Νομιμότητα…

 

Νόμος και τάξη

 

«Η νομιμότητα θα επιβληθεί επειδή το θέλει ο ελληνικός λαός, αυτό απαιτούν οι Έλληνες φορολογούμενοι.» Τάδε έφη η κυβερνητική εκπρόσωπος, κυρία Σοφία Βούλτεψη τον προηγούμενο μήνα, σχετικά με τις καταλήψεις και τα επεισόδια στα πανεπιστήμια. Αυτό το τριήμερο είδαμε για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η προάσπιση της νομιμότητας για το ελληνικό κράτος. Σημαντική όσο και επιλεκτική.

Η εφαρμογή των νόμων είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες στήριξης και προστασίας της Δημοκρατίας. Όταν, όμως, η εφαρμογή αυτή είναι καθολική και επί ίσοις όροις. Η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων είναι ένα από τα καλύτερα όπλα ενός διεφθαρμένου, αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Η δε θέσπιση νόμων ή νομοθετικών διαταγμάτων χωρίς διαφανείς κοινοβουλευτικές διαδικασίες ή, ακόμα χειρότερα, χωρίς καθόλου κοινοβουλευτικές διαδικασίες, είναι μέθοδος καθαρά ολοκληρωτική.

Όπως ολοκληρωτική, άλλωστε, είναι και η απαγόρευση συναθροίσεων. Ή η ενδεχόμενη αναβολή, λόγω δήθεν έκτακτης ανάγκης, των προεδρικών εκλογών, όπως θέλουν κάποια πιθανά σενάρια. Υπάρχουν πάντοτε βολικές δικαιολογίες για όλα αυτά, αλλά το κατά πόσο ευσταθούν και το ποιον εξυπηρετούν είναι θέμα που παίρνει πολλή συζήτηση.

Αυτό που είναι αναμφισβήτητο, είναι το γεγονός ότι έχουμε χάσει τη δυνατότητα να κρίνουμε τα πράγματα αντικειμενικά. Αυτό δεν είναι περίεργο όταν ζεις σε μια χώρα όπου οι νόμοι και οι θεσμοί παρουσιάζουν έναν εξαιρετικό βαθμό ευλυγισίας και ελαστικότητας, όποτε αυτό είναι βολικό. Ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.

Έχουμε έναν νεαρό που δολοφονήθηκε, εν ψυχρώ, από έναν αστυνομικό. Η δολοφονία αυτή οδήγησε έναν στενό του φίλο να εξαφανιστεί και να ενταχθεί στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο». Τα εισαγωγικά εδώ μπαίνουν επειδή ο Νίκος Ρωμανός κατέληξε να συλληφθεί για ληστεία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την ανάμιξή του στους «Πυρήνες της Φωτιάς» και, σε τελική ανάλυση, δεν έχει σχέση με τρομοκρατική ή επαναστατική δράση, πείτε το όπως θέλετε.

Όντας στη φυλακή, ο Ρωμανός συνέχισε το σχολείο και πέρασε στις πανελλήνιες. Και τώρα ζήτησε εκπαιδευτικές άδειες για να μπορέσει να παρακολουθήσει. Στην αρχή, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό από τις αρμόδιες αρχές. Ο Ρωμανός κατέφυγε σε απεργία πείνας και στη συνέχεια, ύστερα από 25 μέρες απεργίας, μέσα σε καταιγίδα αντιδράσεων και διαμαρτυριών, ο Υπουργός Δικαιοσύνης πρότεινε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: να δίνεται η δυνατότητα στο Ρωμανό και σε κάθε άλλον κατάδικο να φοιτά εξ αποστάσεως. Προτού, όμως, φθάσουμε σε αυτή την θεωρητικά αυτονόητη λύση εξετάστηκε πρώτα το ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο μέτρο της αναγκαστικής σίτισης.

Εφόσον δίνεις τη δυνατότητα στους φυλακισμένους να σπουδάζουν για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο, (γιατί ένα σωφρονιστικό σύστημα στοχεύει στην επανένταξη του ατόμου στην κοινωνία και όχι στον παραδειγματισμό), δεν θα πρέπει να προσφέρεις και τον τρόπο σε κάποιον που θεωρείς (και όχι άδικα) ύποπτο φυγής να σπουδάσει εξ αποστάσεως;

Εδώ σταματούν τα γεγονότα και ξεκινά η ερμηνεία τους. Είναι, άραγε, για μια ακόμα φορά τόσο ανίκανη η κυβέρνηση να χειριστεί σωστά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα ή είναι όλο αυτό το σκηνικό ένας τρόπος να δημιουργηθεί χάος σε περίοδο κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το Μνημόνιο; Η βόμβα που λέγεται Ρωμανός θα μπορούσε να είχε απασφαλιστεί από τις πρώτες κιόλας μέρες, αν είχε γίνει αυτή η πρόταση. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Όχι μόνο αυτό, αλλά προηγήθηκε μια άλλη «λύση», η οποία μόνο ως λάδι στη φωτιά θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Οι αντιδράσεις ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενες. Και δεν έχει σημασία αν ο Ρωμανός είναι αγωνιστής ή εγκληματίας. Σε μια χώρα όπου κανείς δεν αντιδρά στην ξεκάθαρη αδικία που αναγνωρίζουν σχεδόν όλοι, ο κόσμος αναζητεί μια αφορμή, ένα πρόσωπο που θα πάρει συμβολική διάσταση αντίστασης, ασχέτως αν το αξίζει ή όχι. Να κάνω μια παρένθεση εδώ: ο αναρχικός-αντικαπιταλιστής Νίκος Ρωμανός ενδιαφέρεται πραγματικά να σπουδάσει στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων; Και αν ναι δεν θέλει να το κάνει εξ’ αποστάσεως επειδή έχει… εργαστήρια;

Και επανερχόμαστε στα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν και πάλι τα γνωστά: ΜΑΤ χτυπούν αλύπητα νεαρά παιδιά που δεν δίνουν καμία ένδειξη ότι είναι «μπαχαλάκηδες», αυτοκίνητα και σπίτια καίγονται από κουκουλοφόρους, αστυνομικοί μεταμφιέζονται και βάζουν φωτιές, μολότωφ «φυτεύονται» μπροστά στις κάμερες σε σακίδια διαδηλωτών.

Το μήνυμα που περνά είναι σαφές: όποιος διαμαρτύρεται για οποιονδήποτε λόγο είναι βάνδαλος και εν δυνάμει τρομοκράτης. Θα πνίγεται στα δακρυγόνα, θα ξυλοκοπείται και θα συλλαμβάνεται, είτε προκαλεί επεισόδια, είτε όχι. Είτε διαμαρτύρεται για το Νταβούτογλου, είτε για το Ρωμανό, είτε για το Γρηγορόπουλο, είτε για την πολιτική της κυβέρνησης, είτε για την Παιδεία, είτε επειδή είναι άνεργος, είτε, είτε…

Δεν είναι παράνομο να διαδηλώνεις, ούτε είναι παράνομο να είσαι αναρχικός ή φασίστας. Παράνομο είναι να τοποθετείς βόμβες, να καις την περιουσία του άλλου και να κάνεις ληστείες, όπως είναι και να τοποθετείς «στοιχεία» στα αντικείμενα ενός συλληφθέντα, να χρησιμοποιείς την ιδιότητα σου ως αστυνομικός για να κλέβεις ή να βιαιοπραγείς ανεξέλεγκτα και να διατάζεις ως κυβέρνηση τα όργανα επιβολής του νόμου να παρανομούν για να εξυπηρετείς τους σκοπούς σου.

Ψάχνω να βρω πού κρύβεται η «νομιμότητα» σε όλο αυτό το χάος, αλλά ειλικρινά δεν τη βλέπω. Και δεν ευθύνεται κανένας Ρωμανός για αυτό.

 

Μουσικό Διάλειμμα #57

Advertisements

Σαξές Στόρι

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας κατέκτησε επάξια τη θέση της στο Μουντιάλ της Βραζιλίας που θα διεξαχθεί το 2014. Τα εικονικά πηγαδάκια του Facebook και του Twitter πήραν φωτιά: πρέπει να ασχολούμαστε ή δεν πρέπει; Να χαιρόμαστε ή όχι; Είναι επιτυχία ή είναι παρηγοριά στον άρρωστο; Πιστεύω ότι όπως και να έχει η συμμετοχή σε μια Εθνική ομάδα είναι για κάθε επαγγελματία αθλητή μια ευκαιρία να παίξει για την τιμή της φανέλας. Δεν υπάρχει χρήμα, υπάρχει μόνο η δόξα και, πιο απτά, το ενδεχόμενο ενός τραυματισμού ο οποίος μπορεί να κρατήσει μακριά έναν αθλητή από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Όσο για εμάς τους υπόλοιπους πιστεύω ότι μια βραδιά χαράς δε μας θα εμποδίσει να βγούμε στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούμε, τουλάχιστον όχι πάνω από 24 ώρες. Αν η πρόκριση της Εθνικής ομάδας είναι ικανή να αποτελέσει φραγμό για τη Νέα Ελληνική Επανάσταση, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα, σας το λέω. Είτε με είτε χωρίς Μουντιάλ.

Πάντως η επιτυχία της Εθνικής ομάδας, εν μέσω μιας κρίσης που δεν έχει αφήσει ανέγγιχτο ούτε το ποδόσφαιρο, αποτελεί πολύ πιο πειστικό «σαξές στόρι» από εκείνο που ευαγγελίζεται ο Αντώνης Σαμαράς. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να χαρούμε εμείς που η Ελλάδα εξασφάλισε το ταξίδι της στη Βραζιλία το καλοκαίρι. Το ερώτημα είναι αν πρέπει να χαρεί η Βραζιλία για τη διοργάνωση του Μουντιάλ (και μόλις δύο χρόνια αργότερα των Ολυμπιακών Αγώνων).

Η Βραζιλία μπορεί να είναι η δεύτερη πατρίδα του ποδοσφαίρου, μπορεί να μας θυμίζει καρναβάλι, σάμπα, καλλίπυγες χορεύτριες, φρεσκοκομμένο καφέ και ατελείωτες παραλίες, αλλά δεν εξαντλείται εκεί. Είναι μια χώρα με μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και τεράστιο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Είναι ο τόπος όπου οι παραγκουπόλεις συνυπάρχουν με τους ουρανοξύστες και όπου η άνοδος στην τιμή του εισιτηρίου των λεωφορείων μπορεί να προκαλέσει μαζικές διαδηλώσεις απίστευτου μεγέθους.

Ωστόσο, αποτελεί ταυτόχρονα το ιδανικό παράδειγμα οικονομικού «σαξές στόρι», από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Η οικονομία της, στρατοκρατούμενης ακόμα, Βραζιλίας στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 έμοιαζε με τραινάκι σε λούνα παρκ. Μετά από μια ξέφρενη πορεία συνάντησε μια τεράστια ανηφόρα, σταμάτησε και άρχισε να φεύγει προς τα πίσω.

Τότε επιστρατεύτηκε το ΔΝΤ το οποίο επέβαλλε, τι άλλο, ένα πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας που προέβλεπε περικοπές στο Δημόσιο και περιορισμό των εισαγωγών. Μπορεί να έδωσε τη δυνατότητα στη Βραζιλία να εξυπηρετεί το χρέος της, αλλά το τίμημα ήταν εις βάρος της ανάπτυξης. Η συρρίκνωση του ΑΕΠ, η αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας και η εκτόξευση του πληθωρισμού έφεραν τη χώρα στα όρια της κατάρρευσης.

Όταν, τελικά, μετά από μια δεκαετία πειραμάτων βρέθηκε η λύση για τη μάστιγα του πληθωρισμού, αυτή δεν οφειλόταν σε κάποιο εξωτερικό σχέδιο βοήθειας-προκάτ, αλλά στο «Real Plan» που σχεδιάστηκε από Βραζιλιάνους για τις ανάγκες της οικονομίας τους.

Το επακόλουθο δεύτερο σχέδιο βοήθειας του ΔΝΤ δεν ήταν παρά ένα δεκανίκι σε μια οικονομία που βρισκόταν ήδη σε τροχιά ανάκαμψης. Μέσα σε μια δεκαετία η Βραζιλία σημείωσε ρυθμούς ανάπτυξης-ρεκόρ, ανάπτυξη η οποία συνεχίστηκε έως και το 2010 διαψεύδοντας τις αρνητικές προβλέψεις λόγω της κρίσης.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα: παρ’ όλη τη σταδιακή αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που ανήκει στη μεσαία τάξη και τη σωτηρία 20 εκατομμυρίων Βραζιλιάνων από τη φτώχεια, το 21,4% του πληθυσμού ζει ακόμα κάτω από το όριο, ενώ το 4% περίπου βρίσκεται σε απόλυτη ανέχεια.

Για αυτό, εξάλλου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαμαρτύρονται κατά των πανάκριβων αθλητικών διοργανώσεων που έχει αναλάβει η χώρα τους. Ακόμα και οι παλιοί αστέρες του ποδοσφαίρου δεν ζουν όλοι στα σύννεφα. Όταν το ιερό τέρας (τέως ποδοσφαιρικό, νυν ανοησίας) που λέγεται Πελέ τόλμησε να συστήσει στους συμπατριώτες του που διαδήλωναν κατά του Μουντιάλ να γυρίσουν σπίτια τους και να χαρούν τη γιορτή του ποδοσφαίρου, ο Ρομάριο (αλλά και άλλοι παλιοί παίκτες) του συνέστησαν να σωπάσει – και όχι τόσο ευγενικά.

Αυτό δεν είναι λίγο. Η Βραζιλία ήταν πάντοτε μια χώρα όπου τα φτωχά παιδιά ονειρεύονταν να γίνουν μεγάλοι ποδοσφαιριστές και το άθλημα, όπως και ο Πελέ, αντιμετωπίζονται συνήθως με θρησκευτική ευλάβεια. Όλα, όμως, έχουν ένα όριο. Ακόμα και η αγάπη των Βραζιλιάνων για τη μπάλα.

Εξετάζοντας το βραζιλιάνικο σαξές στόρι διαπιστώνουμε ότι το σχέδιο που έσωσε τη χώρα συμπεριλάμβανε μια τολμηρή, ριζοσπαστική νομισματική μεταρρύθμιση, με τη δημιουργία ενός εικονικού νομίσματος, το οποίο τελικά έγινε πραγματικό. Κανένας δεν πίστευε ότι το σχέδιο που είχαν συλλάβει στα νιάτα τους τέσσερις φοιτητές οικονομολόγοι θα μπορούσε να πετύχει, εκεί που το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις αποτύγχαναν. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα στο Ευρώ, ειδικά τώρα που η ενδεχόμενη έξοδός μας έχει γίνει πολύ δύσκολη. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας είχε βοηθήσει αν αποφασίζαμε να βγούμε εγκαίρως.

Το δεύτερο αξιοσημείωτο είναι ότι παρά το κύμα ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της Βραζιλίας υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ και το οποίο δεν έφερε ουσιαστικά αποτελέσματα, η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου της χώρας και μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκοσμίως, παραμένει σε ποσοστό 64% στην ιδιοκτησία του Δημοσίου. Η Βραζιλία είναι μεν μια μεγάλη χώρα με σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά δεν τις ξεπούλησε για να σωθεί. Τις αξιοποίησε. Και αν το δικό μας πρότυπο «αξιοποίησης» είναι ο χρυσός της Χαλκιδικής, τότε δε θα έχουμε καλύτερη τύχη από τον πάμπτωχο Νίγηρα με τα πλούσια κοιτάσματα ουρανίου.

Αυτό που οφείλουμε να μάθουμε από τη Βραζιλία είναι ότι καμία εξωτερική βοήθεια δεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, αν δεν υπάρχει βούληση και σχέδιο από την πολιτική ηγεσία. Η εξαναγκαστική εφαρμογή ενός τυποποιημένου σχεδίου «διάσωσης», το οποίο μας επιβάλλεται εκβιαστικά από οργανισμούς που γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι είναι ακατάλληλο, δε θα βοηθήσει σε τίποτα. Αντίθετα, θα συνεχίσει να βαθαίνει την κρίση, «κλειδώνοντας» την πορεία της οικονομίας σε μια βασανιστική πτώση σε αργή κίνηση. Εμείς σαν θεατές βλέπουμε το φάουλ, βρίζουμε και φωνάζουμε από τις εξέδρες, αλλά κανείς από τους διαιτητές δεν πρόκειται να το σφυρίξει.

Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε για την επιτυχία της Εθνικής ομάδας. Το κακό είναι πως δεν ακολουθήσαμε το παράδειγμά της. Ακόμα και το πιο απίθανο πράγμα είναι δυνατό, αρκεί να το διεκδικήσουμε.

Μουσικό Διάλειμμα #47

Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Ταξίμ, 8 ΙουνίουΗ απάντηση είναι και πάλι: ό,τι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως με τη Βουλγαρία, πριν από λίγους μήνες. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου συμπατριώτες, να το διαπιστώνουμε: οι γείτονές μας, που τους θεωρούσαμε «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», οπισθοδρομικούς πολίτες μιας (κυριολεκτικά) μετά βίας δημοκρατικής χώρας, μας βάζουν τα γυαλιά.

Η όλη υπόθεση, θα το ξέρετε ήδη, ξεκίνησε εξαιτίας της αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Ερντογάν να εξαφανίσει ένα από τα λίγα μεγάλα πάρκα που έχουν απομείνει στην Κωνσταντινούπολη. Για να χτιστεί άλλο ένα άχαρο εμπορικό κέντρο.

Δεν τίθεται θέμα κρίσης. Δεν υπάρχει κάποια άνευ προηγουμένου άνοδος της ανεργίας στην Τουρκία. Αντιθέτως, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη γειτονική χώρα είναι ήδη πολύ χαμηλό και σταδιακά ανέρχεται. Μια άνοδος που είναι δυσανάλογα αργή, ωστόσο, σε σχέση με τη θεαματική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, όμως, δεν έχουν να κάνουν με μισθούς, αλλά με ποιότητα ζωής και ελευθερία. Βλέπετε, ο Ερντογάν μπορεί να είναι πιο «μετριοπαθής» από το στρατόπεδο των Κεμαλιστών (εδώ η λέξη «στρατόπεδο» έχει και κυριολεκτική έννοια), αλλά δεν παύει να είναι ένθερμος ισλαμιστής. Ένας από τους στόχους του είναι η σταδιακή υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου και στο πλαίσιο αυτό προωθεί μεταρρυθμίσεις όπως ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών.

Η προτίμηση της κας. Ερντογάν στην παραδοσιακή μαντήλα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τι άλλο είναι στο πρόγραμμα «εκσυγχρονισμού» που έχει κατά νου ο σύζυγός της.

Η μορφή που είχαν, από την αρχή ήδη, οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η κατάληψη-κατασκήνωση στην πλατεία Ταξίμ μου προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Φυσικά οι διαδηλωτές, νεαρά παιδιά κυρίως, που κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν ανήκουν στο πιο ευκατάστατο και μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού της Πόλης και, κατά συνέπεια, ολόκληρης της χώρας.

Taksim Park terrorists

Είναι ακριβώς το κομμάτι αυτό που δεν το αγγίζει ιδιαίτερα η οικονομική καχεξία της πλειοψηφίας και ενδιαφέρεται για το «ευ ζην» και όχι για την επιβίωση. Για να μπορεί να πάει μια βόλτα στο πάρκο να διαβάσει ένα βιβλίο την Κυριακή. Για να μπορεί να απολαύσει το ποτάκι του το Σαββατόβραδο. Για να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς μαντήλα και χωρίς το χρέος να κάθεται σπίτι για να μεγαλώσει τρία παιδιά, αν είναι γυναίκα. Άλλη μια προοδευτική σύσταση του Ερντογάν στους νέους.

Όλα καλά ως εδώ. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η αστυνομία επιχείρησε να ξηλώσει τα αντίσκηνα και να εκδιώξει βίαια τους καταληψίες. Την επόμενη μέρα, η πλατεία γέμισε κόσμο. Δεν ήταν πλέον μόνο φοιτητές και παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Η βία κλιμακώθηκε. Οι συγκεντρώσεις εξαπλώθηκαν και γενικεύτηκαν. Τα ΜΜΕ σίγησαν. Αυτό είναι, ίσως, το μόνο κοινό σημείο με τη δική μας κατάσταση. Τα ΜΜΕ συμπράττουν, καλύπτουν και προωθούν το… «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης. Μη χαμογελάτε με το χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν είναι δηλωμένος ισλαμιστής. Ο Σαμαράς στην πορεία μας προέκυψε… συνομιλών με τα θεία, να ζητά τη βοήθεια του Θεού.

Στην Τουρκία των 75 εκατομμυρίων, τα 12,5 περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει μια Ελλάδα φτωχών (μαζί με τους μετανάστες).

Η διαφορά ξέρετε ποια είναι;

Όταν η αστυνομία μάζεψε τους καταληψίες, οι υπόλοιποι, λιγότερο ευκατάστατοι και μορφωμένοι, δεν είπαν «καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα, να μάθουν». Πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στο δρόμο την επόμενη κιόλας ημέρα. Όταν οι αστυνομία τους έπνιξε και αυτούς στα δακρυγόνα, παρόλο που το «χαζοκούτι» δεν ανέφερε τίποτα απολύτως στην Τουρκία, οι υπόλοιποι ούτε φοβήθηκαν, ούτε αδιαφόρησαν, ούτε είπαν «καλά να πάθουν οι μπαχαλάκηδες». Ακόμα περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και αλλού.

Και όταν όλα αυτά διαδόθηκαν, αποκλειστικά και μόνο μέσω Internet, εμφανίστηκαν άνθρωποι από όλον τον κόσμο να συμπαρασταθούν στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, φυσικά, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Ελληνάρες είχαν να σχολιάζουν, μεταξύ φραπέ και πιτόγυρου, τους Τούρκους, τα «τσιράκια των Αμερικάνών», τους σφαγείς, Μογγόλους, Οθωμανούς κ.ο.κ. Όλοι βολικά σε ένα τσουβάλι, σαν τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους» Έλληνες. Α ναι, ξέχασα, αυτά είναι προπαγάνδα των κακών ξένων.

Κανόνι νερού χτυπά διαδηλωτή

Μιας και μιλάμε για προπαγάνδα, τα εγχώρια ΜΜΕ βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το φαρμάκι τους. «Αντιεξουσιαστής», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, ο διαδηλωτής που κλώτσησε το άρμα της αστυνομίας και δέχθηκε ριπή νερού στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά, ίσως και θανάσιμα. Το βραβείο ενημέρωσης βέβαια απέσπασαν τα «Παραπολιτικά» αφού κατασκεύασαν ρεπορτάζ του Αυστραλιανού ABC, που αποκάλυπτε δήθεν συνωμοσία του τουρκικού στρατού πίσω από τις διαδηλώσεις. Με απώτερο στόχο, φυσικά, την επιστροφή του στρατού στα πράγματα, την αρπαγή της Ελληνικής ΑΟΖ, τον πόλεμο με τους Έλληνες και, πιθανότατα, την ίδρυση της Νεο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα κοινό για τέτοιες «ειδήσεις». Γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί αμηχανία στον ναρκωμένο εγκεφαλικά Έλληνα. «Γιατί αυτοί διαμαρτύρονται και όχι εγώ;» Η εξήγηση είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Είναι Τούρκοι βάρβαροι, είναι «αντιεξουσιαστές», είναι προκλητικοί, είναι υποκινούμενοι… όπως λέμε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι λαμόγια, είναι αναρχικοί…

Ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

Αλληλεγγύη λέγεται. Είναι η τέχνη να βρίσκεις αυτά που σε ενώνουν με τον άλλο, αντί να εστιάζεις σε αυτά που σε χωρίζουν και, στη συνέχεια, να διεκδικείς το κοινό καλό.

Χωρίς αλληλεγγύη, όση ιστορική, δημοκρατική και πολιτιστική κληρονομιά να έχεις, όση παιδεία (αν έχεις), όσο δίκιο κι αν έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το καλό του συνόλου. Μόνο για το τομαράκι σου ό,τι κάνεις. Σε αυτό είμαστε πολύ μπροστά σε τούτη τη χώρα.

Μουσικό Διάλειμμα #35

Βουλγαρία – Μια ματιά στο μέλλον

Διαδηλώσεις στη Βουλγαρία

Και ενώ στην Ελλάδα διοργανώσαμε άλλη μια ανούσια μονοήμερη εκδρομή/απεργία, στη γειτονική Βουλγαρία έχουμε εξελίξεις στις οποίες θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία.

Αν τουλάχιστον έχουμε ακόμα την ικανότητα να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας και από την οθόνη της τηλεόρασης,  η οποία μας βομβαρδίζει καθημερινά με μακροσκελείς «αναλύσεις» σχετικά με το μονόδρομο του Μνημονίου και την απόλυτη αναγκαιότητα των ατελείωτων μέτρων λιτότητας.

Στη Βουλγαρία, λοιπόν, που έχει γνωρίσει πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, ο κατώτατος μισθός παραμένει στα 159 Ευρώ, στην προτελευταία θέση της Ευρώπης. Στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας η χώρα πέρασε ένα μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με τις προσταγές του ΔΝΤ και τις αρχές του «εκσυγχρονισμού» της οικονομίας.

Η ανεργία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την Ελλάδα (κάτω του 10%), αλλά οι μισθοί δεν επαρκούν, παρά το γεγονός ότι οι τιμές είναι επίσης αρκετά χαμηλές.

Η αγορά ενεργείας βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και είναι εντελώς αυτάρκης. Η Βουλγαρία παράγει όλο της το ρεύμα και δεν εισάγει ούτε μισό TW ηλεκτρικού από άλλη χώρα.

Προφανώς οι ιδανικές, αυτές συνθήκες δεν επαρκούν για να λειτουργήσει επαρκώς ο ανταγωνισμός στην αγορά ενεργείας. Έτσι, μετά τις πρόσφατες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού, ο κόσμος βγήκε μαζικά στο δρόμο για να διαδηλώσει, αψηφώντας το κρύο.

Το βασικό αίτημα είναι να κρατικοποιηθεί και πάλι η αγορά ρεύματος. Σας φαίνεται οπισθοδρομικό; Παράλογο; Θα σας πω τι είναι παράλογο: να καλείται να πληρώσει μηνιαίο λογαριασμό ρεύματος ύψους 89 Ευρώ ένας συνταξιούχος που παίρνει 79 Ευρώ το μήνα.

Από σχετικό άρθρο του tvxs:

«Γινόμαστε μάρτυρες του πώς το ψυγείο ακύρωσε την τηλεόραση», σχολίασε την Τρίτη ο πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής, Αρμάν Μπαμίκιαν, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με τα μακροοικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και το ψυγείο άδειο.

Η πείνα δεν ξεγελιέται, κύριοι. Προφανώς, λοιπόν, το κομβικό σημείο που πρέπει να φθάσει το βοήθημα καλλωπισμού της κώμης μας (κοινώς ο κόμπος για το χτένι) ώστε να αντιδράσουμε εντοπίζεται στα απολύτως βασικά: ρεύμα, νερό, φαγητό.

Το παράδειγμα της Βουλγαρίας αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η πολιτική λιτότητας αυτή η οποία δε λειτουργεί. Προφανώς είναι και η ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση των πάντων. Και ειδικά σε ό,τι αφορά υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, όπως είναι η ύδρευση και η ηλεκτροδότηση.

Μέσα στην ομίχλη αυτοϊκανοποίησης του νεοφιλελευθερισμού η οποία απειλεί να καλύψει κάθε ίχνος κοινής λογικής που έχει απομείνει, έχει «λησμονηθεί» κάτι βασικό. Νερό και ηλεκτρικό ρεύμα ΔΕΝ είναι εμπορεύσιμα αγαθά, η πώληση των οποίων μπορεί να καθορίζεται με βάση το κέρδος.

Εκτός, βέβαια, αν αποφασίσουμε ότι ελέω οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να καταφύγει στις λάμπες λαδιού (αν μπορεί να το αγοράσει) και στα πηγάδια (αν του επιτρέπεται να σκάψει).

Και γιατί όχι άλλωστε; Το πείραμα του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα στέφθηκε με πλήρη επιτυχία, σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα.

Παρομοίως, η μακροοικονομική εικόνα της γειτονικής χώρας στο χαρτί είναι εξαιρετική. Η καθημερινή πραγματικότητα, όμως, είναι  εντελώς διαφορετική. Στην Ελλάδα, παρόλο που διαγράφεται παρόμοια πορεία, κανείς δε θα παραδεχθεί τι κρύβεται πίσω από τις υποσχέσεις περί «ανάπτυξης», γιατί πολύ απλά η εξαθλίωση του κόσμου δε φαίνεται στα στατιστικά στοιχεία που ενδιαφέρουν την τρόικα.

Το αποκορύφωμα; Σήμερα το πρωί παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας (αφού χθες είχε αναγκαστεί σε παραίτηση ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών). Όχι μόνο αυτό, αλλά ο πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση:  «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία».

Ασφαλώς η δήλωση αυτή έγινε για λόγους εντυπώσεων. Έγινε όμως. Σας προκαλώ να την αντιπαραβάλλετε με οποιαδήποτε δήλωση Έλληνα υπουργού ή πρωθυπουργού στη διάρκεια των τριών ετών της κρίσης και των οργίων αστυνομικής βίας η οποία εντείνεται συνεχώς.

Και ο Βούλγαρος υπουργός υποχρεώθηκε σε παραίτηση μετά τις διαδηλώσεις. Και όταν αυτό δεν έφθασε, τελικά παραιτήθηκε και η κυβέρνηση. Σας προκαλώ επίσης να θυμηθείτε πόσοι υπουργοί υποχρεώθηκαν σε παραίτηση στην Ελλάδα επειδή επέβαλλαν παράλογα και αντιλαϊκά μέτρα.

Φαίνεται ότι στη Βουλγαρία, όπου οι πολίτες αποκαλούν τους πολιτικούς «Μαφία», υπάρχει ακόμα μια στάλα αξιοπρέπειας μεταξύ των «μαφιόζων».

Μουσικό Διάλειμμα #30

Στη Βουλγαρία πέφτουν κυβερνήσεις. Στην Ελλάδα… σκασμός.