Ήθος και διακρίσεις

Όσο και να θέλω να το αποφύγω, δυστυχώς είναι αδύνατον. Όχι γιατί θέλω οπωσδήποτε να ασχοληθώ με την Παπαχρήστου και τις αντιλήψεις της. Αλλά πιο πολύ για τα σχόλια που άκουσα και διάβασα μέσα σε λίγες ώρες.

Για να κλείσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται το θέμα, σε ό,τι αφορά στην αθλήτρια συγκεκριμένα, πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τα social media (όπως το Twitter και το Facebook) σαν να μιλά στο μικρόφωνο μπροστά σε πλήθος. Πόσω μάλλον αν είναι δημόσιο πρόσωπο, όπως μια αθλήτρια που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Όλοι έχουμε πει ρατσιστικά ανέκδοτα στην παρέα μας. Αυτό δε μας κάνει ρατσιστές. Ωστόσο, όλα είναι θέμα χώρου, χρόνου και τρόπου.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο καθένας περιμένει να σου κολλήσει μια ταμπέλα και να σε χαρακτηρίσει «ρατσιστή», «φασίστα», «προδότη» κ.ο.κ. Προτού λοιπόν δημοσιοποιήσεις κάτι, έστω και αν είναι ένα κακόγουστο αστείο, πρέπει να προσέχεις πολύ. Ειδικά αν το προφίλ σου είναι ήδη γεμάτο αναρτήσεις που αποδεικνύουν ότι το «αστείο» σου δεν ήταν απλά αστείο, αλλά μάλλον το ασπάζεσαι σαν «ιδεολογία».

Αυτό που με απασχολεί πιο πολύ δεν είναι, όμως, οι πολιτικές απόψεις μιας 23χρονης κοπέλας που, εν τέλει, έχει όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσει πόσο λανθασμένες είναι.

Το αν ήταν ή όχι ρατσιστικό το σχόλιο και αν ήταν δίκαιη ή όχι η ποινή είναι το λιγότερο. Το ανησυχητικό είναι ότι ο κόσμος, για να το θέσω με αθλητικούς όρους, έχει χάσει τη μπάλα.

Δύο ήταν τα βασικά επιχειρήματα που συνάντησα στις διαδικτυακές συζητήσεις. Το πρώτο αναφέρεται στην ατιμωρησία και στην υποκρισία των περισσότερων πολιτικών και των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών (βλ. Ισίδωρος Κούβελος ο οποίος έλαβε την απόφαση του αποκλεισμού ως αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής). Το δέυτερο αναφέρεται στην εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων και, κατά συνέπεια, στην απομυθοποίηση τους.

Συμφωνούμε ότι διεφθαρμένοι πολιτικοί και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα άγονται και φέρονται χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει το νόημα που είχαν επί αρχαίας Ελλάδας.

Πολύ απλά, έχει εκλείψει το ήθος. Σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που πρέπει να αποφασίσουμε είναι το τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο μας και το ποια πρέπει να είναι η δική μας στάση, ως άνθρωποι, απέναντι στον ευτελισμό των πάντων.

Το «ωχ μωρέ και τι έγινε» δεν επαρκεί πια. Επειδή αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση μας έφερε ως εδώ. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσουμε αν θα αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον ήθος και θα αφήσουμε, άρα, τα πάντα να πάνε κατά διαόλου ή αν ο καθένας από εμάς θα τραβήξει μια κόκκινη γραμμή και θα βάλει όρια. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για το πως βλέπει τους άλλους.

Αν το πάρουμε απόφαση ότι θα αφήσουμε τα πράγματα να φθάσουν στο απόλυτο μηδέν, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τις συνέπειες. Ο άνθρωπος χωρίς ήθος είναι το χειρότερο κτήνος. Θα υπάρξει πλήρης διάλυση των πάντων και θα καταλήξουμε σε ένα κακέκτυπο κοινωνίας στο οποίο ο μόνος σκοπός είναι η επιβίωση με κάθε μέσο.

Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα συμβεί αύριο, φυσικά. Θα πάρει κάποια χρόνια. Η πορεία αυτή, όμως, προδιαγράφεται ήδη. Και δε χρειάζεται να σας αναλύσω ποιους συμφέρει να μετατραπεί η κοινωνία σε χοιροστάσιο, έτσι δεν είναι; Εκείνους που ήδη μας βλέπουν σαν κρέας έτοιμο για λουκάνικά.

«Και τι είπε η κοπέλα»;

«Καλά να πάθει ο τεμπέλης δημόσιος/το λαμόγιο ο ελεύθερος επαγγελματίας/ο προνομιούχος ο τραπεζικός».

«Καλά του έκανε του κωλόπαιδου/της κομμουνίστριας/του βρωμοπακιστανού/του βρωμόμπατσου».

Όταν κολλάς ετικέτες στους ανθρώπους, αυτόματα κολλάει μια και στη δική σου πλάτη. Και όταν τελειώσουν οι μαύροι, οι κομμουνιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπόλοιποι αποδιοπομπαίοι τράγοι, θα πάρεις εσύ σειρά για το σφαγείο. Μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά η ετικέτα σου είναι κει. Κάποιος, κάπου θα βρεθεί να στην κολλήσει.

Δεν το λέω εγώ, το έχει πει πολύ καλύτερα ο Μάρτιν Νίμελερ, πολλά χρόνια πριν.

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.
Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.
Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.
Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει,
για να αντισταθεί μαζί μου…

Υ.Γ.: Μέσα στα άλλα σχόλια, διάβασα συχνά και το εξής «Γελάγατε με τον Πίου, τώρα σας φταίει το ανέκδοτο». Ρε παιδιά, για ξαναδείτε τη λίγο τη διαφήμιση. Εσάς ποιον σας φαίνεται ότι θίγει, τον φουκαρά το μαύρο που πλένει τα τζάμια ή τον Ελληνάρα πρόεδρο που δουλεύει τους πάντες και τους ηλίθιους οπαδούς που τον πιστεύουν; Μήπως, λέω μήπως, μας συμφέρει να κολλήσουμε την ετικέτα του ρατσισμού για να αποφύγουμε το εύλογο συμπέρασμα;

Μουσικό Διάλειμμα #19

Μία από τις καλύτερες διασκευές των τελευταίων ετών…

Advertisements

Προσοχή, βαράει!

Άλλο σκόπευα να γράψω, άλλο έγραψα. Η επικαιρότητα δεν μου άφησε περιθώρια. Ούτε ο «κύριος» Κασιδιάρης.

Καταρχάς δεν υπάρχει έκπληξη εδώ. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Είναι, κατ’ ουσία, μια παραστρατιωτική, νεοναζιστική οργάνωση με το μανδύα κόμματος η οποία έχει κρύψει μεν τις σβάστικες, αλλά εμμένει στις θέσεις τις περί ανωτερότητας της λευκής φυλής και του αρσενικού φύλου.

Ο ρόλος της γυναίκας είναι να «παράγει» παιδιά για το έθνος. Όχι να αντιμιλά στον «άντρα». Έτσι, λοιπόν, η ισχυρογνώμων, συχνά σε σημείο αγένειας, Λιάνα Κανέλλη και η ειρωνική κυρία Δούρου στάθηκαν πάρα πολύ για τον «άντρα» Κασιδιάρη.

Υποθέτω ότι έχετε δει το επίμαχο βίντεο. Στην απίθανη περίπτωση που δεν το έχετε δει, το παραθέτω εδώ:

Λυπάμαι αν φανώ «παλιομοδίτης», αλλά για μένα είναι ανεπίτρεπτο ένας πραγματικός άνδρας να σηκώνει χέρι σε μια γυναίκα. Η βία είναι καταδικαστέα γενικότερα, αλλά αυτό ισχύει διπλά όταν ασκείται από κάποιον που είναι ξεκάθαρα ισχυρότερος προς κάποιον αδύναμο. Είτε πρόκειται για παιδί, είτε για ηλικιωμένο, είτε για γυναίκα.

Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια 60χρονη γυναίκα. Οι δικαιολογίες του τύπου «τον προκάλεσε» είναι αν μη τι άλλο τραγικές. Ό,τι και αν του είπε η κα. Δούρου δεν δικαιολογεί ούτε το μπουγέλωμα, ούτε χειροδικία. Πόσο μάλλον τη στιγμή που με την αντίδρασή του ο Κασιδιάρης απλά επιβεβαίωσε περίτρανα ότι «η Χρυσή Αυγή θα πάει τη χώρα πίσω 500 χρόνια».

Αφού δέχθηκε φραστική επίθεση ας απαντούσε με τα ίδια όπλα. Δυστυχώς, όμως, το οπλοστάσιο του κυρίου είναι μάλλον φτωχό σε αυτόν τον τομέα.

Όσο για το «καλά της έκανε» που ακούστηκε από πολλούς για την κυρία Κανέλλη, πως δικαιολογείται σε μια υποτιθέμενη Δημοκρατία; Ο Κασιδιάρης δεν είναι «αγανακτισμένος πολίτης» όπως διάβασα κάπου, είναι πρώην και υποψήφιος βουλευτής και ο ρόλος του δεν είναι να χειροδικεί, αλλά να εκπροσωπεί. Με λόγια, νόμιμες πράξεις και αξιοπρέπεια.

Αλλά έστω κι αν ήταν αγανακτισμένος πολίτης, έστω κι αν δεχθώ ότι η βία θα λύσει τα προβλήματά μας, ο στόχος του αντιμνημονιακού, δήθεν πατριώτη Κασιδιάρη είναι η Κανέλλη και η Δούρου που ανήκουν επίσης σε αντιμνημονιακά κόμματα; Γιατί δεν τσακώθηκε με τον Παυλόπουλο που ανήκει στους «προδότες» της ΝΔ, σύμφωνα με τον μεγάλο αρχηγό Μιχαλολιάκο;

Πολύ περίεργα μας τα λες, βρε πατριώτη.

Αλλά εγώ θα δεχθώ ότι ο «κύριος» Κασιδιάρης έκανε ένα λάθος, παραφέρθηκε. Η απόδρασή του και η εξαφάνισή του για να αποφύγει το Αυτόφωρο αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι είναι και θρασύδειλος και ευθυνόφοβος. Και παρόλα αυτά θέλει να διδάξει πειθαρχία και νομιμοφροσύνη.

Ωστόσο, πέρα από το θλιβερό γεγονός αυτό που επακολούθησε μόνο φαρσοκωμωδία μπορεί να χαρακτηριστεί.

Πρώτον ο Κασιδιάρης επικαλείται… αυτοάμυνα. Η αλήθεια είναι ότι ερχόμενος σε επαφή με το Ριζοσπάστη ένας Χρυσαυγίτης μπορεί να λιώσει σαν βρυκόλακας.

Δεύτερον ο Καρατζαφέρης έκανε την εξής δήλωση: «Ο φασισμός δεν θα περάσει στην Ελλάδα». Ουδέν σχόλιον.

Τρίτον ο κ. Δατσέρης του ΠΑΣΟΚ δήλωσε: «Φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ.» Προφανώς ο Τσίπρας έμαθε στους νεο-ναζί να είναι βίαιοι, γιατί μέχρι να τον γνωρίσουν πήγαιναν Κατηχητικό και μοίραζαν τσάι και κουλουράκια στους μετανάστες.

Αλλά η δήλωση της ημέρας, κυρίες και κύριοι, ανήκει δικαιωματικά στον κ. Προκόπη Παυλόπουλο: «Δεν σηκώθηκα από την καρέκλα μου όταν ο Κασιδιάρης επιτέθηκε με μπουνιές στην Λιάνα Κανέλλη, γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τη δύναμή μου και φοβήθηκα πως, αν σηκωνόμουν όρθιος, θα τον σκότωνα». Ειλικρινά, μου έφτιαξε μια κατά τα άλλα απογοητευτική μέρα.

Από την άλλη, όταν η Ντόρα Μπακογιάννη είπε ότι θα τον πλάκωνε αν ήταν στο στούντιο, δεν ξέρω γιατί, αλλά την πιστεύω.

Άντε και εις ανώτερα!

Μουσικό Διάλειμμα #15

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, αλλά το εν λόγω αμφιβόλου ποιότητας άσμα εκτός από επίκαιρο λόγω νομισματικής κρίσης είναι και πολύ ταιριαστό. Αφιερωμένο με αγάπη στον μεγάλο άντρα αγωνιστή Η.Κ.

Τρομοκρατία

Ένας καλός φίλος μου είπε προχθές ότι σκέφτεται να μεταναστεύσει. Δεν είναι ο μόνος από τον κύκλο μου και δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος, φοβάμαι. Ο συγκεκριμένος σκοπεύει να πάει στη Νέα Ζηλανδία.

«Εκεί, ξέρεις, έχει περισσότερα πρόβατα από ανθρώπους» μου είπε. «Και εδώ το ίδιο» του απάντησα.

Τα πρόβατα φοβούνται το λύκο και ακολουθούν τυφλά το βοσκό, υπό το άγρυπνο βλέμμα του μαντρόσκυλου. Δεν έχει σημασία αν δεν έχουν δει ποτέ λύκο με τα μάτια τους. Είναι στη φύση τους να ακολουθούν χωρίς σκέψη.

Ο βοσκός ξέρει καλύτερα. Με το μαντρόσκυλο δεν μπορούν να τα βάλουν. Πηγαίνουν, λοιπόν, μέσα-έξω στο μαντρί όλη τους τη ζωή, μέχρι είτε να τα σφάξουν ή να ψοφήσουν.

Λύκοι δεν υπάρχουν πια, ο πολιτισμός μας τους έχει εξολοθρεύσει προ πολλού. Επειδή, όμως, ο φόβος είναι απαραίτητος για να παραμένουν τα πρόβατα σε τάξη, το σύστημα φρόντισε να δημιουργήσει τους δικούς του «λύκους».

Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Αντίθετα, είναι ιστορικά δοκιμασμένο. Οι δύο υπερδυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου διατηρούσαν επί 40 χρόνια την «ισορροπία του τρόμου» μεταξύ τους, ώστε να διοικούν ολόκληρο τον κόσμο.

Οι Αμερικάνοι προστάτευαν τη Δύση από τους «κακούς κομμουνιστές» και οι Σοβιετικοί το Ανατολικό μπλοκ από τους «διεφθαρμένους καπιταλιστές».

Είναι κατά βάση αυτό που περιγράφει ο Όργουελ στο «1984». Υπάρχει πάντοτε μια απειλή και τα ΜΜΕ φροντίζουν να αναπαράγουν αυτή την ιδέα μέχρι να γίνει απόλυτα αποδεκτή.

Όταν εκλείψει η απειλή, τότε ένας πρώην σύμμαχος μπορεί να μετατραπεί σε εχθρό μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Πάντοτε, όμως, πρέπει να υπάρχει ένας εχθρός. Πρέπει να υπάρχει ο φόβος.

Έτσι οι Σοβιετικοί με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μετατράπηκαν αμέσως από μέλος των Συμμάχων σε εχθρούς της Δύσης. Το σύστημα λειτούργησε καλά επί τέσσερις δεκαετίες. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Δύση έμεινε χωρίς αντίπαλο δέος.

Έπρεπε, λοιπόν, να εμφανιστεί ένας νέος εχθρός, ο οποίος να μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή οπουδήποτε, ακόμα και στην καρδιά των ΗΠΑ. Ο νέος εχθρός έγινε η τρομοκρατία: αόρατη, απρόβλεπτη και πανταχού παρούσα.

Ο φόβος για το άγνωστο, το απρόβλεπτο είναι πιο ισχυρός από το φόβο για έναν γνωστό εχθρό. Ο τρομοκράτης μπορεί να κρύβεται παντού, μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, τα κίνητρά του είναι ανεξιχνίαστα, ακατανόητα. Είναι, με άλλα λόγια, το τέλειο εργαλείο αναπαραγωγής του φόβου.

Ο φόβος είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια των κυβερνήσεων που επιθυμούν να επιβάλλουν μέτρα τα οποία σε διαφορετικές συνθήκες θα αποτελούσαν αιτία εξέγερσης από τους πολίτες.

Όπως είναι ο περιορισμός της ελευθερίας τους, με πρόφαση την ασφάλειά τους, αλλά και η αποστολή στρατού οπουδήποτε προστάζει η ανάγκη της απελευθέρωσης πετρελαιοπηγών, καλλιεργειών οπίου, ορυχείων χρυσού, κοιτασμάτων ουρανίου κ.ο.κ.

Ο φόβος είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια ενός κράτους το οποίο επιχειρεί να περιορίσει τις βασικές ελευθερίες του ατόμου και τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών του, όπως γίνεται σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, χωρίς όμως να πάρει τη «ρετσινιά» της δικτατορίας.

Ελευθερία δεν είναι να έχεις τη δυνατότητα να παίρνεις δάνεια για να αγοράζεις τζιπ και ακριβές διακοπές. Είναι να εξασκείς το δικαίωμα της διαμαρτυρίας όταν το κράτος στο οποίο πλήρωνες (αν πλήρωνες) φόρους τόσα χρόνια δε σου παρέχει βασικά κοινωνικά αγαθά.

Όταν η Δικαιοσύνη εθελοτυφλεί μπροστά σε σωρεία σκανδάλων και εγκλημάτων από τους πολιτικούς και τους χορηγούς/συνεργούς τους και σπεύδει να τιμωρήσει τους πολίτες για την παραμικρή παρατυπία.

Όταν βουλευτές δηλώνουν άγνοια για τους νόμους που ψηφίζουν, ενώ ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει κάθε παγίδα των νόμων που διέπουν τη φορολογία, την εργασία, την ασφάλεια, τη στέγαση και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητά του.

Νόμων που μεταλλάσσονται συνεχώς σαν ιοί, ύπουλα και απροειδοποίητα, αντί να εξελίσσονται και να αναπτύσσονται στο πλαίσιο των αναγκών ενός υγιούς κράτους που υπηρετεί τους πολίτες του.

Βέβαια, αν πιστέψουμε τα λεγόμενα του μεγάλου Νόαμ Τσόμσκι, τέτοιο κράτος δεν υπάρχει.

Ακόμα και αν δεν τα πιστεύουμε, όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το δικό μας κράτος επιθυμεί πολίτες-πρόβατα που υπάρχουν μόνο για να τους αρμέγει μέχρι να παρέλθει η ημερομηνία λήξης της χρησιμότητάς τους.

Που δεν έχουν δικαίωμα δημοψηφίσματος, όπως άλλοι ευρωπαίοι πολίτες, προκειμένου να καθορίσουν το μέλλον τους. Που περιμένουν από μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση να καθορίσει πότε είναι η κατάλληλη ημερομηνία για τις εκλογές!

Όλα αυτά, όμως, δεν χωρούν με κανέναν τρόπο κάτω από τον ορισμό της Δημοκρατίας.

Η βίαιη καταστολή της ειρηνικής διαμαρτυρίας ενός λαού είναι απαράδεκτη στη Δημοκρατία. Και αυτή επιτυγχάνεται με τη βοήθεια του παρακράτους, η ύπαρξη του οποίου είναι πλέον αναντίρρητη, καθώς και μιας ανεξήγητης ανοχής απέναντι σε άτομα που στρέφονται πάντα εναντίον τρίτων.

Πόσες φορές είδατε αναρχικούς να καίνε Υπουργεία, περιουσίες βουλευτών ή την ίδια τη Βουλή; Καίνε τράπεζες, λεηλατούν καταστήματα και ρημάζουν αυτοκίνητα. Μέχρι και κινηματογράφους.

Δεν αντιλαμβάνομαι τι είδους αναρχικοί είναι αυτοί. Όπως δεν αντιλαμβάνομαι τι είδους τρομοκράτες τοποθετούν απροειδοποίητα εμπρηστικό μηχανισμό μέσα σε βαγόνι τραίνου, με αποκλειστικό σκοπό να προκαλέσουν ανθρώπινες απώλειες.

Αυτό είναι κάτι πρωτοφανές στη χώρα μας. Όπως πρωτοφανής ήταν και ο εμπρησμός του υποκαταστήματος της Marfin, εν ώρα εργασίας, την τελευταία φορά που σημειώθηκαν μαζικές κινητοποιήσεις στην Αθήνα.

Οι δράστες δεν εντοπίστηκαν ποτέ. Ούτε αναζητήθηκαν οι ενδεχόμενες ευθύνες της διοίκησης που εξανάγκασε, σύμφωνα με μαρτυρίες, τους υπαλλήλους να παραμείνουν με κίνδυνο της ζωής τους, υπό την απειλή της απόλυσης.

Ούτε καν τα επίσημα πορίσματα που έδειξαν ξεκάθαρες ευθύνες της διοίκησης της τράπεζας για την πλήρη έλλειψη προδιαγραφών ασφαλείας οδήγησαν ακόμα σε οποιαδήποτε ουσιαστική ενέργεια ή καταδίκη.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ούτε σε αυτή την απόπειρα «τυφλού» χτυπήματος θα εντοπιστούν οι δράστες.

Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, ο μόνος τρόπος να καταλήξει κανείς σε λογικά συμπεράσματα είναι να εξακριβώσει ποιος πλήττεται και ποιος ωφελείται.

Ποιος ένιωσε ένοχος όταν χάθηκαν αθώες ζωές με αφορμή τη διαμαρτυρία του;

Ποιος τρομοκρατείται τώρα όταν απειλείται ένα από τα κυριότερα μέσα μεταφοράς της Αθήνας, που εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κάθε μέρα; Το οποίο, όλως τυχαίως, είναι και το βασικότερο μέσο που μεταφέρει πολίτες στο κέντρο όταν εκδηλώνονται διαμαρτυρίες;

Λέτε να τρομοκρατούνται οι πολιτικοί που δεν περνούν ούτε έξω από τους σταθμούς;

Μήπως φοβόμαστε μόνο εμείς οι κακόμοιροι, που ευγνωμονούμε την τύχη μας για τα λίγα ευρουλάκια που βγάζουμε για να ζήσουμε και παρακαλάμε να φύγουν οι κακοί λύκοι που μας απειλούν;

Τα πρόβατα δεν διαμαρτύρονται, ούτε ψηφίζουν. Δεν έχουν, ούτε διεκδικούν δικαιώματα. Δεν σκέφτονται, απλά επιβιώνουν. Αν αυτό θέλετε να είναι το μέλλον σας, τότε συνεχίστε να ακολουθείτε τους ίδιους «βοσκούς» που ξέρετε και εμπιστεύεστε.

Αφήστε τους να σας κουρεύουν για να ντύνονται, να σας αρμέγουν για να τρώνε, παραδώστε τους και τα παιδιά σας για να εξασφαλιστούν εκείνοι όταν εσείς δε θα είστε πια εδώ.

Ελπίζω, μόνο, να μη σας πονέσει πολύ το μαχαίρι.

Διάλειμμα #6

Περιμένοντας τους Bαρβάρους

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

__

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Κ. Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)