Νομιμότητα…

 

Νόμος και τάξη

 

«Η νομιμότητα θα επιβληθεί επειδή το θέλει ο ελληνικός λαός, αυτό απαιτούν οι Έλληνες φορολογούμενοι.» Τάδε έφη η κυβερνητική εκπρόσωπος, κυρία Σοφία Βούλτεψη τον προηγούμενο μήνα, σχετικά με τις καταλήψεις και τα επεισόδια στα πανεπιστήμια. Αυτό το τριήμερο είδαμε για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η προάσπιση της νομιμότητας για το ελληνικό κράτος. Σημαντική όσο και επιλεκτική.

Η εφαρμογή των νόμων είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες στήριξης και προστασίας της Δημοκρατίας. Όταν, όμως, η εφαρμογή αυτή είναι καθολική και επί ίσοις όροις. Η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων είναι ένα από τα καλύτερα όπλα ενός διεφθαρμένου, αντιδημοκρατικού καθεστώτος. Η δε θέσπιση νόμων ή νομοθετικών διαταγμάτων χωρίς διαφανείς κοινοβουλευτικές διαδικασίες ή, ακόμα χειρότερα, χωρίς καθόλου κοινοβουλευτικές διαδικασίες, είναι μέθοδος καθαρά ολοκληρωτική.

Όπως ολοκληρωτική, άλλωστε, είναι και η απαγόρευση συναθροίσεων. Ή η ενδεχόμενη αναβολή, λόγω δήθεν έκτακτης ανάγκης, των προεδρικών εκλογών, όπως θέλουν κάποια πιθανά σενάρια. Υπάρχουν πάντοτε βολικές δικαιολογίες για όλα αυτά, αλλά το κατά πόσο ευσταθούν και το ποιον εξυπηρετούν είναι θέμα που παίρνει πολλή συζήτηση.

Αυτό που είναι αναμφισβήτητο, είναι το γεγονός ότι έχουμε χάσει τη δυνατότητα να κρίνουμε τα πράγματα αντικειμενικά. Αυτό δεν είναι περίεργο όταν ζεις σε μια χώρα όπου οι νόμοι και οι θεσμοί παρουσιάζουν έναν εξαιρετικό βαθμό ευλυγισίας και ελαστικότητας, όποτε αυτό είναι βολικό. Ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.

Έχουμε έναν νεαρό που δολοφονήθηκε, εν ψυχρώ, από έναν αστυνομικό. Η δολοφονία αυτή οδήγησε έναν στενό του φίλο να εξαφανιστεί και να ενταχθεί στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο». Τα εισαγωγικά εδώ μπαίνουν επειδή ο Νίκος Ρωμανός κατέληξε να συλληφθεί για ληστεία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την ανάμιξή του στους «Πυρήνες της Φωτιάς» και, σε τελική ανάλυση, δεν έχει σχέση με τρομοκρατική ή επαναστατική δράση, πείτε το όπως θέλετε.

Όντας στη φυλακή, ο Ρωμανός συνέχισε το σχολείο και πέρασε στις πανελλήνιες. Και τώρα ζήτησε εκπαιδευτικές άδειες για να μπορέσει να παρακολουθήσει. Στην αρχή, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό από τις αρμόδιες αρχές. Ο Ρωμανός κατέφυγε σε απεργία πείνας και στη συνέχεια, ύστερα από 25 μέρες απεργίας, μέσα σε καταιγίδα αντιδράσεων και διαμαρτυριών, ο Υπουργός Δικαιοσύνης πρότεινε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: να δίνεται η δυνατότητα στο Ρωμανό και σε κάθε άλλον κατάδικο να φοιτά εξ αποστάσεως. Προτού, όμως, φθάσουμε σε αυτή την θεωρητικά αυτονόητη λύση εξετάστηκε πρώτα το ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο μέτρο της αναγκαστικής σίτισης.

Εφόσον δίνεις τη δυνατότητα στους φυλακισμένους να σπουδάζουν για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο, (γιατί ένα σωφρονιστικό σύστημα στοχεύει στην επανένταξη του ατόμου στην κοινωνία και όχι στον παραδειγματισμό), δεν θα πρέπει να προσφέρεις και τον τρόπο σε κάποιον που θεωρείς (και όχι άδικα) ύποπτο φυγής να σπουδάσει εξ αποστάσεως;

Εδώ σταματούν τα γεγονότα και ξεκινά η ερμηνεία τους. Είναι, άραγε, για μια ακόμα φορά τόσο ανίκανη η κυβέρνηση να χειριστεί σωστά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα ή είναι όλο αυτό το σκηνικό ένας τρόπος να δημιουργηθεί χάος σε περίοδο κρίσιμων διαπραγματεύσεων για το Μνημόνιο; Η βόμβα που λέγεται Ρωμανός θα μπορούσε να είχε απασφαλιστεί από τις πρώτες κιόλας μέρες, αν είχε γίνει αυτή η πρόταση. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Όχι μόνο αυτό, αλλά προηγήθηκε μια άλλη «λύση», η οποία μόνο ως λάδι στη φωτιά θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Οι αντιδράσεις ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενες. Και δεν έχει σημασία αν ο Ρωμανός είναι αγωνιστής ή εγκληματίας. Σε μια χώρα όπου κανείς δεν αντιδρά στην ξεκάθαρη αδικία που αναγνωρίζουν σχεδόν όλοι, ο κόσμος αναζητεί μια αφορμή, ένα πρόσωπο που θα πάρει συμβολική διάσταση αντίστασης, ασχέτως αν το αξίζει ή όχι. Να κάνω μια παρένθεση εδώ: ο αναρχικός-αντικαπιταλιστής Νίκος Ρωμανός ενδιαφέρεται πραγματικά να σπουδάσει στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων; Και αν ναι δεν θέλει να το κάνει εξ’ αποστάσεως επειδή έχει… εργαστήρια;

Και επανερχόμαστε στα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν και πάλι τα γνωστά: ΜΑΤ χτυπούν αλύπητα νεαρά παιδιά που δεν δίνουν καμία ένδειξη ότι είναι «μπαχαλάκηδες», αυτοκίνητα και σπίτια καίγονται από κουκουλοφόρους, αστυνομικοί μεταμφιέζονται και βάζουν φωτιές, μολότωφ «φυτεύονται» μπροστά στις κάμερες σε σακίδια διαδηλωτών.

Το μήνυμα που περνά είναι σαφές: όποιος διαμαρτύρεται για οποιονδήποτε λόγο είναι βάνδαλος και εν δυνάμει τρομοκράτης. Θα πνίγεται στα δακρυγόνα, θα ξυλοκοπείται και θα συλλαμβάνεται, είτε προκαλεί επεισόδια, είτε όχι. Είτε διαμαρτύρεται για το Νταβούτογλου, είτε για το Ρωμανό, είτε για το Γρηγορόπουλο, είτε για την πολιτική της κυβέρνησης, είτε για την Παιδεία, είτε επειδή είναι άνεργος, είτε, είτε…

Δεν είναι παράνομο να διαδηλώνεις, ούτε είναι παράνομο να είσαι αναρχικός ή φασίστας. Παράνομο είναι να τοποθετείς βόμβες, να καις την περιουσία του άλλου και να κάνεις ληστείες, όπως είναι και να τοποθετείς «στοιχεία» στα αντικείμενα ενός συλληφθέντα, να χρησιμοποιείς την ιδιότητα σου ως αστυνομικός για να κλέβεις ή να βιαιοπραγείς ανεξέλεγκτα και να διατάζεις ως κυβέρνηση τα όργανα επιβολής του νόμου να παρανομούν για να εξυπηρετείς τους σκοπούς σου.

Ψάχνω να βρω πού κρύβεται η «νομιμότητα» σε όλο αυτό το χάος, αλλά ειλικρινά δεν τη βλέπω. Και δεν ευθύνεται κανένας Ρωμανός για αυτό.

 

Μουσικό Διάλειμμα #57

Advertisements

Γαμώ τις καταδίκες σας

Φτάνουν οι καταδίκες αφ' υψηλού.Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω τους πάντες να καταδικάζουν (ή να καταδικάζονται επειδή δεν καταδικάζουν) τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ειλικρινά βαρέθηκα.

Και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος.

Καταδικάζει τη βία η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που συνεχίζει την εφαρμογή του πιο βίαιου προγράμματος φτωχοποίησης που εφαρμόστηκε ποτέ σε χώρα της Ευρώπης.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Δημόσιας Τάξης ή (ας γελάσω) Προστασίας του Πολίτη την ίδια στιγμή που την περιθάλπτει με κάθε τρόπο στους κόλπους της Αστυνομίας και την εξαπολύει αδιακρίτως εναντίον πολιτών κάθε ηλικίας, ανέργων, μαθητών, δημοσιογράφων και οποιουδήποτε τολμά να διαμαρτυρηθεί.

Την καταδικάζει κάθε υπουργός Οικονομικών, ενώ ταυτόχρονα έχει καταντήσει τους πολίτες της χώρας έρμαιο του κρύου και της αιθαλομίχλης επειδή «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια» για την κατάργηση ενός αναποτελεσματικού και πανάθλιου μέτρου.

Την καταδικάζει ο ίδιος ενώ απομυζεί αμείλικτα μισθωτούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Την καταδικάζει ενώ, άκουσον άκουσον, έχει αναγάγει τα παιδιά σε φορολογικό τεκμήριο, σε κάτι περιττό, είδος πολυτελείας, όχι κάτι απαραίτητο και πολύτιμο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα! Λες και το παιδί είναι αυτοκίνητο και μπορείς να το πουλήσεις ή να το αποσύρεις!

Την καταδικάζει το ΠΑΣΟΚ ενώ είναι αυτό που έβαλε τη χώρα στο στόμα του λύκου. Ενώ με το «έτσι θέλω» υφαρπάζει μέρος από τα χρήματα που μόλις δανειστήκαμε εγώ, εσείς και τα παιδιά των παιδιών μας για να χρηματοδοτηθεί σαν να ήταν πρώτο κόμμα!

Την καταδικάζει η ΔΗΜΑΡ ενώ ουσιαστικά εξαπάτησε τους ψηφοφόρους της με το χειρότερο τρόπο, πουλώντας δήθεν επαναδιαπραγμάτευση και διατυμπανίζοντας «κόκκινες γραμμές» και πράσινα άλογα.

Την καταδικάζει η ΝΔ, έχοντας υιοθετήσει στοργικά ένα ικανό μέρος της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, συμπεριλαμβανομένων τραμπούκων με περγαμηνές βίας, όπως ο Βορίδης.

(Δεν) την καταδικάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λες και ενδιαφέρει κανέναν αυτό, πέραν όσων ακόμα «ενημερώνονται» από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Την καταδικάζουν τα κανάλια, ενώ στην ουσία την προβάλλουν όσο περισσότερο μπορούν για χάρη της θεαματικότητας. Κάθε είδος βίας εκτός από την κρατική, βέβαια.

Την καταδικάζει ακόμα και η Χρυσή Αυγή, το «κόμμα» των κατεξοχήν ρατσιστών, τραμπούκων και υπόδικών ή φυγόδικων εγκληματιών. Βουλευτές του οποίου παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι τους ενδιαφέρει μόνο η ασυλία για να μπορούν να ασκήσουν ελεύθερα το αγαπημένο τους χόμπι (της μη-βίας).

Είμαι κατά της βίας. Πιστεύω στο διάλογο και στη δυνατότητα των ανθρώπων, ως έλλογων όντων, να λύνουν τις διαφορές τους δίκαια και ειρηνικά. Αλλά για να επιτευχθεί η ειρηνική λύση πρέπει να είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν όλοι στο διάλογο.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο όταν ο άλλος σε κρατάει από το λαιμό και σε σφίγγει, δήθεν γιατί αν σε αφήσει θα πέσεις στο κενό. Και όταν πας να τον κλωτσήσεις για να σωθείς, να σε κατηγορεί ότι ασκείς βία.

Εσείς ασκείτε βία, του χειρότερου είδους. Η καθεστωτική βία είναι συνεχής, νομιμοφανής και αδυσώπητη. Δε τη βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, όμως, οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες. Και αυτό γιατί είτε είναι παρακρατικοί, είτε αναρχικοί, είτε εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ, είτε  απλά ανεγκέφαλοι, ο,τι κι αν είναι όλοι αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες βίας.

Ο απλός άνθρωπος που έχει μια οικογένεια και είναι άνεργος, ο συνταξιούχος που δούλευε (και πλήρωνε) μια ζωή και δεν έχει φάρμακα, ο νέος που σπούδασε και δεν έχει κανένα μέλλον στην Ελλάδα, όλοι αυτοί, όλοι εμείς, δεν γνωρίζουμε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μέγγενη.

Αλλά όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο (και δεν απέχουν πολύ από αυτό) θα αναλάβει το ένστικτο της επιβίωσης. Η κατάφωρη αδικία που νιώθουμε να συσσωρεύεται, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν αρκετή ως τώρα για να ξεχειλίσει αυτό το ποτήρι.

Ως τώρα.

Πόση βία πρέπει ακόμα να υποστεί ο κόσμος μέχρι να ανταποδώσει με όποιον τρόπο μπορεί; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξουμε αυτό το στοίχημα; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να την πληρώσουν αθώοι άνθρωποι;

Δεν έχω απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι βαρέθηκα όλο αυτό το θέατρο του καθωσπρεπισμού και της δήθεν ευαισθησίας. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Αν είχατε όντως ευαισθησίες, ω «αξιότιμοι» πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, δε θα είχαν φθάσει τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Είστε, όλοι σας, υποκριτές και υπεύθυνοι στο ακέραιο για ό,τι κι αν επακολουθήσει.

Κι αν δεν σας αρέσει, καταδικάστε το κι αυτό.

Μουσικό Διάλειμμα #28

Οι Pearl Jam διασκευάζουν ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά τραγούδια όλων των εποχών, γραμμένο από τον μεγάλο Bob Dylan. Επίκαιρο γιατί έχουμε πόλεμο, αν δεν το έχετε καταλάβει. Θα σταθώ, όμως,  ειδικά σε μια στροφή χωρίς άλλο σχόλιο:

You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins.

Σπέρνετε το χειρότερο φόβο
Που μπορεί ποτέ να υπάρξει
Φόβάμαι να φέρω παιδιά
Στον κόσμο αυτό
Επειδή απειλείτε το μωρό μου
Αγέννητο και ανώνυμο
Δεν αξίζετε oύτε το αίμα
Που στις φλέβες σας κυλά

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Όταν σε μια ελεύθερη χώρα ο εορτασμός της Επανάστασης που οδήγησε στην απελευθέρωσή της προστατεύεται από κιγκλιδώματα, σώματα ασφαλείας και ένοπλους «παρατηρητές» στις στέγες, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Είναι ο ορισμός του οξύμωρου. Είναι το θέατρο του παραλόγου στην πιο επιτυχημένη του μεταφορά στην πραγματικότητα.

Ίσως να πασχίζεις ακόμα για να μην ενδώσεις στον υποτιθέμενο λαϊκισμό που βαφτίζει «χούντα» την ελληνική Δημοκρατία του 2012. Μα τα μάτια σου δεν λένε ψέματα. Κάγκελα παντού, ακροβολιστές στις στέγες, πλάνα φυγάδευσης των επισήμων από την αστυνομία. Η ΕΥΠ με πολιτικά να παρακολουθεί, χιλιάδες αστυνομικοί στους δρόμους.

Για τον εορτασμό της ελευθερίας μας.

Δεν μπορείς να αποφύγεις τον παραλληλισμό με την 25η Μαρτίου του 1942. Τον πρώτο εορτασμό της Επανάστασης του 1821 στην κατοχική Ελλάδα. Τότε που η ψευδοκυβέρνηση του Τσολάκογλου προσποιήθηκε ότι τιμούσε την επέτειο παραλληλίζοντας την επανάσταση των Ελλήνων με εκείνη του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού!

Γιατί «μόνο με τας νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας Ευρωπαϊκής και Μεσογειακής τάξεως». Το σημερινό όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μοιάζει επικίνδυνα με εκείνο του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού του 1942.

Απαγορεύοντας κάθε εκδήλωση από τους απλούς πολίτες, έστησαν ένα θέατρο με επισήμους, με στολές και σημαίες και με έφιππους καραμπινιέρους για να μαζέψουν όσους τόλμησαν να αψηφήσουν τις διαταγές. Ήταν όμως πολλοί. Οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να τους συγκρατήσουν.

Τελικά οι φασίστες,  Έλληνες και μη, αποχώρησαν και άφησαν χιλιάδες κόσμου να καταθέσει τα πραγματικά στεφάνια στα μνημεία. Φοιτητές, ήρωες του μετώπου, χήρες και παιδιά. «Νέους με πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, άντρες και γυναίκες και λαβωμένους με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια».

Σήμερα δεν έχουμε κατοχικά στρατεύματα. Δεν υπήρξε ποτέ εισβολή. Τουλάχιστον όχι με τανκς και αλεξιπτωτιστές. Ήταν μια εισβολή ύπουλη, με δάνεια και ομόλογα, στην οποία άνοιξαν την Κερκόπορτα οι ίδιες μας οι κυβερνήσεις.

Για το καλό της χώρας μας.

Και έστησαν κάγκελα παντού, μοίρασαν λίστες προσκεκλημένων σε οικογένειες στρατιωτικών και αστυνομικών για το πλήθος των ευρισκομένων γύρω από τους επίσημους, ώστε να παρακολουθήσουν όλοι μαζί με τάξη και ασφάλεια τα κοριτσάκια με τα μίνι με το σκίσιμο και τα ψηλοτάκουνα να παρελαύνουν κρατώντας σημαίες.

Για να τιμήσουν τους αγωνιστές μας.

Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν εκείνοι: θα γελούσαν; Θα έκλαιγαν; Δεν έχω απάντηση σε αυτό. Ίσως και να έπιαναν ξανά τα άρματα αν έβλεπαν το χάλι της «ελεύθερης» Ελλάδας. Της Ελλάδας που βρίσκεται σε αστυνομικό κλοιό. Της «ελεύθερης» Ελλάδας σε καθεστώς πολιορκίας.

Διάλειμμα #8

…Τίς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔκαναν σύναξη μυστική τά παιδιά καί λάβανε τήν ἀπόφαση, ἐπειδή τά κακά μαντάτα πλήθαιναν 
στήν πρωτεύουσα, νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά παλάμη τόπο κάτω ἀπό τ’ ἀνοιχτό πουκάμισο, μέ τίς μαῦρες τρίχες καί τό σταυρουδάκι τοῦ ἥλιου. Ὅπου είχε κράτος ἡ Ἄνοιξη.
Καί ἐπειδή σίμωνε ἡ μέρα πού τό Γένος εἶχε συνήθειο νά γιορτάζει τόν ἄλλο Σηκωμό, τή μέρα πάλι ἐκείνη ὁρίσανε γιά τήν Ἔξοδο. Καί νωρίς ἐβγήκανε καταμπροστά στόν ἥλιο, μέ πάνου ὡς κάτου ἁπλωμένη τήν ἀφοβιά σά σημαία, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες.

Καί ἀκολουθούσανε ἄντρες πολλοί, καί γυναῖκες, καί λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια. Ὅπου έβλεπες ἄξαφνα στήν ὄψη τους τόσες χαρακιές, πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα.
Τέτοιας λογῆς ἀποκοτιές, ὡστόσο, μαθαίνοντες οἱ Ἄλλοι, σφοδρά ταράχτηκαν. Καί φορές τρεῖς μέ τό μάτι ἀναμετρῶντας τό ἔχει τους, λάβανε τήν ἀπόφαση νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες, μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά πήχη φωτιά κάτω ἀπ’ τά σίδερα, μέ τίς μαῦρες κάνες καί τά δόντια τοῦ ἥλιου. Ὅπου μήτε κλῶνος μήτε ἀνθός, δάκρυο ποτέ δέν ἔβγαλαν. Καί χτυπούσανε ὅπου νά ‘ναι, σφαλῶντας τά βλέφαρα μέ ἀπόγνωση.

Καί ἡ Ἄνοιξη ὁλοένα τούς κυρίευε. Σάν νά μήν ἤτανε ἄλλος δρόμος πάνω σ’ ὁλακέρη τή γῆ, γιά νά περάσει ἡ Ἄνοιξη παρά μονάχα αὐτός, καί νά τόν εἶχαν πάρει ἀμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ ἀπ’ τήν ἄκρη τῆς ἀπελπισιᾶς, τή Γαλήνη πού έμελλαν νά γίνουν, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες, καί οἱ ἄντρες, καί οἱ γυναῖκες, καί οἱ λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια.

Καί περάσανε μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα. Καί θερίσανε πλῆθος τά θηρία, καί άλλους ἐμάζωξαν. Καί τήν άλλη μέρα ἐστήσανε στόν τοῖχο τριάντα…
“Άξιον Εστί” – Οδυσσέας Ελύτης.

Εικονική Πραγματικότητα

Μια αγαπημένη φίλη σχολίασε πρόσφατα στο Facebook ότι αυτό που ζούμε μοιάζει με καλοστημένο videogame. Συμφωνώ, εν μέρει. Τα videogames τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου απόδραση από την καθημερινότητα. Στα περισσότερα από αυτά ο ήρωας/πρωταγωνιστής δρα, αγωνίζεται, μάχεται για ένα σκοπό. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κλειστή «πίστα», όπως στα παλιότερα παιχνίδια ή σε μια ρεαλιστική απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου, όπως στα πιο σύγχρονα.

Οι εχθροί είναι ξεκάθαροι. Ο στόχος είναι σαφής. Ο ήρωας (συνήθως) ανταμείβεται στο τέλος. Ο παίκτης αν είναι αρκετά γρήγορος, ικανός ή αναλυτικός (ανάλογα με το είδος παιχνιδιού) τελικά θα θριαμβεύσει. Το κακό θα συντριβεί.

Αυτό το καλοστημένο videogame που ζούμε καθημερινά είναι εντελώς ανάποδο. Οι χειρότεροι εχθροί είναι αυτοί που προσποιούνται πως εκπροσωπούν το δίκαιο. Οι στόχοι βρίσκονται παντού και πουθενά. Ο παίκτης τιμωρείται αν είναι ικανός, έντιμος και ευσυνείδητος. Το κακό θριαμβεύει.

Η εικονική πραγματικότητα που δομείται γύρω μας, μέρα με τη μέρα αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα εφιαλτικά σενάρια του «1984» του Όργουελ και του «V for Vendetta» του Μουρ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι όσο η τεχνολογία προοδεύει και οι καθαυτό εικονικοί κόσμοι του Internet και των videogames μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο αληθοφανείς, τόσο ο πραγματικός κόσμος γίνεται όλο και πιο ψεύτικος και παράλογος.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά αναλύσεις επί αναλύσεων για τους φοβερούς κινδύνους που κρύβουν οι εικονικοί κόσμοι, ενώ η ύπουλη διάβρωση καθετί πραγματικού περνά απαρατήρητη.

Μιλούν συνεχώς για τους, υπαρκτούς βεβαίως, κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά στην κατάχρηση του Internet. Κανείς δεν μιλά για τη συστηματική καταστροφή των αξιών βάσει των οποίων θα έπρεπε να ανατρέφονται.

Χθες στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν δακρυγόνα εναντίον μαθητών. Την περασμένη Κυριακή εναντίον 90χρονων αγωνιστών και πολιτών κάθε ηλικίας που πήγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Κανείς δεν μιλά για τη βία αυτή, ούτε για την ψυχολογική βία που υπόκεινται όλοι καθημερινά.

Η εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν δεν αναγνωρίζει ότι στις 12/02 έλαβε χώρα ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γνωρίσει η γενιά μας, παρά μόνο ότι ορισμένοι εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι, οπορτουνιστές ή απλά εξαγριωμένοι έκαψαν πολλά κτήρια στην Αθήνα.

Στην εικονική μας πραγματικότητα η τηλεόραση προβάλλει μόνο όποια μέρη των γεγονότων βολεύουν τους καναλάρχες και αυτούς με τους οποίους συμμαχούν ανά πάσα στιγμή, είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον. Και αυτό αποκαλείται «ενημέρωση».

Με αφορμή τα επεισόδια αυτά, προωθείται πλέον νομοθεσία η οποία θα θέτει περιορισμούς στις διαδηλώσεις, ώστε να μην «παρακωλύεται η κυκλοφορία στο κέντρο». Όπως καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο ώστε να «προστατευτεί η δημόσια περιουσία των πανεπιστημίων». Και όχι επειδή η αστυνομία αδυνατούσε να συνεργαστεί με τους πρυτάνεις ώστε να συλληφθούν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Παρόλα αυτά, είχε γίνει επίσημη καταγγελία στις Αρχές ότι από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου η Νομική είχε μετατραπεί σε βιοτεχνία παραγωγής μολότοφ. Πού ήταν η αστυνομία; Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο την εμπόδισε αυτή τη φορά;

Στην εικονική μας πραγματικότητα η αστυνομία δεν προστατεύει τον πολίτη, όπως οφείλει, όταν εξασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο του δικαίωμα να διαμαρτύρεται ειρηνικά. Τον ψεκάζει με δακρυγόνα και αφήνει τον κουκουλοφόρο να καίει ανενόχλητος. Δεν προστατεύει, τελικά, ούτε το «άστυ», την πόλη, αλλά ούτε και το νόμο.

Και όλα αυτά γίνονται για να ψηφιστούν άρον-άρον μέτρα τα οποία όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την ύφεση, αλλά περιγράφονταν και σε ένα κακομεταφρασμένο κείμενο από το οποίο έλλειπαν βασικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, η βουλευτής Λούκα Κατσέλη, η οποία είχε ψηφίσει μάλιστα το πρώτο Μνημόνιο, κατέθεσε στοιχεία που παρουσίαζαν πρωτογενές πλεόνασμα για την οικονομία μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να αντέξουμε και τη χρεωκοπία.

Φυσικά, τέθηκε για μία ακόμα φορά θέμα «κομματικής πειθαρχίας» με αποτέλεσμα οι διαφωνούντες βουλευτές να διαγραφούν από το κόμμα τους. Η λέξη «βουλευτής», παρεμπιπτόντως, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «βουλεύω» που σημαίνει «σκέπτομαι, αποφασίζω».

Δεν διαγράφηκαν οι βουλευτές που κάθονταν στο καφενείο της Βουλής και έβλεπαν μπάλα την ώρα που συζητούνταν το πιο σημαντικό έγγραφο που θα εγκρίνουν ποτέ στη μίζερη ζωή τους. ‘Οχι. Διαγράφηκαν όσοι εξέφρασαν άποψη για αυτό.

Στην εικονική μας Δημοκρατία είναι αποδεκτό οι βουλευτές να ψηφίζουν τυφλά ό,τι πει ο Αρχηγός, αντί για εκείνο που τους υπαγορεύει η πολιτική τους σκέψη και συνείδηση. Είναι, με μία λέξη, ακόλουθοι.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται από μια συγκυβέρνηση, η οποία δεν είναι συγκυβέρνηση, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά στήριξη. «Οι απόψεις δεν είναι πουκάμισα για να τα αλλάζεις». Είπε ο Αντωνάκης μας.

Παρόλα αυτά, μέσα σε διάστημα τριών μηνών, έστειλε ενυπόγραφη δέσμευση στην τρόικα, όπως είχε αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει και πρόσταξε τους ακόλουθούς του να ψηφίσουν το Μνημόνιο 2, όπως είχε επίσης αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει.

Δέχθηκε, επίσης, την προσχώρηση δύο «μεγάλων» πολιτικών προσωπικοτήτων από το ΛΑ.Ο.Σ., ένας εκ των οποίων προ διετίας είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας ότι θα πήγαινε ποτέ στη Ν.Δ. του Σαμαρά για «να πει ναι στους μετανάστες και στην Τουρκία». Γιατί προφανώς περίμενε πρώτα να πει «ναι» και στο νέο Μνημόνιο.

Αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα αποτελεί διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημά της το «Λεφτά υπάρχουν» αποκλείοντας προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ ήδη δύο μήνες μετά τις εκλογές, ο Γ. Παπανδρέου είχε πραγματοποιήσει επαφές με τον Στρος Καν.

Στη συνέχεια κατέρριψε μία προς μία όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ψηφίζοντας μια απαράδεκτη δανειακή σύμβαση με δυσμενείς όρους, όπως ομολόγησε –κατόπιν εορτής– ακόμα και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη χώρα μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκε, εκτός από την επιβολή άδικων χαρατσιών και φόρων.

Όλο αυτό το έργο, ο υπερήφανος πρωθυπουργός το συνόψισε λέγοντας ότι «έκαναν λάθη, αλλά πέτυχαν πολλά» και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε ως αποστολή απλά να ψηφίσει μια ακόμα χειρότερη δανειακή σύμβαση από την προηγούμενη, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση.

Και επιμένετε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αποδεκτά; Επιμένετε ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας και ότι οι κατάπτυστοι αυτοί σαλτιμπάγκοι, που δεν έχουν ίχνος τιμής και αξιοπρέπειας, μπορούν και θέλουν να μας σώσουν;

Επιμένετε ότι έχουμε Δημοκρατία και ότι το Σύνταγμα δεν έχει γίνει κουρέλι;

Επιμένετε ότι δε ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Μουσικό Διάλειμμα #4

Η ζωή δεν είναι videogame, ούτε πρέπει να γίνει. Παρόλα αυτά, στα videogames κρύβονται ενίοτε και αλήθειες για τη ζωή. Μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ενός αξέχαστου ήρωα παιχνιδιού γουέστερν είναι η εξής: «Όσο υπάρχουν όπλα και χρήμα, δε θα υπάρξει ελευθερία.» Σας αφήνω με ένα λυπημένο, αλλά όμορφο τραγούδι.

Η Δημοκρατία φλέγεται

Είμαι θυμωμένος. Είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου, καταρχάς, γιατί αποδείχθηκα αφελής. Πίστεψα, λέει, ότι επειδή θα κατέβαιναν στο Σύνταγμα ο Μίκης και ο Μανώλης, η διαμαρτυρία θα ήταν ειρηνική. Ότι τα ΜΑΤ δεν θα εκσφενδόνιζαν δακρυγόνα αδιακρίτως. Ότι οι γνωστοί-άγνωστοι θα παρέμεναν στα λαγούμια τους μέχρι να βραδιάσει και να αποχωρήσουν τα τιμημένα γηρατειά της χώρας. Ότι οι ανεγκέφαλοι χούλιγκαν θα παρέμεναν μακριά από την καρδιά της διαδήλωσης.

Το λάθος μου το αντιλήφθηκα ήδη από τις 5:30 όταν ακούστηκαν οι πρώτοι κρότοι των δακρυγόνων, από τους εκατοντάδες που θα επακολουθούσαν. Φθάνοντας στο πίσω μέρος της Βουλής συνάντησα το πρώτο μεγάλο μπλόκο από τις κλούβες των ΜΑΤ. Έκανα τον κύκλο για να μπορέσω να φθάσω στη Μητροπόλεως πού ήταν ο αρχικός μου προορισμός, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο.

Μπλόκα παντού. Το Σύνταγμα σε κλοιό. Για αυτό όταν πολύ αργότερα θα έφθαναν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, θα έβρισκαν τους δρόμους κλειστούς. Όχι γιατί τα εμπόδισαν διαδηλωτές ή κουκουλοφόροι. Κλείνει η παρένθεση.

Το σκηνικό είχε έντονα στοιχεία σουρεαλισμού. Ο ουρανός είχε καθαρίσει μετά τη βροχή και είχε λιακάδα. Καθώς πλησίαζα στο Σύνταγμα ακούγονταν οι γνωστές μουσικές του Μίκη. Από πίσω κάποιος ρασοφόρος με τηλεβόα μας υπενθύμιζε ότι είμαστε Χριστιανοί. Για ποιο λόγο δεν είμαι βέβαιος. Πιστεύω, όμως, ότι η υπενθύμιση θα ταίριαζε περισσότερο μέσα στη Βουλή και σε κάθε μπλόκο της Αστυνομίας.

Μια κοπέλα ούρλιαζε μπροστά σε ένα από αυτά: «Ντροπή σας! Ξεπουλάνε τη χώρα μας και σεις τους φυλάτε! 400 Ευρώ θα παίρνετε και σεις από αύριο!» Πλήρης απάθεια των ένστολων. Πιστεύω ότι όταν φοράνε κράνος και εξάρτηση παύουν να λειτουργούν τα κέντρα σκέψης. Η αίσθηση υπεροχής που τους δίνει η προστασία της μάσκας και της ασπίδας απέναντι στους ακάλυπτους πολίτες δρα σα ναρκωτικό.

Αλλιώς πως μπορεί κανείς να ψεκάσει με χημικά στο πρόσωπο τον Μανώλη Γλέζο ή να τον πιάσει από το λαιμό; Ούτε καν αυτόν, ακόμα και έναν οποιονδήποτε συνταξιούχο που κατέβηκε για να διαμαρτυρηθεί για την ανύπαρκτή του σύνταξη των 400 Ευρώ. Που θα φορολογείται πλέον. Που θα πρέπει να καλύψει πια και τα φάρμακά του. Και το νοίκι ή το χαράτσι. Και το πετρέλαιο;

Κοιτάζω από χθες αυτές τις φωτογραφίες και παγώνουν τα δικά μου κέντρα σκέψης. Από ντροπή. Από οργή. Από την αδυναμία μου να καταλάβω τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί. ΕΣΑΤζήδες; Βασανιστές; Νόμιζα ότι αυτά στην Ελλάδα του 2012 ήταν φαντάσματα του παρελθόντος. Θυμώνω ξανά. Αποδείχθηκα και πάλι αφελής.

Φθάνοντας στην Καραγιώργη Σερβίας άκουσα τους επόμενους κρότους. Η μουσική σταμάτησε. Ακούγονταν μόνο φωνές. «Μην πάτε πίσω! Μπροστά πάμε, στην πλατεία!» Ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που αγωνιζόσουν να κάνεις δυο βήματα. Η ατμόσφαιρα είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη. Από κείνη τη στιγμή, ήταν σχεδόν 6 η ώρα, μέχρι την ώρα που έφυγα, δυόμιση ώρες αργότερα, δεν πέρασε στιγμή που να μην αναπνέω με δυσκολία ή να μη δακρύζουν τα μάτια μου.

Πολύς κόσμος είχε προμηθευτεί ιατρικές μάσκες. Πιτσιρικάδες, 30άρηδες, γέροι, 60χρονες κυρίες με βαμμένο μαλλί και τις μάσκες να αγκομαχούν. Μέσα στο στριμωξίδι, το σκηνικό έμοιαζε με την εντατική μονάδα εφημερεύοντος νοσοκομείου. Μόνο που ο ασθενής ήταν η Ελλάδα.

Με τα πολλά κατάφερα να φθάσω στη Μητροπόλεως. Μέχρι να γίνει αυτό, είχε πέσει ομίχλη σε όλη την περιοχή από τα δακρυγόνα. Ανέβασα το λαιμό από το ζιβάγκο μέχρι τα αυτιά μήπως και αναπνεύσω καλύτερα. «Όχι πια δάκρυα», αστειεύομαι στους φίλους που με περίμεναν.

Κάπου διάβασα ότι πρέπει, λέει, να διαδηλώνουμε με ακάλυπτα πρόσωπα. Σύμφωνώ. Όταν, όμως, δεν μπορείς να σταθείς από τα δακρυγόνα αυτό είναι αδύνατο. Την Κυριακή δεν υπήρχαν «κουκουλοφόροι». Ήταν όλοι κουκουλοφόροι και μασκοφόροι, αναγκαστικά. Άλλοι εγκάθετοι και άλλοι αυτόκλητοι. Άλλοι πληρωμένοι και άλλοι απλήρωτοι. Άλλοι ασυνείδητοι και άλλοι συνειδητοποιημένοι. Άλλοι εξαγορασμένοι και άλλοι εξαγριωμένοι. Και εξαθλιωμένοι.

Κάποιοι «χτύπησαν» προσχεδιασμένους στόχους. Άλλοι έκαψαν αυτά που θεωρούν ως σύμβολα της κρίσης και του καπιταλισμού, τράπεζες και πολυκαταστήματα. Ορισμένοι απλά επιδόθηκαν σε πλιάτσικο. Όταν επικρατεί απόλυτο χάος είναι αδύνατον να βγει ασφαλές συμπέρασμα για το τι κάηκε απο ποιούς και για ποιο λόγο.

Εξίσου αδύνατον, όμως, είναι να πιστεύουν κάποιοι πως για όλα φταίει ο κόσμος που κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί. Πως όποιος διαδηλώνει «πάει γυρεύοντας». Πως στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν 2000 κουκουλοφόροι (και όχι 800.000 – 1.000.000 πολίτες) γιατί έτσι λένε στην τηλεόραση.

Έπρεπε να φθάσω στα 37 μου για να μάθω ποιος είναι ο λόγος που σε συμπλοκές με τα ΜΑΤ, οι διαδηλωτές βάζουν φωτιές στους κάδους απορριμάτων. Ως τώρα πίστευα ότι ήταν απλά βανδαλισμός. Στην πραγματικότητα αυτό γίνεται για να διαλύεται το δακρυγόνο. Τα μόνα σημεία που ανέπνεες ελεύθερα στο κέντρο ήταν δίπλα στους φλεγόμενους κάδους.

Όσο για τα φλεγόμενα κτήρια, είναι κρίμα. Άλλο τόσο κρίμα όμως είναι να φλέγεται η Δημοκρατία. Να πεινάνε άνθρωποι που δούλεψαν (και πλήρωναν) μια ζωή. Να ψηφίζονται αδιέξοδα μέτρα από ανθρωπάρια που αράζουν στο καφενείο της Βουλής βλέποντας μπάσκετ και μπάλα. Να δέχονται επίθεση προσωπικότητες-σύμβολα του Ελληνισμού γιατί έχουν το θράσος στα 80+ να αγωνίζονται ακόμα.

Το θετικό; Πάντα υπάρχει θετικό. Μέσα στο χάος και στον πανικό, έδινε ο ένας στον άλλο κρέμες ή νερό για τα μάτια και χαρτομάντηλα. Αυτό λέγεται αλληλεγγύη και είναι κάτι που το βόλεμα σε κάνει να το ξεχνάς. Στις δύσκολες αυτές μέρες είναι καλό που το θυμόμαστε πάλι. Είναι το μόνο πράγμα που θα μας σώσει. Είναι, δε και το κυριότερο πράγμα που λείπει από τους πολιτικούς.

Δεν τελειώσαμε. Τώρα μόλις αρχίσαμε.

Μουσικό Διάλειμμα #3

Μπορεί οι πολιτικές του επιλογές να μην ήταν πάντα οι καλύτερες. Ήταν όμως τίμιες. Μπορεί, καθαρά τεχνικά, να μην είναι ο καλύτερος συνθέτης του κόσμου. Η μουσική του, όμως, έντυσε τόσο απλά και λιτά τους στίχους του Ελύτη, που τους έφερε πιο κοντά σε όλους τους Έλληνες. Ο Μίκης και ο Μανώλης είναι άνθρωποι-σύμβολα της Ελλάδας που ύμνησε ο ποιητής. Και το αποδεικνύουν, έμπρακτα, στα 90 τους σχεδόν όταν άλλοι, πολύ νεότεροί τους μένουν στα λόγια. Ελάχιστος φόρος τιμής, λοιπόν.

http://www.youtube.com/watch?v=w0F08pptTXQ