Το στοίχειωμα των Καιρών

Το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων

«Κοίτα, Εμπενίζερ, έρχεται η ανάπτυξη!»

«απονενοημένο διάβημα»: 268. Από όλους τους όρους αναζήτησης που έχουν οδηγήσει κάποιον στο blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο πιο δημοφιλής. Αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. «Δημοφιλής»…

«απονενοημένο»: 123. Σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

«απονενοημένο διαβημα»: 28. Με τόνο ή χωρίς.

«απονενοημενο διαβημα»: 27, Σχεδόν κάθε μέρα. Ένα ή δύο «hits».

«απονενοημενο»: 18. To blog μου στοίχειωσε.

Το άρθρο που έκανε τη «ζημιά» ήταν το ομώνυμο Απονενοημένο Διάβημα, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην αυτοκτονία-διαμαρτυρία του 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα τον Απρίλη του 2012. Όπως έγραφα κι εκεί, «απονενοημένο διάβημα» σημαίνει «απεγνωσμένη διαμαρτυρία».

«απενενοημενο διαβημα»: 6. Έστω κι ανορθόγραφα.

«απονενοημενο διάβημα»: 4. Πάνω από 500 αναζητήσεις συνολικά μέσα σε ενάμιση χρόνο.

Κάποιος, σχεδόν κάθε μέρα, έψαξε στο Internet να μάθει τι σημαίνει αυτή η έκφραση και κατέληξε στους «Καιρούς». Πόσοι άλλοι, άραγε, βρήκαν την απάντηση σε λεξικά ή σε άλλα ιστολόγια; Σίγουρα χιλιάδες.

Και αυτό σημαίνει πως χιλιάδες άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν. Να μάθουν τι σημαίνει. Να μάθουν τι συμβαίνει. Σε πείσμα του κουκουλώματος που επιβάλλουν τα «ανεξάρτητα» ιδιωτικά κανάλια, τα οποία σπανίως αναφέρονται στις αυτοκτονίες και όταν το κάνουν προωθούν τη γραμμή του μεμονωμένου περιστατικού ή της απαξίωσης του εκάστοτε αυτόχειρα. Ίσως να τα έφαγε στα χαρτιά, ίσως να του τα έφαγαν τα παιδιά του. Ίσως να είχε ψυχολογικά προβλήματα. Ίσως να ήταν περιθωριακός, όπως αυτοί που ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Έτσι λένε στα ΜΜΕ.

Το γεγονός ότι σταδιακά όλη η χώρα περιθωριοποιείται, το ότι τα ψυχικά νοσήματα αυξάνουν γεωμετρικά, το ότι  καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια σαρώνουν ολοένα και νεότερους ανθρώπους, το ότι οι άνεργοι και οι άστεγοι αυξάνονται καθημερινά είναι πράγματα που σπανίως αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων.

«Τι σε έπιασε, άνθρωπε, παραμονιάτικα και θες να μας μαυρίσεις την ψυχή με τις αυτοκτονίες;» θα αναρωτηθείτε δικαίως. Υπάρχει λόγος. Σας γράφω για το στοίχειωμα αυτό παραμονή Πρωτοχρονιάς γιατί είναι το φάντασμα της χρονιάς που πέρασε, της προηγούμενης από αυτήν και της πρόπροηγούμενης, από τότε που ξεκίνησε αυτή η κρίση και η απελπισία που τη συνοδεύει. Το φάντασμα δε θέλει να μας τρομάξει (μόνο), αλλά να μας ξυπνήσει σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ την ημέρα των Χριστουγέννων.

Να μας ξυπνήσει για να δούμε το 2014 με άλλο μάτι. Όταν περάσουν οι γιορτές και χωνέψουμε (όσοι από εμάς φάγαμε) πρέπει να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητά μας δεν είναι χαρούμενη, σαν εκείνη του ήρωα του Ντίκενς, που άνοιξε τα παραθυρόφυλλα και άρχισε να μοιράζει δώρα και γαλοπούλες. Μπορεί όμως να γίνει καλύτερη σε βάθος χρόνου και σίγουρα δεν αναφέρομαι στα όνειρα θερινής νυκτός τα οποία «πουλάει» ο θίασος που περνιέται για κυβέρνηση.

Το θετικό από τη συνεχιζόμενη τραγωδία, είναι ότι ξαναβρίσκουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι την κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη των συντεχνιών, την «ομερτά» μπροστά σε παρανομίες και αδικίες που διέπρατταν συνάδελφοι, τη συνενοχή. Μιλώ για την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που περνούν δύσκολες εποχές, όλοι μαζί.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το κοινωνικό κράτος, ούτε να δώσει άλλοθι στην κυβέρνηση για να συνεχίσει τις περικοπές από εκεί που την παίρνει. Η ύπαρξή της είναι επιβεβλημένη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από τη συνείδηση του ρόλου της και από τη συνειδητοποίηση της απουσίας του κράτους.

Με άλλα λόγια, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτή η πολιτική είναι δίκαιη, σωστή ή αποτελεσματική. Γιατί αν ήταν δε θα θρηνούσαμε τόσα θύματα.

Ας μην ευχηθούμε, λοιπόν, να είναι καλό το 2014. Καλύτερα να το κάνουμε εμείς έτσι.

 

Μουσικό Διάλειμμα #49

Advertisements

Κρίσιμοι Καιροί – Χρεωκοπημένοι Καιροί

Ζούμε σε κρίσιμους καιρούς. Στους καιρούς της κρίσης ή σε εκείνους στους οποίους επιτέλους κάποιοι θα κριθούν για τις πράξεις τους. Η πρώτη κρίση δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεραστεί χωρίς να επέλθει η δεύτερη.

«Καιροί» ονομαζόταν και η εφημερίδα στην οποία αρθρογραφούσε ανώνυμα ο Χαρίλαος Τρικούπης. Ξεκίνησε να κυκλοφορεί λίγα χρόνια πριν από το ιστορικό/ανιστόρητο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν«. Φαντάζομαι ότι η πηγή έμπνευσης για το όνομα της εφημερίδας ήταν οι Τάιμς «του Λονδίνου»[1].

Εκεί ο Τρικούπης είχε τη δυνατότητα να εκφράζει ελεύθερα την κριτική του, όπως δεν μπορούσε από το βήμα της Βουλής. Ίσως και κάποιος από τους σημερινούς μας ηγέτες να τα «λέει χύμα» κάπου, ανώνυμα, αλλά νομίζω ότι το φιλότιμο έχει χαθεί πια. Έστω και το κρυφό.

Ζούμε σε χρεωκοπημένους καιρούς. Το μουλάρι έχει ψοφήσει εδώ και χρόνια, αλλά κανένας δεν κάνει τον κόπο να κατέβει για να το διαπιστώσει. Κάθονται πάνω του, εναλλάξ, και παίρνουν επιβλητικές πόζες σαν να είναι το υπερήφανο άτι του Μεγαλέξανδρου. Αλλά δεν είναι. Είναι μουλάρι και ψόφιο μάλιστα.

Δεν έχει σημασία αν έχουν γίνει πράσινοιμπλαβί) από τη βρώμα. Δεν έχει σημασία αν οι υπόλοιποι τους κοιτάμε από μακριά γιατί σιχαινόμαστε πλέον να τους πλησιάσουμε. Κάποτε πιστεύαμε και μείς στο παραμύθι, μα σιγά-σιγά, άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα, συνειδητοποιήσαμε την αλήθεια.

Φυσικά έχουμε και εμείς ευθύνες. Βλέπετε, τους χειροκροτούσαμε τόσα χρόνια γιατί, καβάλα όπως ήταν πετούσαν και κάνα ξεροκόμματο στην πλέμπα[2]. Αν τους θάβαμε όπως ήταν μαζί με το μουλάρι, τότε σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά.

Αλλά η λύση βρέθηκε! Θυσιάζοντας τους μισούς Έλληνες στο βωμό του Ευρώ-Μολώχ, το ψόφιο υποζύγιο θα ξαναζωντανέψει και θα πάει τη χώρα στο μέλλον. Στην καλύτερη περίπτωση το άμοιρο ζώο θα γίνει ζόμπι. Στη χειρότερη απλά θα διαλυθεί μετά από λίγα μαρτυρικά βήματα.

Οι Χρεωκοπημένοι Καιροί είναι μια «αντι-εφημερίδα» που δε δημοσιεύει ακριβώς ειδήσεις, αλλά τους τίτλους όπως θα ήθελα να τους δω κάποια στιγμή τσιμπημένους με τα μανταλάκια μπροστά στο περίπτερο. Πρωτοσέλιδα που δεν θα κυνηγούσαν τον εντυπωσιασμό, αλλά την ουσία του θέματος.

Τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Ο σκοπός είναι να δώσω μια διέξοδο στους προβληματισμούς μου και να τους μοιραστώ με όσους ενδιαφέρονται. Δεν φιλοδοξώ να σώσω τον Ελληνισμό και την ανθρωπότητα.

Πολύ θα το ήθελα, αλλά τον Ελληνισμό πρέπει να τον σώσουν οι Έλληνες και την ανθρωπότητα όλοι μας. Και στις δύο περιπτώσεις ξεκινώντας ο καθένας από τον εαυτό του. Γιατί μη φανταστείτε προς στιγμήν ότι μόνο η Ελλάδα πάει κατά διαόλου.

Θα ήταν πολύ μεγάλη αυταπάτη. Απλά το χάος που επικρατεί εδώ κατέστησε ένα αποτυχημένο σύστημα πλήρως δυσλειτουργικό. Αλλά το σύστημα δε λειτουργεί γενικότερα, τουλάχιστον όχι προς όφελος του ανθρώπου.


[1] Οι οποίοι πραγματικά αγνοώ γιατί έχουν «μείνει» με αυτή την επωνυμία στα Ελληνικά: οι Τάιμς είναι οι Τάιμς σκέτο. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης χρειάζονται τοπωνύμιο αφού ήρθαν… δεύτεροι και εξάλλου λέγονται «The New York Times».

[2] Για να μας πουν μετά ότι «μαζί τα φάγαμε».

Μουσικό Διάλειμμα #1

Ένα από τα πιο σημαντικά ροκ τραγούδια όλων των εποχών, όχι απαραίτητα από μουσικής άποψης, αλλά γιατί σήμερα, 23 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ρύπανση, βία, απληστία και η αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας μας σε λίγους μόνο στίχους:

Στέκομαι δίπλα στο ποτάμι,
μα δε ρέει το νερό,
μέσα βράζει κάθε φαρμάκι που βάζει ο νους σου.
Κι είμαι στο δρόμο, κάτω από τα φώτα,
μα της χαράς μου το φως
έντρομο κρύβεται μέσα στα βάθη της σκιάς.
Και της βίας ο φόβος ο στρεβλός
σε κάθε πρόσωπο το χαμόγελο πνίγει.
Κι ο κοινός νους το κουδούνι μας χτυπά.
Αυτό δεν είναι βλάβη τεχνολογική,
όχι, είναι ο δρόμος για την Κόλαση.
Κι όλοι οι δρόμοι από τα δάνεια έχουν πήξει
μα τίποτα δεν μπορείς να κάνεις πια,
Αφού είν’ όλα χαρτάκια
που τα στέλνει ο άνεμος μακριά.
Πρόσεξε κόσμε, κοίτα τι σου έρχεται καλά.
Το μάθημα αυτό πρέπει να μάθεις γρήγορα και σωστά.
Αυτός δεν είναι αυτοκινητόδρομος με πορεία ανοδική,
όχι, είναι ο δρόμος για την Κόλαση.