Ασφυξία

Manellada

Καλοκαίρι. Ζέστη και μια χώρα σε αποσύνθεση. Προσπαθώ να μην αφήνω την επικαιρότητα να με επηρεάζει, τη σφαγή στη Γάζα, την κρίση στην Ουκρανία, την εικόνα της ντροπής που έχει πια τόσες πτυχές στην Ελλάδα, τη σαπίλα. Κρατώ την αναπνοή μου, ιδρώνω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Μου τελειώνει το οξυγόνο, ασφυκτιώ.

Θέλω, όπως όλοι όσοι μπορούν ακόμα, να εστιάσω στα θετικά, να συνεχίσω όσο μπορώ καλύτερα τη ζωή μου, αλλά δε γίνεται. Η οσμή της αποσύνθεσης είναι πάντοτε εκεί να μου θυμίζει πως τίποτα πια δεν είναι «φυσιολογικό», όσο κι αν προσποιούμαι για το αντίθετο.

Τελευταίο κρούσμα η αθώωση των δύο εκ των τεσσάρων κατηγορουμένων για την υπόθεση της Μανωλάδας. Ακόμα και αν πιστέψουμε ότι οι επιστάτες του φραουλοπαραγωγού πυροβόλησαν κατά των εργατών χωρίς να έχουν την άδεια του αφεντικού τους, πράγμα αμφίβολο, πώς είναι δυνατόν να έχει κανείς ανασφάλιστους μετανάστες, χωρίς άδεια παραμονής, να εργάζονται στη γη του για ψίχουλα και να μην έχει καμία νομική συνέπεια για αυτό;

Να τους έχει, μάλιστα, να ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε υπόστεγα σκεπασμένα με λαμαρίνες, με πλαστικά βαρέλια για μπάνιο/τουαλέτα ή στοιβαγμένους 18 μαζί μέσα σε βρωμερά χαμόσπιτα και να πληρώνουν και νοίκι για αυτά; Από τα 120 με 160 Ευρώ που παίρνει ο καθένας από τους μετανάστες, πρέπει να δώσει έως και 40 Ευρώ για το προνόμιο να ζει χωμένος σε μια τρώγλη.

Η εκμετάλλευση δε σταματά εκεί, καθώς υπάρχουν σε πολλά αγροκτήματα παράνομοι οίκοι ανοχής, όπου κρατούνται αιχμάλωτες αλλοδαπές κοπέλες νεαρής ηλικίας και εκδίδονται για 20 Ευρώ. Ούτε κουβέντα να γίνεται για άδειες παραμονής, άδειες λειτουργίας, υγειονομικές συνθήκες, δικαιώματα και αμοιβές των γυναικών, φυσικά.

Και όταν οι εργάτες έμειναν απλήρωτοι για ένα εξάμηνο και τόλμησαν να διεκδικήσουν τα χρήματά τους, τότε δέχθηκαν πυροβολισμούς. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους άλλους δύο κατηγορούμενους έχει ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι να εκδικαστεί η έφεσή τους. Οπότε αφέθηκαν ελεύθερα δύο άτομα που πυροβόλησαν και τραυμάτισαν 35 ανθρώπους, τέσσερις εκ των οποίων σοβαρά, με όπλα που κατείχαν παράνομα.

Όλα αυτά στην Ελλάδα του 2013 κι ενώ φυσικά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το φαινόμενο αυτό σταμάτησε από πέρσι. Αντίθετα, με αυτή την απαράδεκτη και απάνθρωπη δικαστική απόφαση σχεδόν νομιμοποιείται. Γιατί ενώ πριν υπήρχε απλά η ανοχή των τοπικών αρχών, τώρα υπάρχει επίσημα και η βεβαιότητα της ατιμωρησίας, ειδικά για τους ηθικούς αυτουργούς.

Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα νομιμοποιείται η δουλεία. Στην πατρίδα της δημοκρατίας, όπου 2.500 χρόνια νωρίτερα οι δούλοι είχαν περισσότερα δικαιώματα από ότι στις φυτείες της Αμερικής του 19ου αιώνα, η δουλεία νομιμοποιείται ξανά, με πολύ χειρότερους όρους.

Βλέπετε, στην αρχαία Αθήνα ο ιδιοκτήτης του δούλου ήταν υπόλογος για τη σωματική του ακεραιότητα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο δούλος (οικέτης) έμενε στο σπίτι της οικογένειας που υπηρετούσε, έτρωγε στο ίδιο τραπέζι, συχνά είχε και την οικογένειά του μαζί.

Σήμερα όλα αυτά προφανώς δεν ισχύουν, οπότε έχουμε γυρίσει πίσω στη Λίθινη Εποχή. Εκτός αν προτιμάτε τον Αμερικάνικο Νότο του 1800.

Την ημέρα που κυκλοφόρησε η είδηση, ο τότε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο γνωστός κ. Δένδιας, έσπευσε να κάνει μεγαλόσχημες δηλώσεις σχετικά με το πόσο απαράδεκτο ήταν το συμβάν και πως «δεν αντίκειται μόνο στη νομιμότητα, αλλά ευθέως στην ιδέα της ανθρωπότητας». Τους έκανε δε και τη χάρη να μην τους απελάσει. Αυτούς τους, όπως τους έχει αποκαλέσει σε άλλη στιγμή, «κακής ποιότητας» μετανάστες. Είναι αυτονόητο ότι θα ήταν αδύνατον να απελαθούν αν επρόκειτο η δίκη να μη γίνει από την πρώτη στιγμή παρωδία. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ αρνητικό επικοινωνιακά. Αντίθετα, μια μισό-καταδίκη ένα χρόνο αργότερα θα περνούσε πιο εύκολα. Ή τουλάχιστο έτσι πίστεψαν. Στην πραγματικότητα, οι αντιδράσεις ήταν έντονες, ενώ το θέμα απασχόλησε και διεθνή μέσα, όπως η Guardian. Έτσι για μια ακόμα φορά εκτεθήκαμε στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου. Για μια ακόμα φορά στιγματιστήκαμε ως χώρα ρατσιστική, οπισθοδρομική και απάνθρωπη. Για μια ακόμα φορά φανήκαμε ανάξιοι της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Το χειρότερο είναι ότι δεν μιλάμε για κάποιο μεμονωμένο περισταστικό ή για τη δράση μιας νεο-ναζιστικής οργάνωσης. Πρόκειται για επίσημη απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης, ομόφωνη μάλιστα (7 υπέρ, ο κατά), πράγμα που αποκλείει την έφεση. Εκτός και αν φωτίσει κάποιος την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και ζητήσει επανάληψη της δίκης. Γιατί η ουσία της υπόθεσης μετά την αθώωση του παραγωγού είναι ξεκάθαρη: βρέθηκαν 200 αλλοδαποί χωρίς χαρτιά να εργάζονται ανασφάλιστοι σε συνθήκες δουλείας, έναντι κλάσματος του βασικού μισθού, να είναι μάλιστα απλήρωτοι και ο εργοδότης τους να μην είναι υπόλογος για όλα αυτά.

Και αν αυτό δεν είναι ντροπή για το δικαστικό σύστημα οποιουδήποτε κράτους, τότε δεν ξέρω τι είναι.

Δεν έχει καμία σημασία αν θεωρούμε ότι καλώς ή κακώς βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι εδώ. Είτε πρέπει να μείνουν, είτε πρέπει να φύγουν, δεν έχει κανείς δικαίωμα να τους εκμεταλλεύεται, γιατί κανείς δεν μπορεί να μεταχειρίζεται έτσι άλλους ανθρώπους, όποιο κι αν είναι το χρώμα ή η καταγωγή τους.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ασφαλώς η απόπειρα του κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άδωνι Γεωργιάδη να δικαιολογήσει την απόφαση εντός και εκτός Βουλής. Δεν μας ενδιαφέρει, κ. Γεωργιάδη αν πιστεύετε ότι η απόφαση είναι ορθή επειδή ήταν ομόφωνη. Και 7000-0 να ήταν, πάλι θα ήταν απαράδεκτη και αδικαιολόγητη. Δεν μας ενδιαφέρει επίσης αν θέλετε οπωσδήποτε να κάνετε το ζήτημα πολιτικό, γιατί δεν είναι. Ούτε οι περισσότεροι σκεπτόμενοι κάτοικοι αυτής της χώρας ενδιαφέρονται για την κοντρίτσα σας με το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανένας εκτός των συνόρων.

Το μόνο που βλέπουν όλοι είναι μια χώρα όπου ο ρατσισμός και η εκμετάλλευση (γηγενών και μη) καλύπτεται και καλλιεργείται όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την, ανεξάρτητη υποτίθεται, δικαιοσύνη. Αυτή την οποία για κάποιο λόγο θέλετε εσείς να υπερασπιστείτε, ακόμα και όταν λαμβάνει εξωφρενικές αποφάσεις. Αποδεικνύεται δε, ότι καταλαβαίνετε τόσα για τον ελληνικό πολιτισμό, όσα και όλοι οι ομοϊδεάτες σας του ακροδεξιού χώρου. Δηλαδή απολύτως τίποτα.

Νιώθω να με πιάνει ασφυξία. Από όλες αυτές τις ειδήσεις που μας μαυρίζουν την ψυχή. Και αναρωτιέμαι, προτού κατηγορήσουμε το Ισραήλ για τα εγκληματα που όντως διαπράττει και την αδιαφορία που δείχνει για την ανθρώπινη ζωή, μήπως πρέπει και εμείς να λογαριάσουμε πόση σημασία της δίνει η ίδια μας η χώρα; Ανθρώπους δεν καταστρέφουν μόνο τα βλήματα και οι βόμβες. Η καραμπίνα και το σφυρί του δικαστηρίου αρκούν.

 

Μουσικό Διάλειμμα #55

Advertisements

Με εντολή Σαμαρά

Σαμαράς

 

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ένα βέβαια, είναι πολλά, αλλά τη δεδομένη στιγμή ένα είναι αυτό που ξεχωρίζει στη δική μου αντίληψη.

 

Είμαστε κουτσομπόληδες. Είμαστε καχύποπτοι, ενίοτε και συνομωσιολάγνοι. Αγνοούμε αυτό που είναι μπροστά στα μάτια μας, για να το «ανακαλύψουμε» ξαφνικά όταν μας το σερβίρουν με πλάγιο τρόπο. Βγήκε ξαφνικά ο Κασιδιάρης με ένα βίντεο που ξεμπροστιάζει τον ομοϊδεάτη του κ. Μπαλτάκο (αυτοί οι φασίστες είναι τίμιοι και έχουν αλληλεγγύη πάνω απ’ όλα) για να δημιουργήσει σούσουρο στη συζήτηση περί άρσεως ασυλίας στη Βουλή και ξαφνικά όλοι έπεσαν από τα σύννεφα (πάλι).

 

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν γνωρίζαμε δηλαδή ότι στη ΝΔ υπάρχουν ακροδεξιά στοιχεία; Οι κκ. Πολύδωρας, Γεωργιάδης και Βορίδης διαθέτουν πλούσιο ρεπερτόριο δηλώσεων όπου εκθέτουν ανοιχτά τις «προοδευτικές» τους απόψεις, για όποιους δεν το θυμούνται.

 

Ο κ. Μπαλτάκος δεν είχε δώσει τόσο φανερές λαβές, ίσως. Μπορεί να αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη για πολλούς. Αλλά οι ακροδεξιές τάσεις του Γενικού Γραμματέα της κυβέρνησης είναι μόνο η μία όψη του σκανδάλου. Υποτίθεται ότι η άλλη μεγάλη αποκάλυψη είναι ότι ο κ. Δένδιας και ο κ. Αθανασίου χρειάστηκε να πιέσουν την εισαγγελέα για να προχωρήσει σε διώξεις. Και ότι όλα αυτά έγιναν κατ’ εντολή του Πρωθυπουργού.

 

Εκπλαγήκατε;

 

Ε δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου σε αυτήν τη χώρα. Την ίδια κιόλας ημέρα που έγιναν οι συλλήψεις του αρχηγού και των βουλευτών της Χρυσής Αυγής σχετικά με την υπόθεση Φύσσα και την εγκληματική δράση της οργάνωσης, ο κ. Δένδιας δήλωνε πανηγυρικά:

 

Το Κράτος Δικαίου επιβάλλει τη νομιμότητα προς όλους. Η Πολιτεία, ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και επιτέλεσε στο ακέραιο το δημοκρατικό καθήκον της. Διαβεβαιώνω την ελληνική κοινωνία ότι η έρευνα δεν σταματάει εδώ. Κατ’ εντολήν του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά θα συνεχισθεί προς πάσα κατεύθυνση και θα ολοκληρωθεί.

 

Προς τι η έκπληξη, λοιπόν; Είπε ή δεν είπε ξεκάθαρα ο Δένδιας ότι ο Πρωθυπουργός έδωσε εντολή για να συνεχίσει η Δικαιοσύνη την έρευνα; Ακόμα κι αν υπήρχαν, δηλαδή, υπόνοιες για άλλες εγκληματικές ενέργειες, οι εισαγγελείς δε θα τις ερευνούσαν. Τώρα, όμως, που τους διέταξε ο Πρωθυπουργός δε θα σταματήσουν μέχρι να λάμψει η δικαιοσύνη. Όχι ότι έχει αλλάξει κάτι από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Χωρίς εντολή Πρωθυπουργού ούτε λίστα Λαγκάρντ ερευνήθηκε, ούτε Siemens, ούτε υποβρύχια. Έγιναν κάποιες επιτροπές για το θεαθήναι, κάποιες πάσες δεξιά κι αριστερά και τέλος. Υπουργοί και Πρωθυπουργοί δεν ήξεραν, δεν άκουσαν. Και δεν έδωσαν εντολή.

 

Όπως επί δύο χρόνια άφηναν τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει, ενώ ήξεραν. Το παρελθόν του Μιχαλολιάκου ως τρομοκράτη, τα ποινικά μητρώα των μελών της, το καθαρά ναζιστικό περιεχόμενο της ιδεολογίας, των εντύπων και των συμβόλων της οργάνωσης (μέχρι να βγει στο προσκήνιο) και τη μετέπειτα δράση της. Η Δικαιοσύνη πού ήταν; Περίμενε εντολή Σαμαρά, προφανώς.

 

Πείτε ό,τι θέλετε. Να ξέρετε, όμως, ότι δεν υπάρχει σύγχρονη δημοκρατική χώρα, η οποία να σέβεται το πολίτευμά της και στην οποία Υπουργοί ή Πρωθυπουργοί να κάνουν έστω και την παραμικρή υπόνοια υπόδειξης προς τη Δικαιοσύνη για το έργο της. Ούτε για αστείο. Γίνεται σεβαστό, έστω και για τους τύπους, αυτό που ονομάζεται διάκριση εξουσιών. «Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου» γράφει η Βικιπαίδεια. Ωστόσο, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης κατάφερε μέσα σε μόλις τέσσερις φράσεις να επικαλεστεί το «κράτος δικαίου» και να το ακυρώσει.

 

Και ψάχνουμε μετά βίντεο από υποκλοπές και κολοκύθια. Τη στιγμή που τα λένε μέσα στα μούτρα μας και δεν αντιδρά κανείς.

 

Αντιθέτως εδώ υπερηφανευόμαστε για αυτό. Συνεχίζουμε ακόμα να καλλιεργούμε τη νοσηρή προσωπολατρεία, η οποία μαστίζει αυτόν τον τόπο από την εποχή του Όθωνα και μετά. Καλοί, κακοί, δημοκράτες, φασίστες, δεν έχει σημασία. Είτε ήταν ο βασιλιάς, είτε ο Βενιζέλος, είτε ο Παπαδόπουλος, είτε ο Ανδρέας σημασία είχε το πρόσωπο. Ο ηγέτης. Όχι οι θεσμοί. Ασφαλώς, όλες οι χώρες, λίγο-πολύ, έδιναν βάρος στους ηγέτες τους. Αυτή η τάση, όμως, έχει αρχίσει να φθίνει εδώ και δεκαετίες στις σύγχρονες δημοκρατίες.

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται μια χώρα στους δείκτες διαφάνειας και δημοκρατικότητας, τόσο λιγότερο γνωστοί είναι οι ηγέτες της. Στις Σκανδιναβικές χώρες, οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί είναι σχεδόν άγνωστοι, όχι μόνο σε μας, αλλά στους ίδιους τους πολίτες. Και αυτό επειδή είναι, ουσιαστικά, υπάλληλοι των πολιτών και όχι διευθυντές τους. Στις χώρες αυτές η πολιτική δεν επικεντρώνεται στα πρόσωπα, αλλά στις ίδιες τις πολιτικές. Και οι πολιτικοί κρίνονται από τα αποτελέσματα, όχι από τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις ή τον τσαμπουκά που πουλάνε στη Βουλή.

 

Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε το μεγάλο αρχηγό που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία, το Μεσσία που θα διορθώσει τα πάντα ως εκ θαύματος, το λεβέντη που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, ρίχνει μια ζεϊμπεκιά και δύο-τρεις γκόμενες στην καθισιά του. Θέλουμε έναν Πατερούλη Στάλιν να επιβάλει την τάξη με την ατσαλένια του γροθιά ή έναν φωτισμένο ηγέτη, που με τη βοήθεια του Θεού θα κάνει τη θάλασσα κρασί και τα βότσαλα καρβέλια. Και θα ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για να ξεχυθούμε ξανά στις αγορές, όπως κάποτε οι έλληνες τουρίστες παραμονές Πρωτοχρονιάς στα Harrods.

 

Γελάτε; Καλά κάνετε. Και γω γελάω με τα χάλια μας. Κάθε φορά που ακούω αυτή την ατάκα «με εντολή Σαμαρά» μού έρχεται ταυτόχρονα νευρικό γέλιο και τέλεια αποστροφή. Πάρτε το χαμπάρι. Δε χρειαζόμαστε σωτήρες, χρειαζόμαστε θεσμούς που να λειτουργούν ανεξάρτητα από πρόσωπα και κόμματα. Αλλά και να θέλαμε ένα σωτήρα, τίποτα δε δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει πια. Οι καιροί άλλαξαν και απαιτούν πολίτες που είτε θα έχουν ενεργό ρόλο ή θα καταλήξουν σαν πρόβατα στο μαντρί. Ακολουθώντας τυφλά τον όποιο επίδοξο ηγέτη.

 

Μουσικό Διάλειμμα #52

Η Δικαιοσύνη της αρένας

πηγή: www.alexiptoto.com

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.

Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.

Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου «άκρου», όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Ξέρετε, τα γνωστά μέτρα τα οποία για πολλοστή φορά δε θα παρθούν επειδή «δεν αντέχει ο Έλληνας». Όμως ο Έλληνας αντέχει, καθώς στην αντίθετη περίπτωση απλά θα είχαν γεμίσει οι δρόμοι από κόσμο. Εφόσον αυτό δε συμβαίνει, το μήνυμα που περνά στην κυβέρνηση είναι ότι το μουλάρι μπορεί να σηκώσει κι άλλο βάρος.

Το μουλάρι δε φταίει απόλυτα, βέβαια. Κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις είτε καίγεται μια τράπεζα, είτε πνίγεται ο τόπος από τα χημικά (με ή χωρίς παρακρατικούς μπαχαλάκηδες, δεν έχει τόση σημασία πια), ενώ τα ΜΑΤ και η ομάδα ΔΙΑΣ χτυπούν όποιον βρουν αδιακρίτως. Δε χρειάζεται καν να είναι κάποια ογκώδης συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων για τα μνημονιακά μέτρα. Μπορεί να είναι μια μικρή πορεία υποστήριξης για το Σακκά ή για τις Σκουριές. Η Αστυνομία φροντίζει να καταστέλλει πλέον κάθε διαμαρτυρία με τη βία. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν επεμβαίνει, ούτε όταν προκαλούνται μόνιμες σωματικές βλάβες σε δημοσιογράφους, ούτε όταν απλοί άνθρωποι χωρίς κανένα ιστορικό ανάμιξης σε βίαια επεισόδια καταλήγουν στο νοσοκομείο, ούτε καν όταν ψεκάζονται 90χρονοι με δακρυγόνο στο πρόσωπο.

Μιας και ανέφερα το Σακκά και τις Σκουριές, ας μιλήσουμε για το άλλο «άκρο». Ο Σακκάς είναι γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος κατηγορείται για οπλοκατοχή και συμμετοχή σε μια εγκληματική/τρομοκρατική οργάνωση, τη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η περίπτωση, άρα, είναι θεωρητικά ανάλογη με αυτή της  Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ο Σακκάς προφυλακίστηκε, η πρώτη δίκη που ξεκίνησε πριν από δυόμιση χρόνια ακόμα δεν ολοκληρώθηκε, αλλά προτού λήξει το μέγιστο προβλεπόμενο διάστημα προφυλάκισης, του αποδόθηκε νέο κατηγορητήριο το οποίο ξεκίνησε μια δεύτερη δίκη. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το ανώνυμο δεύτερο κατηγορητήριο στέκει νομικά, αυτό που παραδέχονται όλοι (εκτός από το Υπουργείο Δικαιοσύνης) είναι ότι το επιπλέον εξάμηνο της προφυλάκισης, το οποίο αποφασίστηκε… γιατί έτσι, ήταν εντελώς παράνομο και αντισυνταγματικό!

Οι Σκουριές είναι μια περιοχή όπου όλοι οι αντιδραστικοί αναρχοκομμουνισταί ανθίστανται στην ανάπτυξη τεχνητών λιμνών κυανίου και στην αποψίλωση των μη παραγωγικών κούτσουρων που ονομάζουν κάποιοι «δάσος». Λυπάμαι που δεν μπορώ να αντισταθώ στην ειρωνεία. Μιλάμε, όμως, σοβαρά για μια «επένδυση» για την οποία παραχωρήθηκε δωρεάν μια τεράστια έκταση σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας έναντι 5.000 υποτιθέμενων θέσεων εργασίας επί αόριστου διαστήματος, το οποίο δεν ξεπερνά πάντως τη δεκαετία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα. Όλα αυτά στο πλαίσιο μιας σύμβασης με πρωτοφανείς αποικιοκρατικούς όρους και ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την περιοχή. Και οι κάτοικοι που τολμούν να διαμαρτυρηθούν προφυλακίζονται με βάση ένα κατηγορητήριο το οποίο χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων τηλεφωνικές παραγγελίες σε πιτσαρία ως κωδικοποιημένη επικοινωνία!

Ελπίζω το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής να είναι πιο τεκμηριωμένο από αυτά των παραπάνω περιπτώσεων, καθώς αν μη τι άλλο η Χρυσή Αυγή χάρη στην προνομιακή της θέση και χρηματοδότηση ως εκλεγμένο κόμμα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να ανατρέψει μια πρόχειρη δίωξη εναντίον της από ότι ένας αναρχικός και τέσσερις κάτοικοι ενός χωριού. Τη στιγμή μάλιστα που όσοι τολμούν να καταθέσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν έχουν τελικά καμία εγγύηση προστασίας.

Όπως και να έχει, όμως, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «άλλο άκρο» από την κυβέρνηση είναι ένα ετερόκλητο σύνολο το οποίο μπαίνει κάτω από την τεράστια ομπρέλα της ακραίας Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει κάποια ομοιογένεια: ένοπλοι αναρχικοί, κάτοικοι που διαμαρτύρονται για μια εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή του κράτους, η εξωκοινωβουλευτική Αριστερά και δύο από τα τρία αριστερά κόμματα της Βουλής, τα οποία αλληλλοσπαράζονται περισσότερο από ότι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τη Χρυσή Αυγή.

Ο αρχηγός του ενός από τα «ακραία» αυτά κόμματα επισκέπτεται μάλιστα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες στο πλαίσιο του ρόλου του ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ θα ήθελα να δω ποιες θα ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις αν επιχειρούσε να πράξει το ίδιο και ο κ. Μιχαλολιάκος.

Ό,τι και να γίνει, όμως, με την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η εικόνα της δικαιοσύνης στη χώρα δε θυμίζει σε τίποτα αυτή ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. «Με εντολή Σαμαρά» κομπάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης ότι προχωρούν σε βάθος οι έρευνες για τη Χρυσή Αυγή. Παραδέχεται έμμεσα, άρα, ότι χωρίς απευθείας εντολή του πρωθυπουργού οι έρευνες θα έμεναν στην επιφάνεια. Όπως γίνεται με οποιοδήποτε σκάνδαλο εμπλέκει πολιτικούς στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για τα μάτια του κόσμου. Και ερωτώ: που είναι η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Και γιατί όλοι θυμούνται ότι είναι ανεξάρτητη μόνο όταν αποφυλακίζονται μέλη της Χρυσής Αυγής με ιστορικό βίας μπροστά στο Πανελλήνιο;

Τα οποία μέλη φυσικά φροντίζουν να επιβεβαιώσουν ότι… δεν είναι ύποπτα για νέες εγκληματικές ενέργειες κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να βρίζουν και να βιαιοπραγούν, ακόμα και μπροστά στις κάμερες διεθνών ΜΜΕ. Παραδόξως, την επόμενη μέρα ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής προφυλακίστηκαν. Επισφραγίζοντας έτσι την εντύπωση ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν σαν ρωμαϊκή αρένα, όπου οι αντιδράσεις των θεατών και η εκάστοτε διάθεση του Καίσαρα καθόριζαν τη μοίρα των συμμετεχόντων.

Θα επαναλάβω ότι όση αποστροφή και αν μου προκαλεί, η Χρυσή Αυγή δεν είναι το κύριό μου μέλημα. Αυτό που με απασχολεί όλο και περισσότερο είναι το ποιος θα είναι ο επόμενος στην αρένα.

Μουσικό Διάλειμμα #42

end Justice for all.

Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

Το τίμημα

Οι συλληφθέντες και το Photoshop της ντροπής

Δε θα μπω καν στη διαδικασία της κριτικής της δημοσιοποίησης και προφανούς τροποποίησης των φωτογραφιών που δημοσιοποίησε η Ελληνική Αστυνομία. Αποτελεί ένα τόσο μεγάλο ατόπημα, ώστε να καθιστά κάθε συζήτηση σχεδόν άσκοπη. Δε θα μπω ούτε στη διαδικασία «ταυτοποίησης» των συλληφθέντων. Το αν κατηγορούνται για τρομοκρατία ή ληστεία λίγη σημασία έχει.

Η ουσία του θέματος βρίσκεται αλλού.

Όποια και αν είναι η πολιτική ιδεολογία και η κοσμοθεωρία του καθενός, όποια και αν είναι η οικονομική του κατάσταση, η κοινωνική του «θέση» και το μορφωτικό του επίπεδο, όλοι θα συμφωνήσουν ότι η Ελλάδα περνά βαθύτατη κρίση.

Και γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, μέρα με την μέρα, ότι ουσιασικά δεν πρόκεται για κρίση οικονομική, αλλά για κρίση αξιών. Έχει χαθεί ο μπούσουλας και ο μόνος τρόπος να τον ξαναβρούμε, είναι να επιστρέψουμε στα βασικά και να ξεκινήσουμε από το μηδέν.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως εννοούμε τις «αξίες», τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες του πολιτισμού. Τι είναι ελευθερία, τι είναι ισότητητα και τι είναι δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη δεν είναι τα παράθυρα των καναλιών. Δεν είναι αυτό που δηλώνει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ή Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Πόσο μάλλον ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος. Δικαιοσύνη δεν είναι αυτό που διάβασες σε μια εφημερίδα ή σε κάποια σελίδα του Internet.

Με άλλα λόγια η είδηση ότι τέσσερα άτομα συνελλήφθησαν για ληστεία δεν αποτελεί ούτε καταδίκη, ούτε απόδειξη ενοχής. Εάν ήταν έτσι δε θα χρειαζόμασταν δικαστήρια και χρονοβόρες νομικές διαδικασίες. Βασική αρχή της Δικαιοσύνης είναι το «τεκμήριο αθωότητας» (άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά το «αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Με άλλα λόγια η Πολιτεία οφείλει να αποδείξει ότι ο κάθε ύποπτος είναι στην πραγματικότητα ένοχος προτού τον καταδικάσει. Πουθενά, μάλιστα, δεν αναφέρεται το δικαίωμα της Αστυνομίας να ξυλοφορτώνει. Όχι μόνο όσους συλλαμβάνει, αλλά ακόμα και τους αποδεδειγμένα ενόχους.

Δεν έχει σημασία αν είναι τρομοκράτες, δολοφόνοι ή οτιδήποτε άλλο. Βασανιστήρια δεν επιτρέπονται και δεν δικαιολογούνται από κανένα άρθρο του νόμου σε κανένα όργανο της τάξης. Αυτό είναι το νόημα της Δικαιοσύνης. Προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες και ποινές για κάθε αδίκημα ή έγκλημα.

‘Ολα αυτά, βέβαια, στο σύγχρονο, πολιτισμένο (θεωρητικά) κόσμο μας. Τα παλιά χρόνια, οι εγκληματίες μαστιγώνονταν, ακρωτηριάζονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με κάθε πιθανό τρόπο. Σήμερα σε πολλές μουσουλμανικές χώρες ακόμα εφαρμόζεται το μέτρο του ακρωτηριασμού για τις κλοπές.

Υπερβολές, θα μου πείτε. Δεν είπαμε κι έτσι, αλλά να πέσει και καμια «ψιλή» στα «τσογλάνια», δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;

Πειράζει. Γιατί αυτό αποτελεί κατάχρηση εξουσίας. Ποιος θα αποφασίσει ποιος είναι «τσογλάνι» και ποιος όχι; Ο κάθε αστυνομικός που μπορεί να είναι αστοιχείωτος, κομπλεξικός, σαδιστής ή απλά να περνά μια άσχημη μέρα; Ποιος θα κρίνει πότε σταματούν οι «ψιλές» και αρχίζει η κακοποίηση ή ο βασανισμός;

Ποιος θα προστατέψει τους αθώους; Μήπως πιστεύουμε στο αλάθητο της Αστυνομίας; Όχι μόνο της ελληνικής, της ελλιπέστατα εκπαιδευμένης, πενιχρά εξοπλισμένης και (πλέον) κακοπληρωμένης. Οποιασδήποτε Αστυνομίας.

Τον περασμένο μήνα έκλεισε με αθώωση των αστυνομικών το διαβόητο περιστατικό της «ζαρντινιέρας», στο οποίο ένας Κύπριος φοιτητής κακοποιήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς επειδή απλά έτυχε να κυκλοφορήσει στο δρόμο την 17η Νοεμβρίου.

Στο βίντεο φαίνεται καθαρά ότι δεν υπήρξε κανένας λόγος για την επίθεση των αστυνομικών. Δεν υπήρχε ούτε κουκούλα, ούτε μολότωφ, τίποτα που να προκαλέσει αυτό το τραγικό επεισόδιο. Όπως, τελικά, δεν υπήρξε και δικαίωση. Τα 300.000 Ευρώ που εκδίκασε το δικαστήριο στο φοιτητή μοιάζουν περισσότερο με απόπειρα εξαγοράς συνείδησης, παρά με πραγματική αποζημίωση.

Η πάγια δικαιολογία της Αστυνομίας είναι το «μεμονωμένο περιστατικό». Ωστόσο, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι παρουσιάζει μια σειρά «μεμονωμένων περιστατικών» τα οποία κάθε άλλο παρά μεμονωμένα αποδεικνύονται.

Ξέρετε με ποιες χώρες ασχολείται περισσότερο ο διεθνής αυτός οργανισμός. Χώρες της Αφρικής ή της Ασίας με ολοκληρωτικά καθεστώτα, από αυτές που αρέσκεται συχνά-πυκνά να σφυροκοπεί ο Τύπος της Δύσης για τις φρικαλεότητες που διαπράττουν οι δυνάμεις ασφαλείας και ο στρατός τους.

Και, δυστυχώς, κάθε μέρα η εικόνα της Ελλάδας θυμίζει όλο και περισσότερο την εικόνα μιας τέτοιας χώρας. Διαδηλωτές, μετανάστες, τουρίστες, αθώοι περαστικοί, δημοσιογράφοι, κανένας δε φαίνεται ασφαλής. Και, παρόλα αυτά, τα εγχώρια ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης αδιαφορούν προκλητικά για αυτά που γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος, απειλώντας ακόμα και εφημερίδες παγκόσμιου βεληνεκούς με… μηνύσεις όταν αναφέρονται σε τέτοια γεγονότα.

Πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους σε ποια χώρα ζούμε και σε ποια χώρα θέλουμε να ζούμε. Και, το κυριότερο, σε ποια χώρα μας αξίζει να ζούμε. Θέλουμε «την ησυχία μας» με κάθε τρόπο ή θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι πολίτες με δικαιώματα; Θέλουμε καταστολή ή θέλουμε εφαρμογή του νόμου;

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναλογιστούμε ποιο είναι το τίμημα.

Μουσικό Διάλειμμα #29

Περί ευθύνης

Νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να ασχοληθεί κανείς με το θέμα της ευθύνης που φέρει ο καθένας από μας, είτε σαν πολίτης, είτε σαν πολιτικός απέναντι στο κράτος, αλλά και σαν Έλληνας απέναντι στη χώρα.

Νόμος «περί ευθύνης πολιτών» δεν υπάρχει. Ευτυχώς.

Αλίμονο αν παίρναμε ως παράδειγμα τον διαβόητο νόμο «περί ποινικής ευθύνης των Υπουργών» του οποίου η μόνη χρησιμότητα είναι να καταργεί αυτήν ακριβώς την ευθύνη στην οποία αναφέρεται. Ένας νόμος του 2003 της κυβέρνησης Σημίτη, ο οποίος σχεδιάστηκε από τον νυν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο και συνυπογράφεται, μεταξύ άλλων, από τον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Ένας νόμος βαθύτατα αντισυνταγματικός, ο οποίος προσβάλλει άμεσα την αρχή της ισονομίας και δεν καταργήθηκε, παρόλα αυτά, από καμία από τις τρεις κυβερνήσεις που ακολούθησαν.

Το ίδιο πολιτικό σύστημα το οποίο με περίτεχνο τρόπο κατάφερε να αποποιηθεί κάθε ουσιαστικής ευθύνης, έχει ρίξει ταυτόχρονα το βάρος της στον πολίτη. Πως; Πείθοντάς τον πως «μαζί τα φάγαμε». Κουνώντας του το δάχτυλο επειδή ενδεχομένως φοροδιαφεύγει για λίγα τετραγωνικά ημιυπαίθριου χώρου, ασχέτως αν πολιτικοί, υψηλόβαθμοι δημόσιοι λειτουργοί και επιχειρηματίες διακινούν ανεξέλεγκτα δισεκατομμύρια, βαφτίζουν τις παράνομες βίλες τους «αναψυκτήρια» και τις πισίνες τους «δεξαμενές ομβρίων υδάτων».

Κατηγορώντας τον επειδή μπορεί να έχει κάποιον συγγενή διορισμένο στο Δημόσιο, δικαίως ή αδίκως δεν το εξετάζουμε. ΟΛΟΙ οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι διεφθαρμένοι κηφήνες, έτσι δεν είναι;

Χρεώνοντας στον πολίτη το γεγονός ότι δεν ζητά απόδειξη, άρα… δεν αγαπά την Ελλάδα. Αυτό φταίει, τελικά. Δε ζητούσαμε αποδείξεις.

Είναι ατομική υποχρέωση του καθένα να τηρεί τους νόμους και αν δεν το κάνει, η αρμοδιότητα για να επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις εμπίπτει στο κράτος. Είναι τουλάχιστον γελοίο ένα αναποτελεσματικό κράτος να μεταθέτει τις ευθύνες του στους πολίτες, αποκαλώντας τους συλλήβδην «διεφθαρμένους». Η ευθύνη για την εφαρμογή των νόμων και την πάταξη της διαφθοράς ανήκει αποκλειστικά σε αυτό.

Φταίμε, βέβαια, που ζητούσαμε ρουσφέτια. Δηλαδή φταίει ο κάθε μεροκαματιάρης που ονειρεύτηκε ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί του και το σπούδασε, πληρώνοντας με αίμα ένα αδηφάγο σύστημα δήθεν δωρεάν παιδείας, για να το δει να καταλήγει άνεργο. Φταίει λοιπόν αυτός που χτύπησε την πόρτα των βουλευτών και όχι εκείνοι που διόρισαν το παιδί του. Μήπως ο ίδιος απλός πολίτης φταίει και για τους «ημέτερους» που διορίζονταν  σε διευθυντικές θέσεις οργανισμών και υπουργείων ακόμα και χωρίς απολυτήριο λυκείου;

Φταίμε που θέλαμε όλοι να μπούμε στο Δημόσιο. Όπως ο εργαζόμενος που προσπαθούσε να αποφύγει πάση θυσία έναν ιδιωτικό τομέα τελείως ανεξέλεγκτο, με άθλιες συνθήκες εργασίας, ενίοτε χωρίς καν ασφάλιση. Και αυτά ήταν στις καλές εποχές. Τώρα πια φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχει καμία απαίτηση από τον εργοδότη, αρκεί να προσφέρει δουλειά. Έστω και για 400 Ευρώ. Προσεχώς 200.

Η ευθύνη της δημιουργίας κατάλληλων συνθηκών για μια υγιή οικονομία ανήκει στο Κράτος, όχι στον εργαζόμενο. Η ευθύνη για τους διορισμούς, είτε νόμιμους, είτε παράνομους, ανήκει σε αυτούς που τους μεθοδεύουν.

Μήπως φταίει ο κάθε ασθενής ή η οικογένειά του που έχει μάθει ότι για να βρει κρεβάτι σε νοσοκομείο ή για να κλείσει ημερομηνία για επείγουσα επέμβαση σε λιγότερο από εξάμηνο πρέπει να δώσει το καθιερωμένο φακελάκι; Φταίνε οι νοσηλευτές στο δημόσιο νοσοκομείο ή οι νέοι γιατροί που εργάζονται σε συνθήκες εμπόλεμης ζώνης επειδή δεν υπάρχουν επαρκή μέσα και προσωπικό για να λειτουργήσει σωστά το εθνικό σύστημα υγείας;

Φταίει ο κάθε ασφαλισμένος ο οποίος τόσα χρόνια πλήρωνε τις (υπέρογκες για τα δεδομένα της ΕΕ) εισφορές του επειδή κατασπαταλήθηκαν τα αποθεματικά των ταμείων για την παροχή παράνομων συντάξεων; Μήπως φταίει για την αγορά τόνων άχρηστου υγειονομικού υλικού σε υπέρογκες τιμές ή για την καταχρηστική συνταγογράφηση φαρμάκων που κατέληγαν σε πηγάδια;

Η ευθύνη για τη σωστή λειτουργία του συστήματος Πρόνοιας ανήκει στο Κράτος, όχι στους δικαιούχους. Το Κράτος έχει την υποχρέωση να ελέγχει σε ποιους δίνει συντάξεις, που κατευθύνονται οι δαπάνες, που υπάρχουν ελλείψεις και να εντοπίζει που έγιναν ατασθαλίες. Και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τιμωρεί τους δικαιούχους-χρηματοδότες του συστήματος κόβοντας τις συντάξεις τους και καταργώντας την περίθαλψή τους εξαιτίας της διαφθοράς και της σπατάλης που το ίδιο  καλλιέργησε.

Η ευθύνη των κυβερνώντων απέναντι στους πολίτες έχει τρεις πτυχές: θεσμική, νομική και ηθική.

Η θεσμική ευθύνη αφορά στην τήρηση του Συντάγματος και στη σωστή, ανεξάρτητη λειτουργία των τριών εξουσιών. Η νομοθετική εξουσία (Βουλή), η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) και η δικαστική εξουσία (δικαστήρια) οφείλουν να λειτουργούν ανεξάρτητα και να ασκούν έλεγχο η μία στην άλλη.

Προσέξτε, να «ασκούν έλεγχο», όχι να «ελέγχουν» όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Ουσιαστικά, η Βουλή αποτελεί άβατο για τη δικαιοσύνη, ενώ η δικαστική εξουσία εξαρτάται από την κυβερνητική εξουσία. Οι βουλευτές χρησιμοποιούν την αστυνομία σαν προσωπική ασφάλεια, υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη κατέχουν ταυτόχρονα καίριες θέσεις στο Δημόσιο και πάει λέγοντας.

Αν, δε, προσθέσουμε στην εξίσωση και τη λεγόμενη «τέταρτη εξουσία», τον Τύπο και τη διαπλοκή του με τα κόμματα και την εκάστοτε κυβέρνηση…

Η νομική ευθύνη προϋποθέτει τη σωστή εφαρμογή των συνταγματικά ορθών νόμων. Το Κράτος οφείλει να εξασφαλίζει ότι το ίδιο λειτουργεί πάντα μέσα στο πλαίσιο του νόμου (και του Συντάγματος) αλλά και ότι ισχύει ισονομία για κάθε πολίτη, είτε είναι ένας «απλός» συνταξιούχος, είτε είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

Δεδομένου ότι οι κυβερνώντες στην Ελλάδα έχουν θέσει εαυτούς υπεράνω του νόμου δεν πιστεύω ότι χρειάζεται κάποιο σχόλιο εδώ.

Η ηθική ευθύνη αφορά απλά στην προσωπική αξιοπρέπεια. Υπερτερεί των δύο προηγούμενων πτυχών με την έννοια ότι αν ο οποιοσδήποτε κατέχει μια θέση εξουσίας αποτύχει θεσμικά ή νομικά, οφείλει αν μη τι άλλο να παραιτηθεί του αξιώματός του.

Δεν είναι δυνατόν σε κάθε άλλη προηγμένη χώρα της Ευρώπης (εκτός Ιταλίας) να παραιτούνται υπουργοί και Πρόεδροι για παραπτώματα έστω και λίγων εκατοντάδων Ευρώ και στην Ελλάδα το ένα σκάνδαλο δισεκατομμυρίων να διαδέχεται το άλλο και να μην κινείται φύλλο. Να παραδέχεται η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός την πλήρη τους απραξία επί ένα εξάμηνο για μέτρα (στα οποία κάκιστα μεν συμφώνησαν, αλλά συμφώνησαν) και να μην κινείται κανένας από την καρέκλα του. Να μιλούν συνεχώς για κάποιες ακαθόριστες «πολιτικές» ευθύνες οι οποίες έχουν άγνωστο παραλήπτη και κενό νόημα. Να έχουν το θράσος να απειλούν με «ακυβερνησία». Ενώ τώρα ε;

Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, οι κυβερνήσεις υπογράφουν αδιανόητες συμφωνίες, αποτυγχάνουν να τις τηρήσουν, μας εκθέτουν διεθνώς, προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, κατασπαταλούν τα λεφτά των φορολογούμενων και το μόνο που ακούμε ως αυτοκριτική είναι ένα αόριστο «κάναμε λάθη».

Δεν «κάνατε λάθη», κυρίες και κύριοι, καταστρέψατε συστηματικά την Ελλάδα επί 30 χρόνια. Και δεν αναλάβατε ποτέ τις ευθύνες σας για αυτό. Κανένας από εσάς. Ούτε ένας. Ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που προφυλακίστηκε, το τονίζω, προφυλακίστηκε για ένα από τα πλείστα όσα σκάνδαλα στα οποία έχει αναμιχθεί είναι ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Το 2012. Προεκλογικά.

Αυτή είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα αλλάζει; Η προφυλάκιση ενός αποδιοπομπαίου τράγου και της κατσίκας του; Το κυνήγι μαγισσών-οροθετικών ιερόδουλων; Ο εγκλεισμός λαθρομεταναστών σε ένα προχειροστημένο κέντρο; Αλήθεια, το ΠΑΣΟΚ έδωσε σε κανέναν από τους υποτιθέμενους 250.000  ψηφοφόρους του μεγάλου του ηγέτη απόδειξη για τα 2 Ευρώ που κατέβαλλαν για να τον ψηφίσουν;

Τελικά, αυτή είναι η πραγματική ευθύνη μας ως πολίτες. Το ότι τόσα χρόνια δεν ζητήσαμε απόδειξη. Ή το λογαριασμό. Το ότι ο Έλληνας πίστεψε τους πολιτικούς όταν έλεγαν πως τάχα τα χρήματα της Ευρώπης ήταν δικαιωματικά δικά μας. Και στήσαμε τη  ζωή μας με δανεικά, αντί να εκμεταλλευτούμε την πραγματική χρηματοδότηση της ΕΟΚ (και αργότερα ΕΕ) για να φτιάξουμε κάτι που θα απέδιδε καρπούς.

Μόνοι μας θα το κάναμε, θα μου πείτε; Όχι. Άλλα δεν το απαιτήσαμε ποτέ από τις κυβερνήσεις μας. Μείναμε στο «Τσοβόλα δώστα όλα» και στην εικονική ευμάρεια του Ευρώ, του Χρηματιστηρίου (πριν σκάσει) και των Ολυμπιακών (πριν μας έρθει ο λογαριασμός).

Δεν το πιστέψαμε. Δεν το διεκδικήσαμε. Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να αλλάξουμε πραγματικά την Ελλάδα. Επαναπαυτήκαμε. Βαλθήκαμε να γίνουμε όλοι επιστήμονες. Λες και ο πεινασμένος δικηγόρος είναι καλύτερος από τον χορτάτο αγρότη. Αυτή είναι η ευθύνη μας ως πολίτες. Το αν ζητήσαμε απόδειξη ή όχι από το μάστορα ελάχιστη σημασία έχει.

Σημασία έχει ότι δεν τιμωρήσαμε όσους μας έφεραν ως εδώ. Και αν δεν το κάνουμε και τώρα δε θα πληρώσουμε μόνο εμείς και τα παιδιά μας, αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που περιμένουν πάλι από εμάς να δείξουμε το δρόμο της Αντίστασης. Αυτή είναι η δική μας ευθύνη.

Μουσικό Διάλειμμα #12

Θα κάνω μια αλλαγή
Για μια φορά στη ζωή μου
Να νιώσω καλά
Θα κάνω τη διαφορά, θα επανορθώσω

[…]

Αρχίζω από τον άνθρωπο στον καθρέφτη
Ν’αλλάξει συνηθείες του ζητώ
Πιο ξεκάθαρο μήνυμα δεν υπάρχει
Αν τον κόσμο θες καλύτερο
Κοίτα τον εαυτό σου και κάνε μια αλλαγή.