Η αρχή του τέλους;

12324-itok=LQ0Ks41a

Τα πράγματα δεν είναι απλά. Και με αυτό δεν εννοώ αυτό που θα ακολουθήσει μετά το ιστορικής σημασίας δημοψήφισμα της Μεγάλης Βρετανίας για την παραμονή της ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα επακόλουθα σίγουρα δεν είναι απλά, ακόμα και αν πάμε σε ένα, θεωρητικά λιγότερο επώδυνο, ενδεχόμενο «ντρίπλας» σαν εκείνη που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το δικό μας αντίστοιχο δημοψήφισμα.

Και αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει γιατί, όπως επισημάνθηκε από τον Independent, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν έχει ουσιαστικά νομική ισχύ. Μπορεί, λοιπόν, κάλλιστα να «κολλήσει» στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, πράγμα που πολύ θα βολέψει για να βγει η Αγγλία από την εξαιρετικά άβολη θέση που τη φέρνει, μεταξύ άλλων, το δικό της «έξω» με το «μέσα» της Σκωτίας. Το θύμα στη συγκεκριμένη περίπτωση θα είναι, «απλώς», το κύρος της δημοκρατίας.

Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε μια εξαιρετικά εκτεταμένη παρένθεση και να φιλοσοφήσουμε πάνω στη φύση και τις αδυναμίες της δημοκρατίας, αλλά το αποτέλεσμα θα παραμείνει το ίδιο: η Μεγάλη Βρετανία συνολικά αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα είναι να εντοπιστούν οι λόγοι που οδήγησαν εδώ. Λυπάμαι αν σας χαλάω την απλή και βολική σας εξήγηση, αλλά δε φταίνε ούτε οι «γέροι», ούτε οι ακροδεξιοί, ούτε οι αμόρφωτοι. Φυσικά, οι μεγάλες ηλικίες όντως προτίμησαν το «Brexit», όπως έγινε ασφαλώς και με τους ακροδεξιούς οι οποίοι, κατά κανόνα, είναι και άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου.

Αλλά η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο. Ποτέ δεν είναι. Και δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται μόνο στη Βρετανία ή στην Ελλάδα. Είναι πανευρωπαϊκό. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη το φαινόμενο Τραμπ, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημα είναι μάλλον παγκόσμιο. Ας παραμείνουμε, όμως, στην Ευρώπη.

Το βασικό πρόβλημα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένωση περισσότερο στο όνομα, παρά στην πράξη. Το εγχείρημα «κόλλησε» στο φιάσκο του Ευρωσυντάγματος καθώς, όπως μας έχουν επισημάνει αρκετές φορές οι φίλοι μας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είναι αδύνατον να υπάρξει νομισματική ένωση, χωρίς πολιτική ένωση. Η Ε.Ε. αποτελείτο μέχρι χθες από 28 μέλη, 19 εκ των οποίων έχουν κοινό νόμισμα. Από κει και πέρα όμως;

Δε χρειάζεται να διαθέτει κανείς εις βάθος γνώση των διεθνών σχέσεων για να καταλάβει ότι η προσφυγική κρίση ήταν ένα ξεκάθαρο δείγμα της αποτυχίας της Ε.Ε. να δείξει ουσιαστική ενότητα και αλληλεγγύη. Για να το αντιληφθούμε αυτό, αρκεί να φανταστούμε ότι η Ελλάδα αποτελείται από ομόσπονδα κρατίδια. Με το που φθάνουν οι πρόσφυγες ας πούμε στη Λέσβο, τα υπόλοιπα κρατίδια αποφασίζουν να κλείσουν τα σύνορά τους και να αφήσουν τους πρόσφυγες εγκλωβισμένους στο νησί. Ταυτόχρονα και ενώ η Λέσβος είναι εν γνώσει τους σε κακή οικονομική κατάσταση, κυριολεκτικά πετούν χρήματα στην Τουρκία για να εξασφαλίσουν ότι θα περιορίσει την ροή των μεταναστών, χωρίς όμως να υπάρχει η παραμικρή εγγύηση για αυτό. Η Αθήνα μπορεί να διατυμπανίζει ότι έχει τις πόρτες της ανοιχτές στους πρόσφυγες, αλλά εφόσον αυτοί δεν μπορούν να φύγουν από τη Λέσβο, η δήλωση αυτή έχει μάλλον θεωρητικό χαρακτήρα. Θα είχε αυτή η κατάσταση νόημα σε μια ενωμένη χώρα; Σίγουρα όχι. Πώς μπορεί, λοιπόν, να έχει νόημα σε μια πραγματική ένωση κρατών;

Πώς γίνεται σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία έχει, υποτίθεται, κοινά σύνορα να επιτρέπεται σε μεμονωμένα μέλη να τα κλείνουν κατά βούληση, συνάπτοντας μάλιστα συμφωνίες με μη μέλη και αστυνομεύοντας τα σύνορά τους; Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή κύρωση ή, έστω, μια αντίδραση ανάλογη της σοβαρότητας του ατοπήματος αυτού. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Ιρλανδία παραμένουν μέχρι σήμερα εκτός ζώνης Σένγκεν.

Πώς εξηγείται σε μια οικονομική ένωση σε πορεία νομισματικής ενοποίησης η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία να αρνείται να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα; Πέρα από τη Μεγάλη Βρετανία, εκτός παραμένουν οικειοθελώς η Σουηδία (7η σε μέγεθος στην Ε.Ε.), η Πολωνία (8η), η Δανία (11η) και η Τσεχία (16η). Η Μεγάλη Βρετανία και η Δανία είχαν πάρει… χαρτί από γιατρό και δεν υποχρεούνταν να μπουν στο Ευρώ παρά μόνο εάν το ζητούσαν. Οι υπόλοιπες χώρες υποτίθεται ότι έχουν υποχρέωση, αλλά μόνο αν δεχθούν να μπουν στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών II, κίνηση που είναι προαιρετική. Η Σουηδία παίζει με αυτόν τον τρόπο τις «καθυστερήσεις» από το 2003, οπότε απέρριψε το Ευρώ με δημοψήφισμα. Και αυτό έγινε στις εποχές των παχιών αγελάδων…

Δεν ξέρω αν έχετε την ίδια αίσθηση με μένα, αλλά στην αντίληψή μου η Μεγάλη Βρετανία ήταν μια χώρα μονίμως με το ένα πόδι έξω από την Ε.Ε. Αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να αποχωρήσει πραγματικά μια χώρα από την Ένωση ποια θα ήταν η πιο πιθανή υποψήφια;

Μία άλλη παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η συστημική χειραγώγηση των ΜΜΕ (ένα από τα πολλά επιτεύγματα το οποίο δεν είναι σε καμία περίπτωση αποκλειστικότητα της Ελλάδας). Όπως εδώ, έτσι και στη Μεγάλη Βρετανία οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειχναν καθαρό προβάδισμα του Bremain με 7 μονάδες. Πολλοί πίστεψαν ότι η παραμονή ήταν σίγουρη και ψήφισαν Brexit, έτσι για να μην τους έχουν οι Ευρωπαίοι για δεδομένους. Ή επειδή κατά βάθος θα προτιμούσαν να είναι μόνοι στο νησί τους, αλλά χωρίς να θέλουν στα σοβαρά το ρίσκο του Brexit. Μόνο και μόνο για να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη.

Όπως και να έχει, το πρόβλημα είναι ότι η Ε.Ε. δεν έχει πείσει ότι αποτέλεί πραγματικά το δρόμο προς την ευημερία. Όσο η Γερμανία πιέζει για περισσότερη λιτότητα και βάζει την προστασία της Bundesbank πάνω από την ευημερία των πολιτών της Ευρώπης, όσο το οικονομικό μοντέλο που προωθείται είναι εκείνο της ανταγωνιστικότητας χωρίς να εξετάζεται η βιωσιμότητα σε βάθος χρόνου, με λίγα λόγια όσο ο στόχος είναι να εξυπηρετούνται οι αριθμοί και όχι οι άνθρωποι, τόσο οι ακραίες τάσεις θα ενισχύονται, τόσο θα ωθούνται οι ψηφοφόροι προς τα λαϊκίστικα κόμματα και τόσο πιο κοντά θα βαδίζουμε στο γκρεμό, είτε αυτός εκδηλωθεί με έναν ακόμα πόλεμο, είτε με κάποιο ολοκληρωτικό μόρφωμα. Είτε και στα δύο μαζί, κατά σειρά.

Υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα τα οποία χάνουμε εστιάζοντας αποκλειστικά στους «αμόρφωτους γεροφασίστες» που ψήφισαν υπέρ του Brexit. Πρώτον: τι ακριβώς εννοεί η Μέρκελ όταν δηλώνει το εξής:

«Ακόμη και αν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς για μας, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μια ιδέα ειρήνης. Βλέπουμε όλοι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Η ειρήνη που έχουμε στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι αυτονόητη.»

Δεύτερον, ήταν πραγματικά τόσο σημαντικός λόγος η ενδοκομματική διαμάχη για τον Κάμερον ώστε να πάρει το ρίσκο ενός τέτοιου δημοψηφίσματος; Είναι άραγε εγκληματικά ηλίθιος ή υπάρχει κάποια άλλη σκοπιμότητα;

Και τρίτον: ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ σε αυτό το παιχνίδι και με ποιον τρόπο σκοπεύει να συσφίξει τις σχέσεις της με μια απομονωμένη Αγγλία, η οποία κινδυνεύει ακόμα και να χάσει τη Σκωτία και την Ιρλανδία;

Η Ε.Ε. δεν γεννήθηκε απλώς και μόνο για να πάρει τη μορφή μιας ενιαίας και ομοιόμορφης αγοράς. Ο βαθύτερος και ουσιαστικός λόγος ήταν να αποφευχθεί η γένεση μιας ακόμα, τρίτης καταστροφικής παγκόσμιας σύρραξης. Παρόλα αυτά, οι ηγέτες της Ευρώπης φαίνεται να το ξεχνούν αυτό και ενώ ακολουθούν πολιτικές, οι οποίες σταδιακά εξαθλιώνουν τους πολίτες τους και υποβαθμίζουν άμεσα τη δημοκρατία (βλ. TTIP, CETA), απορούν όταν οι αντιδράσεις των ψηφοφόρων δεν είναι λογικές ή ψύχραιμες.

Αυτό δεν αφορά μόνο τη Μεγάλη Βρετανία, ασφαλώς. Αυτό αφορά και την Ελλάδα και τις πλείστες όσες παθογένειές της, οι οποίες ωστόσο δεν πρόκειται ποτέ να εξαλειφθούν με τη θεραπεία-σοκ στην οποία επιμένει η γερμανική κυβέρνηση. Αφορά και όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, στα οποία η ακροδεξιά ανεβαίνει συνεχώς.

Δύο είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα που οφείλουμε να αποκομίσουμε από αυτή τη συγκυρία: πρώτον, ότι δεν είμαστε σε καμία περίπτωση ούτε η αρχή, ούτε το τέλος των προβλημάτων της Ε.Ε. Πέρσι τέτοια εποχή μιλούσαν όλοι για την Ελλάδα μεν, αλλά φέτος το show αναμένεται πολύ πιο συναρπαστικό κι ενδιαφέρον. Δεύτερον, αδαείς, ανενημέρωτους και ευκολόπιστους πολίτες έχουν κι αλλού, ακόμα και στην «καλλιεργημένη» Μεγάλη Βρετανία και είναι, μάλιστα, πολύ περισσότεροι απ’ ότι νομίζαμε.

Αν θέλουμε κάποια στιγμή να λύσουμε τα δικά μας θέματα, τότε θα πρέπει να πάψουμε να ταλαντευόμαστε σαν εκκρεμή από τον απόλυτο εγωκεντρισμό στην απόλυτη αυτό-απαξίωση και να δούμε τα πράγματα κάπως αντικειμενικά.

Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση… μακάρι να είχα κάτι καλό να σας πω. Το Brexit, εάν τελικά πραγματοποιηθεί, μοιάζει πραγματικά να σφραγίζει την αρχή του τέλους της Ε.Ε.

 

Μουσικό Διάλειμμα #63

 

Οι «Αυτοί» και οι «Άλλοι»

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι οι οποίοι για διάφορους λόγους ψήφισαν τα δύο -μεγάλα δε θα τα πω πια- παραδοσιακά κόμματα. Άλλοι από βόλεμα, άλλοι από φόβο, άλλοι από συνήθεια. Όχι συνήθεια, εξάρτηση καλύτερα. Η συνήθεια δεν υποννοεί απαραίτητα κάτι καταστροφικό.

Αυτοί οι πρώτοι, οι βολεμένοι, είναι δεδομένο ότι δε νοιάζονται για κανέναν. Οι άλλοι, οι υπόλοιποι, είτε έτρεφαν παράλογες ελπίδες, είτε πίστεψαν ξανά στο «μη χείρον βέλτιστο».

Υπήρξαν και εκείνοι που ψήφισαν τη ΔΗΜΑΡ με την ελπίδα ότι θα μετρίαζε λίγο τη λαίλαπα των μέτρων που θα συνέχιζε να επιβάλλει το δίδυμο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Για μένα αυτή η ελπίδα ήταν εξίσου παράλογη με εκείνη όσων πίστευαν στην ως εκ θαύματος μετάνοια του δικομματικού κατεστημένου.

Τουλάχιστον, όμως, το προσωπείο/μαριονέττα/αριστερό τοτέμ της συγκυβέρνησης θα μπορούσε απλά να συνεχίσει να παίζει το ρόλο του ως «καλού μπάτσου» χαϊδεύοντας στοργικά τον κρατούμενο που οι άλλοι δύο σαπίζουν στο ξύλο καθημερινά.

Αλλά όχι, ο κ. Ψαριανός της ΔΗΜΑΡ δε μπορεί να συγκρατήσει το αριστερό του αγωνιστικό πνεύμα που τάσσεται πάντα κατά της διαφθοράς, του μεγάλου κεφαλαίου και των βολεμένων. Πρέπει να στηλιτεύσει όσους υποκριτές θα τολμήσουν να υποδεχθούν εχθρικά την κα. Μέρκελ που μας έρχεται από τη φίλη και σύμμαχο Γερμανία για να μας δείξει πόσο πολύ μας νοιάζεται.

Το καλύτερο όπλο στα χέρια ενός πολιτικάντη είναι η σοφιστεία, κ. Ψαριανέ. Το γνωρίζετε, προφανώς. Παίρνετε ένα ψήγμα αλήθειας και το πλάθετε κατά βούληση, ώστε να καταλήξει σε κάτι το οποίο ακούγεται ορθό, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο λάθος όσο δεν γίνεται άλλο.

Πράγματι, λοιπόν, οι «λίστες» που παραθέτετε είναι υπαρκτές και αποτελούν τον πυρήνα της νεοελληνικής παθογένειας:

ΛΙΣΤΕΣ εκατοντάδων επίορκων συνδικαλιστικών παραγόντων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων καταθετών του εξωτερικού
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων φοροφυγάδων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων φοροκλεπτών
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων άφαντων συνταξιούχων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων μαϊμού τυφλών και αναπήρων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων καταπατητών & ιδιοκτητών αυθαιρέτων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων απόρων βιομηχάνων, βιοτεχνών κι εμπόρων
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων απόρων ιατρών, δικηγόρων, συμβολαιογράφων κ.ά.
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων δανειοληπτών που τό παιξαν νεόπλουτοι
ΛΙΣΤΕΣ χιλιάδων βολεμένων χωρίς αντικείμενο εργασίας
ΛΙΣΤΕΣ εκατοντάδων επίορκων κρατικών λειτουργών και υπαλλήλων όλων των βαθμίδων εξουσίας (νομοθετικής, εκτελεστικής, αυτοδιοικητικής, διοικητικής, δικαστικής κλπ κλπ)

Κάποιοι από αυτούς πιθανότατα θα είναι εκεί για να διαμαρτυρηθούν κατά της Φράου. Θα είναι η μειοψηφία, όμως. Και ξέρετε γιατί; Γιατί, όπως συνεχίζετε «αυτοί λήστεψαν και ληστεύουν». ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ κ. Ψαριανέ. Και ξέρετε γιατί ο χρόνος συνεχίζει να είναι ενεστώτας και όχι αόριστος;

Επειδή πολύ απλά όλοι αυτοί είναι οι ψηφοφόροι-πελάτες της κυβέρνησης που στηρίζετε. Επειδή η κυβέρνησή ΣΑΣ και όλες οι προηγούμενες δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να εξυγιάνουν αυτή την κατάσταση. Επειδή η ευθύνη είναι δική ΣΑΣ και όχι δική τους.

Σεις είστε ο αστυνομικός που κάθεται και πίνει αραχτός το φραπέ του σχολιάζοντας τους κακούς ανθρώπους που κλέβουν τα σπίτια του κοσμάκη, αντί να πράξει το καθήκον του. Και όποιο θύμα έρχεται να διαμαρτυρηθεί τον καταγράφετε σε μια από τις λίστες σας και τον διαγράφετε έτσι, δια παντός. Αν, δε, το θύμα τολμήσει δειλά να υψώσει τη φωνή του θα το συλλάβετε ως ταραξία, αναρχικό, μπαχαλάκη.

Όλη αυτή η συζήτηση για τις «λίστες» είναι πολύ αστεία. Τη στιγμή ακριβώς που έχουμε γίνει για άλλη μια φορά διεθνώς ρεζίλι καθώς «ψάχνουμε» να βρούμε που πήγε το… φλασάκι με τη λίστα των φοροφυγάδων, ενώ ο τότε Υπουργός Οικονομικών και νυν Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ουσιαστικά άγνοια για το θέμα.

Φυσικά δηλώνει άγνοια ο Βενιζέλος. Αν για κάποιο λόγο δεν είναι το δικό του όνομα στη λίστα, σίγουρα θα είναι εκείνα φίλων, γνωστών, συναδέλφων και συναγωνιστών του.

Ναι, είναι λανθασμένη η διαμαρτυρία. Ξέρετε γιατί; Επειδή στρέφεται κατά μιας κυρίας η οποία έχει προφανώς τη μοίρα της χώρας στα χέρια της, αλλά μόνο επειδή το επιτρέπετε εσείς. Επειδή αφορά σε άλλη μια 24ωρη εθιμοτυπική απεργία που γίνεται για να ξεδώσει λίγο ο κόσμος, βρε αδερφέ. Επειδή ό,τι και να κάνουμε την Τρίτη δεν υπάρχει περίπτωση να αγγίξει την κα. Μέρκελ.

Δεν την ενδιαφέρει, δεν την επηρεάζει, δεν είμαστε οι ψηφοφόροι της, είμαστε απλά το μελλοντικό εργατικό δυναμικό της χώρας της, το οποίο σύντομα θα πληρώνει με μισθούς Κίνας για να κατασκευάζει αυτοκίνητα Mercedes και ανταλλακτικά Siemens. Όταν θα έρθει η «ανάπτυξη».

Η επίσκεψη αυτή, λοιπόν, είναι μια χρυσή ευκαιρία για τη χώρα μας.

Ευκαιρία να καεί τίποτα από τους γνωστούς μας αγνώστους, να νιώσουν και λίγες τύψεις όσοι κατέβηκαν να διαμαρτυρηθούν, ασχέτως αν έχουν όλα τα δίκια του κόσμου. Αν καεί άλλο ένα δέντρο του Εθνικού Κήπου από τους ψευτοεπαναστάτες και χουλιγκάνους  που ορθώς κατονομάζετε κ. Ψαριανέ, όλη η αδικία που ποτίζετε την κοινωνία τόσα χρόνια, εσείς και οι όμοιοί σας, αυτομάτως εξατμίζεται στις φλόγες.

Έτσι δεν είναι;

Γιατί, λοιπόν, να μη ρίξετε και εσείς λάδι στη φωτιά; Όσο χειρότερα και πιο καταστροφικά (αλλά και πιο ανούσια) είναι τα επεισόδια που θα σημειωθούν, τόσο το καλύτερο για εσάς. Γιατί εσείς είστε οι «Αυτοί» που κατηγορείτε. Δεν συμπεριλαμβάνετε εαυτόν στη λίστα, φυσικά. Βρίσκεστε στο ρετιρέ, στην κορυφή, καθώς για να συντηρείται όλο αυτό το σύστημα πρέπει αναγκαστικά να βρωμά από το κεφάλι.

Φυσικά δεν συντηρήσατε εσείς προσωπικά όλη αυτή τη σαπίλα των 40 ετών. Εξάλλου τώρα μόλις καταφέρατε να γίνετε επίσημο μέλος του κλαμπ. Συγχαρητήρια. Αλλά μη μας κοροϊδεύετε άλλο, σας παρακαλώ. Είναι ντροπή δική σας, όχι δική μας. Δεν είστε ούτε άνεργος, ούτε χαμηλόμισθος, ούτε χαμηλοσυνταξιούχος, όπως αφήνετε να εννοηθεί με αυτό το πρώτο πληθυντικό που τόσο αγαπούν οι πολιτικοί.

Δεν «προσπαθείτε με νύχια και δόντια να κρατηθείτε όρθιος». Προσπαθείτε να κρατηθείτε στην καρέκλα σας όσο το δυνατόν περισσότερο, όπως όλοι οι συνάδελφοί σας.

Ε κι αν τη χάσετε, τι έγινε; Έχετε πάντα το δερμάτινο κάθισμα του cabrio.

Μουσικό Διάλειμμα #25

Δυστυχώς «εσωθήκαμε»

Και την δέκατην ημέραν ενεκρίθη το δεύτερον τεμάχιον διάσωσης κατά τας γραφάς. Και εγένετο χαρά μεγάλη εν τη πόλει των Αθηνών. Αμήν.

Όπα, μισό λεπτό, για σταθείτε λίγο. Ποιος χαίρεται και γιατί; Επειδή ξαφνικά όλος (σχεδόν) ο διεθνής και εγχώριος Τύπος δηλώνει ότι η χρεωκοπία αποφεύχθηκε; Επειδή οι ψηφίσαντες το Μνημόνιο 2 αλληλοσυγχαίρονται για τη διάσωση της χώρας; Έχουμε καμία ιδέα τι υπογράψανε; Έχουν οι ίδιοι;

Πολύ αμφιβάλλω. Καταρχάς, το έντυπο που επικύρωσε η ελληνική Βουλή ήταν γεμάτο λάθη, ασάφειες και κενά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας οποιαδήποτε προσχηματισμένη ιδέα έχετε περί αυθεντίας των Ελλήνων βουλευτών. Σκεφθείτε μόνο ότι είναι 300 άνθρωποι που καλούνται να υπογράψουν ένα συμβόλαιο.

Να συμφωνήσουν με τους όρους ενός δανείου. Γιατί με πολύ απλούς όρους αυτό έκαναν.

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι είστε σε αυτή τη θέση και αποφασίσατε μετά από ώριμη σκέψη να πάρετε ένα στεγαστικό δάνειο. Σας φέρνει η τράπεζα να υπογράψετε το συμφωνητικό. Δε θα το ξεφυλλίσετε; Αν είστε και λίγο πιο υποψιασμένοι δε θα κάνετε ερωτήσεις στον Γερμανό τραπεζίτη που σας κοιτά σαν ψητό λουκάνικο; Δε θα το διαβάσετε πιο προσεκτικά;

Και αν διαπιστώνατε ότι υπάρχουν ασαφείς διατυπώσεις; Σειρές με τελίτσες εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν αριθμοί; Θα υπογράφατε ένα τέτοιο συμβόλαιο ελαφρά τη καρδία;

Προφανώς όχι. Και όμως, 199 βουλευτές υποθήκευσαν το μέλλον του σπιτιού μας υπογράφοντας ένα κακέκτυπο. Βάσει του οποίου αύριο-μεθαύριο μπορεί οι δανειστές μας να μας σύρουν στα δικαστήρια του «Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου» και να διεκδικήσουν «γη και ύδωρ».

Η προχειρότητα, η άγνοια και η πρόθεση σκόπιμης εξαπάτησης αποδεικνύονται και με τις δηλώσεις που ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες μετά την ψηφοφορία. Όπως εκείνη του «μέγα» πολιτικού άνδρα της χώρας και μέλλοντα προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Μετά από δεκαετίες ολόκληρες βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε στους Έλληνες ότι αφαιρέσαμε από τις πλάτες του πάνω από 100 δισ. ευρώ βάρος, δηλαδή πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ».

Η μεγάλη απάτη έγκειται στην αφαίρεση των «100 δις». Γιατί πολύ απλά τα 63 δις από αυτά βρίσκονται σε ελληνικά και κυπριακά χέρια, κυρίως σε αυτά των τραπεζών. Οι οποίες τράπεζες μετά το «κούρεμα» θα χρειαστούν ξανά… «εμφύτευση» από το ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μην καταρρεύσουν.

Το κόστος της επανακεφαλαιοποίησης αυτής ανέρχεται στα 30 δις. Τα οποία θα βγουν, φυσικά, από τα 130 δις του Μνημονίου 2. Με άλλα λόγια, το ένα τέταρτο από τα νέα δανεικά μας θα καλύψει τις ζημιές από τα προηγούμενα δανεικά που υποτίθεται ότι μας χάρισαν. Το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα θα πάει στην αποπληρωμή χρωστούμενων και τόκων.

Ειλικρινά αξίζει να διαβάσετε όλο το άρθρο που παραθέτει τις δηλώσεις του Βενιζέλου, αν αντέχετε. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλύτερο δείγμα διάτρητου πολιτικού λόγου σε τόσο συμπαγή μορφή. Κομψά δομημένου, με σωστά Ελληνικά, χωρίς ίχνος ειλικρίνειας.

Το μόνο σημείο στο οποίο εντοπίζονται ψήγματα αλήθειας είναι το εξής: «Δίνεται στη χώρα μας μια νέα ευκαιρία, που πρέπει να αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι, πρώτα στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ψυχολογίας». Εδώ εννοείται μόνο στο επίπεδο της ψυχολογίας, γιατί τα άλλα οφέλη του νέου Μνημονίου είναι ανύπαρκτα.

Το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης είναι να καθησυχαστεί ο κόσμος, να προλάβουν να προετοιμαστούν οι εταίροι μας για το σχεδόν αναπόφευκτο ενδεχόμενο της επίσημης χρεωκοπίας μας και φυσικά να φορτωθούμε με ακόμα περισσότερα χρέη.

Θεωρητικά, ο στόχος να φθάσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020 είναι πιθανό να επιτευχθεί. Περίπου όσο πιθανό είναι να αποκτήσει η Ελλάδα τεχνολογία που θα της επιτρέψει να εκτοξεύσει τον Πάγκαλο με την ταχύτητα του φωτός στο Διάστημα.

Γιατί; Επειδή όλες αυτές οι προβλέψεις προϋποθέτουν ότι η ύφεση δεν θα επιδεινωθεί. Το πώς θα γίνει αυτό με 60.000 επιχειρήσεις να κλείνουν φέτος, με την ανεργία να εκτοξεύεται και την αγορά να νεκρώνει δεν το εξετάζει κανείς στην ΕΕ. Θέλετε να αγνοήσουμε εντελώς την κοινή λογική και να μιλήσουμε με τη γλώσσα των οικονομικών;

Το ΑΕΠ αυτής της χώρας εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από την οικονομική δραστηριότητα του Δημοσίου. Κακώς –κάκιστα- άλλα έτσι είναι. Όσο αυτή περιορίζεται, ώστε να μειωθούν οι δαπάνες, τόσο το ΑΕΠ θα συρρικνώνεται. Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί, αλλά αυτό θα έχει συνέπειες τις οποίες δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε επειδή δε μας βγαίνει ο λογαριασμός.

Δυστυχώς, η πρόβλεψη του Citigroup για χρέος στο ύψος του 170% του ΑΕΠ το 2020 είναι πολύ πιο πιθανό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, όμως, δεν είναι ούτε το νέο Μνημόνιο, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ και το σινάφι της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας παραμένουμε εμείς. Όσο συνεχίζουμε να συντηρούμε το σαθρό πολιτικό σύστημα και το παρακράτος που αυτό έχει δημιουργήσει, όσο συνεχίζουμε τις ίδιες τακτικές της ανευθυνότητας που μας έφεραν ως εδώ, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Τρανό παράδειγμα σαπίλας: η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί Συνταγματικότητας του Μνημονίου του Α’ (μεγάλη η χάρη του). Σύμφωνα με το ΣτΕ, μεταξύ άλλων εξωφρενικών αναφέρεται ότι το Μνημόνιο «δεν έχει τον χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας».

Ένα κείμενο (το οποίο έχει συνταχθεί στα Αγγλικά) που αποτελεί συμφωνία μεταξύ του ελληνικού κράτους, 14 κρατών-δανειστών, μιας τράπεζας ανάπτυξης ενός άλλου κράτους και δύο διεθνών οργανισμών ΔΕΝ έχει χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης. Σύμφωνα πάντα με το ΣτΕ.

Όχι, δεν είναι διεθνής σύμβαση, είναι απλά σύμβαση μεταξύ πολλών εθνών.

Στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΚΤ και ΕΕ) δεν συμπεριέλαβα το ΔΝΤ, καθώς δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο και επιπλέον εκφράζει επιφυλάξεις για τη νέα συμφωνία. Μέλη του ΔΝΤ εκφράζουν επιφυλάξεις που αφορούν στα δικαιώματά ΜΑΣ. Όχι η κυβέρνηση της χώρας, αλλά μέλη ενός διεθνούς οργανισμού αντιτίθενται στην μεταρρύθμιση του ελληνικού Συντάγματος.

Η οποία μεταρρύθμιση, σε τελική ανάλυση, τους συμφέρει.

Σε αυτό το σημείο φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός  πεινασμένου σκυλιού στην άκρη του δρόμου που είναι τόσο αξιοθρήνητο ώστε ο ίδιος ο μπόγιας λυπάται να το πάει για ευθανασία. Έστω κι αν αυτή είναι η ρουτίνα του.

Βλέπετε, η Ελλάδα δεν είναι «κοπρόσκυλο», δεν είναι (τυπικά) τριτοκοσμική χώρα. Δεν είναι καν Αργεντινή η οποία, αν και κάποτε ήταν πλούσια, παραμένει μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, μιας «δεύτερης» περιοχής στα άπληστα μάτια των «πολιτισμένων» Δυτικών.

Βαθιά μέσα του, ο κάθε τεχνοκράτης χρηματιστής, οικονομολόγος, πολιτικός ξέρει ότι εδώ γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός,  η τέχνη, το πολίτευμά του και η επιστήμη του. Ακόμα και το όνομα της κας Μέρκελ (Αγγέλα Δωροθέα) είναι ελληνικό. Αλλά δεν μπορεί να σε σεβαστεί, κακόμοιρε Έλληνα, όταν δε σέβεσαι τον εαυτό σου.

Μόνο να σε λυπάται, λίγο, προτού σε βγάλει από τη μιζέρια σου.

Μουσικό Διάλειμμα #5