν μαυριδερός στους μελανοχίτωνες. Στον ηλεκτρικό, στο δρόμο, σε αναλογίες τρεις προς έναν τουλάχιστον.

Τώρα πήραν σειρά τα «αναρχοκομμούνια». Μόνο που δεν χρειάζεται κανείς να είναι κομμουνιστής ή αναρχικός  για να μη θέλει το μίασμα του φασισμού να μολύνει τη χώρα του. Τη χώρα που όποιος πραγματικά την αγαπά κατανοεί τι αντιπροσωπεύει, για όλον τον κόσμο. Όχι μόνο για τη «λευκή» Ευρώπη και την «πολιτισμένη» Δύση.

Η Ελλάδα (θα έπρεπε να) είναι το συνώνυμο της Δημοκρατίας για ολόκληρο τον κόσμο, για ανθρώπους κάθε χρώματος, θρησκεύματος και πολιτικής ιδεολογίας. Εκτός από εκείνης που υπαγορεύει το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους. Των φύλων σε ισχυρό και αδύναμο.

Της ιδεολογίας που δεν δέχεται το διαφορετικό. Που επιθυμεί την ισοπέδωση του ατόμου και τη μετατροπή του σε γρανάζι της μηχανής του έθνους. Που απαντά στους αντιπάλους της με μαχαίρια και πιστόλια.

Ήταν θέμα χρόνου να χυθεί ελληνικό αίμα. Το κρίμα είναι ότι χάθηκε η ζωή ενός νέου ανθρώπου. Κρίμα όμως είναι και ότι η βία και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί ως τώρα περνούσαν στα «ψιλά», επειδή αφορούσαν σε μετανάστες (λαθραίους και μη, η Χρυσή Αυγή δεν διαχωρίζει). Επειδή ως τώρα δεν είχε σκοτωθεί Έλληνας βέρος. Και τώρα;

Κρίμα και ντροπή για όσους ως τώρα γύριζαν το κεφάλι από την άλλη. Αλλά δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι ανεξάντλητη, σας το έχω ξαναπεί. Είναι λαθραίος. Είναι αναρχικός. Είναι κομμουνιστής. Είναι Πακιστανόφιλος. Είναι ομοφυλόφιλος. Είναι ακάθαρτος. Είναι αντιφρονούντας. Η λίστα τελειώνει με τη δική μας ετικέτα, όποια και αν είναι αυτή. Και ο μόνος τρόπος για να μην πάρουμε σειρά είναι εκεί που γυρίζαμε το κεφάλι στο πλάι, να το σκύψουμε προς τα κάτω. Να μη μιλάμε. Να κοιτάμε τη δουλειά μας. Να μην ανακατευόμαστε. Να υπακούμε.

Για το καλό του έθνους. Η πατρίδα απαιτεί θυσίες. Η δουλειά απελευθερώνει. Εξάλλου, σε τρία-τέσσερα χρόνια θα ξαναβγούμε στις αγορές και όλα θα είναι εντάξει.

Μη μιλάς, λοιπόν. Κάνε υπομονή για το καλό σου. Πέθανε, αν δεν αντέχεις, αλλά κάντο σιωπηλά.

Το χέρι του Χρυσαυγίτη οπλίστηκε από την ανοχή του πολιτικού συστήματος. Ακόμα και της Αριστεράς που καθυστέρησε να αντιδράσει. Που θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή που πάτησε η Χρυσή Αυγή το πόδι της στη Βουλή να είχε αντιδράσει σφοδρά και να είχε βγάλει επί τόπου τα άπλυτα των νοσταλγών του Χίτλερ στη φόρα. Από κοινού.

Μία φορά ας ενωνόταν η Αριστερά, έστω για αυτό το πράγμα, για το καλό της χώρας.

Αυτό δεν απαλλάσσει τα άλλα κόμματα, ειδικά τα κυβερνώντα, από τις ευθύνες τους. Εξάλλου, η ταμπέλα του «ακραίου» εύκολα κολλάει σε οποιονδήποτε αριστερό μιλά κατά του φασισμού. Αλλά οι άλλοι «δημοκράτες» τι έκαναν; Ποιοι όφειλαν να επικαλεστούν την ευρωπαϊκή νομοθεσία που απαγορεύει τα ρατσιστικά κόμματα; Ποιοι επέτρεψαν σε υπόδικους και τρομοκράτες να αποκτήσουν βουλευτική ασυλία; Ποιοι τους άφησαν να φέρουν ακόμα και Γερμανούς νεοναζί καλεσμένους στη Βουλή;

Ποιοι έκαναν τα στραβά μάτια κάθε φορά που η Αστυνομία έκανε (και κάνει) πλάτες στη Χρυσή Αυγή; Ακόμα και η σύλληψη του δράστη έγινε σχεδόν με το ζόρι. Ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης & «Προστασίας του Πολίτη» ο οποίος θα έπρεπε να είχε υποβάλλει προ πολλού την παραίτησή του για την κατάντια των σωμάτων Ασφαλείας, συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά την κατάσταση, απειλώντας ακόμα και διεθνή μέσα ενημέρωσης με μηνύσεις όταν αναφέρονται στο θέμα.

Ποιοι επιχειρούν κάθε φορά να ρίξουν την άνοδο του φασισμού στην «ακραία» Αριστερά, χαρακτηρίζοντας μάλιστα όχι τα εξωκοινοβουλευτικά παρακλάδια της, αλλά δημοκρατικά εκλεγμένα κόμματα με παρουσία δεκαετιών στη Βουλή, εξισώνοντάς τα με κοινούς εγκληματίες;

Ποιων τα παπαγαλάκια μιλούν ακόμα και για ενδεχόμενο συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή;

Αυτοί ευθύνονται, πρώτα και κύρια, για το χθεσινοβραδυνό έγκλημα και μετά οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι θέλω να πιστεύω ότι στην πλειοψηφία τους έκλειναν τα μάτια τους με την ελπίδα ότι θα βρισκόταν κάποιος να τους σώσει.

Όλα αυτά ως τώρα, όμως. Από εδώ και πέρα ο καθένας έχει το βάρος της ευθύνης του, της ψήφου του, της γνώμης του και της σιωπής του.

Να θυμάστε αυτή την ημέρα, γιατί είναι η αρχή της πτώσης. Το αν η πτώση αυτή θα είναι του νεοναζισμού ή της Δημοκρατίας θα το κρίνει όχι η Ιστορία, αόριστα και απρόσωπα, αλλά ο καθένας από εμάς.

Μουσικό Διάλειμμα #39

Τιμής ένεκεν…

Η νύχτα της Κρουστάλλως

Απογοήτευση. Πίκρα. Θυμός. Πιστεύαμε πραγματικά, κάποιοι από εμάς τουλάχιστον, ότι ήμασταν ως λαός καλύτεροι από αυτό το χάλι. Όμως, έφθασαν λίγα μόλις χρόνια οικονομικής κρίσης για να διαλύσουν ανελέητα τις όποιες αυταπάτες μπορεί να τρέφαμε ως Έλληνες.

Ναι, είμαστε ανοργάνωτοι, της τελευταίας στιγμής, επιπόλαιοι, ενίοτε και ανεύθυνοι. Ναι, υπάρχει μεγάλη έλλειψη παιδείας και κοινού νου. Ναι, είμαστε συναισθηματικοί και παρορμητικοί και αφήνουμε συχνά το θυμικό μας να παίρνει τις αποφάσεις για μας.

Αυτά τα γνωρίζαμε πολύ καλά. Έτσι λανσαρίστηκε, εξάλλου, ο Νεοέλληνας στους ξένους: ως κινηματογραφικός Ζορμπάς που δε δίνει μία και το ρίχνει στο συρτάκι ό,τι και να γίνει.

Αυτό δείχναμε στους «ξενέρωτους» τους Άγγλους που έρχονται μαζικά στην Ελλάδα για να γίνουν λιώμα και στους «αχώνευτους» Γερμανούς που παρελαύνουν με το περίφημο σανδαλάκι και τη λευκή καλτσούλα σε ταβέρνες και παραλίες.

Και αφού μέσα στην ανέμελη ζορμπαδοσύνη μας αφήσαμε τα κλειδιά της χώρας στα χέρια προδοτών, καιροσκόπων ή απλά ηλιθίων (διαλέξτε εσείς όποιο προτιμάτε περισσότερο), τώρα που φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού ξαφνικά σταματήσαμε το συρτάκι.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Πάνω που είχαμε σηκώσει (κι άλλο) τα μανίκια και ετοιμαζόμασταν να δείξουμε στους κυβερνώντες ποια ακριβώς είναι η άποψή μας για τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια, κάποιος μας έδωσε ένα στειλιάρι και μας έδειξε έναν Πακιστανό στη γωνία.

«Αυτός φταίει». Και καθώς μείναμε αποσβολωμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, είδαμε άλλους ανέμελους πρώην ζορμπάδες να τον σαπίζουν στο ξύλο.

Στην αρχή πολλοί δεν το πίστευαν. Όταν έμπαιναν οι Χρυσαυγίτες δέκα-δέκα στον ηλεκτρικό βρίζοντας και δέρνοντας όποιον μαυριδερό έβρισκαν μπροστά τους, ορισμένοι το αμφισβητούσαν. «Δεν γίνονται αυτά», «ψέματα είναι». Τόσο σίγουροι ήμασταν.

Μετά άρχισαν τα μαχαιρώματα. Και πάλι ήταν «υπερβολές» και «μεμονωμένα περιστατικά». Παράλληλα, όμως, καταπίναμε αμάσητα τα αναρίθμητα δημοσιεύματα για ληστείες και βιασμούς από μετανάστες. Ακόμα και όταν αποκαλυπτόταν ότι επρόκειτο για περιστατικά είτε εντελώς φανταστικά, είτε διετίας και πάνω.

Δε λέω ότι δε γίνονται εγκλήματα. Πώς να μη γίνονται όταν το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος έχει αφήσει επί δύο δεκαετίες να στοιβαχτούν στην Ελλάδα τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Οι απόλυτοι αριθμοί, όμως, δεν αμφισβητούνται. Τα εγκλήματα εγχώριας «παραγωγής» παραμένουν περισσότερα από εκείνα των μεταναστών.

Αλλά δεν ακούμε, ούτε διαβάζουμε πια για αυτά.

Δε λέω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει και είναι κοινωνικό, οικονομικό και ανθρωπιστικό. Αλλά δεν είναι το μόνο. Δεν είναι καν το κυριότερο, όπως θέλει απεγνωσμένα να μας πείσει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Γιατί εκτός από κατευθυνόμενο ανθρωπάκι, ο κ. Δένδιας είναι και ανιστόρητος. Θα ήθελα να τον πληροφορήσω, λοιπόν, ότι η κάθοδος των Δωριέων (με την οποία παραλληλίζει την εισβολή των μεταναστών), όχι μόνο δεν κατέστρεψε την Ελλάδα, αλλά γέννησε την αρχαία Σπάρτη, η οποία στη συνέχεια έσωσε τον ελληνισμό από τους Πέρσες. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο σημείο να συγκεντρώνονται μπουλούκια Χρυσαυγιτών και να σπάνε πάγκους μικροπωλητών σε πανηγύρια. Χωρίς αντίδραση και χωρίς να επεμβαίνει ο νόμος. Γιατί, ως γνωστόν, οι παράνομοι μικροπωλητές καταστρέφουν την ελληνική οικονομία με τα εκατομμύρια μαύρων Ευρώ που διακινούν.

Ρίξτε μια ματιά στο λήμμα της Βικιπαίδειας για τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη ναζιστική Γερμανία και πείτε μου με το χέρι στην καρδιά ότι δε σας ανησυχεί καθόλου αυτό που βλέπετε να γίνεται εδώ σήμερα.

‘Όχι ότι κινδυνεύει ο κόσμος από την άνοδο του Μιχαλολιάκου και της παρέας του. Εδώ δε μπορούμε να κυβερνήσουμε το σπίτι μας, όχι να κατακτήσουμε την υφήλιο. Κινδυνεύει, όμως, η ίδια η Ελλάδα.

Κινδυνεύει να βρεθεί στο περιθώριο όχι πια μόνο ως χώρα τεμπέληδων, αλλά και ως χώρα ρατσιστών όπου δεν υπάρχει νόμος και όπου τίποτα δε λειτουργεί. Ιδανικός τόπος για διακοπές, δε νομίζετε;

Έτσι θα ξυπνήσουμε μια μέρα σε μια χώρα τριτοκοσμική όπου, όπως είναι επόμενο, οι γνήσιοι ιθαγενείς πληρώνονται ψίχουλα για να εργάζονται έξι μέρες την εβδομάδα επί 13 ώρες. Και ψοφάνε σωρηδόν στα νοσοκομεία επειδή δεν έχουν φάρμακα. Αλλά μετανάστες δε θα έχουμε πια.

Πιστέψαμε ότι οι Έλληνες δε θα έπεφταν τόσο χαμηλά, ότι είμαστε ένα είδος φωτισμένης ράτσας που δεν υποκύπτει στην τυφλή βία. Λάθος. Ο κανόνας που θέλει την άνοδο του φασισμού σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική και κοινωνική κρίση δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για τους Ζορμπάδες.

Αλλά εγώ θα σας πω να πάνε στα κομμάτια και οι μετανάστες, αν το θέλετε έτσι. Ας μιλήσουμε για μας, τους «καθαρόαιμους» Έλληνες, μόνο για το δικό μας το τομάρι. Έχετε σκεφθεί ποτέ ποιον εξυπηρέτησε πραγματικά η άνοδος της Χρυσής Αυγής;

Με την εμφάνιση των φασιστών στο προσκήνιο το σύστημα απλά και αποτελεσματικά έστρεψε την δικαιολογημένη οργή του κόσμου προς τα πιο εύκολα θύματα.

Παράλληλα, όσοι δεν τσίμπησαν το δόλωμα ασχολούνται με την ίδια τη Χρυσή Αυγή, αντί να αντιδρούν κατά της άθλιας κυβέρνησης που απλά συνεχίζει το καταστροφικό έργο των προηγουμένων.

Είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, οι φασίστες αποτελούν ένα εξαιρετικό πιόνι στα χέρια του ίδιου σάπιου συστήματος που συνεχίζει ανενόχλητο να αναπαράγεται, ενώ ετοιμάζεται να περάσει τα πλέον αντιδημοκρατικά μέτρα που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος μετά την Κατοχή.

Και μετά μας φταίνε μόνο οι Γερμανοί.

Μουσικό Διάλειμμα #23

Συνεχίστε να αποστρέφετε το βλέμμα…