Πωλείται Έλληνας σε τιμή ανθρωπιάς

Φιλοξενία στην Αμυγδαλέζα

«Κόλαση στην Αμυγδαλέζα» έγραψαν στα blog και είπαν (;) στις ειδήσεις. Οι μετανάστες, αλλοδαποί, φιλοξενούμενοι, κρατούμενοι, (πες τους όπως θέλεις) επιτέθηκαν «απρόκλητα» στους αστυνομικούς και εξεγέρθηκαν, βάζοντας φωτιές. Κάποιοι δραπέτευσαν, μάλιστα. Από το Κέντρο Φιλοξενίας. Ξέρεις, είναι όπως στις ταινίες που ο κακός πάντα λέει στο θύμα του ότι το «φιλοξενεί». Για τέτοια φιλοξενία μιλάμε.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσο «απρόκλητη» μπορεί να είναι μια επίθεση ενός «φιλοξενούμενου» επί μήνες σε κοντέινερ, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς κλιματισμό με θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών υπό σκιάν. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να μείνεις σε κοντέινερ που το ψήνει ο ήλιος όλη μέρα; Έτσι, από περιέργεια. Στο αυτοκίνητο να μπεις, που μένει μισή ώρα στο πάρκινγκ κάτω από τον ήλιο, δεν αντέχεις χωρίς κλιματισμό.

Ξέρω ότι πολλοί λένε, (κάποιοι το γράφουν και στο Facebook για να τους θαυμάζουν), «άντε μωρέ με τους Πακιστανούς, είχαν και στο χωριό τους κλιματισμό» ή «τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε, τους πληρώνουμε και πάνε και τα καίνε από πάνω» ή «να πάνε πίσω στη χώρα τους αν δεν τους αρέσει». Τόσο πολύ τους αρέσει που όταν τους είπαν ότι θα τους κρατάνε στην Αμυγδαλέζα άλλους έξι μήνες (έως 18 στο σύνολο) τα έκαψαν από τη χαρά τους.

Στις εφημερίδες και στα blog έγραψαν «Τουλάχιστον 10 αστυνομικοί τραυματίες κατά τα επεισόδια στην Αμυγδαλέζα». Για τους «λαθρό» ούτε κουβέντα. Αλλά είναι λαθραίοι αυτοί, δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, δεν έχουν ταυτότητα, μαυριδερά «νομιστεράκια» είναι. Όπως λένε και στην Αμερική «non-people».

Είναι, άραγε, τόσο άρτια και άψογη στις επιχειρήσεις της η ΕΛ.ΑΣ. ώστε μεταξύ των μεταναστών, που πετούσαν πέτρες και έκαιγαν στρώματα και «οικίσκους» (έτσι λέγεται πολιτικά ορθώς το κοντέινερ) μέσα στη νύχτα δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι; Ούτε ένας τραυματίας; Καμία αστυνομία στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια στην καταστολή μιας εξέγερσης. Γιατί, λοιπόν, δεν αναφέρεται πουθενά πόσοι κρατούμενοι τραυματίστηκαν κατά την επιχείρηση; Επειδή δεν είναι άνθρωποι, είπαμε. Οπότε και να σκοτώθηκαν μερικοί, μικρό το κακό. Ποιος θα νοιαστεί να ρωτήσει, ποιος θα το μάθει;

Η αλήθεια είναι ότι η «φιλοξενία» στην Αμυγδαλέζα, όπως και σε οποιοδήποτε τόπο κράτησης κοστίζει. Και η χώρα μας δεν έχει περιθώρια για περιττά έξοδα. Άκου, όμως, ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει επιλογή για αυτούς τους ανθρώπους. Ή θα τους αφήσουμε να τριγυρνούν σαν την άδικη κατάρα σε μια χώρα που έχει γίνει πια αφιλόξενη ακόμα και για τους ίδιους της τους πολίτες, τους νόμιμους και ασπριδερούς ή θα τους στείλουμε πίσω.

Και, όσο και να το θέλουν πολλοί, δεν γίνεται να τους βάλουμε σε ένα καράβι και να τους γυρίσουμε από εκεί που ήρθαν. Κανένας δε θα τους δεχθεί. Άρα είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει νόμιμα και για την οποία το κράτος αρνείται να μεριμνήσει ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ταχύτερα. Δε θέλει να πιέσει τους εταίρους μας να επανεξετάσουν τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί και έχουν μετατρέψει τη χώρα σε φράγμα όλης της Ευρώπης για τους μετανάστες. Δε θέλει να οργανωθεί και να εκμεταλλευτεί τα υφιστάμενα κονδύλια της Ε.Ε. και τους μηχανισμούς για να διευκολύνει την κατάσταση.

Προτιμά να στοιβάζει ανθρώπους σε κοντέινερ σαν ανεπιθύμητο εμπόρευμα και να τους αφήνει στη μοίρα τους,

Όλα αυτά έχουν ένα τίμημα, όμως. Αν αποφασίσουμε ότι δεν αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν αξιοπρεπή μεταχείριση τότε αυτομάτως τους κοστολογούμε. «Δεν αξίζεις 5 Ευρώ (ή 10 ή 15) τη μέρα, φίλε μου, λυπάμαι.» Τη στιγμή που θα βάλεις ταμπελάκι με τιμή στη ζωή του οποιουδήποτε, αυτομάτως έχεις αποδεχθεί και ένα αντίστοιχο για τη δική σου τη ζωή. Ενδεχομένως να είναι λίγο ανεβασμένη η αξία σου, ως λευκού ανθρώπου γεννημένου στη χώρα που έδωσε τον πολιτισμό στον κόσμο. Αλλά μη φανταστείς ότι είσαι και πολύ ακριβός. Έχουμε κρίση, άλλωστε.

Μην ξεχνάς ότι και ο Ευρωπαίος που σε «πληρώνει» (ή έτσι του λένε, πως πληρώνει εσένα, τον ακαμάτη Έλληνα) έχει κι αυτός τα προβλήματά του. Πόσο ακόμα θα σε «συντηρεί» νομίζεις;

Και το πιο σημαντικό, ξέρεις, είναι ότι όσο πέφτει η τιμή σου, τόσο πιο εύκολα θα σε ξεπουλήσουν κι εσένα και τη χώρα σου, όταν έρθει η ώρα. Ο Έλληνας που είναι τεμπέλης, κλέφτης και άχρηστος είναι και ρατσιστής από πάνω. «Πάρτον, δε βαριέσαι, θα σου δουλεύει τσάμπα.»

Κακομοίρη μου, όσο-όσο θα σε δώσουν, να το ξέρεις.

Μουσικό Διάλειμμα #37

Advertisements

Το τίμημα

Οι συλληφθέντες και το Photoshop της ντροπής

Δε θα μπω καν στη διαδικασία της κριτικής της δημοσιοποίησης και προφανούς τροποποίησης των φωτογραφιών που δημοσιοποίησε η Ελληνική Αστυνομία. Αποτελεί ένα τόσο μεγάλο ατόπημα, ώστε να καθιστά κάθε συζήτηση σχεδόν άσκοπη. Δε θα μπω ούτε στη διαδικασία «ταυτοποίησης» των συλληφθέντων. Το αν κατηγορούνται για τρομοκρατία ή ληστεία λίγη σημασία έχει.

Η ουσία του θέματος βρίσκεται αλλού.

Όποια και αν είναι η πολιτική ιδεολογία και η κοσμοθεωρία του καθενός, όποια και αν είναι η οικονομική του κατάσταση, η κοινωνική του «θέση» και το μορφωτικό του επίπεδο, όλοι θα συμφωνήσουν ότι η Ελλάδα περνά βαθύτατη κρίση.

Και γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, μέρα με την μέρα, ότι ουσιασικά δεν πρόκεται για κρίση οικονομική, αλλά για κρίση αξιών. Έχει χαθεί ο μπούσουλας και ο μόνος τρόπος να τον ξαναβρούμε, είναι να επιστρέψουμε στα βασικά και να ξεκινήσουμε από το μηδέν.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως εννοούμε τις «αξίες», τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες του πολιτισμού. Τι είναι ελευθερία, τι είναι ισότητητα και τι είναι δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη δεν είναι τα παράθυρα των καναλιών. Δεν είναι αυτό που δηλώνει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ή Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Πόσο μάλλον ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος. Δικαιοσύνη δεν είναι αυτό που διάβασες σε μια εφημερίδα ή σε κάποια σελίδα του Internet.

Με άλλα λόγια η είδηση ότι τέσσερα άτομα συνελλήφθησαν για ληστεία δεν αποτελεί ούτε καταδίκη, ούτε απόδειξη ενοχής. Εάν ήταν έτσι δε θα χρειαζόμασταν δικαστήρια και χρονοβόρες νομικές διαδικασίες. Βασική αρχή της Δικαιοσύνης είναι το «τεκμήριο αθωότητας» (άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά το «αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Με άλλα λόγια η Πολιτεία οφείλει να αποδείξει ότι ο κάθε ύποπτος είναι στην πραγματικότητα ένοχος προτού τον καταδικάσει. Πουθενά, μάλιστα, δεν αναφέρεται το δικαίωμα της Αστυνομίας να ξυλοφορτώνει. Όχι μόνο όσους συλλαμβάνει, αλλά ακόμα και τους αποδεδειγμένα ενόχους.

Δεν έχει σημασία αν είναι τρομοκράτες, δολοφόνοι ή οτιδήποτε άλλο. Βασανιστήρια δεν επιτρέπονται και δεν δικαιολογούνται από κανένα άρθρο του νόμου σε κανένα όργανο της τάξης. Αυτό είναι το νόημα της Δικαιοσύνης. Προβλέπει συγκεκριμένες διαδικασίες και ποινές για κάθε αδίκημα ή έγκλημα.

‘Ολα αυτά, βέβαια, στο σύγχρονο, πολιτισμένο (θεωρητικά) κόσμο μας. Τα παλιά χρόνια, οι εγκληματίες μαστιγώνονταν, ακρωτηριάζονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με κάθε πιθανό τρόπο. Σήμερα σε πολλές μουσουλμανικές χώρες ακόμα εφαρμόζεται το μέτρο του ακρωτηριασμού για τις κλοπές.

Υπερβολές, θα μου πείτε. Δεν είπαμε κι έτσι, αλλά να πέσει και καμια «ψιλή» στα «τσογλάνια», δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;

Πειράζει. Γιατί αυτό αποτελεί κατάχρηση εξουσίας. Ποιος θα αποφασίσει ποιος είναι «τσογλάνι» και ποιος όχι; Ο κάθε αστυνομικός που μπορεί να είναι αστοιχείωτος, κομπλεξικός, σαδιστής ή απλά να περνά μια άσχημη μέρα; Ποιος θα κρίνει πότε σταματούν οι «ψιλές» και αρχίζει η κακοποίηση ή ο βασανισμός;

Ποιος θα προστατέψει τους αθώους; Μήπως πιστεύουμε στο αλάθητο της Αστυνομίας; Όχι μόνο της ελληνικής, της ελλιπέστατα εκπαιδευμένης, πενιχρά εξοπλισμένης και (πλέον) κακοπληρωμένης. Οποιασδήποτε Αστυνομίας.

Τον περασμένο μήνα έκλεισε με αθώωση των αστυνομικών το διαβόητο περιστατικό της «ζαρντινιέρας», στο οποίο ένας Κύπριος φοιτητής κακοποιήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς επειδή απλά έτυχε να κυκλοφορήσει στο δρόμο την 17η Νοεμβρίου.

Στο βίντεο φαίνεται καθαρά ότι δεν υπήρξε κανένας λόγος για την επίθεση των αστυνομικών. Δεν υπήρχε ούτε κουκούλα, ούτε μολότωφ, τίποτα που να προκαλέσει αυτό το τραγικό επεισόδιο. Όπως, τελικά, δεν υπήρξε και δικαίωση. Τα 300.000 Ευρώ που εκδίκασε το δικαστήριο στο φοιτητή μοιάζουν περισσότερο με απόπειρα εξαγοράς συνείδησης, παρά με πραγματική αποζημίωση.

Η πάγια δικαιολογία της Αστυνομίας είναι το «μεμονωμένο περιστατικό». Ωστόσο, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι παρουσιάζει μια σειρά «μεμονωμένων περιστατικών» τα οποία κάθε άλλο παρά μεμονωμένα αποδεικνύονται.

Ξέρετε με ποιες χώρες ασχολείται περισσότερο ο διεθνής αυτός οργανισμός. Χώρες της Αφρικής ή της Ασίας με ολοκληρωτικά καθεστώτα, από αυτές που αρέσκεται συχνά-πυκνά να σφυροκοπεί ο Τύπος της Δύσης για τις φρικαλεότητες που διαπράττουν οι δυνάμεις ασφαλείας και ο στρατός τους.

Και, δυστυχώς, κάθε μέρα η εικόνα της Ελλάδας θυμίζει όλο και περισσότερο την εικόνα μιας τέτοιας χώρας. Διαδηλωτές, μετανάστες, τουρίστες, αθώοι περαστικοί, δημοσιογράφοι, κανένας δε φαίνεται ασφαλής. Και, παρόλα αυτά, τα εγχώρια ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης αδιαφορούν προκλητικά για αυτά που γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος, απειλώντας ακόμα και εφημερίδες παγκόσμιου βεληνεκούς με… μηνύσεις όταν αναφέρονται σε τέτοια γεγονότα.

Πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους σε ποια χώρα ζούμε και σε ποια χώρα θέλουμε να ζούμε. Και, το κυριότερο, σε ποια χώρα μας αξίζει να ζούμε. Θέλουμε «την ησυχία μας» με κάθε τρόπο ή θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι πολίτες με δικαιώματα; Θέλουμε καταστολή ή θέλουμε εφαρμογή του νόμου;

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναλογιστούμε ποιο είναι το τίμημα.

Μουσικό Διάλειμμα #29

Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά