Η αρχή της πτώσης

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει "Blut und Ehre" ή "Αίμα και Τιμή"

Μαχαίρι της ναζιστικής νεολαίας (αντίγραφο). Αναγράφει «Blut und Ehre» ή «Αίμα και Τιμή»

Ήταν θέμα χρόνου. Στην αρχή ήταν πάγκοι αλλοδαπών, παράνομων μικροπωλητών. Μετά τα μαγαζιά μεταναστών. Νόμιμα, με άδειες, δεν έχει σημασία. Στη συνέχεια επιθέσεις και μαχαιρώματα εναντίον όποιου φαινόταν μαυριδερός στους μελανοχίτωνες. Στον ηλεκτρικό, στο δρόμο, σε αναλογίες τρεις προς έναν τουλάχιστον.

Τώρα πήραν σειρά τα «αναρχοκομμούνια». Μόνο που δεν χρειάζεται κανείς να είναι κομμουνιστής ή αναρχικός  για να μη θέλει το μίασμα του φασισμού να μολύνει τη χώρα του. Τη χώρα που όποιος πραγματικά την αγαπά κατανοεί τι αντιπροσωπεύει, για όλον τον κόσμο. Όχι μόνο για τη «λευκή» Ευρώπη και την «πολιτισμένη» Δύση.

Η Ελλάδα (θα έπρεπε να) είναι το συνώνυμο της Δημοκρατίας για ολόκληρο τον κόσμο, για ανθρώπους κάθε χρώματος, θρησκεύματος και πολιτικής ιδεολογίας. Εκτός από εκείνης που υπαγορεύει το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους. Των φύλων σε ισχυρό και αδύναμο.

Της ιδεολογίας που δεν δέχεται το διαφορετικό. Που επιθυμεί την ισοπέδωση του ατόμου και τη μετατροπή του σε γρανάζι της μηχανής του έθνους. Που απαντά στους αντιπάλους της με μαχαίρια και πιστόλια.

Ήταν θέμα χρόνου να χυθεί ελληνικό αίμα. Το κρίμα είναι ότι χάθηκε η ζωή ενός νέου ανθρώπου. Κρίμα όμως είναι και ότι η βία και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί ως τώρα περνούσαν στα «ψιλά», επειδή αφορούσαν σε μετανάστες (λαθραίους και μη, η Χρυσή Αυγή δεν διαχωρίζει). Επειδή ως τώρα δεν είχε σκοτωθεί Έλληνας βέρος. Και τώρα;

Κρίμα και ντροπή για όσους ως τώρα γύριζαν το κεφάλι από την άλλη. Αλλά δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι ανεξάντλητη, σας το έχω ξαναπεί. Είναι λαθραίος. Είναι αναρχικός. Είναι κομμουνιστής. Είναι Πακιστανόφιλος. Είναι ομοφυλόφιλος. Είναι ακάθαρτος. Είναι αντιφρονούντας. Η λίστα τελειώνει με τη δική μας ετικέτα, όποια και αν είναι αυτή. Και ο μόνος τρόπος για να μην πάρουμε σειρά είναι εκεί που γυρίζαμε το κεφάλι στο πλάι, να το σκύψουμε προς τα κάτω. Να μη μιλάμε. Να κοιτάμε τη δουλειά μας. Να μην ανακατευόμαστε. Να υπακούμε.

Για το καλό του έθνους. Η πατρίδα απαιτεί θυσίες. Η δουλειά απελευθερώνει. Εξάλλου, σε τρία-τέσσερα χρόνια θα ξαναβγούμε στις αγορές και όλα θα είναι εντάξει.

Μη μιλάς, λοιπόν. Κάνε υπομονή για το καλό σου. Πέθανε, αν δεν αντέχεις, αλλά κάντο σιωπηλά.

Το χέρι του Χρυσαυγίτη οπλίστηκε από την ανοχή του πολιτικού συστήματος. Ακόμα και της Αριστεράς που καθυστέρησε να αντιδράσει. Που θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή που πάτησε η Χρυσή Αυγή το πόδι της στη Βουλή να είχε αντιδράσει σφοδρά και να είχε βγάλει επί τόπου τα άπλυτα των νοσταλγών του Χίτλερ στη φόρα. Από κοινού.

Μία φορά ας ενωνόταν η Αριστερά, έστω για αυτό το πράγμα, για το καλό της χώρας.

Αυτό δεν απαλλάσσει τα άλλα κόμματα, ειδικά τα κυβερνώντα, από τις ευθύνες τους. Εξάλλου, η ταμπέλα του «ακραίου» εύκολα κολλάει σε οποιονδήποτε αριστερό μιλά κατά του φασισμού. Αλλά οι άλλοι «δημοκράτες» τι έκαναν; Ποιοι όφειλαν να επικαλεστούν την ευρωπαϊκή νομοθεσία που απαγορεύει τα ρατσιστικά κόμματα; Ποιοι επέτρεψαν σε υπόδικους και τρομοκράτες να αποκτήσουν βουλευτική ασυλία; Ποιοι τους άφησαν να φέρουν ακόμα και Γερμανούς νεοναζί καλεσμένους στη Βουλή;

Ποιοι έκαναν τα στραβά μάτια κάθε φορά που η Αστυνομία έκανε (και κάνει) πλάτες στη Χρυσή Αυγή; Ακόμα και η σύλληψη του δράστη έγινε σχεδόν με το ζόρι. Ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης & «Προστασίας του Πολίτη» ο οποίος θα έπρεπε να είχε υποβάλλει προ πολλού την παραίτησή του για την κατάντια των σωμάτων Ασφαλείας, συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά την κατάσταση, απειλώντας ακόμα και διεθνή μέσα ενημέρωσης με μηνύσεις όταν αναφέρονται στο θέμα.

Ποιοι επιχειρούν κάθε φορά να ρίξουν την άνοδο του φασισμού στην «ακραία» Αριστερά, χαρακτηρίζοντας μάλιστα όχι τα εξωκοινοβουλευτικά παρακλάδια της, αλλά δημοκρατικά εκλεγμένα κόμματα με παρουσία δεκαετιών στη Βουλή, εξισώνοντάς τα με κοινούς εγκληματίες;

Ποιων τα παπαγαλάκια μιλούν ακόμα και για ενδεχόμενο συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή;

Αυτοί ευθύνονται, πρώτα και κύρια, για το χθεσινοβραδυνό έγκλημα και μετά οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι θέλω να πιστεύω ότι στην πλειοψηφία τους έκλειναν τα μάτια τους με την ελπίδα ότι θα βρισκόταν κάποιος να τους σώσει.

Όλα αυτά ως τώρα, όμως. Από εδώ και πέρα ο καθένας έχει το βάρος της ευθύνης του, της ψήφου του, της γνώμης του και της σιωπής του.

Να θυμάστε αυτή την ημέρα, γιατί είναι η αρχή της πτώσης. Το αν η πτώση αυτή θα είναι του νεοναζισμού ή της Δημοκρατίας θα το κρίνει όχι η Ιστορία, αόριστα και απρόσωπα, αλλά ο καθένας από εμάς.

Μουσικό Διάλειμμα #39

Τιμής ένεκεν…

Advertisements

Πωλείται Έλληνας σε τιμή ανθρωπιάς

Φιλοξενία στην Αμυγδαλέζα

«Κόλαση στην Αμυγδαλέζα» έγραψαν στα blog και είπαν (;) στις ειδήσεις. Οι μετανάστες, αλλοδαποί, φιλοξενούμενοι, κρατούμενοι, (πες τους όπως θέλεις) επιτέθηκαν «απρόκλητα» στους αστυνομικούς και εξεγέρθηκαν, βάζοντας φωτιές. Κάποιοι δραπέτευσαν, μάλιστα. Από το Κέντρο Φιλοξενίας. Ξέρεις, είναι όπως στις ταινίες που ο κακός πάντα λέει στο θύμα του ότι το «φιλοξενεί». Για τέτοια φιλοξενία μιλάμε.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσο «απρόκλητη» μπορεί να είναι μια επίθεση ενός «φιλοξενούμενου» επί μήνες σε κοντέινερ, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς κλιματισμό με θερμοκρασίες άνω των 35 βαθμών υπό σκιάν. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να μείνεις σε κοντέινερ που το ψήνει ο ήλιος όλη μέρα; Έτσι, από περιέργεια. Στο αυτοκίνητο να μπεις, που μένει μισή ώρα στο πάρκινγκ κάτω από τον ήλιο, δεν αντέχεις χωρίς κλιματισμό.

Ξέρω ότι πολλοί λένε, (κάποιοι το γράφουν και στο Facebook για να τους θαυμάζουν), «άντε μωρέ με τους Πακιστανούς, είχαν και στο χωριό τους κλιματισμό» ή «τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε, τους πληρώνουμε και πάνε και τα καίνε από πάνω» ή «να πάνε πίσω στη χώρα τους αν δεν τους αρέσει». Τόσο πολύ τους αρέσει που όταν τους είπαν ότι θα τους κρατάνε στην Αμυγδαλέζα άλλους έξι μήνες (έως 18 στο σύνολο) τα έκαψαν από τη χαρά τους.

Στις εφημερίδες και στα blog έγραψαν «Τουλάχιστον 10 αστυνομικοί τραυματίες κατά τα επεισόδια στην Αμυγδαλέζα». Για τους «λαθρό» ούτε κουβέντα. Αλλά είναι λαθραίοι αυτοί, δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση, δεν έχουν ταυτότητα, μαυριδερά «νομιστεράκια» είναι. Όπως λένε και στην Αμερική «non-people».

Είναι, άραγε, τόσο άρτια και άψογη στις επιχειρήσεις της η ΕΛ.ΑΣ. ώστε μεταξύ των μεταναστών, που πετούσαν πέτρες και έκαιγαν στρώματα και «οικίσκους» (έτσι λέγεται πολιτικά ορθώς το κοντέινερ) μέσα στη νύχτα δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι; Ούτε ένας τραυματίας; Καμία αστυνομία στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια στην καταστολή μιας εξέγερσης. Γιατί, λοιπόν, δεν αναφέρεται πουθενά πόσοι κρατούμενοι τραυματίστηκαν κατά την επιχείρηση; Επειδή δεν είναι άνθρωποι, είπαμε. Οπότε και να σκοτώθηκαν μερικοί, μικρό το κακό. Ποιος θα νοιαστεί να ρωτήσει, ποιος θα το μάθει;

Η αλήθεια είναι ότι η «φιλοξενία» στην Αμυγδαλέζα, όπως και σε οποιοδήποτε τόπο κράτησης κοστίζει. Και η χώρα μας δεν έχει περιθώρια για περιττά έξοδα. Άκου, όμως, ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει επιλογή για αυτούς τους ανθρώπους. Ή θα τους αφήσουμε να τριγυρνούν σαν την άδικη κατάρα σε μια χώρα που έχει γίνει πια αφιλόξενη ακόμα και για τους ίδιους της τους πολίτες, τους νόμιμους και ασπριδερούς ή θα τους στείλουμε πίσω.

Και, όσο και να το θέλουν πολλοί, δεν γίνεται να τους βάλουμε σε ένα καράβι και να τους γυρίσουμε από εκεί που ήρθαν. Κανένας δε θα τους δεχθεί. Άρα είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει νόμιμα και για την οποία το κράτος αρνείται να μεριμνήσει ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ταχύτερα. Δε θέλει να πιέσει τους εταίρους μας να επανεξετάσουν τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί και έχουν μετατρέψει τη χώρα σε φράγμα όλης της Ευρώπης για τους μετανάστες. Δε θέλει να οργανωθεί και να εκμεταλλευτεί τα υφιστάμενα κονδύλια της Ε.Ε. και τους μηχανισμούς για να διευκολύνει την κατάσταση.

Προτιμά να στοιβάζει ανθρώπους σε κοντέινερ σαν ανεπιθύμητο εμπόρευμα και να τους αφήνει στη μοίρα τους,

Όλα αυτά έχουν ένα τίμημα, όμως. Αν αποφασίσουμε ότι δεν αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν αξιοπρεπή μεταχείριση τότε αυτομάτως τους κοστολογούμε. «Δεν αξίζεις 5 Ευρώ (ή 10 ή 15) τη μέρα, φίλε μου, λυπάμαι.» Τη στιγμή που θα βάλεις ταμπελάκι με τιμή στη ζωή του οποιουδήποτε, αυτομάτως έχεις αποδεχθεί και ένα αντίστοιχο για τη δική σου τη ζωή. Ενδεχομένως να είναι λίγο ανεβασμένη η αξία σου, ως λευκού ανθρώπου γεννημένου στη χώρα που έδωσε τον πολιτισμό στον κόσμο. Αλλά μη φανταστείς ότι είσαι και πολύ ακριβός. Έχουμε κρίση, άλλωστε.

Μην ξεχνάς ότι και ο Ευρωπαίος που σε «πληρώνει» (ή έτσι του λένε, πως πληρώνει εσένα, τον ακαμάτη Έλληνα) έχει κι αυτός τα προβλήματά του. Πόσο ακόμα θα σε «συντηρεί» νομίζεις;

Και το πιο σημαντικό, ξέρεις, είναι ότι όσο πέφτει η τιμή σου, τόσο πιο εύκολα θα σε ξεπουλήσουν κι εσένα και τη χώρα σου, όταν έρθει η ώρα. Ο Έλληνας που είναι τεμπέλης, κλέφτης και άχρηστος είναι και ρατσιστής από πάνω. «Πάρτον, δε βαριέσαι, θα σου δουλεύει τσάμπα.»

Κακομοίρη μου, όσο-όσο θα σε δώσουν, να το ξέρεις.

Μουσικό Διάλειμμα #37