Οι Άθλιοι του 2013

Στο περίφημο κλασικό έργο του Ουγκώ, ο Γιάννης Αγιάννης είχε καταδικαστεί στα κάτεργα επειδή είχε κλέψει ένα καρβέλι ψωμί για την αδερφή του. Στην Ελλάδα του 2013, ένας άνεργος πατέρας καταδικάστηκε επειδή έκλεψε ένα κουτί μαρκαδόρους για το παιδί του.

Αν και δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πια που δεν έχουν ούτε να φάνε, δεν έχουμε φθάσει ακόμα στο επίπεδο γενικευμένης εξαθλίωσης  της Γαλλίας του 19ου αιώνα όπως αυτή περιγράφεται στο πασίγνωστο μυθιστόρημα. Ο απλός λαός της εποχής, που βίωνε την πείνα και τη φτώχεια δεν είχε ποτέ του το προνόμιο της μόρφωσης. Αυτό κατακτήθηκε μαζί με τα υπόλοιπα δικαιώματά του με πολύ αίμα και αγώνα, σε διάστημα πολλών δεκαετιών.

Είναι οδυνηρά ξεκάθαρο σήμερα ότι η πορεία που ακολουθούμε είναι ακριβώς η αντίστροφη. Την ίδια στιγμή που κατρακυλάμε προς τη βία και το φασισμό, σχολεία και πανεπιστήμια κλείνουν, ενώ όσα παιδιά πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους αντιμετωπίζουν το τείχος της ανεργίας που ξεπερνά το 55% στους νέους. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με τεράστιες θυσίες κατά τους δύο τελευταίους αιώνες εξανεμίζονται μέσα σε λίγα χρόνια προς χάριν της «ανταγωνιστικότητας», της «παραγωγικότητας» και της ελεύθερης αγοράς.

Για ποια «ανταγωνιστικότητα» μιλάνε, όταν πολλοί γονείς δεν έχουν πια χρήματα για να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο της υποτιθέμενης «δωρεάν» παιδείας; Όταν αναγκάζονται να κλέψουν σχολικά είδη για το Δημοτικό;

Νομίζω ότι όλοι μας γνωρίζουμε τι συμβαίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες όπου το σχολείο αποτελεί πολυτέλεια. Το φάντασμα της παράνομης παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης σε λίγα χρόνια δε θα είναι κάτι που αφορά μόνο τους φτωχούς μετανάστες. Δε θα είναι κάτι που βλέπουμε σε ένα στενάχωρο ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση ή κάτι βγαλμένο από ένα μυθιστόρημα που περιγράφει άλλες εποχές.

Όπως οι Άθλιοι. Ένα βιβλίο που το διαβάζαμε ανατριχιάζοντας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν άλλοτε οι άνθρωποι. Βέβαιοι ότι αυτές οι εποχές είχαν απομακρυνθεί από την Ευρώπη για πάντα. Με την ελπίδα ότι μια μέρα θα ακολουθούσαν και όλες οι τριτοκοσμικές χώρες και θα ζούσαμε σε έναν πλανήτη χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση. Σε έναν κόσμο όπου οι Άθλιοι θα μας θύμιζαν μια μακρινή, δυσάρεστη ιστορική περίοδο, στοιχειωμένη από την αδικία.

Ωστόσο το φάντασμα της εξαθλίωσης σύντομα δε θα είναι πια φάντασμα. Δεν είναι πια φάντασμα, όσο κι αν θέλουμε να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, όσοι από εμάς έχουμε ακόμα την πολυτέλεια να το κάνουμε.

Ο πατέρας που έκλεψε μαρκαδόρους για το παιδί του το έκανε επειδή πιθανόν να θεωρούσε ντροπή την αδυναμία του να του προσφέρει κάτι τόσο απλό και αυτονόητο. Όσο περισσότεροι, όμως, χάνουν τη δυνατότητα αυτή και αποκτούν πρόβλημα βιοπορισμού, τόσο αυτά που θεωρούσαμε ως τώρα αυτονόητα αρχίζουν να διαγράφονται ένα-ένα. Σβήνουν πρώτα τα περιττά: οι διακοπές, οι έξοδοι, το αυτοκίνητο, τα ψώνια, το Internet… στη συνέχεια θα σβήσουν και τα αναγκαία: μόρφωση, περίθαλψη, στέγαση και στο τέλος θα μείνει μόνο η επιβίωση. Όταν φτάσεις πια σε αυτό το σημείο, η αξιοπρέπεια έχει πεθάνει προ πολλού.

Για αυτό και τόσοι άνθρωποι μέχρι σήμερα έχουν προτιμήσει να αυτοκτονήσουν. Όχι επειδή ήταν καταθλιπτικοί, όπως υπαινίσσονται οι παπαγάλοι των ΜΜΕ, ή απλά αδύναμοι, αλλά επειδή είχαν μάθει αλλιώς. Είχαμε μάθει αλλιώς. Ο Γιάννης Αγιάννης δε θα έκλεβε ποτέ κονδυλοφόρο γιατί θα ήταν παράλογη πολυτέλεια. Ούτε κάποιος άνθρωπος στην Ελλάδα του 1840, για παράδειγμα, θα αυτοκτονούσε επειδή δεν είχε να φάει. Η φτώχεια, η αμορφωσιά και η πείνα ήταν κάτι το δεδομένο.

Προτού έρθει η απόλυτη εξαθλίωση σε πολλούς χάνεται και η ανθρωπιά. Βγαίνουν στην επιφάνεια τα κατώτερα ένστικτα. Ο ανθρωπάκος καλώς ή κακώς υπέπεσε σε σφάλμα, αλλά κάποιοι όχι μόνο του πήραν τα λεφτά (το τελευταίο του εικοσάρικο, αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα), αλλά κάλεσαν και την αστυνομία. Που τον έσυρε στο δικαστήριο για ένα κουτί μαρκαδόρων των 12 Ευρώ. Και αναρωτιόμαστε μετά πως προέκυψε ο φασισμός στην Ελλάδα;

Δεν λέω ότι δεν πρέπει να τηρούνται οι νόμοι. Αλλά όχι έτσι, αυτό είναι ντροπή. Στη χώρα που έκαναν φτερά δισεκατομμύρια δεξιά κι αριστερά επί δεκαετίες και δεν τιμωρήθηκε κανείς είναι ντροπή να καταδικάζεται κάποιος για 12 Ευρώ. Σήμερα. Για ένα καρβέλι ψωμί αύριο;

Μουσικό Διάλειμμα #40

Advertisements

Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά