Βουλγαρία – Μια ματιά στο μέλλον

Διαδηλώσεις στη Βουλγαρία

Και ενώ στην Ελλάδα διοργανώσαμε άλλη μια ανούσια μονοήμερη εκδρομή/απεργία, στη γειτονική Βουλγαρία έχουμε εξελίξεις στις οποίες θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία.

Αν τουλάχιστον έχουμε ακόμα την ικανότητα να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας και από την οθόνη της τηλεόρασης,  η οποία μας βομβαρδίζει καθημερινά με μακροσκελείς «αναλύσεις» σχετικά με το μονόδρομο του Μνημονίου και την απόλυτη αναγκαιότητα των ατελείωτων μέτρων λιτότητας.

Στη Βουλγαρία, λοιπόν, που έχει γνωρίσει πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, ο κατώτατος μισθός παραμένει στα 159 Ευρώ, στην προτελευταία θέση της Ευρώπης. Στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας η χώρα πέρασε ένα μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με τις προσταγές του ΔΝΤ και τις αρχές του «εκσυγχρονισμού» της οικονομίας.

Η ανεργία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την Ελλάδα (κάτω του 10%), αλλά οι μισθοί δεν επαρκούν, παρά το γεγονός ότι οι τιμές είναι επίσης αρκετά χαμηλές.

Η αγορά ενεργείας βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και είναι εντελώς αυτάρκης. Η Βουλγαρία παράγει όλο της το ρεύμα και δεν εισάγει ούτε μισό TW ηλεκτρικού από άλλη χώρα.

Προφανώς οι ιδανικές, αυτές συνθήκες δεν επαρκούν για να λειτουργήσει επαρκώς ο ανταγωνισμός στην αγορά ενεργείας. Έτσι, μετά τις πρόσφατες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού, ο κόσμος βγήκε μαζικά στο δρόμο για να διαδηλώσει, αψηφώντας το κρύο.

Το βασικό αίτημα είναι να κρατικοποιηθεί και πάλι η αγορά ρεύματος. Σας φαίνεται οπισθοδρομικό; Παράλογο; Θα σας πω τι είναι παράλογο: να καλείται να πληρώσει μηνιαίο λογαριασμό ρεύματος ύψους 89 Ευρώ ένας συνταξιούχος που παίρνει 79 Ευρώ το μήνα.

Από σχετικό άρθρο του tvxs:

«Γινόμαστε μάρτυρες του πώς το ψυγείο ακύρωσε την τηλεόραση», σχολίασε την Τρίτη ο πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής, Αρμάν Μπαμίκιαν, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με τα μακροοικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και το ψυγείο άδειο.

Η πείνα δεν ξεγελιέται, κύριοι. Προφανώς, λοιπόν, το κομβικό σημείο που πρέπει να φθάσει το βοήθημα καλλωπισμού της κώμης μας (κοινώς ο κόμπος για το χτένι) ώστε να αντιδράσουμε εντοπίζεται στα απολύτως βασικά: ρεύμα, νερό, φαγητό.

Το παράδειγμα της Βουλγαρίας αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η πολιτική λιτότητας αυτή η οποία δε λειτουργεί. Προφανώς είναι και η ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση των πάντων. Και ειδικά σε ό,τι αφορά υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, όπως είναι η ύδρευση και η ηλεκτροδότηση.

Μέσα στην ομίχλη αυτοϊκανοποίησης του νεοφιλελευθερισμού η οποία απειλεί να καλύψει κάθε ίχνος κοινής λογικής που έχει απομείνει, έχει «λησμονηθεί» κάτι βασικό. Νερό και ηλεκτρικό ρεύμα ΔΕΝ είναι εμπορεύσιμα αγαθά, η πώληση των οποίων μπορεί να καθορίζεται με βάση το κέρδος.

Εκτός, βέβαια, αν αποφασίσουμε ότι ελέω οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να καταφύγει στις λάμπες λαδιού (αν μπορεί να το αγοράσει) και στα πηγάδια (αν του επιτρέπεται να σκάψει).

Και γιατί όχι άλλωστε; Το πείραμα του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα στέφθηκε με πλήρη επιτυχία, σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα.

Παρομοίως, η μακροοικονομική εικόνα της γειτονικής χώρας στο χαρτί είναι εξαιρετική. Η καθημερινή πραγματικότητα, όμως, είναι  εντελώς διαφορετική. Στην Ελλάδα, παρόλο που διαγράφεται παρόμοια πορεία, κανείς δε θα παραδεχθεί τι κρύβεται πίσω από τις υποσχέσεις περί «ανάπτυξης», γιατί πολύ απλά η εξαθλίωση του κόσμου δε φαίνεται στα στατιστικά στοιχεία που ενδιαφέρουν την τρόικα.

Το αποκορύφωμα; Σήμερα το πρωί παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας (αφού χθες είχε αναγκαστεί σε παραίτηση ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών). Όχι μόνο αυτό, αλλά ο πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση:  «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία».

Ασφαλώς η δήλωση αυτή έγινε για λόγους εντυπώσεων. Έγινε όμως. Σας προκαλώ να την αντιπαραβάλλετε με οποιαδήποτε δήλωση Έλληνα υπουργού ή πρωθυπουργού στη διάρκεια των τριών ετών της κρίσης και των οργίων αστυνομικής βίας η οποία εντείνεται συνεχώς.

Και ο Βούλγαρος υπουργός υποχρεώθηκε σε παραίτηση μετά τις διαδηλώσεις. Και όταν αυτό δεν έφθασε, τελικά παραιτήθηκε και η κυβέρνηση. Σας προκαλώ επίσης να θυμηθείτε πόσοι υπουργοί υποχρεώθηκαν σε παραίτηση στην Ελλάδα επειδή επέβαλλαν παράλογα και αντιλαϊκά μέτρα.

Φαίνεται ότι στη Βουλγαρία, όπου οι πολίτες αποκαλούν τους πολιτικούς «Μαφία», υπάρχει ακόμα μια στάλα αξιοπρέπειας μεταξύ των «μαφιόζων».

Μουσικό Διάλειμμα #30

Στη Βουλγαρία πέφτουν κυβερνήσεις. Στην Ελλάδα… σκασμός.

Advertisements

Πονάει κεφάλι, πουλάει κεφάλι

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Παραμείνετε ψύχραιμοι και ξεπουλήστε τα πάντα.

Ένα πράγμα που δε θα καταλάβω ποτέ όσο ζω σε αυτή την ευλογημένη χώρα των καταραμένων είναι ο λόγος για τον οποίο οι Έλληνες αδυνατούμε να σκεφθούμε ψύχραιμα και λογικά.

Συχνά-πυκνά αποκαλούμε τους Βορειοευρωπαίους ψυχρούς και ξενέρωτους, αλλά μια ματιά στον τρόπο οργάνωσης των κρατών τους φθάνει για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι, ναι, η ψυχρή λογική γενικά είναι καλύτερο θεμέλιο για μια ορθά δομημένη Πολιτεία από το «έλα μωρέ» και το «θα τα βρούμε στην πορεία».

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας. Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με εκνευριστική ακρίβεια. Είναι ο μόνος σταθερός παράγοντας σε μια θάλασσα χάους. Τα πάντα λειτουργούν με ημίμετρα, η ασυδοσία είναι δεδομένη και η προχειρότητα αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό.

Αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που ένα σύστημα καταρρέει και τότε απαιτείται κάποια άμεση λύση, η οποία συχνά είναι χειρότερη από το ίδιο το πρόβλημα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το γνωστό θέμα με το πετρέλαιο θέρμανσης. Το οποίο ξεκίνησε επειδή το ελληνικό κράτος είτε αδυνατεί, είτε αρνείται να εφαρμόσει ένα βασικό έλεγχο για να διαπιστώσει πότε το πετρέλαιο θέρμανσης πωλείται  ως πετρέλαιο κίνησης.

Έτσι απλά εξίσωσε τις τιμές. Το πρόβλημα… λύθηκε: ο κόσμος κρυώνει, η Αθήνα απέκτησε αιθαλομίχλη από τζάκια και ξυλόσομπες και τα έσοδα για τα κρατικά ταμεία είναι τα μισά από τα αναμενόμενα.

Είτε πρόκειται, λοιπόν, για ένα φθηνό φορομπηχτικό τέχνασμα, είτε απλά για τη γνωστή ελληνική προχειρότητα, η λύση προφανώς απέτυχε.

Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μεμονωμένο παράδειγμα. Η ίδια ακριβώς «λογική» προβάλλεται και διατυμπανίζεται ως λύση για το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το Δημόσιο δυσλειτουργεί; Ας το παραχωρήσουμε στους ιδιώτες.

Και ο (μη δημόσιος υπάλληλος) Έλληνας που, δικαιολογημένα εν μέρει, κουράστηκε να πληρώνει χαραμοφάηδες ενώ ο ίδιος αγωνίζεται στον ιδιωτικό τομέα, άλλο που δε θέλει. Να γίνουν όλα ιδιωτικά, λοιπόν.

Μόνο που δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι το ίδιο. Πολλοί απλά μάχονται καθημερινά με το ίδιο τέρας που οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε μόνο όταν αναγκαζόμαστε. Και επειδή το ελληνικό κράτος είτε αρνείται ή είναι ανίκανο να εφαρμόσει ένα βασικό σύστημα αξιολόγησης του δυναμικού του και εξορθολογισμού της λειτουργίας του (εδώ δεν γνώριζε καν ποιους πλήρωνε μέχρι πρόσφατα) θα οδηγήσει τις ΔΕΚΟ σε γενικό ξεπούλημα.

Η γνωστή συνταγή του μάγου-γιατρού: πονάει κεφάλι; Κόψει κεφάλι!

Και έτσι το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα το οποίο έφθασε τη δημόσια διοίκηση στο γνωστό χάλι θα αναλάβει να αναθέσει την εξυγίανσή του σε ιδιώτες. Με τις γνωστές, διαφανείς και αξιόπιστες διαδικασίες που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες.

Με την ανοχή μας. Να γίνουν ιδιωτικά τα δημόσια μήπως και λειτουργήσουν σωστά.

Μόνο που οι ΔΕΚΟ είναι Δημόσιες Επιχειρήσεις Και Οργανισμοί κοινής ωφελείας που έχουν ως λόγο ύπαρξης όχι την κερδοφορία, αλλά την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών των πολιτών. Όπως η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση.

Οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί σε άλλες, πολύ πιο αξιόπιστες δημοσιονομικά, χώρες της Ευρώπης αποδείχθηκαν προβληματικές: ο ιδιωτικός σιδηρόδρομος στη Μεγάλη Βρετανία οδήγησε σε δυστυχήματα και μεγάλα προβλήματα, η ύδρευση από ιδιωτική επιχείρηση στη Γαλλία κατέληξε σε ναυάγιο και επιστροφή στην εποπτεία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν πάρει αυτό το δρόμο μέχρι στιγμής είχαν αμφίβολα αποτελέσματα. Η υπόθεση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά έχει φθάσει σε αδιέξοδο και ενδεχομένως θα υποχρεώσει το ελληνικό Δημόσιο να καταβάλλει αποζημιώσεις στη νέα διοίκηση. Η Ολυμπιακή ουσιαστικά έκλεισε και η Αγροτική Τράπεζα ξεπουλήθηκε χωρίς τα χρέη της σε μια κατά τεκμήριο αναξιόπιστη τράπεζα με τουλάχιστον ύποπτο τρόπο.

Επιπλέον, οι προβληματικές δημόσιες επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται ως πρόφαση για την αδικαιολόγητη ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων οργανισμών, όπως ο ΟΠΑΠ.

Αν αυτές είναι οι «λύσεις» που δρομολογούνται και για τις υπόλοιπες ΔΕΚΟ, τότε πραγματικά μοιάζουν περισσότερο με καρατόμηση, παρά με ανακούφιση.

Και όλα αυτά επειδή δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτή τη χώρα. Ή που θα πετάμε φάρμακα στα πηγάδια ή που θα λείπουν από τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Ή που θα δίνουμε αναπηρικές συντάξεις στις νήσους των τυφλών ή που θα τις κόβουμε από ανθρώπους με ανίατες παθήσεις.  Ή που θα στοιβάζουμε τις αποθήκες του ΙΚΑ με αρκετό γύψο για να καλυφθεί ολόκληρος κάθε ασφαλισμένος ή που δε θα υπάρχουν επίδεσμοι στα νοσοκομεία.

Και, σε τελική ανάλυση, αν είμαστε τόσο ανίκανοι να βάλουμε οποιαδήποτε τάξη στις ΔΕΚΟ, γιατί να σταματήσουμε εκεί; Αν η διαφθορά είναι για μας Γόρδιος δεσμός με ποια αιτιολογία αφήνουμε τις σημαντικότερές της εστίες μακριά από το σπαθί;

Γιατί μόνο φως και νερό και όχι εφορίες, τελωνεία, αστυνομία, δικαστήρια και την ίδια τη Βουλή;

Eίμαι βέβαιος ότι πολλοί βουλευτές θα εκτιμούσαν την ευγενική χορηγία των McDonalds.

Για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, πιστεύω ότι αξίζει να αφιερώσετε μιάμιση ώρα από το χρόνο σας για να παρακολουθήσετε το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ Catastroika. Ακολουθεί το trailer: