Ταυτότητα

Αυτό που προσπάθησε κάποτε να μας εξηγήσει ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους τελευταίους πραγματικά μεγάλους Έλληνες, αυτό που επιχείρησε να εξερευνήσει με την σχετική ανάρτησή του ο Ηλίας, βασισμένος σε αυτά τα λόγια, είναι ότι ο Έλληνας έχει χάσει την ταυτότητά του.

Όχι την αστυνομική, αυτή που γράφει (ίσως) Χ.Ο. και μας καθησυχάζει με τη γαλανή της κενότητα. Την πραγματική μας ταυτότητα σαν λαός. Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας; Δεν ξέρουμε ακριβώς. Δεχθήκαμε, σαν παράσημο χάρτινο σχολικής εορτής, την ταυτότητα που μας κόλλησαν οι ξένοι προστάτες μετά την Επανάσταση.

Ο αμόρφωτος, φτωχός Έλληνας έμαθε ότι είναι απόγονος του Σωκράτη και του Περικλή, πως έχει κληρονομήσει την τέχνη του Αισχύλου και του Αριστοφάνη. Πως είναι συνεχιστής της αρετής και της εντιμότητας του Αριστείδη.

Σαν τον ανίδεο κληρονόμο που απέκτησε ξαφνικά μια τεράστια περιουσία, χαμογέλασε ηλιθιωδώς μπροστά στον συμβολαιογράφο και πήγε στο φτωχικό του να συνεχίσει τη ζωή του, όπως περίπου την ήξερε. Χωρίς ούτε να συνειδητοποιήσει τον πλούτο που είχε στα χέρια του, ούτε και το βάρος της ευθύνης που τον συνόδευε.

Δεν έφταιγε εκείνος, φυσικά. Ακόμα και οι μορφωμένοι ξένοι «συμβολαιογράφοι» που του παρέδωσαν τους τίτλους ιδιοκτησίας δεν καταλάβαιναν πραγματικά τι σημαίνουν όλα αυτά. Για εκείνους το ελληνικό πνεύμα ήταν κάτι που γέμιζε σκονισμένα βιβλία τα οποία διάβαζαν μόνο ακαδημαϊκοί και στοχαστές. Φυσικά, δεν είχαν και συμφέρον να καταλάβει ο Έλληνας τι ακριβώς αντιπροσώπευε το πνεύμα αυτό.

Να συνειδητοποιήσει ποιος είναι. Ή, έστω, ποιος ήταν κάποτε.

Η αρχαία Ελλάδα, που γέννησε τη δημοκρατία, το θέατρο, τον αθλητισμό και την επιστήμη, που έφθασε τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τις Τέχνες σε πρωτόγνωρα επίπεδα, άφησε πίσω της ένα εγχειρίδιο χρήσης, θα έλεγε κανείς, για το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο εμείς κρατήσαμε μόνο τα χρηστικά, τα ευνόητα, τα εντυπωσιακά και αφήσαμε πίσω το ηθικό αντίβαρο.

«Εμείς» ως ανθρώπινο είδος, δηλαδή. Γιατί ο άμοιρος Έλληνας απλά ακολουθούσε τους ξένους δανειστές/δυνάστες του που άνοιγαν δρόμο σαν λαμπαδηδρόμοι των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Των Αγώνων που γράφονται πια με κεφαλαία όχι επειδή αντιπροσωπεύουν κάποιο ιδεώδες, αλλά επειδή αποτελούν Σήμα Κατατεθέν σε ένα παγκοσμιοποιημένο παζάρι.

Γιατί οι ξένοι αυτό μόνο μπορούν να κατανοήσουν. Όχι επειδή είναι κουτόφραγκοι και εμείς είμαστε διάνοιες φιλοσοφικές. Αλλά επειδή αυτά που έμαθαν από τους προγόνους μας, τα έκλεψαν, τα λεηλάτησαν, τα νόθευσαν και τα πέρασαν από το ψευδεπίγραφα ηθικό φίλτρο ενός Χριστιανισμού, τον οποίο επίσης δεν κατανόησαν ποτέ στην ουσία του.

Και έτσι διαστρεβλωμένο μας παρέδωσαν το ελληνικό πνεύμα όταν ελευθερωθήκαμε. Κανένας δεν το κατάλαβε πραγματικά. Αλλιώς δε θα ανεχόμασταν να αλλάξουμε έναν έντιμο κυβερνήτη με έναν ξενόφερτο βασιλιά. Η Αθήνα είχε ήδη ξεπεράσει το στάδιο της μοναρχίας δύο χιλιετίες νωρίτερα. Ακόμα και η Σπάρτη, ένα κατεξοχήν στρατοκρατούμενο καθεστώς, δεν έδινε στο βασιλιά της απεριόριστη εξουσία, όπως συνέβαινε σχεδόν σε όλες τις μοναρχίες που ακολούθησαν μέχρι και τον 18ο αιώνα μ.Χ.

Κάποιοι τολμούν, μάλιστα, να ειρωνεύονται την πρώτη Δημοκρατία της ιστορίας λέγοντας ότι η ύπαρξή της βασιζόταν στους δούλους. Ξεχνόντας να κάνουν παραλληλισμό με οποιοδήποτε άλλο έθνος της Γης την ίδια περίοδο. Παραβλέποντας ότι 23 αιώνες αργότερα στο πιο προοδευτικό, υποτίθεται, κράτος του κόσμου έγινε εμφύλιος για τα δικαιώματα των σκλάβων.

Κανένας δεν κατάλαβε, λοιπόν. Και παρόλο που στον Β’ Παγκόσμιο ο φασισμός γνώρισε τη συντριβή, παρόλο που η Δύση γνώρισε στη συνέχεια την ευημερία και άρχισε σιγά-σιγά να κερδίζει έδαφος ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φθάσαμε στις αρχές μιας νέας χιλιετίας να κατρακυλάμε προς τα πίσω. Όχι μόνο η Ελλάδα, όλος ο κόσμος. Χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.

Και ο Έλληνας πασχίζει ακόμα να ξεφύγει από το σύνδρομο του ραγιά. Του ανθρώπου που έμαθε να επιβιώνει μπαίνοντας σε όποια τρύπα βρει, ξεγελώντας την εξουσία. Όχι διεκδικώντας τα δικαιώματά του, ούτε τηρώντας τις υποχρεώσεις του.

Έχοντας επιτρέψει, λοιπόν, στην εξουσία να καταπατά κάθε του δικαίωμα και να τον εκπαιδεύει συστηματικά στη λαμογιά, έρχεται σήμερα αντιμέτωπος με μια καταρρέουσα πολιτεία, η οποία προκειμένου να επιβιώσει χωρίς να αλλάξει, θα απομυζήσει και την τελευταία στάλα αξιοπρέπειας των πολιτών της.

Και για να το επιτύχει, τους πείθει ότι η αρχή και το τέλος των προβλημάτων τους είναι οι μετανάστες. Τους ντύνει με την καθησυχαστική κουβέρτα του εθνικισμού, γαλανόλευκη απέξω, αλλά μαυροκόκκινη με σβάστικα από μέσα. Και τους αφήνει να εθιστούν στη βία και στο φόβο, ώστε να μην αντιδράσουν όταν έρθει η σειρά τους.

Γιατί όταν «λυθεί» το πρόβλημα των μεταναστών, σειρά θα έχει οποιοσδήποτε αντιδρά και βάζει σε κίνδυνο τη «σωτηρία» της χώρας.

Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο περίφημος Έλληνας, που αγαπά την ελευθερία και τη δικαιοσύνη; Που ζυγό δεν υπομένει; Ο απόγονος του Σωκράτη; Ο κληρονόμος της ιδανικής Πολιτείας; Είναι ο φασίστας; Είναι ο σιωπηλός ανθρωπάκος που τρέμει μήπως χάσει τη δουλειά του; Είναι ο άνεργος που αυτοκτονεί; Είναι ο βολεμένος που αποστρέφει το βλέμμα; Είναι ο νεόπτωχος που πουλάει το Καγιέν για να φάει; Είναι ο ρατσιστής;

Την ταυτότητά μας σαν Έλληνες έχουμε όλα τα εφόδια και τα μέσα για να την ανακτήσουμε. Αρκεί να θυμόμαστε ότι η ταυτότητα δεν σημαίνει τίποτα σε όποιον δεν είναι πρώτα άνθρωπος.

Διάλειμμα #21

Μια στιγμή ακριβείας,

μια στιγμή ακριβείας ειναι,

η αρετή

η ελληνική…

Advertisements

Ήθος και διακρίσεις

Όσο και να θέλω να το αποφύγω, δυστυχώς είναι αδύνατον. Όχι γιατί θέλω οπωσδήποτε να ασχοληθώ με την Παπαχρήστου και τις αντιλήψεις της. Αλλά πιο πολύ για τα σχόλια που άκουσα και διάβασα μέσα σε λίγες ώρες.

Για να κλείσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται το θέμα, σε ό,τι αφορά στην αθλήτρια συγκεκριμένα, πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τα social media (όπως το Twitter και το Facebook) σαν να μιλά στο μικρόφωνο μπροστά σε πλήθος. Πόσω μάλλον αν είναι δημόσιο πρόσωπο, όπως μια αθλήτρια που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Όλοι έχουμε πει ρατσιστικά ανέκδοτα στην παρέα μας. Αυτό δε μας κάνει ρατσιστές. Ωστόσο, όλα είναι θέμα χώρου, χρόνου και τρόπου.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο καθένας περιμένει να σου κολλήσει μια ταμπέλα και να σε χαρακτηρίσει «ρατσιστή», «φασίστα», «προδότη» κ.ο.κ. Προτού λοιπόν δημοσιοποιήσεις κάτι, έστω και αν είναι ένα κακόγουστο αστείο, πρέπει να προσέχεις πολύ. Ειδικά αν το προφίλ σου είναι ήδη γεμάτο αναρτήσεις που αποδεικνύουν ότι το «αστείο» σου δεν ήταν απλά αστείο, αλλά μάλλον το ασπάζεσαι σαν «ιδεολογία».

Αυτό που με απασχολεί πιο πολύ δεν είναι, όμως, οι πολιτικές απόψεις μιας 23χρονης κοπέλας που, εν τέλει, έχει όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσει πόσο λανθασμένες είναι.

Το αν ήταν ή όχι ρατσιστικό το σχόλιο και αν ήταν δίκαιη ή όχι η ποινή είναι το λιγότερο. Το ανησυχητικό είναι ότι ο κόσμος, για να το θέσω με αθλητικούς όρους, έχει χάσει τη μπάλα.

Δύο ήταν τα βασικά επιχειρήματα που συνάντησα στις διαδικτυακές συζητήσεις. Το πρώτο αναφέρεται στην ατιμωρησία και στην υποκρισία των περισσότερων πολιτικών και των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών (βλ. Ισίδωρος Κούβελος ο οποίος έλαβε την απόφαση του αποκλεισμού ως αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής). Το δέυτερο αναφέρεται στην εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων και, κατά συνέπεια, στην απομυθοποίηση τους.

Συμφωνούμε ότι διεφθαρμένοι πολιτικοί και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα άγονται και φέρονται χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει το νόημα που είχαν επί αρχαίας Ελλάδας.

Πολύ απλά, έχει εκλείψει το ήθος. Σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που πρέπει να αποφασίσουμε είναι το τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο μας και το ποια πρέπει να είναι η δική μας στάση, ως άνθρωποι, απέναντι στον ευτελισμό των πάντων.

Το «ωχ μωρέ και τι έγινε» δεν επαρκεί πια. Επειδή αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση μας έφερε ως εδώ. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσουμε αν θα αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον ήθος και θα αφήσουμε, άρα, τα πάντα να πάνε κατά διαόλου ή αν ο καθένας από εμάς θα τραβήξει μια κόκκινη γραμμή και θα βάλει όρια. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για το πως βλέπει τους άλλους.

Αν το πάρουμε απόφαση ότι θα αφήσουμε τα πράγματα να φθάσουν στο απόλυτο μηδέν, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τις συνέπειες. Ο άνθρωπος χωρίς ήθος είναι το χειρότερο κτήνος. Θα υπάρξει πλήρης διάλυση των πάντων και θα καταλήξουμε σε ένα κακέκτυπο κοινωνίας στο οποίο ο μόνος σκοπός είναι η επιβίωση με κάθε μέσο.

Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα συμβεί αύριο, φυσικά. Θα πάρει κάποια χρόνια. Η πορεία αυτή, όμως, προδιαγράφεται ήδη. Και δε χρειάζεται να σας αναλύσω ποιους συμφέρει να μετατραπεί η κοινωνία σε χοιροστάσιο, έτσι δεν είναι; Εκείνους που ήδη μας βλέπουν σαν κρέας έτοιμο για λουκάνικά.

«Και τι είπε η κοπέλα»;

«Καλά να πάθει ο τεμπέλης δημόσιος/το λαμόγιο ο ελεύθερος επαγγελματίας/ο προνομιούχος ο τραπεζικός».

«Καλά του έκανε του κωλόπαιδου/της κομμουνίστριας/του βρωμοπακιστανού/του βρωμόμπατσου».

Όταν κολλάς ετικέτες στους ανθρώπους, αυτόματα κολλάει μια και στη δική σου πλάτη. Και όταν τελειώσουν οι μαύροι, οι κομμουνιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπόλοιποι αποδιοπομπαίοι τράγοι, θα πάρεις εσύ σειρά για το σφαγείο. Μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά η ετικέτα σου είναι κει. Κάποιος, κάπου θα βρεθεί να στην κολλήσει.

Δεν το λέω εγώ, το έχει πει πολύ καλύτερα ο Μάρτιν Νίμελερ, πολλά χρόνια πριν.

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.
Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.
Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.
Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει,
για να αντισταθεί μαζί μου…

Υ.Γ.: Μέσα στα άλλα σχόλια, διάβασα συχνά και το εξής «Γελάγατε με τον Πίου, τώρα σας φταίει το ανέκδοτο». Ρε παιδιά, για ξαναδείτε τη λίγο τη διαφήμιση. Εσάς ποιον σας φαίνεται ότι θίγει, τον φουκαρά το μαύρο που πλένει τα τζάμια ή τον Ελληνάρα πρόεδρο που δουλεύει τους πάντες και τους ηλίθιους οπαδούς που τον πιστεύουν; Μήπως, λέω μήπως, μας συμφέρει να κολλήσουμε την ετικέτα του ρατσισμού για να αποφύγουμε το εύλογο συμπέρασμα;

Μουσικό Διάλειμμα #19

Μία από τις καλύτερες διασκευές των τελευταίων ετών…

Ψέματα, ψέματα, ψέματα

Είμαστε ένας κόσμος βυθισμένος στο ψέμα. Το ψέμα χαρακτηρίζει κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου, από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του (μα τι όμορφο παιδάκι!) μέχρι τη στιγμή που θα πεθάνει. Ακόμα και τότε πάνω από το φέρετρό του, αν μπορούσε, ψέματα θα άκουγε πάλι (ήταν καλός ο μακαρίτης…).

Υπάρχουν ψέματα και ψέματα. Κάποια λέγονται από ευγένεια, κάποια λέγονται από εγωισμό. Και κάποια, τα χειρότερα, λέγονται με δόλο. Αυτά τα τελευταία, είναι που κάνουν όλη τη ζημιά. Και δυστυχώς είναι ζιζάνια τα οποία ευδοκιμούν στο έδαφος που προετοιμάζουν, τα άλλα, τα πιο «αθώα» είδη.

Τα μικρά ψέματα, αυτά που λέγονται από ευγένεια και από την ανάγκη μας να συμβιώνουμε όσο γίνεται πιο αρμονικά με τους άλλους δεν αποφεύγονται… κακά τα ψέματα.

Τα άλλα, αυτά που λέμε από την αδυναμία μας να παραδεχθούμε την αλήθεια, ειδικά στον εαυτό μας, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε. Παρόλο που βλάπτουν εμάς και τους γύρω μας πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε.

Είναι και αυτά που μας προετοιμάζουν καλύτερα για να δεχθούμε τα μεγάλα ψέματα, αυτά που ανάγονται σε τέχνη και επάγγελμα.

Οι μεγαλύτεροι ψεύτες όλων, είναι αναμφισβήτητα οι πολιτικοί. Δεν λένε μόνο τα περισσότερα, αλλά τα πιο χονδροειδή και τα πιο επικίνδυνα ψέματα. Ψέματα που ξεκινούν πολέμους, που πείθουν τους ψηφοφόρους να τους προτιμήσουν, ακόμα και ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον. Ψέματα που τους δίνουν εξουσία.

Ο δεινότερος ψεύτης όλων των εποχών είναι εκείνος που προσέφερε στο σύγχρονο πολιτισμό τις βάσεις, την τεχνογνωσία για τη δημιουργία της βιομηχανίας του ψεύδους, της προπαγάνδας. Ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να πείσει έναν ολόκληρο λαό, έναν λαό που χαρακτηρίζεται από ορθολογισμό και σύνεση, για τα πιο απίστευτα πράγματα.

Έπεισε τους Γερμανούς ότι ήταν φυλετικά ανώτεροι από όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι για την αναμενόμενη εξαθλίωσή τους μετά την ήττα τους στον Α’ Παγκόσμιο ευθύνονταν οι Εβραίοι και ότι το πεπρωμένο τους ως λαός ήταν να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Όχι, οι Γερμανοί δεν είναι εκ φύσεως ανθρωποφάγα τέρατα. Όπως και μεις δεν είμαστε ούτε κληρονομικά φιλόσοφοι, αλλά ούτε τεμπέληδες και κλέφτες, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν.

Ο Χίτλερ κατάφερε να ξεγελάσει έναν ολόκληρο λαό με τη βοήθεια ενός ολοκληρωμένου κρατικού μηχανισμού, του Υπουργείου  «Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας», στο πηδάλιο του οποίου βρισκόταν ο διαβόητος Γκαίμπελς. Σήμερα, αυτόν το ρόλο τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ.

Οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι πετυχαίνουν το σκοπό τους με αυτά που λένε, με αυτά που υπονοούν και με αυτά που δε λένε καθόλου. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα πείθουν τον κόσμο για το οτιδήποτε.

Σκεφθείτε το λίγο. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, τα προσωπεία των πολιτικών θα κατέρρεαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ας δούμε συγκεκριμένα τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Πως γίνεται οι πολιτικοί να λένε ανερυθρίαστα τα πιο απίθανα ψέματα, τα οποία τα γνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε παρόλα αυτά να τους παίρνουμε στα σοβαρά;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε «όχι εγώ». Μπορεί όχι εσείς, μπορεί όχι εγώ, αλλά πολύς κόσμος τους έπαιρνε στα σοβαρά και αρκετοί συνεχίζουν ακόμα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς πίσω στο 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές με βασικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και επίσης: «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Ίσως και να έχετε παρατηρήσει ότι 31 χρόνια αργότερα αγωνιούμε μήπως και εξοβελιστούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ είμαστε συνεπείς στις ΝΑΤΟϊκές μας υποχρεώσεις και οι μόνες βάσεις που μειώνονται είναι εκείνες των Πανελληνίων.

Δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς παραμείναμε στους διεθνείς αυτούς οργανισμούς, αλλά εστιάζω στο γεγονός ότι η διάψευση αυτών των κεντρικών συνθημάτων του 1981 δεν εμπόδισε το εν λόγω κόμμα να επανεκλεγεί.

Κοινώς, ο Έλληνας κατάπιε τα ψέματα αμάσητα. Και ασφαλώς αυτά δεν σταμάτησαν εκεί. Το ψέμα κάνει αλυσίδα, κρίκο-κρίκο, καθώς το ένα ψέμα στηρίζει το επόμενο στη σειρά. Και μεις δεθήκαμε γερά με την αλυσίδα αυτή μέχρι κάθε κίνηση διαφυγής να μοιάζει αδύνατη.

Ψεύτικη Αλλαγή, ψεύτικη ανάπτυξη, ψεύτικη κάθαρση, ψεύτικη συγκυβέρνηση, ψεύτικος φιλελευθερισμός, ψεύτικες μεταρρυθμίσεις, ψεύτικος πατριωτισμός, ψεύτικος νέο-σοσιαλισμός.

Η εξαιρετική αυτή αλυσίδα μας οδήγησε στην πραγματοποίηση μιας από τις μεγαλύτερες κομπίνες της σύγχρονης Ιστορίας. Οι Έλληνες καταφέραμε, με την “ευγενική” βοήθεια της τράπεζας Goldman-Sachs, να ξεγελάσουμε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μπούμε στη ζώνη του Ευρώ.

Αυτό το τεράστιο ψέμα θα μπορούσε να στραφεί προς όφελος της Ελλάδας, θα μπορούσε να γίνει «λευκό». Αν πραγματικά καταβάλλονταν προσπάθειες να συμμαζευτούν τα οικονομικά της χώρας με ήπιο τρόπο. Αν αξιοποιούνταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη. Αν υπήρχε πραγματική πρόθεση για το καλό της χώρας.

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το ψέμα του Χρηματιστηρίου είχε ήδη σημάνει την αρχή του τέλους για την κίβδηλη ευημερία του ’80-’90. Ξεκίνησε μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ορατά πλέον αποτελέσματα. Το ψέμα συνεχίστηκε με τους Ολυμπιακούς.

Πέρα από το γεγονός ότι οι Αγώνες ως θεσμός είναι πλέον ένα φαντασμαγορικό ψέμα προς εμπορική και τηλεοπτική κατανάλωση, εμείς φροντίσαμε να στήσουμε γύρω του ένα χορό δισεκατομμυρίων, τα οποία είναι ολοφάνερο σήμερα ότι δε μας περίσσευαν καθόλου.

«Τουλάχιστον μας έμειναν τα έργα» λένε. Άλλο τεράστιο ψέμα. Ψάξτε και θα δείτε ότι η πραγματοποίηση των κυριότερων μεγάλων έργων που συνδέθηκαν με την Ολυμπιάδα της Αθήνας (όπως η Αττική Οδός και το Μετρό) είχε δρομολογηθεί χρόνια προτού αναλάβουμε τη διοργάνωση.

Απλά σταμάτησε κάποια στιγμή το μεγάλο φαγοπότι, ώστε να μπορέσουν να ολοκληρωθούν όλα την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή. Με πολλαπλάσιο κόστος από το πραγματικό.

Έτσι φθάσαμε στο «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα», στο «Λεφτά Υπάρχουν» και στο «δεν χρειαζόμαστε το ΔΝΤ». Καταπίνοντας συνεχώς το ένα ψέμα μετά το άλλο φθάσαμε τους πολιτικούς μας σε τέτοια επίπεδα αλαζονείας, ώστε να παραδέχονται πλέον ανοιχτά αυτό που όλοι γνωρίζουμε.

Ότι άλλο τι λένε πριν τις εκλογές και άλλο τι κάνουν μετά. Και παρόλα αυτά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε, εξασφαλίζοντας ότι η αλυσίδα του ψεύδους που μας κρατά θα μας πνίξει και θα κρατήσει δέσμια για μια ζωή και τα παιδιά μας.

Πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο. Τα ψέματα που ξεχνιούνταν κάποτε στο διάστημα μιας τετραετίας, αποκαλύπτονται πια μέσα σε μήνες, εβδομάδες ή και μέρες!

Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δήλωνε ευθαρσώς τον Ιούνιο του 2011 ότι δε θα μπορούσε ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος να αποτελέσει μέσο φορολόγησης γιατί είναι «κοινωνικό αγαθό». Τρεις μήνες αργότερα έπαψε να είναι.

Ο αρχηγός της «αντιπολίτευσης» (τι ψέμα κι αυτό!) λίγες εβδομάδες προτού επιβάλλει σε όλο του το κόμμα να ψηφίσει το Μνημόνιο 2, το κατηγορούσε ως καταστροφικό. Το ένα από τα δύο «βλαστάρια» που στρατολόγησε η ΝΔ από το «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη μόλις μία μέρα πριν από την ενεργοποίηση των CDS απέκλειε κατηγορηματικά την πιθανότητα αυτή.

Τα ψέματα των πολιτικών έχουν αποκτήσει πια ελάχιστο χρόνο «ημιζωής», σαν ασταθή ραδιενεργά κατάλοιπα που εξαφανίζονται μέσα σε λεπτά και ξεχνιούνται. Αλλά η φθορά που προκαλούν μένει. Και πλέον ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Ίσως και ανύπαρκτος.

Μία ανώνυμη κυρία σε συνέντευξη που έδωσε στο BBC πριν από λίγους μήνες περιέγραψε την Ελληνική κρίση με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά εύστοχο τρόπο. Παρομοίασε τους πολιτικούς μας με έναν άθλιο σύζυγο που απατούσε τη γυναίκα του και την εγκατέλειψε με ένα τεράστιο χρέος.

Θα διαφωνήσω ελαφρά. Ο «σύζυγός» μας δεν μας εγκατέλειψε, αλλά συνεχίζει να λέει ασύστολά ψέματα, μας κακοποιεί και μας εκδίδει συστηματικά στους πιστωτές του. Και μας κρατά «στη θέση μας» πείθοντάς μας ότι μόνο εκείνος μπορεί να κρατήσει μακριά τις τράπεζες και ότι φταίμε και μεις που δεν βάλαμε τάξη στο σπίτι μας.

Φταίμε, ναι, γιατί τον πιστεύαμε επί 30 χρόνια και γιατί δεν τον πετάξαμε έξω νωρίτερα. Φταίμε ακόμα περισσότερο τώρα, γιατί παρόλο που καταλάβαμε επιτέλους το ψέμα, φοβόμαστε και ντρεπόμαστε σαν κακοποιημένη γυναίκα και ακόμα δεν τον πετάμε έξω.

Πως κατηγορούμε άραγε τέτοιες γυναίκες για την αδυναμία τους να απελευθερωθούν, ενώ εμείς συλλογικά σαν έθνος αντιδρούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο;

Μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος στα ψέματα;

Μουσικό Διάλειμμα #7

Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του ‘ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και του ‘παμε να φύγει μουδιασμένα
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα