Η Δικαιοσύνη της αρένας

πηγή: www.alexiptoto.com

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.

Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.

Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.

Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου «άκρου», όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Ξέρετε, τα γνωστά μέτρα τα οποία για πολλοστή φορά δε θα παρθούν επειδή «δεν αντέχει ο Έλληνας». Όμως ο Έλληνας αντέχει, καθώς στην αντίθετη περίπτωση απλά θα είχαν γεμίσει οι δρόμοι από κόσμο. Εφόσον αυτό δε συμβαίνει, το μήνυμα που περνά στην κυβέρνηση είναι ότι το μουλάρι μπορεί να σηκώσει κι άλλο βάρος.

Το μουλάρι δε φταίει απόλυτα, βέβαια. Κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις είτε καίγεται μια τράπεζα, είτε πνίγεται ο τόπος από τα χημικά (με ή χωρίς παρακρατικούς μπαχαλάκηδες, δεν έχει τόση σημασία πια), ενώ τα ΜΑΤ και η ομάδα ΔΙΑΣ χτυπούν όποιον βρουν αδιακρίτως. Δε χρειάζεται καν να είναι κάποια ογκώδης συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων για τα μνημονιακά μέτρα. Μπορεί να είναι μια μικρή πορεία υποστήριξης για το Σακκά ή για τις Σκουριές. Η Αστυνομία φροντίζει να καταστέλλει πλέον κάθε διαμαρτυρία με τη βία. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν επεμβαίνει, ούτε όταν προκαλούνται μόνιμες σωματικές βλάβες σε δημοσιογράφους, ούτε όταν απλοί άνθρωποι χωρίς κανένα ιστορικό ανάμιξης σε βίαια επεισόδια καταλήγουν στο νοσοκομείο, ούτε καν όταν ψεκάζονται 90χρονοι με δακρυγόνο στο πρόσωπο.

Μιας και ανέφερα το Σακκά και τις Σκουριές, ας μιλήσουμε για το άλλο «άκρο». Ο Σακκάς είναι γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος κατηγορείται για οπλοκατοχή και συμμετοχή σε μια εγκληματική/τρομοκρατική οργάνωση, τη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η περίπτωση, άρα, είναι θεωρητικά ανάλογη με αυτή της  Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ο Σακκάς προφυλακίστηκε, η πρώτη δίκη που ξεκίνησε πριν από δυόμιση χρόνια ακόμα δεν ολοκληρώθηκε, αλλά προτού λήξει το μέγιστο προβλεπόμενο διάστημα προφυλάκισης, του αποδόθηκε νέο κατηγορητήριο το οποίο ξεκίνησε μια δεύτερη δίκη. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το ανώνυμο δεύτερο κατηγορητήριο στέκει νομικά, αυτό που παραδέχονται όλοι (εκτός από το Υπουργείο Δικαιοσύνης) είναι ότι το επιπλέον εξάμηνο της προφυλάκισης, το οποίο αποφασίστηκε… γιατί έτσι, ήταν εντελώς παράνομο και αντισυνταγματικό!

Οι Σκουριές είναι μια περιοχή όπου όλοι οι αντιδραστικοί αναρχοκομμουνισταί ανθίστανται στην ανάπτυξη τεχνητών λιμνών κυανίου και στην αποψίλωση των μη παραγωγικών κούτσουρων που ονομάζουν κάποιοι «δάσος». Λυπάμαι που δεν μπορώ να αντισταθώ στην ειρωνεία. Μιλάμε, όμως, σοβαρά για μια «επένδυση» για την οποία παραχωρήθηκε δωρεάν μια τεράστια έκταση σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας έναντι 5.000 υποτιθέμενων θέσεων εργασίας επί αόριστου διαστήματος, το οποίο δεν ξεπερνά πάντως τη δεκαετία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τα κοιτάσματα. Όλα αυτά στο πλαίσιο μιας σύμβασης με πρωτοφανείς αποικιοκρατικούς όρους και ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την περιοχή. Και οι κάτοικοι που τολμούν να διαμαρτυρηθούν προφυλακίζονται με βάση ένα κατηγορητήριο το οποίο χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων τηλεφωνικές παραγγελίες σε πιτσαρία ως κωδικοποιημένη επικοινωνία!

Ελπίζω το κατηγορητήριο κατά της Χρυσής Αυγής να είναι πιο τεκμηριωμένο από αυτά των παραπάνω περιπτώσεων, καθώς αν μη τι άλλο η Χρυσή Αυγή χάρη στην προνομιακή της θέση και χρηματοδότηση ως εκλεγμένο κόμμα είναι σε πολύ καλύτερη θέση να ανατρέψει μια πρόχειρη δίωξη εναντίον της από ότι ένας αναρχικός και τέσσερις κάτοικοι ενός χωριού. Τη στιγμή μάλιστα που όσοι τολμούν να καταθέσουν εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν έχουν τελικά καμία εγγύηση προστασίας.

Όπως και να έχει, όμως, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «άλλο άκρο» από την κυβέρνηση είναι ένα ετερόκλητο σύνολο το οποίο μπαίνει κάτω από την τεράστια ομπρέλα της ακραίας Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει κάποια ομοιογένεια: ένοπλοι αναρχικοί, κάτοικοι που διαμαρτύρονται για μια εξαιρετικά ύποπτη συναλλαγή του κράτους, η εξωκοινωβουλευτική Αριστερά και δύο από τα τρία αριστερά κόμματα της Βουλής, τα οποία αλληλλοσπαράζονται περισσότερο από ότι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τη Χρυσή Αυγή.

Ο αρχηγός του ενός από τα «ακραία» αυτά κόμματα επισκέπτεται μάλιστα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες στο πλαίσιο του ρόλου του ως ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πολύ θα ήθελα να δω ποιες θα ήταν οι διεθνείς αντιδράσεις αν επιχειρούσε να πράξει το ίδιο και ο κ. Μιχαλολιάκος.

Ό,τι και να γίνει, όμως, με την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η εικόνα της δικαιοσύνης στη χώρα δε θυμίζει σε τίποτα αυτή ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. «Με εντολή Σαμαρά» κομπάζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης ότι προχωρούν σε βάθος οι έρευνες για τη Χρυσή Αυγή. Παραδέχεται έμμεσα, άρα, ότι χωρίς απευθείας εντολή του πρωθυπουργού οι έρευνες θα έμεναν στην επιφάνεια. Όπως γίνεται με οποιοδήποτε σκάνδαλο εμπλέκει πολιτικούς στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για τα μάτια του κόσμου. Και ερωτώ: που είναι η δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Και γιατί όλοι θυμούνται ότι είναι ανεξάρτητη μόνο όταν αποφυλακίζονται μέλη της Χρυσής Αυγής με ιστορικό βίας μπροστά στο Πανελλήνιο;

Τα οποία μέλη φυσικά φροντίζουν να επιβεβαιώσουν ότι… δεν είναι ύποπτα για νέες εγκληματικές ενέργειες κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να βρίζουν και να βιαιοπραγούν, ακόμα και μπροστά στις κάμερες διεθνών ΜΜΕ. Παραδόξως, την επόμενη μέρα ο αρχηγός και ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής προφυλακίστηκαν. Επισφραγίζοντας έτσι την εντύπωση ότι τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν σαν ρωμαϊκή αρένα, όπου οι αντιδράσεις των θεατών και η εκάστοτε διάθεση του Καίσαρα καθόριζαν τη μοίρα των συμμετεχόντων.

Θα επαναλάβω ότι όση αποστροφή και αν μου προκαλεί, η Χρυσή Αυγή δεν είναι το κύριό μου μέλημα. Αυτό που με απασχολεί όλο και περισσότερο είναι το ποιος θα είναι ο επόμενος στην αρένα.

Μουσικό Διάλειμμα #42

end Justice for all.

Advertisements

Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

(ΠΑ)Σοκ και (Ν)Δέος

Αρκετοί από όσους παρακολουθούν το παρόν ιστολόγιο με ρώτησαν γιατί δεν έχω σχολιάσει ακόμα το αποτέλεσμα των εκλογών. Τους απάντησα ότι περιμένω τις εξελίξεις. Όλα δείχνουν ότι θα πάμε για νέες εκλογές, αλλά επειδή το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό, τίποτα δεν είναι απολύτως βέβαιο.

Εκτός από δύο πράγματα:

Πρώτον, η αλλαγή ενός ολόκληρου πολιτικού κατεστημένου δεν είναι δυνατόν να επέλθει από τη μία στιγμή στην άλλη, εκτός αν γίνει με βίαιο τρόπο, κάτι που απεύχεται κάθε λογικός άνθρωπος.

Δεύτερον, όταν μια κοινωνία δεχθεί τόσο ισχυρές πιέσεις, ειδικά μια κοινωνία επαναπαυμένη σαν την νεοελληνική, τότε είναι αναπόφευκτο να στραφεί στα άκρα. Και με τα «άκρα» δεν εννοώ το ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταλαβαίνετε.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν μάθει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να παίζουν τον ελληνικό λαό σαν μπαλάκι πέρα-δώθε. Αυτή τη στιγμή χάνουν το παιχνίδι τους και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το κρατήσουν. Η αναμενόμενη αυτή αντίσταση δημιουργεί προβλήματα, αστάθεια και ανασφάλεια.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι τα αυτοκτονικά μέτρα που προτείνει η τρόικα είναι η απάντηση στο πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Όπως επίσης δε σημαίνει ότι οι μόνοι που μπορούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Η Δημοκρατία δεν επιδέχεται ούτε ισόβιους «προστάτες», ούτε ξένους επιτηρητές. Όσοι, λοιπόν, μας εκβιάζουν θα πρέπει να θεωρούνται αυτοδικαίως εχθροί της Δημοκρατίας και να αντιμετωπίζονται αναλόγως: με περιφρόνηση στο εσωτερικό της χώρας και με πυγμή στο εξωτερικό.
Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα έχουν υποστεί αυτή τη στιγμή το πρώτο σημαντικό σοκ της ιστορίας τους. Είναι στο χέρι μας να τους δώσουμε τη χαριστική βολή. Όχι επειδή επιθυμούμε το «χάος» και την «ακυβερνησία», αλλά επειδή τόσα χρόνια λειτουργούσαν αυθαίρετα με τη βεβαιότητα της επόμενης ή της μεθεπόμενης τετραετίας.

Μην περιμένετε σωτηρία της χώρας από τα παλιά κόμματα εξουσίας. Η διαπλοκή τους με τον διεφθαρμένο, δυσλειτουργικό και παρωχημένο κρατικό μηχανισμό είναι τέτοια ώστε δεν τους επιτρέπει να κάνουν καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση.

Όσον αφορά στην άνοδο της Χρυσής Αυγής, αυτή ήταν αναμενόμενη. Δεν έχει νόημα να αναζητούμε την αιτία σε συνομωσίες, σε μαζικούς ψεκασμούς και στην εκστρατεία «κοινωνικής προστασίας» την οποία όντως πραγματοποίησαν σε περιοχές που έχουν εγκαταλείφθει από το κράτος, όπως ο Άγιος Παντελεήμονας.

Και αυτό γιατί η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Διστόμου και των Καλαβρύτων. Η πρώτη μου αντίδραση ως τυπικός, συναισθηματικός Έλληνας είναι να αηδιάσω και να φρίξω. Αλλά βλέποντας το θέμα πιο ψυχρά, δεν έχει σημασία τελικά που ψηφίστηκε η Χρυσή Αυγή.

Ο Έλληνας του Διστόμου, δηλαδή, έχει μεγαλύτερο χρέος από τους υπόλοιπους να σεβαστεί την ιστορία του τόπου του; Στην Αθήνα δεν πέθαινε κόσμος κατά χιλιάδες από την πείνα; Ο παππούς μου πολέμησε τους φασίστες στα βουνά της Αλβανίας και η μητέρα μου έχανε τα νύχια της σαν παιδί από την έλλειψη ασβεστίου.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει ιστορίες για τον πόλεμο και την Κατοχή και έχουμε δει τα σημάδια. Ο Β’ Παγκόσμιος δεν έγινε σε κάποιον άλλο κόσμο, ούτε πριν από πέντε αιώνες.

Είτε ζει κανείς στο Δίστομο, είτε όχι η ψήφος του ως Έλληνας μετρά το ίδιο. Οι θηριωδίες των Ναζί είναι γνωστές και καταγεγραμμένες, όπως καταγεγραμμένος είναι και ο ασυγκράτητος θαυμασμός και η πίστη της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της στα ναζιστικά ιδεώδη.

Μπορεί να έχουν κρύψει τις σβάστικες στα ντουλάπια τους, αλλά τα γραπτά τους δεν ξεγράφονται και, κυρίως, η αδυναμία τους να κατανοήσουν τη Δημοκρατία δεν κρύβεται.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι στη διαβόητη συνέντευξη Τύπου του δικτατορίσκου Μιχαλολιάκου έκαναν πολύ καλά που αποχώρησαν, πολλοί από αυτούς όμως σιωπούσαν σε όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, είτε επειδή δε θεωρούσαν τη Χρυσή Αυγή ως πραγματική απειλή, είτε επειδή αποτελεί ένα καρκίνωμα το οποίο προτιμούσαν όλοι να κάνουν πως δεν υπάρχει, είτε επειδή ακολουθούσαν κάποια «γραμμή».

Ορισμένοι από εκείνους που δε σώπασαν ήρθαν αντιμέτωποι με συγκαλυμμένες απειλές. Όταν η εν λόγω δημοσιογράφος κατέφυγε στην Αστυνομία, τη συμβούλευσαν να σταματήσει να γράφει για αυτούς. Αυτό πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, να σωπάσουμε μπροστά στην άνοδο του φασισμού;

Λυπάμαι, δε θα σας κάνουμε τη χάρη.

Μη γελιέστε, η Χρυσή Αυγή εξυπηρετεί άψογα το σύστημα ως «μπαμπούλας», ένα ρόλο τον οποίο η Αριστερά δεν μπορεί πλέον να παίξει, καθώς τα επιχειρήματά της αρχίζουν να φαίνονται όλο και πιο ελκυστικά στον Έλληνα ψηφοφόρο που βλέπει το μέλλον του να υποθηκεύεται υπέρ των τραπεζών.

Προσέξτε την εξίσωση των άκρων: μπορεί να διαφωνείτε με την όποια λογική του ΚΚΕ, μπορεί να σας φαίνεται εκτός τόπου και χρόνου, μπορεί να εκνευρίζει η εμμονή του με τον συνολικό, τελικό αγώνα εις βάρος της καθημερινής πραγματικότητας, αλλά τουλάχιστον έχει επιχειρήματα και ένα όραμα το οποίο δεν συμπεριλαμβάνει τραγελαφικές θεωρίες περί κυρίαρχου αρσενικού και «λευκής ανωτερότητας».

Εκτός απροόπτου,  η επερχόμενη νέα προεκλογική περίοδος θα χαρακτηριστεί από την προσπάθεια των πρώην κομμάτων εξουσίας και των ΜΜΕ που τα υπηρετούν να ενισχύσουν την εικόνα της «ανεύθυνης» Αριστεράς, να εκμεταλλευτούν το φόβο που θα δημιουργήσει η Χρυσή Αυγή, να σπείρουν την ανασφάλεια της «ακυβερνησίας» και να παίξουν το παιχνίδι του «μετανιωμένου εγκληματία». Θα υποσχεθούν ότι δήθεν σεβόμενα τη λαϊκή βούληση θα επιχειρήσουν την επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού με την τρόικα.

Προσέξτε, λοιπόν, την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ήδη χθες μια δήλωση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ περί αυστηρού δημόσιου ελέγχου των τραπεζών «μεταφράστηκε» από ορισμένα κανάλια και σταθμούς σε πρόθεση κρατικοποίησης των τραπεζών και δέσμευσης καταθέσεων, δημιουργώντας δήθεν πανικό στο Χρηματιστήριο. Παράλληλα, κάποιοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Τσίπρα ότι δεν σέβεται την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επειδή ζήτησε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να δηλώσουν στην τρόικα την πρόθεσή τους να επαναδιαπραγματευτούν τα μνημόνια.

Τι έκανε, δηλαδή, πέρα από το να σεβαστεί τις προεκλογικές του θέσεις; Προσέξτε πως το πολιτικό σύστημα πάλι προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, βαφτίζοντας ανεύθυνο όποιον τηρεί τις δεσμεύσεις του και δεν κάνει «κωλοτούμπες» όπως μας έχουν συνηθίσει τα κόμματα εξουσίας και τα παρακλάδια τους.

Αν οι Έλληνες ψηφοφόροι πέσουν στην παγίδα, φυσικά οι υποσχέσεις αυτές θα πέσουν στο κενό και η λαίλαπα μέτρων που θα επακολουθήσει δε θα έχει προηγούμενο. Δεν πρόκειται για θεωρία, καθώς υπάρχουν ξεκάθαρες απαιτήσεις των δανειστών μας για νέα μέτρα, τα οποία θα αφήσουν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες κυριολεκτικά στο δρόμο, θα απαιτήσουν φόρο-ενοίκιο για την πρώτη κατοικία, θα μειώσουν κι άλλο τους μισθούς και θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο την ύφεση.

Αν, όμως, οι επόμενες εκλογές δώσουν ανάλογα ποσοστά στα δύο πρώην κόμματα εξουσίας και ακόμα καλύτερα οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση η οποία είναι διατεθειμένη να υποστηρίξει το συμφέρον της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, τότε όχι μόνο θα πληγεί ανεπανόρθωτα ο δικομματισμός, αλλά θα περάσει το μήνυμα στις αγορές και στις τράπεζες ότι δεν μπορούν να εκποιούν ολόκληρες χώρες στο όνομα του κέρδους.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου μας δίδαξαν δύο σημαντικά πράγματα. Ότι α) το δικέφαλο τέρας δεν είναι ανίκητο και ότι β) μπορεί ένα νέο κόμμα, χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς και με μηδενική προώθηση εκτός Διαδικτύου να πάρει 2,15% στην πρώτη του εκλογική συμμετοχή. Ρίξτε μια ματιά στο «Δημιουργία, ξανά» του Θάνου Τζήμερου. Αξίζει περισσότερο μια ψήφος σε ένα κόμμα με συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα, παρά μια τυφλή ψήφος διαμαρτυρίας που θα πέσει στον… Καιάδα.

Μουσικό Διάλειμμα #13

Οι Έλληνες, σαν σουρεαλιστική νοικοκυρά με μουστάκι που ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να πάρει διαζύγιο, αναζητούμε διέξοδο από μια συμβίωση εκμετάλλευσης χρόνων. Μην ακούτε τα λόγια του «μετανιωμένου συζύγου» που μας κακοποιούσε με την ανοχή μας. Τώρα θα μας πει οτιδήποτε προκειμένου να μείνουμε μαζί του. Αν, όμως, επιστρέψουμε θα ξαναπέσει αμέσως στα ίδια…

Θέλω να ελευθερωθώ από τα ψέματά σου

Είσαι τόσο αυτάρεσκος

Δε σε χρειάζομαι.