Είναι η Δημοκρατία, ηλίθιε!

Δημοψήφισμα

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, λοιπόν.

Κάποιοι με ρώτησαν για την παρατεταμένη σιγή των «Καιρών». Τους απαντούσα πως δεν έχω τι να γράψω, γιατί πολύ απλά δεν είχα καταλήξει σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Θα το έχετε αντιληφθεί ότι σε όλο αυτό το διάστημα που μαινόταν η διαπραγμάτευση ο πόλεμος της προπαγάνδας στα ΜΜΕ κρατούσε γερά. Απ’ όλες τις πλευρές, εντός και εκτός συνόρων. Ήταν (και είναι) σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς κάποια πηγή η οποία να μην ακολουθεί κάποια γραμμή. Το κυβερνητικό επιτελείο αποτελείται είτε από σταυροφόρους της αλήθειας και της δικαιοσύνης, είτε από γελοίους, ανεύθυνους οπαδούς του Στάλιν, αν πάρουμε τοις μετρητοίς αυτά που λέγονται στα κανάλια και γράφονται στο Διαδίκτυο και στις εφημερίδες.

Οι απόψεις που κρατούσαν κάποιες αποστάσεις σε αυτό το σκηνικό της απόλυτης πόλωσης έμοιαζαν σαν παραφωνία, ενδεχομένως και να κινούσαν υποψίες σε πολλούς για τα κρυφά τους κίνητρα. Τόσο πολύ έχει ξεφύγει η κατάσταση.

Δεν υπήρχε κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο να γράψω, λοιπόν. Τώρα, όμως, υπάρχει.

Καταρχήν, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση πως όλοι οι χειρισμοί που έγιναν από την κυβέρνηση ήταν ορθοί. Ή ότι όλα τα στελέχη της, ίσως ούτε καν τα περισσότερα, με εκφράζουν με τις απόψεις τους. Θεωρώ, όμως, ότι η διαπραγμάτευση ήταν απαραίτητη, ασχέτως με το αν έγινε όπως έπρεπε. Και ο λόγος είναι απλός: η Ελλάδα εφαρμόζει τα τελευταία πέντε χρόνια μια σειρά συμφωνιών και μέτρων (βλ. Μνημόνια) τα οποία έχουν αποτύχει να φέρουν το επιθυμητό για εμάς αποτέλεσμα.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα για τους Έλληνες (τους έχοντες σώας τα φρένας, τουλάχιστον) θα πρέπει να είναι η αναδιοργάνωση της οικονομίας και η έξοδος από την κρίση. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους για το κατά πόσο πέτυχε η πολιτική αυτή. Και προς Θεού μην μιλήσει κανείς για το πρωτογενές πλεόνασμα, γιατί όταν αυτό προέρχεται από τον κανιβαλισμό της οικονομίας και όχι μια βιώσιμη αναδιάρθρωσή του, ενώ επιπλέον είναι προϊόν εξαναγκασμού και όχι ορθού σχεδιασμού, τότε μόνο ένδειξη υγιούς οικονομίας δεν είναι.

Αυτή τη στιγμή το χρέος της χώρας βρίσκεται στο 177% του ΑΕΠ σε σχέση με το 113% του 2008 και βρίσκεται σε άνοδο όλα αυτά τα χρόνια με εξαίρεση το 2012 όταν έπεσε στο 157,2%. Η λιτότητα έχει αποτύχει και αυτό είναι κάτι το οποίο έχει παραδεχθεί και το ΔΝΤ εδώ και δύο χρόνια. Παρόλα αυτά, η πολιτική του δεν άλλαξε ουσιαστικά.

Και αυτό επειδή πρωτίστως ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει τα χρήματα των πιστωτών ενώ αντιμετωπίζει την καταπολέμηση της κρίσης στην Ελλάδα ως δευτερεύοντα στόχο. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις της χώρας δεν έλαβαν κανένα ουσιαστικό μέτρο αναδιάρθρωσης. Αν θεωρήσουμε, π.χ. ότι το πρωτοφανές κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης, η άνευ όρων παράδοση του ψηφιακού πακέτου συχνοτήτων στη σύμπραξη των καναλαρχών και η εγκατάλειψη της πανάκριβης, αναντικατάστατης τεχνικής υποδομής της ΕΡΤ στην τύχη της ήταν αναπτυξιακό μέτρο, περαστικά μας.

Ωστόσο, η τρέχουσα κυβέρνηση φρόντισε με σχεδόν εξίσου απαράδεκτο τρόπο να επαναφέρει την ΕΡΤ κάνοντας ακόμα και θερμούς πολέμιους του «μαύρου» να σκεφτούν ότι ίσως και να ήταν καλύτερα να μην είχε κάνει τίποτα για αυτό.

Το θέμα της ΕΡΤ είναι χρήσιμο να αναφερθεί ως μια μικρογραφία των πολιτικών που ακολούθησαν οι «μνημονιακές» και η «αντι-μνημονιακή» κυβέρνηση. Τα περισσότερα μέτρα που πήραν μοιάζουν περίπου με το γύρισμα ενός διακόπτη, από το ON στο OFF και πάλι πίσω, χωρίς καμία δυνατότητα ευελιξίας ή δημιουργικής δράσης.

Δεν έγινε ποτέ κανένα ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης του Δημοσίου: απλά περάσαμε από τις οριζόντιες περικοπές στις επαναπροσλήψεις. Η καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής παραμένουν μακρινά όνειρα, ενώ η γραφειοκρατία, αιώνια τροχοπέδη οποιασδήποτε αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας ζει και βασιλεύει.

Τι ουσιαστικό έγινε, λοιπόν; Έγινε διαπραγμάτευση. Πιστεύω με καλές προθέσεις, όχι όμως και με τον καλύτερο τρόπο. Η κατάληξη του πεντάμηνου εγχειρήματος ήταν πως όταν φάνηκε η παραμικρή διάθεση για υποχώρηση από την κυβέρνηση, οι «θεσμοί» πέρασαν σε άμεση αντεπίθεση.  Η στρατηγική νίκη της ελληνικής πλευράς που εντοπίστηκε στη μείωση της παράλογης απαίτησης για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1%, ανατράπηκε από τόσο σκληρούς όρους, ώστε, όπως δήλωσε γνωστός Βρετανός δημοσιογράφος «ούτε ο Σαμαράς δε θα ψήφιζε αυτή τη συμφωνία».

Κάπως έτσι βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Εδώ πρέπει να γίνει μια παρένθεση. Ζώντας στην ίδια τη γενέτειρα της Δημοκρατίας φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει το πραγματικό νόημα της λέξης. Δημοκρατία δεν σημαίνει εκλογοκρατία. Δημοκρατία δεν σημαίνει ψηφίζω ένα κόμμα το οποίο κάνει δεσμεύσεις Α και εφαρμόζει πολιτική Ω. Άλλο αν αυτό το έχουμε συνηθίσει και το θεωρούμε φυσιολογικό. Δεν είναι. Η παρούσα κυβέρνηση εδώ τουλάχιστον πρωτοτύπησε. Δήλωσε ότι θα κάνει διαπραγμάτευση και την έκανε. Σε αντίθεση με τον Σαμαρά που αρχικά χαρακτήριζε τα Μνημόνια «καταστροφή», στη συνέχεια τα ψήφισε και κατόπιν υποσχέθηκε «επαναδιαπραγμάτευση» που δεν έγινε ποτέ.

Βέβαια, έκανε και ο Τσίπρας τώρα την «κωλοτούμπα» του. Μπορεί αυτή τη στιγμή να ζητά δημοψήφισμα, ωστόσο υποκριτικά αντιμετώπιζε και ο ίδιος ως καταστροφή το περιβόητο δημοψήφισμα που υπαινίχθηκε ο ΓΑΠ, αλλά δεν είδαμε ποτέ. Γιατί; Γιατί πολύ απλά οι πολιτικοί αυτής της χώρας δεν θα συμφωνήσουν ποτέ με τον αντίπαλο, παρά μόνο εάν έχουν πολιτικό συμφέρον. Όσο κρίσιμο και αν είναι το ζήτημα.

Το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν. Ο Έλληνας διακατέχεται από μια ιδιότυπη σχιζοφρένεια: θέλει να είναι Ευρωπαίος, αλλά δε θέλει να υιοθετήσει ιδέες και συνήθειες οι οποίες στην Ευρώπη θεωρούνται δεδομένες. Τι σημαίνει το να είμαστε Ευρωπαίοι; Σας διαβεβαιώ ότι ούτε το ευρώ αποτελεί προϋπόθεση για αυτό, ούτε καν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ιδιότητα του Ευρωπαίου έχει να κάνει με άλλα πράγματα.

Στη Μεγάλη Βρετανία ουδέποτε υιοθέτησαν το ευρώ. Η Νορβηγία δεν αποτελεί καν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχει, άραγε, καμία αμφιβολία όσον αφορά την ευρωπαϊκή ταυτότητα των χωρών αυτών; Όχι. Μήπως γνωρίζετε γιατί οι δύο αυτές χώρες διαφοροποίησαν τη στάση τους απέναντι στο ευρωπαϊκό όραμα;

Γιατί έκαναν δημοψηφίσματα. Από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα διεξήχθησαν τουλάχιστον 44 δημοψηφίσματα που σχετίζονταν με την ένταξη χωρών στην (τότε) ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ καθώς και με την επικύρωση διαφόρων συνθηκών (όπως αυτή του Μάαστριχτ). Πόσα από αυτά έγιναν στην Ελλάδα;

Μηδέν.

Γαλλία, Ελβετία, Ιρλανδία, Νορβηγία, Δανία, Μεγάλη Βρετανία, Γροιλανδία (ναι, κι όμως), Αυστρία, Φινλανδία, Σουηδία, Μάλτα, Σλοβενία, Ουγγαρία, Λιθουανία, Σλοβακία, Πολωνία, Τσεχία, Εσθονία, Λετονία, Ισπανία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Κροατία. Αυτές είναι οι χώρες στις οποίες οι πολίτες θεωρήθηκαν ικανοί να αποφασίσουν, έστω και μία φορά, για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας τους.

Ίσως να σας έχει διαφύγει μέσα στον γενικότερο πανικό, αλλά τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η Μεγάλη Βρετανία σχεδιάζει δημοψήφισμα για την ίδια την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το αργότερο ως το τέλος του 2017!

Στην Ελλάδα κανένας δε ρωτήθηκε αν ήθελε να ενταχθεί στην ΕΟΚ. Αυτό ήταν όμως το κύριο σημείο τριβής των δύο μεγάλων κομμάτων των εκλογών του 1981. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κατέβηκε με κύριο σύνθημα το περίφημο «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», με στόχο την έξοδο από την ΕΟΚ και την εκδίωξη των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.

Στην Ελλάδα ποτέ δεν έγινε δημοψήφισμα για την ΕΟΚ. Έγιναν εκλογές. Ο κυρίαρχος λαός μίλησε. Ο θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ του έδινε κάθε δυνατότητα να πραγματοποιήσει τις δεσμεύσεις του. Ωστόσο έξοδος δεν υπήρξε ποτέ.

Ούτε για την είσοδο στην Ευρωζώνη έγινε ποτέ δημοψήφισμα. Ωστόσο η κυβέρνηση Σημίτη μας «πούλησε» καλά το Ευρώ και συμμετείχε σε μια τεράστια απάτη για να καταφέρουμε να μπούμε σε αυτή. Το αποτέλεσμα ήταν να δεθεί χειροπόδαρα με ένα ισχυρό νόμισμα μια οικονομία η οποία δεν είχε ποτέ τις προϋποθέσεις για αυτό. Η τότε κυβέρνηση δεν προσπάθησε καν να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αυτές, έστω και αναδρομικά.

Κι όμως, ποτέ δεν θεωρήθηκε απαραίτητο να ζητηθεί η γνώμη μας για το ευρώ. Ήταν αυτονόητο ότι θα το δεχόμασταν. Μας έκαναν τιμή που μας έβαλαν στην Ευρωζώνη, σαν το φτωχό συγγενή που τον καλούν στο πλούσιο τραπέζι. Το τίμημα που καταβάλαμε ήταν απλώς η αξιοπρέπειά μας. Η δυνατότητά μας να αυτοκαθοριζόμαστε. Εξάλλου η αρχή είχε γίνει το ’81. Η λαϊκή εντολή παραδόθηκε και αγνοήθηκε. Η «ντρίπλα» που έκανε τότε ο Ανδρέας ήταν να πείσει τον κυρίαρχο λαό ότι μπορούσε αντί να βγει από την ΕΟΚ, να εκμεταλλευτεί τη χρυσή αυτή ευκαιρία και να γίνει πλούσιος.

Έτσι, όπως ακριβώς ο φτωχός συγγενής που κάθισε απροσδόκητα στο τραπέζι πέσαμε με τα μούτρα στο φαΐ, πιστεύοντας ότι ήταν τζάμπα. Έλα όμως που τώρα ήρθε ο λογαριασμός; Έλα που ο λογαριασμός αυτός δεν αφορά μόνο το χρέος, αλλά και το μεγάλο, τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας που σημειώνεται στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης; Της Ελλάδας που το ’81 ουσιαστικά είπε ΟΧΙ, το οποίο έγινε ΝΑΙ;

Ούτε καν ναι. Σκάσε και τρώγε κακομοίρη μου, που μου θες να βγεις από την ΕΟΚ.

Αυτό ήταν, αν θέλετε, το προπατορικό αμάρτημα της μεταπολίτευσης. Από τη στιγμή που ο λαός έδωσε μια ξεκάθαρη εντολή, η οποία διαστρεβλώθηκε ολοκληρωτικά και δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς, αυτή η εντολή έγινε λευκή επιταγή στα χέρια όλων των επόμενων κυβερνήσεων. Μπορούσαν πλέον να υπόσχονται ό,τι ήθελαν προεκλογικά και να το παραβιάζουν στη συνέχεια, χωρίς κανένα φόβο για τις συνέπειες. Αυτή είναι, κα. Γεννηματά, η μεγαλύτερη συμβολή του Ανδρέα Παπανδρέου στη σύγχρονη ελληνική Δημοκρατία. Και αυτή τη συμβολή την έχουν τιμήσει δεόντως όλοι όσοι τον διαδέχθηκαν στο μέγαρο Μαξίμου.

Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει η Ελλάδα από την παγίδα στην οποία έπεσε είναι να γίνει επιτέλους σεβαστή η βούληση του λαού της. Και δε μιλώ για την ηρωική έξοδο απαραίτητα. Μιλώ για μια συνειδητή επιλογή. Να επιλέξουμε επιτέλους αν θέλουμε να φύγουμε και να υποστούμε τις οδυνηρές συνέπειες, οι οποίες όμως σε βάθος χρόνου θα υποχωρήσουν και θα μας επιτρέψουν -ίσως- να ανασυγκροτηθούμε ή αν θέλουμε να μείνουμε και να το παλέψουμε εντός ΕΕ, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Όπως και να έχει, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, η επιλογή πρέπει να είναι συνειδητή. Ο κυρίαρχος λαός ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ στην πλειοψηφία του για να διαπραγματευτεί παραμένοντας εντός του ευρώ. Αυτό δήλωσε ο Τσίπρας πριν τις εκλογές και αυτό προσπάθησε να εφαρμόσει. Παράλληλα, όμως, ψήφισε και την κατάργηση των Μνημονίων. Ωστόσο, η συμφωνία που υπάρχει στο τραπέζι (αν δεν αλλάξει κάτι στο εντωμεταξύ) δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα πιο σκληρό Μνημόνιο.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε ένα αδιέξοδο από όπου δεν αρκεί να μας βγάλει μια αόριστη «λαϊκή εντολή», η οποία εδώ και σαράντα χρόνια έχει γίνει ένα λάστιχο που η εκάστοτε κυβέρνηση τραβά και τεντώνει όπως τη βολεύει, έστω και αν έτσι παραβιάζει στο 100% τις προεκλογικές της δεσμεύσεις.

Δεν λειτουργεί έτσι η Δημοκρατία, παιδιά. Δεν ψηφίζουμε εθνοπατέρες για να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό μας. Ψηφίζουμε συγκεκριμένο πρόγραμμα και πολιτικές. Όταν τα δεδομένα αλλάζουν τόσο ριζικά και οι αποφάσεις είναι τόσο κρίσιμες, τότε η Δημοκρατία οφείλει να απευθύνεται στους πολίτες και η απόφαση για το μέλλον μιας χώρας πρέπει να πηγάζει άμεσα από αυτούς.

Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να είμαστε ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης. Όχι γιατί δε θα έχουμε Ευρώ, αλλά επειδή δε θα έχουμε γνώμη κι αυτοσεβασμό.

Advertisements

Το «νέο όχι» και το «γιατί»

ΚύπροςΜια ανάταση, έτσι στιγμιαία, τη νιώσαμε. Κάτι σαν τον φυλακισμένο που είχε την ευκαιρία του να δραπετεύσει, αλλά δεν το έκανε και χαίρεται βλέποντας τον συγκρατούμενό του να τρέχει προς την ελευθερία.

Το αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο ζήτημα. Σημασία έχει ότι κάποιος τόλμησε, αντιστάθηκε. Ο Ελληνισμός απέκτησε ένα δεύτερο «όχι».

Η πραγματικότητα της πολιτικής, βέβαια, δεν είναι τόσο απλή και αθώα. Ακόμα και το «όχι» που τιμάμε κάθε χρόνο (έστω και υπό την απειλή των όπλων) δεν ήταν τόσο έκφραση αγνής αγάπης για την ελευθερία και τα ανθρώπινα ιδανικά, όσο προϊόν γεωπολιτικού σχεδιασμού και πολιτικών ισορροπιών. Τουλάχιστον για το γερμανόφιλο δικτάτορα που το είπε εκ μέρους των Ελλήνων.

Έτσι και στην περίπτωση του νέου όχι. Μπορεί να αποδίδεται στους Κύπριους βουλευτές ο ανατομικός εξοπλισμός του αρσενικού που δεν διαθέτει η δική μας πολιτική ηγεσία, αλλά η αλήθεια δεν είναι τόσο απλή.

Καταρχάς, οι Κύπριοι βουλευτές δεν είναι ελεγχόμενοι. Δεν υπάρχει στην Κύπρο Siemens, ούτε βαρύνονται με τόσα πολλά σκάνδαλα, ώστε να κινδυνεύουν να κάνουν παρέα σε οποιονδήποτε αντίστοιχο Τσοχατζόπουλο.

Κατά δεύτερον, το Eurogroup υπέπεσε σε σοβαρό σφάλμα. Θεώρησε δεδομένη την υπαναχώρηση της Κύπρου στον εκβιασμό, όπως έγινε στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το δίλημμα της Κύπρου, όμως, ήταν ακόμα πιο ψευδεπίγραφο από το δικό μας. Αντί για «ευρώ ή καταστροφή» (δηλαδή «αργός ή ξαφνικός θάνατος»), η Κύπρος είχε να επιλέξει μεταξύ άμεσης καταστροφής και άμεσης καταστροφής.

Δε φαντάζομαι να πιστεύετε ότι αν εγκρινόταν και προχωρούσε το πρωτοφανές κούρεμα των καταθέσεων θα κρατούσε κανένας από τους ξένους μεγαλοκαταθέτες τα χρήματά του στην Κύπρο. Οπότε το επιχείρημα περί επικείμενης χρεωκοπίας και κατάρρευσης των τραπεζών είναι ανυπόστατο.

Είτε συμφωνούσε η Κυπριακή Βουλή, είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι ότι η εμπιστοσύνη των καταθετών προς τις τράπεζες της χώρας έχει πληγεί. Άρα, η μόνη ελπίδα της Κύπρου για να μετριάσει τη ζημιά είναι να καταλήξει σε συμφωνία με τη Ρωσία, αποφεύγοντας εντελώς το κούρεμα και αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι σε θέση να προστατέψει τα ξένα κεφάλαια.

Το σημαντικότερο στοιχείο ενεργητικού μιας τράπεζας είναι η εμπιστοσύνη. Αν αυτή χαθεί, έστω και αν οι λόγοι είναι υποκειμενικοί, τότε η τράπεζα θα αδειάσει και θα κλείσει. Αυτό είναι κάτι το οποίο γνωρίζει καλά το Eurogroup.

Ούτε το μέγεθος της βοήθειας ήταν τέτοιο ώστε να είναι απαραίτητη η εκβιαστική επιβολή αυτού του παράλογου μέτρου.

Άρα, λοιπόν, ο στόχος ήταν να ζημιωθεί η κύρια «βιομηχανία» της Κύπρου, ώστε να πάψει να είναι ανεξάρτητη και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου να «αξιοποιηθούν» κατά την κρίση της τρόικα.

Μόνο που υπολόγιζαν, όπως φαίνεται, χωρίς τον ξενοδόχο. Η ζημιά, βέβαια, έχει ήδη γίνει και η Κύπρος αναγκαστικά θα «χαρίσει» μέρος των κοιτασμάτων της προκειμένου να σωθεί. Εύχομαι, όμως, να συμφωνήσει με τη Ρωσία και όχι με τους ευρώ-αποικιοκράτες.

Όχι επειδή οι Ρώσοι είναι άγιοι και ενδιαφέρονται μόνο για το καλό μας. Αλλά επειδή τα χαρτιά τους είναι πολύ πιο ανοιχτά από εκείνα της τρόικα, η οποία προσποιείται ότι θέλει να «διασώσει» την κυπριακή και ελληνική οικονομία.

Και επειδή αυτό το σχέδιο φτωχοποίησης και λεηλασίας πρέπει να σταματήσει.

Το καλύτερο ακόμα θα ήταν η ενδεχόμενη επιτυχία του κυπριακού ελιγμού να ξυπνήσει εμάς εδώ από το λήθαργό. Σαφώς και το είδος της κρίσης δεν είναι το ίδιο, ωστόσο οι προθέσεις των ισχυρών της ΕΕ για την Ελλάδα είναι πανομοιότυπες.

Το σχέδιο της ¨διάσωσης» δεν βγαίνει, το έχει παραδεχθεί ανοιχτά και το ΔΝΤ, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει χωρίς συμβιβασμούς. Τα κοιτάσματα, στα οποία όποιος τολμούσε να αναφερθεί πριν από λίγα μόλις  χρόνια βαφτιζόταν γραφικός και συνομωσιολόγος, έχουν επιβεβαιωθεί. Ποιος είναι, λοιπόν, ο απώτερος στόχος της «βοήθειας»;

Μουσικό Διάλειμμα #31

Η ιδεολογία του fast food

Μία πίτα-γύρο χοιρινό απ’ όλα. Αυτή είναι η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα. Έχουμε μάθει στην ευκολία. Πάμε στην κάλπη, μας τυλίγουν την πιτούλα μας στη λαδόκολλα, τσακ-μπαμ τέλος. Αλλά την επομένη των εκλογών που μας πιάνει το στομαχάκι μας (τα τελευταία χρόνια δεν καταπίνεται με τίποτα αυτό το φαϊ) διαμαρτυρόμαστε. Ως συνήθως.

Αν έβγαινε αυτό που ψηφίσαμε χαιρόμασταν για λίγο καιρό, σαν να είχε κερδίσει η ομάδα μας ένα πράγμα, μέχρι που οι προεκλογικές δεσμεύσεις άρχιζαν να καταρρέουν μία-μία. Τότε απλά κατηγορούσαμε το κόμμα που ψηφίσαμε επειδή μας κορόιδεψε. Έστω κι αν αυτό συνέβαινε για πολλοστή φορά

Αν δεν έβγαινε το μεγάλο κόμμα που ψηφίσαμε είχαμε όλη την άνεση να κατηγορήσουμε τους «άλλους». Τι κι αν στηρίζαμε το ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας που κατέστρεψαν συνεταιρικά τη χώρα; Οι «άλλοι» ήταν πάντα χειρότεροι από μας.

Αν δεν ψηφίζαμε καθόλου, διότι απαξιούσαμε, είμασταν οι καλύτεροι! Ούτε μεγάλο κόμμα απατεώνων στηρίξαμε, ούτε άγνωστο, μικρό κόμμα «ανευθυνότητας», ούτε κομμουνιστές, ούτε νεοφιλελεύθερους, ούτε φασίστες, τίποτα. Ό,τι και να γινόταν έφταιγαν όλοι οι λοιποί ηλίθιοι που ψηφίζουν. Και το κατεστημένο.

Για το οποίο κατεστημένο προφανώς πιστεύουμε ότι θα βαρεθεί μια μέρα να το κοιτάμε όλοι και θα πέσει από μόνο του σαν ώριμο σύκο. Εκτός βέβαια, αν εμφανιστεί ο Ιησούς Χριστός Τσε Γκεβάρα και το γκρεμίσει μονομιάς σε μια ένδοξη επανάσταση/Δευτέρα Παρουσία. Εμείς πάντως θα χειροκροτάμε με πάθος από τον καναπέ μας.

Προς το παρόν πάμε να παραγγείλουμε πάλι σε τρεις ημέρες…

-Μια πίτα-γύρο χοιρινό, παρακαλώ. Με απ’ όλα.

-Μα δεν μπαίνουν όλα μέσα στην ίδια πίτα!

-Τι πάει να πει «δεν μπαίνουν όλα»; Να μπούνε! Θέλω κυβέρνηση!

-Μα αυτούς τους ίδιους ψηφίζεις τόσα χρόνια, κυρία μου! Δεν σε έσωσαν! Ακόμα και όταν υποτίθεται ότι είμασταν στο χείλος του γκρεμού αυτοί διόριζαν, έπαιζαν πολιτικά παιχνίδια και δεν έκαναν τίποτα για να θίξουν τον «κομματικό τους στρατό«!

-Εγώ δεν ψηφίζω πια αυτούς! Ψηφίζω αριστερά! Βάλε ντομάτα!

-Ορίστε. Εντάξει;

-Όχι, βάλε και τα υπόλοιπα τώρα!

-Δεν πάνε όλα μαζί, λέμε! Στο είχαν πει εξαρχής. Δεν θα συνεργάζονταν με τους άλλους. Για αυτό δεν τους ψήφισες;

-Μα εγώ θέλω κυβέρνηση! Δεν μπορεί να με κατηγορούν οι φίλοι μου ότι ψήφισα «ανεύθυνα»! Θέλω κάποιον να μπορώ να βρίζω!

-Αν ήθελες ντε και καλά κυβέρνηση, κυρά μου, γιατί δεν ψήφισες αυτούς που κυβερνούσαν τόσα χρόνια;!

-Ποιους, τους κλέφτες που μας κατέστρεψαν;

-Δηλαδή οι κλέφτες θα έπαυαν να είναι κλέφτες άμα ήταν σε κυβέρνηση συνεργασίας με την Αριστερά; Ξαφνικά θα έβλεπαν το φως της Δικαιοσύνης και θα προσπαθούσαν ειλικρινά να συνεργαστούν για το καλό της χώρας; Άκου, κυρά μου, αν σου βάλω σάπιο κρέας και το παστώσεις στη μουστάρδα και στο πιπέρι θα το καταπιείς και δε θα το καλοκαταλάβεις. Αλλά παραμένει σάπιο. Αυτό θες;

-Τώρα που το λες και η αριστερή ντομάτα σου ψιλοχαλασμένη μου φαίνεται…

-Φυσικά, αφού όλα μαζί τα αποθηκεύω! Έχει πάρει λίγο και αυτή… μυρωδιά. Αλλά θες το τελείως χαλασμένο που θα σε «στείλει» αδιάβαστη ή αυτό που μπορείς να τη σκαπουλάρεις και στην τουαλέτα, αν σε πειράξει;

-Θέλω καθαρό σουβλάκι.

-Αυτό, κυρία μου, δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Όμως αν τα σάπια μείνουν στην άκρη, θα αναγκαστώ τελικά να τα πετάξω και να πάρω φρέσκα. Οπότε αν τη βγάλεις καθαρή με το ψιλοχαλασμένο, ίσως να φας και καθαρό μια μέρα.

-Ίσως να σου σπάσω το κεφάλι και να φέρω το Υγειονομικό να καθαρίσει το μαγαζί!

-Μπορείς να το κάνεις και αυτό. Αλλά όχι φωνάζοντας τα παιδιά με τα μαύρα για να «καθαρίσουν». Αυτοί είναι πιο σάπιοι και από τους σάπιους. Από δω τρώνε και τούτοι, τι νόμισες; Αυτό που λες γίνεται, αλλά όχι παραγγέλνοντας στις εκλογές σαν καλή πελάτισσα. Έχεις τα κότσια;

Τώρα έχουμε ακυβερνησία, λέει. Άλλο αν οι περισσότεροι υπηρεσιακοί αξιωματούχοι είναι πιο τίμιοι και αξιοπρεπείς απ΄ ότι έχουμε συνηθίσει. Ο Πρωθυπουργός δεν κάλυψε το ταξίδι της γυναίκας του από τα κρατικά ταμεία, ο Υπουργός Άμυνας «πάγωσε» μια σκανδαλώδη σύμβαση τριών εκατομμυρίων Ευρώ για το Πολεμικό Μουσείο και ο Υπουργός Εργασίας διέψευσε από την πρώτη στιγμή τις τρομοκρατικές φήμες περί χρεωκοπίας πριν τις εκλογές.

Μήπως να τους κρατήσουμε λίγο ακόμα;

Μουσικό Διάλειμμα #16

Όταν τα έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν πριν από 30 χρόνια όλοι πίστευαν ότι έκανε «πλάκα». Ωστόσο, βγήκε ολότελα αληθινός στις προβλέψεις του:

«Εδώ και δύο χρόνια (εννοεί το 1981 που το ΠΑΣΟΚ έγινε Κυβέρνηση) έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης»

Καλά μυαλά σε όλους.

(ΠΑ)Σοκ και (Ν)Δέος

Αρκετοί από όσους παρακολουθούν το παρόν ιστολόγιο με ρώτησαν γιατί δεν έχω σχολιάσει ακόμα το αποτέλεσμα των εκλογών. Τους απάντησα ότι περιμένω τις εξελίξεις. Όλα δείχνουν ότι θα πάμε για νέες εκλογές, αλλά επειδή το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό, τίποτα δεν είναι απολύτως βέβαιο.

Εκτός από δύο πράγματα:

Πρώτον, η αλλαγή ενός ολόκληρου πολιτικού κατεστημένου δεν είναι δυνατόν να επέλθει από τη μία στιγμή στην άλλη, εκτός αν γίνει με βίαιο τρόπο, κάτι που απεύχεται κάθε λογικός άνθρωπος.

Δεύτερον, όταν μια κοινωνία δεχθεί τόσο ισχυρές πιέσεις, ειδικά μια κοινωνία επαναπαυμένη σαν την νεοελληνική, τότε είναι αναπόφευκτο να στραφεί στα άκρα. Και με τα «άκρα» δεν εννοώ το ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταλαβαίνετε.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν μάθει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να παίζουν τον ελληνικό λαό σαν μπαλάκι πέρα-δώθε. Αυτή τη στιγμή χάνουν το παιχνίδι τους και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το κρατήσουν. Η αναμενόμενη αυτή αντίσταση δημιουργεί προβλήματα, αστάθεια και ανασφάλεια.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι τα αυτοκτονικά μέτρα που προτείνει η τρόικα είναι η απάντηση στο πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Όπως επίσης δε σημαίνει ότι οι μόνοι που μπορούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Η Δημοκρατία δεν επιδέχεται ούτε ισόβιους «προστάτες», ούτε ξένους επιτηρητές. Όσοι, λοιπόν, μας εκβιάζουν θα πρέπει να θεωρούνται αυτοδικαίως εχθροί της Δημοκρατίας και να αντιμετωπίζονται αναλόγως: με περιφρόνηση στο εσωτερικό της χώρας και με πυγμή στο εξωτερικό.
Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα έχουν υποστεί αυτή τη στιγμή το πρώτο σημαντικό σοκ της ιστορίας τους. Είναι στο χέρι μας να τους δώσουμε τη χαριστική βολή. Όχι επειδή επιθυμούμε το «χάος» και την «ακυβερνησία», αλλά επειδή τόσα χρόνια λειτουργούσαν αυθαίρετα με τη βεβαιότητα της επόμενης ή της μεθεπόμενης τετραετίας.

Μην περιμένετε σωτηρία της χώρας από τα παλιά κόμματα εξουσίας. Η διαπλοκή τους με τον διεφθαρμένο, δυσλειτουργικό και παρωχημένο κρατικό μηχανισμό είναι τέτοια ώστε δεν τους επιτρέπει να κάνουν καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση.

Όσον αφορά στην άνοδο της Χρυσής Αυγής, αυτή ήταν αναμενόμενη. Δεν έχει νόημα να αναζητούμε την αιτία σε συνομωσίες, σε μαζικούς ψεκασμούς και στην εκστρατεία «κοινωνικής προστασίας» την οποία όντως πραγματοποίησαν σε περιοχές που έχουν εγκαταλείφθει από το κράτος, όπως ο Άγιος Παντελεήμονας.

Και αυτό γιατί η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Διστόμου και των Καλαβρύτων. Η πρώτη μου αντίδραση ως τυπικός, συναισθηματικός Έλληνας είναι να αηδιάσω και να φρίξω. Αλλά βλέποντας το θέμα πιο ψυχρά, δεν έχει σημασία τελικά που ψηφίστηκε η Χρυσή Αυγή.

Ο Έλληνας του Διστόμου, δηλαδή, έχει μεγαλύτερο χρέος από τους υπόλοιπους να σεβαστεί την ιστορία του τόπου του; Στην Αθήνα δεν πέθαινε κόσμος κατά χιλιάδες από την πείνα; Ο παππούς μου πολέμησε τους φασίστες στα βουνά της Αλβανίας και η μητέρα μου έχανε τα νύχια της σαν παιδί από την έλλειψη ασβεστίου.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει ιστορίες για τον πόλεμο και την Κατοχή και έχουμε δει τα σημάδια. Ο Β’ Παγκόσμιος δεν έγινε σε κάποιον άλλο κόσμο, ούτε πριν από πέντε αιώνες.

Είτε ζει κανείς στο Δίστομο, είτε όχι η ψήφος του ως Έλληνας μετρά το ίδιο. Οι θηριωδίες των Ναζί είναι γνωστές και καταγεγραμμένες, όπως καταγεγραμμένος είναι και ο ασυγκράτητος θαυμασμός και η πίστη της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της στα ναζιστικά ιδεώδη.

Μπορεί να έχουν κρύψει τις σβάστικες στα ντουλάπια τους, αλλά τα γραπτά τους δεν ξεγράφονται και, κυρίως, η αδυναμία τους να κατανοήσουν τη Δημοκρατία δεν κρύβεται.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι στη διαβόητη συνέντευξη Τύπου του δικτατορίσκου Μιχαλολιάκου έκαναν πολύ καλά που αποχώρησαν, πολλοί από αυτούς όμως σιωπούσαν σε όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, είτε επειδή δε θεωρούσαν τη Χρυσή Αυγή ως πραγματική απειλή, είτε επειδή αποτελεί ένα καρκίνωμα το οποίο προτιμούσαν όλοι να κάνουν πως δεν υπάρχει, είτε επειδή ακολουθούσαν κάποια «γραμμή».

Ορισμένοι από εκείνους που δε σώπασαν ήρθαν αντιμέτωποι με συγκαλυμμένες απειλές. Όταν η εν λόγω δημοσιογράφος κατέφυγε στην Αστυνομία, τη συμβούλευσαν να σταματήσει να γράφει για αυτούς. Αυτό πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, να σωπάσουμε μπροστά στην άνοδο του φασισμού;

Λυπάμαι, δε θα σας κάνουμε τη χάρη.

Μη γελιέστε, η Χρυσή Αυγή εξυπηρετεί άψογα το σύστημα ως «μπαμπούλας», ένα ρόλο τον οποίο η Αριστερά δεν μπορεί πλέον να παίξει, καθώς τα επιχειρήματά της αρχίζουν να φαίνονται όλο και πιο ελκυστικά στον Έλληνα ψηφοφόρο που βλέπει το μέλλον του να υποθηκεύεται υπέρ των τραπεζών.

Προσέξτε την εξίσωση των άκρων: μπορεί να διαφωνείτε με την όποια λογική του ΚΚΕ, μπορεί να σας φαίνεται εκτός τόπου και χρόνου, μπορεί να εκνευρίζει η εμμονή του με τον συνολικό, τελικό αγώνα εις βάρος της καθημερινής πραγματικότητας, αλλά τουλάχιστον έχει επιχειρήματα και ένα όραμα το οποίο δεν συμπεριλαμβάνει τραγελαφικές θεωρίες περί κυρίαρχου αρσενικού και «λευκής ανωτερότητας».

Εκτός απροόπτου,  η επερχόμενη νέα προεκλογική περίοδος θα χαρακτηριστεί από την προσπάθεια των πρώην κομμάτων εξουσίας και των ΜΜΕ που τα υπηρετούν να ενισχύσουν την εικόνα της «ανεύθυνης» Αριστεράς, να εκμεταλλευτούν το φόβο που θα δημιουργήσει η Χρυσή Αυγή, να σπείρουν την ανασφάλεια της «ακυβερνησίας» και να παίξουν το παιχνίδι του «μετανιωμένου εγκληματία». Θα υποσχεθούν ότι δήθεν σεβόμενα τη λαϊκή βούληση θα επιχειρήσουν την επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού με την τρόικα.

Προσέξτε, λοιπόν, την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ήδη χθες μια δήλωση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ περί αυστηρού δημόσιου ελέγχου των τραπεζών «μεταφράστηκε» από ορισμένα κανάλια και σταθμούς σε πρόθεση κρατικοποίησης των τραπεζών και δέσμευσης καταθέσεων, δημιουργώντας δήθεν πανικό στο Χρηματιστήριο. Παράλληλα, κάποιοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Τσίπρα ότι δεν σέβεται την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επειδή ζήτησε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να δηλώσουν στην τρόικα την πρόθεσή τους να επαναδιαπραγματευτούν τα μνημόνια.

Τι έκανε, δηλαδή, πέρα από το να σεβαστεί τις προεκλογικές του θέσεις; Προσέξτε πως το πολιτικό σύστημα πάλι προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, βαφτίζοντας ανεύθυνο όποιον τηρεί τις δεσμεύσεις του και δεν κάνει «κωλοτούμπες» όπως μας έχουν συνηθίσει τα κόμματα εξουσίας και τα παρακλάδια τους.

Αν οι Έλληνες ψηφοφόροι πέσουν στην παγίδα, φυσικά οι υποσχέσεις αυτές θα πέσουν στο κενό και η λαίλαπα μέτρων που θα επακολουθήσει δε θα έχει προηγούμενο. Δεν πρόκειται για θεωρία, καθώς υπάρχουν ξεκάθαρες απαιτήσεις των δανειστών μας για νέα μέτρα, τα οποία θα αφήσουν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες κυριολεκτικά στο δρόμο, θα απαιτήσουν φόρο-ενοίκιο για την πρώτη κατοικία, θα μειώσουν κι άλλο τους μισθούς και θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο την ύφεση.

Αν, όμως, οι επόμενες εκλογές δώσουν ανάλογα ποσοστά στα δύο πρώην κόμματα εξουσίας και ακόμα καλύτερα οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση η οποία είναι διατεθειμένη να υποστηρίξει το συμφέρον της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, τότε όχι μόνο θα πληγεί ανεπανόρθωτα ο δικομματισμός, αλλά θα περάσει το μήνυμα στις αγορές και στις τράπεζες ότι δεν μπορούν να εκποιούν ολόκληρες χώρες στο όνομα του κέρδους.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου μας δίδαξαν δύο σημαντικά πράγματα. Ότι α) το δικέφαλο τέρας δεν είναι ανίκητο και ότι β) μπορεί ένα νέο κόμμα, χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς και με μηδενική προώθηση εκτός Διαδικτύου να πάρει 2,15% στην πρώτη του εκλογική συμμετοχή. Ρίξτε μια ματιά στο «Δημιουργία, ξανά» του Θάνου Τζήμερου. Αξίζει περισσότερο μια ψήφος σε ένα κόμμα με συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα, παρά μια τυφλή ψήφος διαμαρτυρίας που θα πέσει στον… Καιάδα.

Μουσικό Διάλειμμα #13

Οι Έλληνες, σαν σουρεαλιστική νοικοκυρά με μουστάκι που ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να πάρει διαζύγιο, αναζητούμε διέξοδο από μια συμβίωση εκμετάλλευσης χρόνων. Μην ακούτε τα λόγια του «μετανιωμένου συζύγου» που μας κακοποιούσε με την ανοχή μας. Τώρα θα μας πει οτιδήποτε προκειμένου να μείνουμε μαζί του. Αν, όμως, επιστρέψουμε θα ξαναπέσει αμέσως στα ίδια…

Θέλω να ελευθερωθώ από τα ψέματά σου

Είσαι τόσο αυτάρεσκος

Δε σε χρειάζομαι.

Η παράσταση πρέπει να τελειώσει

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι ζούμε κάπου αλλού. Ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Ή, εν πάσει περιπτώσει, ας φανταστούμε ότι το χάος, η διαφθορά και η ανομία είναι περιορισμένα φαινόμενα και δε βρίσκονται σε επίπεδα που θα έκαναν το μέσο αφρικανό δικτάτορα να νιώθει σαν στο σπίτι του.

Ας υποθέσουμε ότι εδώ είναι Αττική, «θεών νταμάρι» και όχι «φαιό νταμάρι», όπως λέει το τραγούδι.

Και ξαφνικά, εκεί που όλα κυλούν σχετικά ομαλά και πλησιάζουν οι εκλογές, εμφανίζονται κλούβες στους δρόμους για να μαζέψουν λαθρομετανάστες, συλλαμβάνονται διεφθαρμένοι πολιτικοί, συζητώνται οι πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστά η Γερμανία, κλείνουν οι λακκούβες στους δρόμους, γίνονται ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά…

Πολιτικοί εξομολογούνται στα κανάλια για τις δύσκολες αποφάσεις που πήραν και το κόστος που πλήρωσαν…

Ακόμα και αν όλα έβαιναν καλώς, ακόμα κι αν η Ελλάδα δεν ήταν μια χώρα όπου προσβάλλεται καθημερινά η νοημοσύνη μας και θίγεται η αξιοπρέπειά μας, ακόμα και τότε θα υπήρχε ένας δικαιολογημένος εκνευρισμός.

Θα αντιλαμβανόμασταν το θεατρινισμό της κατάστασης. Ή της παράστασης, αν θέλετε. Πόσο μάλλον όταν δεν ισχύουν όλα τα παραπάνω. Πόσο μάλλον όταν δεν μιλάμε για απλό εκνευρισμό αλλά για οργή, η οποία σιγοβράζει εδώ και δύο χρόνια.

Και οι κλούβες αφήνουν τους συλληφθέντες δύο τετράγωνα παρακάτω, οι πολιτικοί και οι μεγαλοφειλέτες συλλαμβάνονται μόνο και μόνο για χάρη των ΜΜΕ, οι φάκελοι με τα στοιχεία των νομίμων και ηθικών διεκδικήσεών μας βρίσκονταν στα αζήτητα επί δεκαετίες και οι ρυθμίσεις έρχονται μόνο και μόνο επειδή οι φυλακές είναι γεμάτες και δε μπορούν να στριμώξουν τον κάθε φουκαρά που χρωστάει λίγα χιλιάρικα, είτε από ανάγκη, είτε από ανοησία.

Οι λακκούβες που καμώνονται πως μπαλώνουν ανοίγουν ξανά με την πρώτη βροχή.

Και ένας από τους δήθεν σωτήρες της χώρας παρόλο που ρεζιλεύεται από μια δημοσιογράφο, έτσι για αλλαγή, διαμαρτύρεται επειδή δεν μπορεί να βγει έξω για καφέ με τη γυναίκα του.

Αντί να ντρέπεται ο ίδιος να εμφανιστεί στον κόσμο που δε του φθάνουν πια όχι για καφέ, αλλά ούτε για να φάει. Αντί να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο εδώλιο Ειδικού Δικαστηρίου για να μας εξηγήσει με ποια λογική δανείστηκε η Ελλάδα λεφτά τα οποία είναι μαθηματικά αδύνατον να αποπληρώσει.

Ορίστε και η απόδειξη. Από τα 3,3 δις της τελευταίας δόσης που έλαβε το ελληνικό κράτος, το ΣΥΝΟΛΟ του ποσού πηγαίνει στην αποπληρωμή των δανείων μας και επιπλέον 46 εκ. Ευρώ πληρώνεται από την Ελλάδα ως… προμήθεια.

Σύνολο: -46.000.000 Ευρώ. Το κράτος ζημιώθηκε, οι πιστωτές κερδίζουν και η παράσταση συνεχίζεται.

Το 2013 θα ξεκινήσει η αποπληρωμή του νέου δανείου. Ακόμα και αν η οικονομία μας δεν έχει καταρρεύσει ως τότε, τα νέα τοκοχρεωλύσια θα είναι αδύνατον να καλυφθούν, έστω κι αν σε ένα χρόνο καταφέρουμε να έχουμε πλεόνασμα.

Στο σημείο εκείνο θα έρθει η οριστική και ανεξέλεγκτη χρεωκοπία την οποία θέλετε δήθεν να αποτρέψετε, θα ξεπουληθεί ό,τι έχει απομείνει και η Ελλάδα θα καταδικαστεί για πάντα σε οικονομική και εθνική υποτέλεια. Η πρώτη αποικία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Φτάνει πια το θέατρο. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε άλλο ένα κράτος στο οποίο τίποτα δεν κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, παρά μόνο όταν ετοιμάζονται εκλογές. Και τότε μόνο για το θεαθήναι.

Το έχουμε δει το έργο, κύριοι. Πολλές φορές. Και το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο και χειρότερο. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι να περιμένουμε. Πίσω από το σκηνικό που στήσατε άρον-άρον, όπως κάνετε εδώ και δεκαετίες, φαίνονται ξεκάθαρα τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον.

Ξέρουμε γιατί καθυστερήσατε την αποστολή των εκκαθαριστικών. Γιατί όταν αντικρίσει ο Έλληνας φορολογούμενος (αυτός που δεν μπορεί να φοροδιαφύγει με καταθέσεις στο εξωτερικό και off-shore εταιρείες) το φόρο που θα αδυνατεί να πληρώσει εσείς θα του πείτε: «έχουμε νωπή λαϊκή εντολή», «δεν υπάρχει άλλη λύση», «λυπούμαστε πολύ, αλλά…»

Ξέρουμε τους φόρους που «θα σκάσουν» αμέσως μετά τις εκλογές. Ξέρουμε ότι ετοιμάζεστε για νέα μέτρα τον Ιούνιο. Ξέρουμε ότι σηκώνετε μεταλλικά τείχη γύρω από τη Βουλή, που δεν είναι πια «των Ελλήνων». Ξέρουμε ότι η τρόικα μας προορίζει για μισθούς Βουλγαρίας. Με κόστος ζωής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό που ξέρουμε, επίσης, είναι ότι η «λύση» που μας πουλάτε εδώ και δύο χρόνια δεν θα οδηγήσει πουθενά. Δεν το λέμε εμείς, δεν το λέει μόνο η κοινή λογική, το λένε και διακεκριμένοι αναλυτές και οικονομολόγοι, όπως ο βραβευμένος με Νόμπελ Αμερικανός Τζόζεφ Στίγκλιτζ.

Τόσο καιρό αποπροσανατολίζετε την κοινή γνώμη με ψευτοδιλήμματα, όπως «Ευρώ ή δραχμή», «Μνημόνιο ή χρεωκοπία». Στην πραγματικότητα αποκρύπτετε το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι ότι συνεχίζει να κυβερνά το ίδιο σάπιο πολιτικό δίπολο. Με τέτοια ηγεσία η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Είτε με δραχμή, είτε με Ευρώ, είτε με δολάριο, είτε με ρούβλι.

Το πραγματικό δίλημμα είναι «αλλαγή νοοτροπίας ή καταστροφή». Για όλους μας. Σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανά(σ)ταση.

Μουσικό Διάλειμμα # 11

Τα παλιά, μεγάλα τραγούδια, όπως το «Ερωτικό» με τους σπουδαίους στίχους του Άλκη Αλκαίου έλεγαν αλήθειες που δε θέλαμε να ακούσουμε. Ίσως τώρα να τις νιώσουμε καλύτερα…

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου ‘φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ’ αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ’ Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι