Ψέματα, ψέματα, ψέματα

Είμαστε ένας κόσμος βυθισμένος στο ψέμα. Το ψέμα χαρακτηρίζει κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου, από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του (μα τι όμορφο παιδάκι!) μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει. Ακόμα και τότε πάνω από το φέρετρό του, αν μπορούσε, ψέματα θα άκουγε πάλι (ήταν καλός ο μακαρίτης…).

Υπάρχουν ψέματα και ψέματα. Κάποια λέγονται από ευγένεια, κάποια λέγονται από εγωισμό. Και κάποια, τα χειρότερα, λέγονται με δόλο. Αυτά τα τελευταία, είναι που κάνουν όλη τη ζημιά. Και δυστυχώς είναι ζιζάνια τα οποία ευδοκιμούν στο έδαφος που προετοιμάζουν, τα άλλα, τα πιο «αθώα» είδη.

Τα μικρά ψέματα, αυτά που λέγονται από ευγένεια και από την ανάγκη μας να συμβιώνουμε όσο γίνεται πιο αρμονικά με τους άλλους δεν αποφεύγονται… κακά τα ψέματα.

Τα άλλα, αυτά που λέμε από την αδυναμία μας να παραδεχθούμε την αλήθεια, ειδικά στον εαυτό μας, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε. Παρόλο που βλάπτουν εμάς και τους γύρω μας πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε.

Είναι και αυτά που μας προετοιμάζουν καλύτερα για να δεχθούμε τα μεγάλα ψέματα, αυτά που ανάγονται σε τέχνη και επάγγελμα.

Οι μεγαλύτεροι ψεύτες όλων, είναι αναμφισβήτητα οι πολιτικοί. Δεν λένε μόνο τα περισσότερα, αλλά τα πιο χονδροειδή και τα πιο επικίνδυνα ψέματα. Ψέματα που ξεκινούν πολέμους, που πείθουν τους ψηφοφόρους να τους προτιμήσουν, ακόμα και ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον. Ψέματα που τους δίνουν εξουσία.

Ο δεινότερος ψεύτης όλων των εποχών είναι εκείνος που προσέφερε στο σύγχρονο πολιτισμό τις βάσεις, την τεχνογνωσία για τη δημιουργία της βιομηχανίας του ψεύδους, της προπαγάνδας. Ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να πείσει έναν ολόκληρο λαό, έναν λαό που χαρακτηρίζεται από ορθολογισμό και σύνεση, για τα πιο απίστευτα πράγματα.

Έπεισε τους Γερμανούς ότι ήταν φυλετικά ανώτεροι από όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι για την αναμενόμενη εξαθλίωσή τους μετά την ήττα τους στον Α’ Παγκόσμιο ευθύνονταν οι Εβραίοι και ότι το πεπρωμένο τους ως λαός ήταν να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Όχι, οι Γερμανοί δεν είναι εκ φύσεως ανθρωποφάγα τέρατα. Όπως και μεις δεν είμαστε ούτε κληρονομικά φιλόσοφοι, αλλά ούτε τεμπέληδες και κλέφτες, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν.

Ο Χίτλερ κατάφερε να ξεγελάσει έναν ολόκληρο λαό με τη βοήθεια ενός ολοκληρωμένου κρατικού μηχανισμού, του Υπουργείου  «Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας», στο πηδάλιο του οποίου βρισκόταν ο διαβόητος Γκαίμπελς. Σήμερα, αυτόν το ρόλο τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ.

Οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι πετυχαίνουν το σκοπό τους με αυτά που λένε, με αυτά που υπονοούν και με αυτά που δε λένε καθόλου. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα πείθουν τον κόσμο για το οτιδήποτε.

Σκεφθείτε το λίγο. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, τα προσωπεία των πολιτικών θα κατέρρεαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ας δούμε συγκεκριμένα τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Πως γίνεται οι πολιτικοί να λένε ανερυθρίαστα τα πιο απίθανα ψέματα, τα οποία τα γνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε παρόλα αυτά να τους παίρνουμε στα σοβαρά;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε «όχι εγώ». Μπορεί όχι εσείς, μπορεί όχι εγώ, αλλά πολύς κόσμος τους έπαιρνε στα σοβαρά και αρκετοί συνεχίζουν ακόμα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς πίσω στο 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές με βασικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και επίσης: «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Ίσως και να έχετε παρατηρήσει ότι 31 χρόνια αργότερα αγωνιούμε μήπως και εξοβελιστούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είμαστε συνεπείς στις ΝΑΤΟϊκές μας υποχρεώσεις και οι μόνες βάσεις που μειώνονται είναι εκείνες των Πανελληνίων.

Δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς παραμείναμε στους διεθνείς αυτούς οργανισμούς, αλλά εστιάζω στο γεγονός ότι η διάψευση αυτών των κεντρικών συνθημάτων του 1981 δεν εμπόδισε το εν λόγω κόμμα να επανεκλεγεί.

Κοινώς, ο Έλληνας κατάπιε τα ψέματα αμάσητα. Και ασφαλώς αυτά δεν σταμάτησαν εκεί. Το ψέμα κάνει αλυσίδα, κρίκο-κρίκο, καθώς το ένα ψέμα στηρίζει το επόμενο στη σειρά. Και μεις δεθήκαμε γερά με την αλυσίδα αυτή μέχρι κάθε κίνηση διαφυγής να μοιάζει αδύνατη.

Ψεύτικη Αλλαγή, ψεύτικη ανάπτυξη, ψεύτικη κάθαρση, ψεύτικη συγκυβέρνηση, ψεύτικος φιλελευθερισμός, ψεύτικες μεταρρυθμίσεις, ψεύτικος πατριωτισμός, ψεύτικος νέο-σοσιαλισμός.

Η εξαιρετική αυτή αλυσίδα μας οδήγησε στην πραγματοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες κομπίνες της σύγχρονης Ιστορίας. Οι Έλληνες καταφέραμε, με την “ευγενική” βοήθεια της τράπεζας Goldman-Sachs, να ξεγελάσουμε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μπούμε στη ζώνη του Ευρώ.

Αυτό το τεράστιο ψέμα θα μπορούσε να στραφεί προς όφελος της Ελλάδας, θα μπορούσε να γίνει «λευκό». Αν πραγματικά καταβάλλονταν προσπάθειες να συμμαζευτούν τα οικονομικά της χώρας με ήπιο τρόπο. Αν αξιοποιούνταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη. Αν υπήρχε πραγματική πρόθεση για το καλό της χώρας.

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το ψέμα του Χρηματιστηρίου είχε ήδη σημάνει την αρχή του τέλους για την κίβδηλη ευημερία του ’80-’90. Ξεκίνησε μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ορατά πλέον αποτελέσματα. Το ψέμα συνεχίστηκε με τους Ολυμπιακούς.

Πέρα από το γεγονός ότι οι Αγώνες ως θεσμός είναι πλέον ένα φαντασμαγορικό ψέμα προς εμπορική και τηλεοπτική κατανάλωση, εμείς φροντίσαμε να στήσουμε γύρω του ένα χορό δισεκατομμυρίων, τα οποία είναι ολοφάνερο σήμερα ότι δε μας περίσσευαν καθόλου.

«Τουλάχιστον μας έμειναν τα έργα» λένε. Άλλο τεράστιο ψέμα. Ψάξτε και θα δείτε ότι η πραγματοποίηση των κυριότερων μεγάλων έργων που συνδέθηκαν με την Ολυμπιάδα της Αθήνας (όπως η Αττική Οδός και το Μετρό) είχε δρομολογηθεί χρόνια προτού αναλάβουμε τη διοργάνωση.

Απλά σταμάτησε κάποια στιγμή το μεγάλο φαγοπότι, ώστε να μπορέσουν να ολοκληρωθούν όλα την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή. Με πολλαπλάσιο κόστος από το πραγματικό.

Έτσι φθάσαμε στο «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα», στο «Λεφτά Υπάρχουν» και στο «δεν χρειαζόμαστε το ΔΝΤ». Καταπίνοντας συνεχώς το ένα ψέμα μετά το άλλο φθάσαμε τους πολιτικούς μας σε τέτοια επίπεδα αλαζονείας, ώστε να παραδέχονται πλέον ανοιχτά αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Ότι άλλο τι λένε πριν τις εκλογές και άλλο τι κάνουν μετά. Και παρόλα αυτά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε, εξασφαλίζοντας ότι η αλυσίδα του ψεύδους που μας κρατά θα μας πνίξει και θα κρατήσει δέσμια για μια ζωή και τα παιδιά μας.

Πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο. Τα ψέματα που ξεχνιούνταν κάποτε στο διάστημα μιας τετραετίας, αποκαλύπτονται πια μέσα σε μήνες, εβδομάδες ή και μέρες!

Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δήλωνε ευθαρσώς τον Ιούνιο του 2011 ότι δε θα μπορούσε ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος να αποτελέσει μέσο φορολόγησης γιατί είναι «κοινωνικό αγαθό». Τρεις μήνες αργότερα έπαψε να είναι.

Ο αρχηγός της «αντιπολίτευσης» (τι ψέμα κι αυτό!) λίγες εβδομάδες προτού επιβάλλει σε όλο του το κόμμα να ψηφίσει το Μνημόνιο 2, το κατηγορούσε ως καταστροφικό. Το ένα από τα δύο «βλαστάρια» που στρατολόγησε η ΝΔ από το «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη μόλις μία μέρα πριν από την ενεργοποίηση των CDS απέκλειε κατηγορηματικά την πιθανότητα αυτή.

Τα ψέματα των πολιτικών έχουν αποκτήσει πια ελάχιστο χρόνο «ημιζωής», σαν ασταθή ραδιενεργά κατάλοιπα που εξαφανίζονται μέσα σε λεπτά και ξεχνιούνται. Αλλά η φθορά που προκαλούν μένει. Και πλέον ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Ίσως και ανύπαρκτος.

Μία ανώνυμη κυρία σε συνέντευξη που έδωσε στο BBC πριν από λίγους μήνες περιέγραψε την Ελληνική κρίση με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά εύστοχο τρόπο. Παρομοίασε τους πολιτικούς μας με έναν άθλιο σύζυγο που απατούσε τη γυναίκα του και την εγκατέλειψε με ένα τεράστιο χρέος.

Θα διαφωνήσω ελαφρά. Ο «σύζυγός» μας δεν μας εγκατέλειψε, αλλά συνεχίζει να λέει ασύστολά ψέματα, μας κακοποιεί και μας εκδίδει συστηματικά στους πιστωτές του. Και μας κρατά «στη θέση μας» πείθοντάς μας ότι μόνο εκείνος μπορεί να κρατήσει μακριά τις τράπεζες και ότι φταίμε και μεις που δεν βάλαμε τάξη στο σπίτι μας.

Φταίμε, ναι, γιατί τον πιστεύαμε επί 30 χρόνια και γιατί δεν τον πετάξαμε έξω νωρίτερα. Φταίμε ακόμα περισσότερο τώρα, γιατί παρόλο που καταλάβαμε επιτέλους το ψέμα, φοβόμαστε και ντρεπόμαστε σαν κακοποιημένη γυναίκα και ακόμα δεν τον πετάμε έξω.

Πως κατηγορούμε άραγε τέτοιες γυναίκες για την αδυναμία τους να απελευθερωθούν, ενώ εμείς συλλογικά σαν έθνος αντιδρούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο;

Μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος στα ψέματα;

Μουσικό Διάλειμμα #7

Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και του ‘παμε να φύγει μουδιασμένα
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα

Advertisements

Δυστυχώς «εσωθήκαμε»

Και την δέκατην ημέραν ενεκρίθη το δεύτερον τεμάχιον διάσωσης κατά τας γραφάς. Και εγένετο χαρά μεγάλη εν τη πόλει των Αθηνών. Αμήν.

Όπα, μισό λεπτό, για σταθείτε λίγο. Ποιος χαίρεται και γιατί; Επειδή ξαφνικά όλος (σχεδόν) ο διεθνής και εγχώριος Τύπος δηλώνει ότι η χρεωκοπία αποφεύχθηκε; Επειδή οι ψηφίσαντες το Μνημόνιο 2 αλληλοσυγχαίρονται για τη διάσωση της χώρας; Έχουμε καμία ιδέα τι υπογράψανε; Έχουν οι ίδιοι;

Πολύ αμφιβάλλω. Καταρχάς, το έντυπο που επικύρωσε η ελληνική Βουλή ήταν γεμάτο λάθη, ασάφειες και κενά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας οποιαδήποτε προσχηματισμένη ιδέα έχετε περί αυθεντίας των Ελλήνων βουλευτών. Σκεφθείτε μόνο ότι είναι 300 άνθρωποι που καλούνται να υπογράψουν ένα συμβόλαιο.

Να συμφωνήσουν με τους όρους ενός δανείου. Γιατί με πολύ απλούς όρους αυτό έκαναν.

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι είστε σε αυτή τη θέση και αποφασίσατε μετά από ώριμη σκέψη να πάρετε ένα στεγαστικό δάνειο. Σας φέρνει η τράπεζα να υπογράψετε το συμφωνητικό. Δε θα το ξεφυλλίσετε; Αν είστε και λίγο πιο υποψιασμένοι δε θα κάνετε ερωτήσεις στον Γερμανό τραπεζίτη που σας κοιτά σαν ψητό λουκάνικο; Δε θα το διαβάσετε πιο προσεκτικά;

Και αν διαπιστώνατε ότι υπάρχουν ασαφείς διατυπώσεις; Σειρές με τελίτσες εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν αριθμοί; Θα υπογράφατε ένα τέτοιο συμβόλαιο ελαφρά τη καρδία;

Προφανώς όχι. Και όμως, 199 βουλευτές υποθήκευσαν το μέλλον του σπιτιού μας υπογράφοντας ένα κακέκτυπο. Βάσει του οποίου αύριο-μεθαύριο μπορεί οι δανειστές μας να μας σύρουν στα δικαστήρια του «Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου» και να διεκδικήσουν «γη και ύδωρ».

Η προχειρότητα, η άγνοια και η πρόθεση σκόπιμης εξαπάτησης αποδεικνύονται και με τις δηλώσεις που ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες μετά την ψηφοφορία. Όπως εκείνη του «μέγα» πολιτικού άνδρα της χώρας και μέλλοντα προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Μετά από δεκαετίες ολόκληρες βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε στους Έλληνες ότι αφαιρέσαμε από τις πλάτες του πάνω από 100 δισ. ευρώ βάρος, δηλαδή πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ».

Η μεγάλη απάτη έγκειται στην αφαίρεση των «100 δις». Γιατί πολύ απλά τα 63 δις από αυτά βρίσκονται σε ελληνικά και κυπριακά χέρια, κυρίως σε αυτά των τραπεζών. Οι οποίες τράπεζες μετά το «κούρεμα» θα χρειαστούν ξανά… «εμφύτευση» από το ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μην καταρρεύσουν.

Το κόστος της επανακεφαλαιοποίησης αυτής ανέρχεται στα 30 δις. Τα οποία θα βγουν, φυσικά, από τα 130 δις του Μνημονίου 2. Με άλλα λόγια, το ένα τέταρτο από τα νέα δανεικά μας θα καλύψει τις ζημιές από τα προηγούμενα δανεικά που υποτίθεται ότι μας χάρισαν. Το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα θα πάει στην αποπληρωμή χρωστούμενων και τόκων.

Ειλικρινά αξίζει να διαβάσετε όλο το άρθρο που παραθέτει τις δηλώσεις του Βενιζέλου, αν αντέχετε. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε καλύτερο δείγμα διάτρητου πολιτικού λόγου σε τόσο συμπαγή μορφή. Κομψά δομημένου, με σωστά Ελληνικά, χωρίς ίχνος ειλικρίνειας.

Το μόνο σημείο στο οποίο εντοπίζονται ψήγματα αλήθειας είναι το εξής: «Δίνεται στη χώρα μας μια νέα ευκαιρία, που πρέπει να αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι, πρώτα στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ψυχολογίας». Εδώ εννοείται μόνο στο επίπεδο της ψυχολογίας, γιατί τα άλλα οφέλη του νέου Μνημονίου είναι ανύπαρκτα.

Το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης είναι να καθησυχαστεί ο κόσμος, να προλάβουν να προετοιμαστούν οι εταίροι μας για το σχεδόν αναπόφευκτο ενδεχόμενο της επίσημης χρεωκοπίας μας και φυσικά να φορτωθούμε με ακόμα περισσότερα χρέη.

Θεωρητικά, ο στόχος να φθάσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020 είναι πιθανό να επιτευχθεί. Περίπου όσο πιθανό είναι να αποκτήσει η Ελλάδα τεχνολογία που θα της επιτρέψει να εκτοξεύσει τον Πάγκαλο με την ταχύτητα του φωτός στο Διάστημα.

Γιατί; Επειδή όλες αυτές οι προβλέψεις προϋποθέτουν ότι η ύφεση δεν θα επιδεινωθεί. Το πώς θα γίνει αυτό με 60.000 επιχειρήσεις να κλείνουν φέτος, με την ανεργία να εκτοξεύεται και την αγορά να νεκρώνει δεν το εξετάζει κανείς στην ΕΕ. Θέλετε να αγνοήσουμε εντελώς την κοινή λογική και να μιλήσουμε με τη γλώσσα των οικονομικών;

Το ΑΕΠ αυτής της χώρας εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από την οικονομική δραστηριότητα του Δημοσίου. Κακώς –κάκιστα- άλλα έτσι είναι. Όσο αυτή περιορίζεται, ώστε να μειωθούν οι δαπάνες, τόσο το ΑΕΠ θα συρρικνώνεται. Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί, αλλά αυτό θα έχει συνέπειες τις οποίες δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε επειδή δε μας βγαίνει ο λογαριασμός.

Δυστυχώς, η πρόβλεψη του Citigroup για χρέος στο ύψος του 170% του ΑΕΠ το 2020 είναι πολύ πιο πιθανό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, όμως, δεν είναι ούτε το νέο Μνημόνιο, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ και το σινάφι της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας παραμένουμε εμείς. Όσο συνεχίζουμε να συντηρούμε το σαθρό πολιτικό σύστημα και το παρακράτος που αυτό έχει δημιουργήσει, όσο συνεχίζουμε τις ίδιες τακτικές της ανευθυνότητας που μας έφεραν ως εδώ, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Τρανό παράδειγμα σαπίλας: η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί Συνταγματικότητας του Μνημονίου του Α’ (μεγάλη η χάρη του). Σύμφωνα με το ΣτΕ, μεταξύ άλλων εξωφρενικών αναφέρεται ότι το Μνημόνιο «δεν έχει τον χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας».

Ένα κείμενο (το οποίο έχει συνταχθεί στα Αγγλικά) που αποτελεί συμφωνία μεταξύ του ελληνικού κράτους, 14 κρατών-δανειστών, μιας τράπεζας ανάπτυξης ενός άλλου κράτους και δύο διεθνών οργανισμών ΔΕΝ έχει χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης. Σύμφωνα πάντα με το ΣτΕ.

Όχι, δεν είναι διεθνής σύμβαση, είναι απλά σύμβαση μεταξύ πολλών εθνών.

Στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΚΤ και ΕΕ) δεν συμπεριέλαβα το ΔΝΤ, καθώς δεν έχει υπογράψει το Μνημόνιο και επιπλέον εκφράζει επιφυλάξεις για τη νέα συμφωνία. Μέλη του ΔΝΤ εκφράζουν επιφυλάξεις που αφορούν στα δικαιώματά ΜΑΣ. Όχι η κυβέρνηση της χώρας, αλλά μέλη ενός διεθνούς οργανισμού αντιτίθενται στην μεταρρύθμιση του ελληνικού Συντάγματος.

Η οποία μεταρρύθμιση, σε τελική ανάλυση, τους συμφέρει.

Σε αυτό το σημείο φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός  πεινασμένου σκυλιού στην άκρη του δρόμου που είναι τόσο αξιοθρήνητο ώστε ο ίδιος ο μπόγιας λυπάται να το πάει για ευθανασία. Έστω κι αν αυτή είναι η ρουτίνα του.

Βλέπετε, η Ελλάδα δεν είναι «κοπρόσκυλο», δεν είναι (τυπικά) τριτοκοσμική χώρα. Δεν είναι καν Αργεντινή η οποία, αν και κάποτε ήταν πλούσια, παραμένει μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, μιας «δεύτερης» περιοχής στα άπληστα μάτια των «πολιτισμένων» Δυτικών.

Βαθιά μέσα του, ο κάθε τεχνοκράτης χρηματιστής, οικονομολόγος, πολιτικός ξέρει ότι εδώ γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός,  η τέχνη, το πολίτευμά του και η επιστήμη του. Ακόμα και το όνομα της κας Μέρκελ (Αγγέλα Δωροθέα) είναι ελληνικό. Αλλά δεν μπορεί να σε σεβαστεί, κακόμοιρε Έλληνα, όταν δε σέβεσαι τον εαυτό σου.

Μόνο να σε λυπάται, λίγο, προτού σε βγάλει από τη μιζέρια σου.

Μουσικό Διάλειμμα #5

Εικονική Πραγματικότητα

Μια αγαπημένη φίλη σχολίασε πρόσφατα στο Facebook ότι αυτό που ζούμε μοιάζει με καλοστημένο videogame. Συμφωνώ, εν μέρει. Τα videogames τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου απόδραση από την καθημερινότητα. Στα περισσότερα από αυτά ο ήρωας/πρωταγωνιστής δρα, αγωνίζεται, μάχεται για ένα σκοπό. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κλειστή «πίστα», όπως στα παλιότερα παιχνίδια ή σε μια ρεαλιστική απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου, όπως στα πιο σύγχρονα.

Οι εχθροί είναι ξεκάθαροι. Ο στόχος είναι σαφής. Ο ήρωας (συνήθως) ανταμείβεται στο τέλος. Ο παίκτης αν είναι αρκετά γρήγορος, ικανός ή αναλυτικός (ανάλογα με το είδος παιχνιδιού) τελικά θα θριαμβεύσει. Το κακό θα συντριβεί.

Αυτό το καλοστημένο videogame που ζούμε καθημερινά είναι εντελώς ανάποδο. Οι χειρότεροι εχθροί είναι αυτοί που προσποιούνται πως εκπροσωπούν το δίκαιο. Οι στόχοι βρίσκονται παντού και πουθενά. Ο παίκτης τιμωρείται αν είναι ικανός, έντιμος και ευσυνείδητος. Το κακό θριαμβεύει.

Η εικονική πραγματικότητα που δομείται γύρω μας, μέρα με τη μέρα αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα εφιαλτικά σενάρια του «1984» του Όργουελ και του «V for Vendetta» του Μουρ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι όσο η τεχνολογία προοδεύει και οι καθαυτό εικονικοί κόσμοι του Internet και των videogames μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο αληθοφανείς, τόσο ο πραγματικός κόσμος γίνεται όλο και πιο ψεύτικος και παράλογος.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά αναλύσεις επί αναλύσεων για τους φοβερούς κινδύνους που κρύβουν οι εικονικοί κόσμοι, ενώ η ύπουλη διάβρωση καθετί πραγματικού περνά απαρατήρητη.

Μιλούν συνεχώς για τους, υπαρκτούς βεβαίως, κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά στην κατάχρηση του Internet. Κανείς δεν μιλά για τη συστηματική καταστροφή των αξιών βάσει των οποίων θα έπρεπε να ανατρέφονται.

Χθες στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν δακρυγόνα εναντίον μαθητών. Την περασμένη Κυριακή εναντίον 90χρονων αγωνιστών και πολιτών κάθε ηλικίας που πήγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Κανείς δεν μιλά για τη βία αυτή, ούτε για την ψυχολογική βία που υπόκεινται όλοι καθημερινά.

Η εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν δεν αναγνωρίζει ότι στις 12/02 έλαβε χώρα ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γνωρίσει η γενιά μας, παρά μόνο ότι ορισμένοι εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι, οπορτουνιστές ή απλά εξαγριωμένοι έκαψαν πολλά κτήρια στην Αθήνα.

Στην εικονική μας πραγματικότητα η τηλεόραση προβάλλει μόνο όποια μέρη των γεγονότων βολεύουν τους καναλάρχες και αυτούς με τους οποίους συμμαχούν ανά πάσα στιγμή, είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον. Και αυτό αποκαλείται «ενημέρωση».

Με αφορμή τα επεισόδια αυτά, προωθείται πλέον νομοθεσία η οποία θα θέτει περιορισμούς στις διαδηλώσεις, ώστε να μην «παρακωλύεται η κυκλοφορία στο κέντρο». Όπως καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο ώστε να «προστατευτεί η δημόσια περιουσία των πανεπιστημίων». Και όχι επειδή η αστυνομία αδυνατούσε να συνεργαστεί με τους πρυτάνεις ώστε να συλληφθούν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Παρόλα αυτά, είχε γίνει επίσημη καταγγελία στις Αρχές ότι από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου η Νομική είχε μετατραπεί σε βιοτεχνία παραγωγής μολότοφ. Πού ήταν η αστυνομία; Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο την εμπόδισε αυτή τη φορά;

Στην εικονική μας πραγματικότητα η αστυνομία δεν προστατεύει τον πολίτη, όπως οφείλει, όταν εξασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο του δικαίωμα να διαμαρτύρεται ειρηνικά. Τον ψεκάζει με δακρυγόνα και αφήνει τον κουκουλοφόρο να καίει ανενόχλητος. Δεν προστατεύει, τελικά, ούτε το «άστυ», την πόλη, αλλά ούτε και το νόμο.

Και όλα αυτά γίνονται για να ψηφιστούν άρον-άρον μέτρα τα οποία όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την ύφεση, αλλά περιγράφονταν και σε ένα κακομεταφρασμένο κείμενο από το οποίο έλλειπαν βασικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, η βουλευτής Λούκα Κατσέλη, η οποία είχε ψηφίσει μάλιστα το πρώτο Μνημόνιο, κατέθεσε στοιχεία που παρουσίαζαν πρωτογενές πλεόνασμα για την οικονομία μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να αντέξουμε και τη χρεωκοπία.

Φυσικά, τέθηκε για μία ακόμα φορά θέμα «κομματικής πειθαρχίας» με αποτέλεσμα οι διαφωνούντες βουλευτές να διαγραφούν από το κόμμα τους. Η λέξη «βουλευτής», παρεμπιπτόντως, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «βουλεύω» που σημαίνει «σκέπτομαι, αποφασίζω».

Δεν διαγράφηκαν οι βουλευτές που κάθονταν στο καφενείο της Βουλής και έβλεπαν μπάλα την ώρα που συζητούνταν το πιο σημαντικό έγγραφο που θα εγκρίνουν ποτέ στη μίζερη ζωή τους. ‘Οχι. Διαγράφηκαν όσοι εξέφρασαν άποψη για αυτό.

Στην εικονική μας Δημοκρατία είναι αποδεκτό οι βουλευτές να ψηφίζουν τυφλά ό,τι πει ο Αρχηγός, αντί για εκείνο που τους υπαγορεύει η πολιτική τους σκέψη και συνείδηση. Είναι, με μία λέξη, ακόλουθοι.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται από μια συγκυβέρνηση, η οποία δεν είναι συγκυβέρνηση, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά στήριξη. «Οι απόψεις δεν είναι πουκάμισα για να τα αλλάζεις». Είπε ο Αντωνάκης μας.

Παρόλα αυτά, μέσα σε διάστημα τριών μηνών, έστειλε ενυπόγραφη δέσμευση στην τρόικα, όπως είχε αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει και πρόσταξε τους ακόλουθούς του να ψηφίσουν το Μνημόνιο 2, όπως είχε επίσης αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει.

Δέχθηκε, επίσης, την προσχώρηση δύο «μεγάλων» πολιτικών προσωπικοτήτων από το ΛΑ.Ο.Σ., ένας εκ των οποίων προ διετίας είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας ότι θα πήγαινε ποτέ στη Ν.Δ. του Σαμαρά για «να πει ναι στους μετανάστες και στην Τουρκία». Γιατί προφανώς περίμενε πρώτα να πει «ναι» και στο νέο Μνημόνιο.

Αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα αποτελεί διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημά της το «Λεφτά υπάρχουν» αποκλείοντας προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ ήδη δύο μήνες μετά τις εκλογές, ο Γ. Παπανδρέου είχε πραγματοποιήσει επαφές με τον Στρος Καν.

Στη συνέχεια κατέρριψε μία προς μία όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ψηφίζοντας μια απαράδεκτη δανειακή σύμβαση με δυσμενείς όρους, όπως ομολόγησε –κατόπιν εορτής– ακόμα και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη χώρα μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκε, εκτός από την επιβολή άδικων χαρατσιών και φόρων.

Όλο αυτό το έργο, ο υπερήφανος πρωθυπουργός το συνόψισε λέγοντας ότι «έκαναν λάθη, αλλά πέτυχαν πολλά» και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε ως αποστολή απλά να ψηφίσει μια ακόμα χειρότερη δανειακή σύμβαση από την προηγούμενη, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση.

Και επιμένετε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αποδεκτά; Επιμένετε ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας και ότι οι κατάπτυστοι αυτοί σαλτιμπάγκοι, που δεν έχουν ίχνος τιμής και αξιοπρέπειας, μπορούν και θέλουν να μας σώσουν;

Επιμένετε ότι έχουμε Δημοκρατία και ότι το Σύνταγμα δεν έχει γίνει κουρέλι;

Επιμένετε ότι δε ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Μουσικό Διάλειμμα #4

Η ζωή δεν είναι videogame, ούτε πρέπει να γίνει. Παρόλα αυτά, στα videogames κρύβονται ενίοτε και αλήθειες για τη ζωή. Μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ενός αξέχαστου ήρωα παιχνιδιού γουέστερν είναι η εξής: «Όσο υπάρχουν όπλα και χρήμα, δε θα υπάρξει ελευθερία.» Σας αφήνω με ένα λυπημένο, αλλά όμορφο τραγούδι.

Η Δημοκρατία φλέγεται

Είμαι θυμωμένος. Είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου, καταρχάς, γιατί αποδείχθηκα αφελής. Πίστεψα, λέει, ότι επειδή θα κατέβαιναν στο Σύνταγμα ο Μίκης και ο Μανώλης, η διαμαρτυρία θα ήταν ειρηνική. Ότι τα ΜΑΤ δεν θα εκσφενδόνιζαν δακρυγόνα αδιακρίτως. Ότι οι γνωστοί-άγνωστοι θα παρέμεναν στα λαγούμια τους μέχρι να βραδιάσει και να αποχωρήσουν τα τιμημένα γηρατειά της χώρας. Ότι οι ανεγκέφαλοι χούλιγκαν θα παρέμεναν μακριά από την καρδιά της διαδήλωσης.

Το λάθος μου το αντιλήφθηκα ήδη από τις 5:30 όταν ακούστηκαν οι πρώτοι κρότοι των δακρυγόνων, από τους εκατοντάδες που θα επακολουθούσαν. Φθάνοντας στο πίσω μέρος της Βουλής συνάντησα το πρώτο μεγάλο μπλόκο από τις κλούβες των ΜΑΤ. Έκανα τον κύκλο για να μπορέσω να φθάσω στη Μητροπόλεως πού ήταν ο αρχικός μου προορισμός, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο.

Μπλόκα παντού. Το Σύνταγμα σε κλοιό. Για αυτό όταν πολύ αργότερα θα έφθαναν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, θα έβρισκαν τους δρόμους κλειστούς. Όχι γιατί τα εμπόδισαν διαδηλωτές ή κουκουλοφόροι. Κλείνει η παρένθεση.

Το σκηνικό είχε έντονα στοιχεία σουρεαλισμού. Ο ουρανός είχε καθαρίσει μετά τη βροχή και είχε λιακάδα. Καθώς πλησίαζα στο Σύνταγμα ακούγονταν οι γνωστές μουσικές του Μίκη. Από πίσω κάποιος ρασοφόρος με τηλεβόα μας υπενθύμιζε ότι είμαστε Χριστιανοί. Για ποιο λόγο δεν είμαι βέβαιος. Πιστεύω, όμως, ότι η υπενθύμιση θα ταίριαζε περισσότερο μέσα στη Βουλή και σε κάθε μπλόκο της Αστυνομίας.

Μια κοπέλα ούρλιαζε μπροστά σε ένα από αυτά: «Ντροπή σας! Ξεπουλάνε τη χώρα μας και σεις τους φυλάτε! 400 Ευρώ θα παίρνετε και σεις από αύριο!» Πλήρης απάθεια των ένστολων. Πιστεύω ότι όταν φοράνε κράνος και εξάρτηση παύουν να λειτουργούν τα κέντρα σκέψης. Η αίσθηση υπεροχής που τους δίνει η προστασία της μάσκας και της ασπίδας απέναντι στους ακάλυπτους πολίτες δρα σα ναρκωτικό.

Αλλιώς πως μπορεί κανείς να ψεκάσει με χημικά στο πρόσωπο τον Μανώλη Γλέζο ή να τον πιάσει από το λαιμό; Ούτε καν αυτόν, ακόμα και έναν οποιονδήποτε συνταξιούχο που κατέβηκε για να διαμαρτυρηθεί για την ανύπαρκτή του σύνταξη των 400 Ευρώ. Που θα φορολογείται πλέον. Που θα πρέπει να καλύψει πια και τα φάρμακά του. Και το νοίκι ή το χαράτσι. Και το πετρέλαιο;

Κοιτάζω από χθες αυτές τις φωτογραφίες και παγώνουν τα δικά μου κέντρα σκέψης. Από ντροπή. Από οργή. Από την αδυναμία μου να καταλάβω τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί. ΕΣΑΤζήδες; Βασανιστές; Νόμιζα ότι αυτά στην Ελλάδα του 2012 ήταν φαντάσματα του παρελθόντος. Θυμώνω ξανά. Αποδείχθηκα και πάλι αφελής.

Φθάνοντας στην Καραγιώργη Σερβίας άκουσα τους επόμενους κρότους. Η μουσική σταμάτησε. Ακούγονταν μόνο φωνές. «Μην πάτε πίσω! Μπροστά πάμε, στην πλατεία!» Ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που αγωνιζόσουν να κάνεις δυο βήματα. Η ατμόσφαιρα είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητη. Από κείνη τη στιγμή, ήταν σχεδόν 6 η ώρα, μέχρι την ώρα που έφυγα, δυόμιση ώρες αργότερα, δεν πέρασε στιγμή που να μην αναπνέω με δυσκολία ή να μη δακρύζουν τα μάτια μου.

Πολύς κόσμος είχε προμηθευτεί ιατρικές μάσκες. Πιτσιρικάδες, 30άρηδες, γέροι, 60χρονες κυρίες με βαμμένο μαλλί και τις μάσκες να αγκομαχούν. Μέσα στο στριμωξίδι, το σκηνικό έμοιαζε με την εντατική μονάδα εφημερεύοντος νοσοκομείου. Μόνο που ο ασθενής ήταν η Ελλάδα.

Με τα πολλά κατάφερα να φθάσω στη Μητροπόλεως. Μέχρι να γίνει αυτό, είχε πέσει ομίχλη σε όλη την περιοχή από τα δακρυγόνα. Ανέβασα το λαιμό από το ζιβάγκο μέχρι τα αυτιά μήπως και αναπνεύσω καλύτερα. «Όχι πια δάκρυα», αστειεύομαι στους φίλους που με περίμεναν.

Κάπου διάβασα ότι πρέπει, λέει, να διαδηλώνουμε με ακάλυπτα πρόσωπα. Σύμφωνώ. Όταν, όμως, δεν μπορείς να σταθείς από τα δακρυγόνα αυτό είναι αδύνατο. Την Κυριακή δεν υπήρχαν «κουκουλοφόροι». Ήταν όλοι κουκουλοφόροι και μασκοφόροι, αναγκαστικά. Άλλοι εγκάθετοι και άλλοι αυτόκλητοι. Άλλοι πληρωμένοι και άλλοι απλήρωτοι. Άλλοι ασυνείδητοι και άλλοι συνειδητοποιημένοι. Άλλοι εξαγορασμένοι και άλλοι εξαγριωμένοι. Και εξαθλιωμένοι.

Κάποιοι «χτύπησαν» προσχεδιασμένους στόχους. Άλλοι έκαψαν αυτά που θεωρούν ως σύμβολα της κρίσης και του καπιταλισμού, τράπεζες και πολυκαταστήματα. Ορισμένοι απλά επιδόθηκαν σε πλιάτσικο. Όταν επικρατεί απόλυτο χάος είναι αδύνατον να βγει ασφαλές συμπέρασμα για το τι κάηκε απο ποιούς και για ποιο λόγο.

Εξίσου αδύνατον, όμως, είναι να πιστεύουν κάποιοι πως για όλα φταίει ο κόσμος που κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί. Πως όποιος διαδηλώνει «πάει γυρεύοντας». Πως στο Σύνταγμα την Κυριακή ήταν 2000 κουκουλοφόροι (και όχι 800.000 – 1.000.000 πολίτες) γιατί έτσι λένε στην τηλεόραση.

Έπρεπε να φθάσω στα 37 μου για να μάθω ποιος είναι ο λόγος που σε συμπλοκές με τα ΜΑΤ, οι διαδηλωτές βάζουν φωτιές στους κάδους απορριμάτων. Ως τώρα πίστευα ότι ήταν απλά βανδαλισμός. Στην πραγματικότητα αυτό γίνεται για να διαλύεται το δακρυγόνο. Τα μόνα σημεία που ανέπνεες ελεύθερα στο κέντρο ήταν δίπλα στους φλεγόμενους κάδους.

Όσο για τα φλεγόμενα κτήρια, είναι κρίμα. Άλλο τόσο κρίμα όμως είναι να φλέγεται η Δημοκρατία. Να πεινάνε άνθρωποι που δούλεψαν (και πλήρωναν) μια ζωή. Να ψηφίζονται αδιέξοδα μέτρα από ανθρωπάρια που αράζουν στο καφενείο της Βουλής βλέποντας μπάσκετ και μπάλα. Να δέχονται επίθεση προσωπικότητες-σύμβολα του Ελληνισμού γιατί έχουν το θράσος στα 80+ να αγωνίζονται ακόμα.

Το θετικό; Πάντα υπάρχει θετικό. Μέσα στο χάος και στον πανικό, έδινε ο ένας στον άλλο κρέμες ή νερό για τα μάτια και χαρτομάντηλα. Αυτό λέγεται αλληλεγγύη και είναι κάτι που το βόλεμα σε κάνει να το ξεχνάς. Στις δύσκολες αυτές μέρες είναι καλό που το θυμόμαστε πάλι. Είναι το μόνο πράγμα που θα μας σώσει. Είναι, δε και το κυριότερο πράγμα που λείπει από τους πολιτικούς.

Δεν τελειώσαμε. Τώρα μόλις αρχίσαμε.

Μουσικό Διάλειμμα #3

Μπορεί οι πολιτικές του επιλογές να μην ήταν πάντα οι καλύτερες. Ήταν όμως τίμιες. Μπορεί, καθαρά τεχνικά, να μην είναι ο καλύτερος συνθέτης του κόσμου. Η μουσική του, όμως, έντυσε τόσο απλά και λιτά τους στίχους του Ελύτη, που τους έφερε πιο κοντά σε όλους τους Έλληνες. Ο Μίκης και ο Μανώλης είναι άνθρωποι-σύμβολα της Ελλάδας που ύμνησε ο ποιητής. Και το αποδεικνύουν, έμπρακτα, στα 90 τους σχεδόν όταν άλλοι, πολύ νεότεροί τους μένουν στα λόγια. Ελάχιστος φόρος τιμής, λοιπόν.

http://www.youtube.com/watch?v=w0F08pptTXQ