Εμπαιγμός

Τρόικα Εσωτερικού

Κοινώς κοροϊδία. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Κάθε φορά τα μέτρα που λαμβάνονται είναι τα τελευταία. Διαβεβαιώσεις για το χαράτσι που ήταν προσωρινό. Κόκκινες γραμμές, πράσινα άλογα και πέη κυανόχρωμα.

Όχι, η επιλογή χρωμάτων δεν είναι τυχαία.

Στο τελευταίο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε νύχτα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εγκρίθηκε άλλη μια μείωση του κατώτατου μισθού. Παρά τις ξεκάθαρες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο.

Όπως  αυτή, από τον κ. Βρούτση στις 11 Ιουλίου του 2012. Και αυτή την προτροπή προς την κυβέρνηση από τον κ. Κουβέλη μόλις στις αρχές του μήνα. Και αυτή τη διαβεβαίωση από τον κ. Στουρνάρα, μόλις λίγες μέρες αργότερα. Προφανώς, όλοι αυτοί οι κύριοι ανήκουν σε κάποια άλλη κυβέρνηση, στο μακρινό Καζακστάν, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς.

Από ποιον ζητά ο Κουβέλης να σταματήσει τη μείωση μισθών; Από τον μελλοντικό του εαυτό, τρεις εβδομάδες αργότερα; Και γιατί δεν εισακούγεται; Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, συνειρμικά το μυαλό πηγαίνει σε πετεινούς και αρνήσεις.

Μόνο που ο Πέτρος είχε και το φιλότιμο να κλάψει. Ακόμα και ο Ιούδας μετάνιωσε και πήγε να κρεμαστεί.

Εμείς έχουμε να κάνουμε, όμως, με Πιλάτους, που νίπτουν θεατρικά τας χείρας των και λένε «δε γίνεται αλλιώς», «δε φταίμε εμείς», «το κάνουμε για το καλό σας».

«Μα είναι για τους ανέργους,» θα πείτε. Φυσικά. Το είπε άλλωστε και ο κ. Υπουργός: «Και τα 490 ευρώ είναι όντως χαμηλός μισθός – αλλά μην ξεχνάτε πως μιλάμε για ανέργους. Θα είναι μια ανακούφιση γι’ αυτούς».

Φυσικά. Αν δεν παίρνεις τίποτα επί μήνες ή και χρόνια, και τα 150 Ευρώ είναι ανακούφιση, έτσι δεν είναι; Αρκεί, βέβαια, να πας περπατώντας στη δουλειά κάθε μέρα. Γιατί δύο εισιτήρια την ημέρα (ιδανική περίπτωση) μας κάνουν 50-60 Ευρώ το μήνα (αναλόγως αν έχεις κάρτα απεριορίστων ή όχι). Α, και να μην τρως κάθε μέρα, είναι ασύμφορο. Για καφές, ούτε κουβέντα. Όσο για ιδιόκτητο σπίτι ή ενοίκιο, νερό, ρεύμα, τηλέφωνο…

Αλλά ας μην προτρέχω. Ο κατώτατος μισθός είναι ακόμα «ψηλά» στα 490 Ευρώ. Για τους ανέργους είναι μια «ανακούφιση». Βέβαια, με τα πρωτοποριακά μέτρα για την «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας» γίνεται ολοένα και απλούστερη η διαδικασία απόλυσης ενός «ακριβού» υπαλλήλου και αντικατάστασής του από ένα άνεργο «νέο μοντέλο» των 427 Ευρώ.

Ακόμα και αν η δουλειά είναι δύσκολη και απαιτούνται γνώσεις και εμπειρία, μπορεί να απολυθεί και να επαναπροσληφθεί o ίδιος εργαζόμενος (ή άλλος με ανάλογα προσόντα) με τη νέα «ταρίφα». Έχουν ήδη καταγραφεί τέτοιες περιπτώσεις προτού ακόμα ψηφιστεί το νέο νομοθετικό έκτρωμα. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα…

Ο εμπαιγμός τους δε σταματά εδώ, ασφαλώς. Σήμερα διάβασα και μια εξαιρετική δήλωση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών κ. Σταϊκούρα στην «Ημερησία», σύμφωνα με την οποία θα επανεξεταστεί το μέτρο της εξίσωσης πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης επειδή «δεν επιβεβαίωσε τις υψηλές αρχικές προσδοκίες των προκατόχων μας».

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται το τραγικότατο έλλειμμα αξιοπιστίας και σοβαρότητας αυτής της κυβέρνησης. Για ποιους προκατόχους μιλά ο Σταϊκούρας; Ο Στουρνάρας (μήνες πριν) και ο Μαυραγάνης (πριν από μόλις δέκα ημέρες) δεν εκθείαζαν την αποτελεσματικότητα του μέτρου; Στο ίδιο υπουργείο δεν βρίσκονται όλοι αυτοί;

Δεν τους νοιάζει, όμως. Ξέρετε γιατί; Επειδή ο κάθε πολιτικός μπορεί να λέει ό,τι θέλει σε αυτή τη χώρα, δίχως καμία συνέπεια, είτε πολιτική, είτε νομική, είτε προσωπική. Κανείς δεν αντιδρά, πλέον. Υπάρχει θυμός. Πολύς. Ο κόσμος ξέρει ότι τον εμπαίζουν μπροστά στα μάτια του. Αλλά κανείς δεν κάνει το παραμικρό.

Όλοι περιμένουν, τι; Τον από μηχανής Θεό; Τον Σούπερμαν; Τον Κολοκοτρώνη; Κάποια μαγική «ανακούφιση»;

Και η ευθανασία, ξέρετε, είναι και αυτή μια μορφή «ανακούφισης». Μειώνεται και η ανεργία…

Μουσικό Διάλειμμα #32

 

Advertisements

Βουλγαρία – Μια ματιά στο μέλλον

Διαδηλώσεις στη Βουλγαρία

Και ενώ στην Ελλάδα διοργανώσαμε άλλη μια ανούσια μονοήμερη εκδρομή/απεργία, στη γειτονική Βουλγαρία έχουμε εξελίξεις στις οποίες θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία.

Αν τουλάχιστον έχουμε ακόμα την ικανότητα να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας και από την οθόνη της τηλεόρασης,  η οποία μας βομβαρδίζει καθημερινά με μακροσκελείς «αναλύσεις» σχετικά με το μονόδρομο του Μνημονίου και την απόλυτη αναγκαιότητα των ατελείωτων μέτρων λιτότητας.

Στη Βουλγαρία, λοιπόν, που έχει γνωρίσει πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, ο κατώτατος μισθός παραμένει στα 159 Ευρώ, στην προτελευταία θέση της Ευρώπης. Στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας η χώρα πέρασε ένα μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με τις προσταγές του ΔΝΤ και τις αρχές του «εκσυγχρονισμού» της οικονομίας.

Η ανεργία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την Ελλάδα (κάτω του 10%), αλλά οι μισθοί δεν επαρκούν, παρά το γεγονός ότι οι τιμές είναι επίσης αρκετά χαμηλές.

Η αγορά ενεργείας βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και είναι εντελώς αυτάρκης. Η Βουλγαρία παράγει όλο της το ρεύμα και δεν εισάγει ούτε μισό TW ηλεκτρικού από άλλη χώρα.

Προφανώς οι ιδανικές, αυτές συνθήκες δεν επαρκούν για να λειτουργήσει επαρκώς ο ανταγωνισμός στην αγορά ενεργείας. Έτσι, μετά τις πρόσφατες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού, ο κόσμος βγήκε μαζικά στο δρόμο για να διαδηλώσει, αψηφώντας το κρύο.

Το βασικό αίτημα είναι να κρατικοποιηθεί και πάλι η αγορά ρεύματος. Σας φαίνεται οπισθοδρομικό; Παράλογο; Θα σας πω τι είναι παράλογο: να καλείται να πληρώσει μηνιαίο λογαριασμό ρεύματος ύψους 89 Ευρώ ένας συνταξιούχος που παίρνει 79 Ευρώ το μήνα.

Από σχετικό άρθρο του tvxs:

«Γινόμαστε μάρτυρες του πώς το ψυγείο ακύρωσε την τηλεόραση», σχολίασε την Τρίτη ο πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής, Αρμάν Μπαμίκιαν, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με τα μακροοικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και το ψυγείο άδειο.

Η πείνα δεν ξεγελιέται, κύριοι. Προφανώς, λοιπόν, το κομβικό σημείο που πρέπει να φθάσει το βοήθημα καλλωπισμού της κώμης μας (κοινώς ο κόμπος για το χτένι) ώστε να αντιδράσουμε εντοπίζεται στα απολύτως βασικά: ρεύμα, νερό, φαγητό.

Το παράδειγμα της Βουλγαρίας αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η πολιτική λιτότητας αυτή η οποία δε λειτουργεί. Προφανώς είναι και η ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση των πάντων. Και ειδικά σε ό,τι αφορά υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, όπως είναι η ύδρευση και η ηλεκτροδότηση.

Μέσα στην ομίχλη αυτοϊκανοποίησης του νεοφιλελευθερισμού η οποία απειλεί να καλύψει κάθε ίχνος κοινής λογικής που έχει απομείνει, έχει «λησμονηθεί» κάτι βασικό. Νερό και ηλεκτρικό ρεύμα ΔΕΝ είναι εμπορεύσιμα αγαθά, η πώληση των οποίων μπορεί να καθορίζεται με βάση το κέρδος.

Εκτός, βέβαια, αν αποφασίσουμε ότι ελέω οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να καταφύγει στις λάμπες λαδιού (αν μπορεί να το αγοράσει) και στα πηγάδια (αν του επιτρέπεται να σκάψει).

Και γιατί όχι άλλωστε; Το πείραμα του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα στέφθηκε με πλήρη επιτυχία, σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα.

Παρομοίως, η μακροοικονομική εικόνα της γειτονικής χώρας στο χαρτί είναι εξαιρετική. Η καθημερινή πραγματικότητα, όμως, είναι  εντελώς διαφορετική. Στην Ελλάδα, παρόλο που διαγράφεται παρόμοια πορεία, κανείς δε θα παραδεχθεί τι κρύβεται πίσω από τις υποσχέσεις περί «ανάπτυξης», γιατί πολύ απλά η εξαθλίωση του κόσμου δε φαίνεται στα στατιστικά στοιχεία που ενδιαφέρουν την τρόικα.

Το αποκορύφωμα; Σήμερα το πρωί παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας (αφού χθες είχε αναγκαστεί σε παραίτηση ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών). Όχι μόνο αυτό, αλλά ο πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση:  «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία».

Ασφαλώς η δήλωση αυτή έγινε για λόγους εντυπώσεων. Έγινε όμως. Σας προκαλώ να την αντιπαραβάλλετε με οποιαδήποτε δήλωση Έλληνα υπουργού ή πρωθυπουργού στη διάρκεια των τριών ετών της κρίσης και των οργίων αστυνομικής βίας η οποία εντείνεται συνεχώς.

Και ο Βούλγαρος υπουργός υποχρεώθηκε σε παραίτηση μετά τις διαδηλώσεις. Και όταν αυτό δεν έφθασε, τελικά παραιτήθηκε και η κυβέρνηση. Σας προκαλώ επίσης να θυμηθείτε πόσοι υπουργοί υποχρεώθηκαν σε παραίτηση στην Ελλάδα επειδή επέβαλλαν παράλογα και αντιλαϊκά μέτρα.

Φαίνεται ότι στη Βουλγαρία, όπου οι πολίτες αποκαλούν τους πολιτικούς «Μαφία», υπάρχει ακόμα μια στάλα αξιοπρέπειας μεταξύ των «μαφιόζων».

Μουσικό Διάλειμμα #30

Στη Βουλγαρία πέφτουν κυβερνήσεις. Στην Ελλάδα… σκασμός.