Πωλείται Έλληνας σε τιμή ανθρωπιάς

Φιλοξενία στην Αμυγδαλέζα

«Κόλαση στην Αμυγδαλέζα» έγραψαν στα blog και είπαν (;) στις ειδήσεις. Οι μετανάστες, αλλοδαποί, φιλοξενούμενοι, κρατούμενοι, (πες τους όπως θέλεις) επιτέθηκαν «απρόκλητα» στους αστυνομικούς και εξεγέρθηκαν, βάζοντας φωτιές. Κάποιοι δραπέτευσαν, μάλιστα. Από το Κέντρο Φιλοξενίας. Ξέρεις, είναι όπως στις ταινίες που ο κακός πάντα λέει στο θύμα του ότι το «φιλοξενεί». Για τέτοια φιλοξενία μιλάμε.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσο «απρόκλητη» μπορεί να είναι μια επίθεση ενός «φιλοξενούμενου» επί μήνες σε κοντέινερ, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς κλιματισμό με θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών υπό σκιάν. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να μείνεις σε κοντέινερ που το ψήνει ο ήλιος όλη μέρα; Έτσι, από περιέργεια. Στο αυτοκίνητο να μπεις, που μένει μισή ώρα στο πάρκινγκ κάτω από τον ήλιο, δεν αντέχεις χωρίς κλιματισμό.

Ξέρω ότι πολλοί λένε, (κάποιοι το γράφουν και στο Facebook για να τους θαυμάζουν), «άντε μωρέ με τους Πακιστανούς, είχαν και στο χωριό τους κλιματισμό» ή «τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε, τους πληρώνουμε και πάνε και τα καίνε από πάνω» ή «να πάνε πίσω στη χώρα τους αν δεν τους αρέσει». Τόσο πολύ τους αρέσει που όταν τους είπαν ότι θα τους κρατάνε στην Αμυγδαλέζα άλλους έξι μήνες (έως 18 στο σύνολο) τα έκαψαν από τη χαρά τους.

Στις εφημερίδες και στα blog έγραψαν «Τουλάχιστον 10 αστυνομικοί τραυματίες κατά τα επεισόδια στην Αμυγδαλέζα». Για τους «λαθρό» ούτε κουβέντα. Αλλά είναι λαθραίοι αυτοί, δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, δεν έχουν ταυτότητα, μαυριδερά «νομιστεράκια» είναι. Όπως λένε και στην Αμερική «non-people».

Είναι, άραγε, τόσο άρτια και άψογη στις επιχειρήσεις της η ΕΛ.ΑΣ. ώστε μεταξύ των μεταναστών, που πετούσαν πέτρες και έκαιγαν στρώματα και «οικίσκους» (έτσι λέγεται πολιτικά ορθώς το κοντέινερ) μέσα στη νύχτα δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι; Ούτε ένας τραυματίας; Καμία αστυνομία στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια στην καταστολή μιας εξέγερσης. Γιατί, λοιπόν, δεν αναφέρεται πουθενά πόσοι κρατούμενοι τραυματίστηκαν κατά την επιχείρηση; Επειδή δεν είναι άνθρωποι, είπαμε. Οπότε και να σκοτώθηκαν μερικοί, μικρό το κακό. Ποιος θα νοιαστεί να ρωτήσει, ποιος θα το μάθει;

Η αλήθεια είναι ότι η «φιλοξενία» στην Αμυγδαλέζα, όπως και σε οποιοδήποτε τόπο κράτησης κοστίζει. Και η χώρα μας δεν έχει περιθώρια για περιττά έξοδα. Άκου, όμως, ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει επιλογή για αυτούς τους ανθρώπους. Ή θα τους αφήσουμε να τριγυρνούν σαν την άδικη κατάρα σε μια χώρα που έχει γίνει πια αφιλόξενη ακόμα και για τους ίδιους της τους πολίτες, τους νόμιμους και ασπριδερούς ή θα τους στείλουμε πίσω.

Και, όσο και να το θέλουν πολλοί, δεν γίνεται να τους βάλουμε σε ένα καράβι και να τους γυρίσουμε από εκεί που ήρθαν. Κανένας δε θα τους δεχθεί. Άρα είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει νόμιμα και για την οποία το κράτος αρνείται να μεριμνήσει ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ταχύτερα. Δε θέλει να πιέσει τους εταίρους μας να επανεξετάσουν τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί και έχουν μετατρέψει τη χώρα σε φράγμα όλης της Ευρώπης για τους μετανάστες. Δε θέλει να οργανωθεί και να εκμεταλλευτεί τα υφιστάμενα κονδύλια της Ε.Ε. και τους μηχανισμούς για να διευκολύνει την κατάσταση.

Προτιμά να στοιβάζει ανθρώπους σε κοντέινερ σαν ανεπιθύμητο εμπόρευμα και να τους αφήνει στη μοίρα τους,

Όλα αυτά έχουν ένα τίμημα, όμως. Αν αποφασίσουμε ότι δεν αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν αξιοπρεπή μεταχείριση τότε αυτομάτως τους κοστολογούμε. «Δεν αξίζεις 5 Ευρώ (ή 10 ή 15) τη μέρα, φίλε μου, λυπάμαι.» Τη στιγμή που θα βάλεις ταμπελάκι με τιμή στη ζωή του οποιουδήποτε, αυτομάτως έχεις αποδεχθεί και ένα αντίστοιχο για τη δική σου τη ζωή. Ενδεχομένως να είναι λίγο ανεβασμένη η αξία σου, ως λευκού ανθρώπου γεννημένου στη χώρα που έδωσε τον πολιτισμό στον κόσμο. Αλλά μη φανταστείς ότι είσαι και πολύ ακριβός. Έχουμε κρίση, άλλωστε.

Μην ξεχνάς ότι και ο Ευρωπαίος που σε «πληρώνει» (ή έτσι του λένε, πως πληρώνει εσένα, τον ακαμάτη Έλληνα) έχει κι αυτός τα προβλήματά του. Πόσο ακόμα θα σε «συντηρεί» νομίζεις;

Και το πιο σημαντικό, ξέρεις, είναι ότι όσο πέφτει η τιμή σου, τόσο πιο εύκολα θα σε ξεπουλήσουν κι εσένα και τη χώρα σου, όταν έρθει η ώρα. Ο Έλληνας που είναι τεμπέλης, κλέφτης και άχρηστος είναι και ρατσιστής από πάνω. «Πάρτον, δε βαριέσαι, θα σου δουλεύει τσάμπα.»

Κακομοίρη μου, όσο-όσο θα σε δώσουν, να το ξέρεις.

Μουσικό Διάλειμμα #37

Advertisements

Ματωμένα ρούχα

Θα αντισταθώ και δε θα ασχοληθώ τόσο με το θέμα των ημερών. Έχει χυθεί ήδη πολύ ηλεκτρονικό μελάνι για αυτό και έχουν εκφραστεί διάφορες εμπεριστατωμένες απόψεις, όπως αυτή του φίλου Ηλία Παππά. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για «λιθοβολισμό» και άλλα τέτοια δραματικά. Μια χαρά νομίζω ότι είναι η κα. Δημουλά, κανείς δε τη λιθοβόλησε, κριτική ασκήθηκε, κακόβουλη ή μη δεν ισοδυναμεί με εκτέλεση.

Πιστεύω ότι δημιουργός και έργο πρέπει να κρίνονται ανεξάρτητα η πρώτη από το δεύτερο. Και ορθά σχολίασαν ορισμένοι πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφήνουν τον καθένα εκτεθειμένο στα πυρά του κοινού για το παραμικρό, αλλά το συγκεκριμένο θέμα, σε μια χώρα στα πρόθυρα της κοινωνικο-οικονομικής κατάρρευσης δεν είναι «μικροπράγμα«. Η Χ.Α. καιροφυλακτεί στο 10% με ανοδικές τάσεις και οποιαδήποτε πράξη ή δήλωση «νομιμοποιεί» το ρατσισμό είναι επικίνδυνη και ανεπίτρεπτη. Ειδικά από ανθρώπους της Τέχνης, υποτίθεται με ευαισθησίες.

Άκουσα και διάβασα πολλά για τα λόγια της κυρίας Δημουλά, για το κατά πόσο παραφράστηκαν ή αποδόθηκαν περιληπτικά, για το τι είναι ρατσιστικό και τι όχι, για το τι είναι «πολιτικά ορθό» και τι ειλικρινές, αλλά «άκομψο».

Εμένα με απασχόλησε κάτι άλλο αυτές τις μέρες. Κάτι που πέρασε σχεδόν «στα ψιλά» εδώ, γιατί έγινε στο μακρινό και φτωχό Μπαγκλαντές. Ξέρετε, τη χώρα (μεταξύ άλλων, γειτονικών και μη) που μας προμηθεύει  με εργατικό δυναμικό για τις γλυκιές φράουλες της Μανωλάδας.

Αναρωτιέμαι πόσο κενή είναι η συζήτηση περί πολιτικής ορθότητας του λόγου, τη στιγμή που ο ίδιος μας ο τρόπος ζωής είναι κατάφωρα μη ορθός, όχι «πολιτικά», αλλά ηθικά. Γιατί; Επειδή δεν είναι μόνο οι εγχώριες φράουλές μας ποτισμένες με αίμα, αλλά και τα εισαγόμενα ρούχα μας, τα κινητά μας και τα περισσότερα αγαθά που μας προσφέρει ο σύγχρονος καπιταλισμός.

Πριν δύο εβδομάδες, κατέρρευσε ένα οκταώροφο εργοστάσιο ενδυμάτων στα περίχωρα της πόλης Ντάκα, στο Μπαγκλαντές. Σύμφωνα με τους τελευταίους απολογισμούς οι νεκροί ξεπερνούν τους 900 και οι τραυματίες τους 2500.

Στο κτήριο αυτό λειτουργούσαν πέντε εταιρείες, οι Phantom Apparels, Phantom Tac, Ether Tex, New Wave Style και New Wave Bottoms, οι οποίες προμηθεύουν με ρούχα μεγάλες φίρμες της Δύσης. Ανάμεσά τους o αμερικανικός κολοσσός Wallmart, η βρετανική Primark, η ισπανική Mango και, τι ειρωνεία, η γνωστή και μη εξαιρετέα ιταλική Benetton.

Ξέρετε, αυτή με τα «ενωμένα χρώματα» και τις έξυπνες/προκλητικές διαφημίσεις κατά του ρατσισμού; Αναρωτιέμαι, πόσο καλή διαφήμιση για τη Benetton θα αποτελούσε η παρακάτω φωτογραφία:

Η τελευταία αγκαλιά

United Colours of Benetton

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στα χαλάσματα από την Τασλίμα Ακτέρ, φωτορεπόρτερ και ακτιβίστρια. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς τι νιώθει κοιτάζοντάς την. Είναι ταυτόχρονα τραγική, μακάβρια ρομαντική και βαθιά θλιβερή.

Ο αναίτιος και άδικος θάνατος 900 ανθρώπων είναι μια πραγματική τραγωδία. 3500 άτομα περίπου εργάζονταν σε ένα κτήριο το οποίο είχε κριθεί ακατάλληλο από την αστυνομία, μόλις την προηγούμενη μέρα από την κατάρρευση. Παρόλα αυτά, οι ιδιοκτήτες  υποχρέωσαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν, διαβεβαιώνοντάς τους ότι οι τεράστιες ρωγμές δεν αποτελούσαν λόγο ανησυχίας. Κάποιοι από τους εργάτες διαμαρτύρονταν έξω από το κτήριο όταν αυτό μετατράπηκε σε σωρό από χαλάσματα.

Η φωτογράφος μίλησε για τη φωτογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TIME:

Με ρώτησαν πολλοί για την φωτογραφία αυτή. Προσπάθησα να μάθω γι’ αυτούς αλλά δεν έχω βρει ακόμα στοιχεία. Δεν ξέρω ούτε ποιοί είναι, ούτε τι σχέση είχαν.

Ημουν όλη μέρα στα ερείπια και έβλεπα τους διασώστες αλλά και πολίτες να ανασύρουν τραυματισμένους εργάτες από τα συντρίμμια. Θυμάμαι ακόμα τα τρομαγμένα μάτια των συγγενών. Ημουν εξαντλημένη, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Τότε, γύρω στις 2 το πρωί, βρήκα ένα ζευγάρι, αγκαλιασμένο στα ερείπια.

Το κάτω μέρος των σωμάτων τους ήταν θαμμένο. Το αίμα από τα μάτια του άνδρα έτρεχε σαν δάκρυ. Όταν τους είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους αισθάνθηκα σαν δικούς μου ανθρώπους. Τους έβλεπα τις τελευταίες τους στιγμές να κάθονται έτσι αγκαλιασμένοι, προσπαθώντας ό ένας να σώσει τον άλλο.

Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την φωτογραφία, αισθάνομαι άβολα. Με έχει στοιχειώσει. Είναι σα να μου λένε. Δεν είμαστε άλλα δυο πτώματα. Δεν είμαστε φτηνά εργατικά χέρια και φτηνές ζωές. Είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς. Η ζωή μας είναι πολύτιμη και τα όνειρά μας το ίδιο.

Αν οι υπεύθυνοι δεν τιμωρηθούν με τις αυστηρότερες ποινές, τότε η τραγωδία αυτή θα επαναληφθεί. Δεν θα υπάρξει ανακούφιση από αυτά τα φριχτά συναισθήματα. Γι’ αυτό και θέλω η φωτογραφία αυτή να κάνει τον γύρο του κόσμου.

Η φωτογραφία αυτή είναι θλιβερή γιατί αντικατοπτρίζει το τίμημα που πληρώνουμε για τα «φθηνά» και «ανταγωνιστικά» επώνυμα ρούχα μας. Είναι η πραγματικότητα που επιλέγουμε να αγνοούμε. Πέντε μήνες πριν αυτή την τραγωδία είχε σημειωθεί πυρκαγιά σε άλλο εργοστάσιο ρούχων, πάλι στο Μπαγκλαντές, με 112 θύματα. Μόλις προχθές σημειώθηκε άλλη μια πυρκαγιά σε εργοστάσιο στη Ντάκα. Είναι μια είδηση που θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη υπό κανονικές συνθήκες, καθώς η Δύση δεν ευαισθητοποιείται τόσο όταν πεθαίνουν άνθρωποι στην Ασία ή στην Αφρική. Έστω κι αν καταπλακώνονται ή καίγονται ζωντανοί κατασκευάζοντας τα ρούχα που φοράμε.

Θυμάστε αλήθεια την τραγωδία της Ρικομέξ; Είχε κοστίσει τη ζωή σε 39 ανθρώπους και είχε συγκλονίσει όλη τη χώρα. Φανταστείτε, λοιπόν, μια χώρα γεμάτη από «Ρικομέξ» πολλαπλάσιου μεγέθους. «Χάρτινα» κτήρια εργοστασίων όπου άνθρωποι σαν εμάς, ίσως λίγο πιο σκούροι, εργάζονται μέσα σε απαράδεκτες συνθήκες, για ψίχουλα, χωρίς καμία προϋπόθεση ασφαλείας. Για τα ρούχα μας. Αυτά που φοράμε και καμαρώνουμε στον καθρέπτη.

Υπάρχουν κι άλλα Μπαγκλαντές. Στην Κίνα, για παράδειγμα, είναι γνωστές οι συνθήκες υπό τις οποίες κατασκευάζονται τα πανάκριβά μας iPhone στα εργοστάσια/μπουντρούμια της Foxconn. Τα ατυχήματα και οι αυτοκτονίες εργατών αποτελούν κάτι το δεδομένο στην ημερήσια διάταξη. Παιδάκια στην Ινδία κατασκευάζουν τα αθλητικά είδη της Nike. Και η Λατινική Αμερική δεν πάει πίσω. Το Μάρτη έκλεισε ένα παράνομο εργαστήριο στην Αργεντινή που παρήγαγε ρούχα για το Zara σε απάνθρωπες συνθήκες. Τον προηγούμενο μήνα ανακαλύφθηκαν κι άλλα, στα οποία εργάζονταν κυρίως Βολιβιανοί μετανάστες (μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά) για λογαριασμό της φίρμας «Inditex», η οποία προμηθεύει Zara, Pull & Bear, Massimo Dutti, Bershka, Stradivarius, Oysho, Uterqüe.

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Δεν μπορούμε ακόμα να δηλώνουμε άγνοια, χωρίς να ιδρώνει το αυτί μας. Το Internet δεν είναι μόνο για να κουτσομπολεύουμε στο Facebook, να ακούμε μουσική και να κατεβάζουμε ταινίες. Είναι κυρίως ένα πανίσχυρο εργαλείο επικοινωνίας και (υπό προϋποθέσεις) μια πολύτιμη πηγή ενημέρωσης. Και πολλαπλασιάζει τη δύναμη της μονάδας. Πέρα από την ευθύνη και τη δύναμη που έχει ο καθένας μας, ως καταναλωτής, ως χρήστης μπορεί να ασκήσει πίεση στους ισχυρούς και να ενημερώσει όσους δε γνωρίζουν.

Και μπορεί να μη μαθαίνονται όλα για όλους, αλλά ο παραδειγματισμός λειτουργεί και σε βάθος χρόνου ο φόβος συμμορφώνει ακόμα και όσους δεν αποκαλύπτονται. Οι φράουλες της Μανωλάδας μένουν στα αζήτητα. Μην τις λυπάστε. Η ανθρώπινη ζωή είναι απείρως πιο πολύτιμη από λίγους τόνους φράουλες (που σε τελική ανάλυση δεν ταΐζουν τους φτωχούς στην τιμή που είχαν φθάσει) και όλα τα τσίτια που μπορεί να χωρέσει το Zara.

Κοιτάξτε καλά τη φωτογραφία και σκεφτείτε: αξίζει το τίμημα για τα ματωμένα ρούχα; Μπορούμε ακόμα να κάνουμε τους ανήξερους; Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο «Τρίτος Κόσμος» μας χτυπά την πόρτα; Όχι για να ζητήσει δουλειά σαν μετανάστης. Για να μείνει.

Μουσικό Διάλειμμα #33

Αποφάσισε με ποιους είσαι, όσο είναι καιρός, γιατί κάποιοι ονειρεύονται την Ελλάδα των 150 Ευρώ, του 15ωρου, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, για να γίνουμε μια «ανταγωνιστική» χώρα του νέου Τρίτου Κόσμου. Επειδή τους συμφέρει περισσότερο να εξαπλωθεί ο Τρίτος Κόσμος, παρά να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί η δυστυχία και η εκμετάλλευση.

Η νύχτα της Κρουστάλλως

Απογοήτευση. Πίκρα. Θυμός. Πιστεύαμε πραγματικά, κάποιοι από εμάς τουλάχιστον, ότι ήμασταν ως λαός καλύτεροι από αυτό το χάλι. Όμως, έφθασαν λίγα μόλις χρόνια οικονομικής κρίσης για να διαλύσουν ανελέητα τις όποιες αυταπάτες μπορεί να τρέφαμε ως Έλληνες.

Ναι, είμαστε ανοργάνωτοι, της τελευταίας στιγμής, επιπόλαιοι, ενίοτε και ανεύθυνοι. Ναι, υπάρχει μεγάλη έλλειψη παιδείας και κοινού νου. Ναι, είμαστε συναισθηματικοί και παρορμητικοί και αφήνουμε συχνά το θυμικό μας να παίρνει τις αποφάσεις για μας.

Αυτά τα γνωρίζαμε πολύ καλά. Έτσι λανσαρίστηκε, εξάλλου, ο Νεοέλληνας στους ξένους: ως κινηματογραφικός Ζορμπάς που δε δίνει μία και το ρίχνει στο συρτάκι ό,τι και να γίνει.

Αυτό δείχναμε στους «ξενέρωτους» τους Άγγλους που έρχονται μαζικά στην Ελλάδα για να γίνουν λιώμα και στους «αχώνευτους» Γερμανούς που παρελαύνουν με το περίφημο σανδαλάκι και τη λευκή καλτσούλα σε ταβέρνες και παραλίες.

Και αφού μέσα στην ανέμελη ζορμπαδοσύνη μας αφήσαμε τα κλειδιά της χώρας στα χέρια προδοτών, καιροσκόπων ή απλά ηλιθίων (διαλέξτε εσείς όποιο προτιμάτε περισσότερο), τώρα που φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού ξαφνικά σταματήσαμε το συρτάκι.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Πάνω που είχαμε σηκώσει (κι άλλο) τα μανίκια και ετοιμαζόμασταν να δείξουμε στους κυβερνώντες ποια ακριβώς είναι η άποψή μας για τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια, κάποιος μας έδωσε ένα στειλιάρι και μας έδειξε έναν Πακιστανό στη γωνία.

«Αυτός φταίει». Και καθώς μείναμε αποσβολωμένοι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, είδαμε άλλους ανέμελους πρώην ζορμπάδες να τον σαπίζουν στο ξύλο.

Στην αρχή πολλοί δεν το πίστευαν. Όταν έμπαιναν οι Χρυσαυγίτες δέκα-δέκα στον ηλεκτρικό βρίζοντας και δέρνοντας όποιον μαυριδερό έβρισκαν μπροστά τους, ορισμένοι το αμφισβητούσαν. «Δεν γίνονται αυτά», «ψέματα είναι». Τόσο σίγουροι ήμασταν.

Μετά άρχισαν τα μαχαιρώματα. Και πάλι ήταν «υπερβολές» και «μεμονωμένα περιστατικά». Παράλληλα, όμως, καταπίναμε αμάσητα τα αναρίθμητα δημοσιεύματα για ληστείες και βιασμούς από μετανάστες. Ακόμα και όταν αποκαλυπτόταν ότι επρόκειτο για περιστατικά είτε εντελώς φανταστικά, είτε διετίας και πάνω.

Δε λέω ότι δε γίνονται εγκλήματα. Πώς να μη γίνονται όταν το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος έχει αφήσει επί δύο δεκαετίες να στοιβαχτούν στην Ελλάδα τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Οι απόλυτοι αριθμοί, όμως, δεν αμφισβητούνται. Τα εγκλήματα εγχώριας «παραγωγής» παραμένουν περισσότερα από εκείνα των μεταναστών.

Αλλά δεν ακούμε, ούτε διαβάζουμε πια για αυτά.

Δε λέω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει και είναι κοινωνικό, οικονομικό και ανθρωπιστικό. Αλλά δεν είναι το μόνο. Δεν είναι καν το κυριότερο, όπως θέλει απεγνωσμένα να μας πείσει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Γιατί εκτός από κατευθυνόμενο ανθρωπάκι, ο κ. Δένδιας είναι και ανιστόρητος. Θα ήθελα να τον πληροφορήσω, λοιπόν, ότι η κάθοδος των Δωριέων (με την οποία παραλληλίζει την εισβολή των μεταναστών), όχι μόνο δεν κατέστρεψε την Ελλάδα, αλλά γέννησε την αρχαία Σπάρτη, η οποία στη συνέχεια έσωσε τον ελληνισμό από τους Πέρσες. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο σημείο να συγκεντρώνονται μπουλούκια Χρυσαυγιτών και να σπάνε πάγκους μικροπωλητών σε πανηγύρια. Χωρίς αντίδραση και χωρίς να επεμβαίνει ο νόμος. Γιατί, ως γνωστόν, οι παράνομοι μικροπωλητές καταστρέφουν την ελληνική οικονομία με τα εκατομμύρια μαύρων Ευρώ που διακινούν.

Ρίξτε μια ματιά στο λήμμα της Βικιπαίδειας για τη Νύχτα των Κρυστάλλων στη ναζιστική Γερμανία και πείτε μου με το χέρι στην καρδιά ότι δε σας ανησυχεί καθόλου αυτό που βλέπετε να γίνεται εδώ σήμερα.

‘Όχι ότι κινδυνεύει ο κόσμος από την άνοδο του Μιχαλολιάκου και της παρέας του. Εδώ δε μπορούμε να κυβερνήσουμε το σπίτι μας, όχι να κατακτήσουμε την υφήλιο. Κινδυνεύει, όμως, η ίδια η Ελλάδα.

Κινδυνεύει να βρεθεί στο περιθώριο όχι πια μόνο ως χώρα τεμπέληδων, αλλά και ως χώρα ρατσιστών όπου δεν υπάρχει νόμος και όπου τίποτα δε λειτουργεί. Ιδανικός τόπος για διακοπές, δε νομίζετε;

Έτσι θα ξυπνήσουμε μια μέρα σε μια χώρα τριτοκοσμική όπου, όπως είναι επόμενο, οι γνήσιοι ιθαγενείς πληρώνονται ψίχουλα για να εργάζονται έξι μέρες την εβδομάδα επί 13 ώρες. Και ψοφάνε σωρηδόν στα νοσοκομεία επειδή δεν έχουν φάρμακα. Αλλά μετανάστες δε θα έχουμε πια.

Πιστέψαμε ότι οι Έλληνες δε θα έπεφταν τόσο χαμηλά, ότι είμαστε ένα είδος φωτισμένης ράτσας που δεν υποκύπτει στην τυφλή βία. Λάθος. Ο κανόνας που θέλει την άνοδο του φασισμού σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική και κοινωνική κρίση δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για τους Ζορμπάδες.

Αλλά εγώ θα σας πω να πάνε στα κομμάτια και οι μετανάστες, αν το θέλετε έτσι. Ας μιλήσουμε για μας, τους «καθαρόαιμους» Έλληνες, μόνο για το δικό μας το τομάρι. Έχετε σκεφθεί ποτέ ποιον εξυπηρέτησε πραγματικά η άνοδος της Χρυσής Αυγής;

Με την εμφάνιση των φασιστών στο προσκήνιο το σύστημα απλά και αποτελεσματικά έστρεψε την δικαιολογημένη οργή του κόσμου προς τα πιο εύκολα θύματα.

Παράλληλα, όσοι δεν τσίμπησαν το δόλωμα ασχολούνται με την ίδια τη Χρυσή Αυγή, αντί να αντιδρούν κατά της άθλιας κυβέρνησης που απλά συνεχίζει το καταστροφικό έργο των προηγουμένων.

Είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, οι φασίστες αποτελούν ένα εξαιρετικό πιόνι στα χέρια του ίδιου σάπιου συστήματος που συνεχίζει ανενόχλητο να αναπαράγεται, ενώ ετοιμάζεται να περάσει τα πλέον αντιδημοκρατικά μέτρα που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος μετά την Κατοχή.

Και μετά μας φταίνε μόνο οι Γερμανοί.

Μουσικό Διάλειμμα #23

Συνεχίστε να αποστρέφετε το βλέμμα…

Αράχνης μαίανδρος

Κοίτα την αραχνούλα εκεί,

ποσό ασήμαντη κι αστεία μοιάζει,

από κλαδί σε κλαδί πηδά,

και τον ιστό της υφαίνει,

λεπτό σαν τρίχα λευκή, θαρρείς άυλο.

Κι αν ήθελες τα χρώματά της να δεις,

δε διακρίνονται, τόσο είναι μικροσκοπική.

Τρέχει γρήγορα εδώ κι εκεί,

από σκιά σε σκιά, σκιά υφαίνοντας.

Ούτε σκνίπα δεν τρομάζει.

Δες την τώρα, σα να μεγάλωσε λίγο,

όπως ήρθε πιο κοντά, όπως μας ζυγώνει,

γύρω από πόρτες και παράθυρα περιπολεί,

και τον ιστό της υφαίνει,

σπάγκος που μετά βίας αντέχει στον άνεμο.

Στο φως του δειλινού μοιάζει γαλάζια και λευκή,

ποιος να το ‘ξερε πως αράχνη

με τέτοια χρώματα υπάρχει,

κι ο ιστός της κρατά μακριά,

μαυριδερά κουνούπια που μας απομυζούν τη νύχτα.

Κι όταν ανοίξεις τα μάτια ένα πρωί,

θα τη δεις ξάφνου γύρω απ’ το κρεβάτι σου,

μεγάλη πια σα γροθιά,

και τον ιστό της θα υφαίνει,

σκοινί χοντρό με κόμπους άλυτους.

Πλέον θα τη βλέπεις καθαρά,

μαύρη με άκρα κόκκινα,

σαν εφιάλτης ξεχασμένος, παλιός,

μα υπόσχεται να παγιδεύει

μύγες μιαρές και νωθρούς κηφήνες.

Όμως πρόσεξε μια μέρα μη ξύπνήσεις,

με την αράχνη πάνω σου,

το βάρος της να σου κόβει την ανάσα,

κι ο ιστός που θα σε τυλίγει,

συρματόσχοινο που δίχως αίμα δεν κόβεται.

Όταν θα το καταλάβεις

η αράχνη τι θηρίο είναι αληθινά,

θα σε έχει ποτίσει δηλητήριο,

και θα είναι πια αργά για σένα,

το έντομο πλέον θα είσαι συ.

Μουσικό Διάλειμμα #22

Ήθος και διακρίσεις

Όσο και να θέλω να το αποφύγω, δυστυχώς είναι αδύνατον. Όχι γιατί θέλω οπωσδήποτε να ασχοληθώ με την Παπαχρήστου και τις αντιλήψεις της. Αλλά πιο πολύ για τα σχόλια που άκουσα και διάβασα μέσα σε λίγες ώρες.

Για να κλείσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται το θέμα, σε ό,τι αφορά στην αθλήτρια συγκεκριμένα, πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τα social media (όπως το Twitter και το Facebook) σαν να μιλά στο μικρόφωνο μπροστά σε πλήθος. Πόσω μάλλον αν είναι δημόσιο πρόσωπο, όπως μια αθλήτρια που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Όλοι έχουμε πει ρατσιστικά ανέκδοτα στην παρέα μας. Αυτό δε μας κάνει ρατσιστές. Ωστόσο, όλα είναι θέμα χώρου, χρόνου και τρόπου.

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο καθένας περιμένει να σου κολλήσει μια ταμπέλα και να σε χαρακτηρίσει «ρατσιστή», «φασίστα», «προδότη» κ.ο.κ. Προτού λοιπόν δημοσιοποιήσεις κάτι, έστω και αν είναι ένα κακόγουστο αστείο, πρέπει να προσέχεις πολύ. Ειδικά αν το προφίλ σου είναι ήδη γεμάτο αναρτήσεις που αποδεικνύουν ότι το «αστείο» σου δεν ήταν απλά αστείο, αλλά μάλλον το ασπάζεσαι σαν «ιδεολογία».

Αυτό που με απασχολεί πιο πολύ δεν είναι, όμως, οι πολιτικές απόψεις μιας 23χρονης κοπέλας που, εν τέλει, έχει όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσει πόσο λανθασμένες είναι.

Το αν ήταν ή όχι ρατσιστικό το σχόλιο και αν ήταν δίκαιη ή όχι η ποινή είναι το λιγότερο. Το ανησυχητικό είναι ότι ο κόσμος, για να το θέσω με αθλητικούς όρους, έχει χάσει τη μπάλα.

Δύο ήταν τα βασικά επιχειρήματα που συνάντησα στις διαδικτυακές συζητήσεις. Το πρώτο αναφέρεται στην ατιμωρησία και στην υποκρισία των περισσότερων πολιτικών και των διαπλεκόμενων επιχειρηματιών (βλ. Ισίδωρος Κούβελος ο οποίος έλαβε την απόφαση του αποκλεισμού ως αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής). Το δέυτερο αναφέρεται στην εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων και, κατά συνέπεια, στην απομυθοποίηση τους.

Συμφωνούμε ότι διεφθαρμένοι πολιτικοί και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα άγονται και φέρονται χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει το νόημα που είχαν επί αρχαίας Ελλάδας.

Πολύ απλά, έχει εκλείψει το ήθος. Σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτό που πρέπει να αποφασίσουμε είναι το τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο μας και το ποια πρέπει να είναι η δική μας στάση, ως άνθρωποι, απέναντι στον ευτελισμό των πάντων.

Το «ωχ μωρέ και τι έγινε» δεν επαρκεί πια. Επειδή αυτή ακριβώς η αντιμετώπιση μας έφερε ως εδώ. Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσουμε αν θα αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον ήθος και θα αφήσουμε, άρα, τα πάντα να πάνε κατά διαόλου ή αν ο καθένας από εμάς θα τραβήξει μια κόκκινη γραμμή και θα βάλει όρια. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για το πως βλέπει τους άλλους.

Αν το πάρουμε απόφαση ότι θα αφήσουμε τα πράγματα να φθάσουν στο απόλυτο μηδέν, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τις συνέπειες. Ο άνθρωπος χωρίς ήθος είναι το χειρότερο κτήνος. Θα υπάρξει πλήρης διάλυση των πάντων και θα καταλήξουμε σε ένα κακέκτυπο κοινωνίας στο οποίο ο μόνος σκοπός είναι η επιβίωση με κάθε μέσο.

Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα συμβεί αύριο, φυσικά. Θα πάρει κάποια χρόνια. Η πορεία αυτή, όμως, προδιαγράφεται ήδη. Και δε χρειάζεται να σας αναλύσω ποιους συμφέρει να μετατραπεί η κοινωνία σε χοιροστάσιο, έτσι δεν είναι; Εκείνους που ήδη μας βλέπουν σαν κρέας έτοιμο για λουκάνικά.

«Και τι είπε η κοπέλα»;

«Καλά να πάθει ο τεμπέλης δημόσιος/το λαμόγιο ο ελεύθερος επαγγελματίας/ο προνομιούχος ο τραπεζικός».

«Καλά του έκανε του κωλόπαιδου/της κομμουνίστριας/του βρωμοπακιστανού/του βρωμόμπατσου».

Όταν κολλάς ετικέτες στους ανθρώπους, αυτόματα κολλάει μια και στη δική σου πλάτη. Και όταν τελειώσουν οι μαύροι, οι κομμουνιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπόλοιποι αποδιοπομπαίοι τράγοι, θα πάρεις εσύ σειρά για το σφαγείο. Μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά η ετικέτα σου είναι κει. Κάποιος, κάπου θα βρεθεί να στην κολλήσει.

Δεν το λέω εγώ, το έχει πει πολύ καλύτερα ο Μάρτιν Νίμελερ, πολλά χρόνια πριν.

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.
Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.
Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.
Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει,
για να αντισταθεί μαζί μου…

Υ.Γ.: Μέσα στα άλλα σχόλια, διάβασα συχνά και το εξής «Γελάγατε με τον Πίου, τώρα σας φταίει το ανέκδοτο». Ρε παιδιά, για ξαναδείτε τη λίγο τη διαφήμιση. Εσάς ποιον σας φαίνεται ότι θίγει, τον φουκαρά το μαύρο που πλένει τα τζάμια ή τον Ελληνάρα πρόεδρο που δουλεύει τους πάντες και τους ηλίθιους οπαδούς που τον πιστεύουν; Μήπως, λέω μήπως, μας συμφέρει να κολλήσουμε την ετικέτα του ρατσισμού για να αποφύγουμε το εύλογο συμπέρασμα;

Μουσικό Διάλειμμα #19

Μία από τις καλύτερες διασκευές των τελευταίων ετών…