Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

Advertisements

3ης Σεπτεμβρίου, γωνία

Η Επανάσταση της 3ης ΣεπτεμβρίουΈνας φίλος μου φρόντισε να μου θυμίσει προχθές το νόημα της επετείου της ημέρας. Ντράπηκα λίγο, είναι η αλήθεια. Για κάποιον που ενδιαφέρεται για την Ιστορία, απέτυχα παταγωδώς να εστιάσω στο πραγματικά ιστορικό γεγονός, πέφτοντας ακόμα και μετά από τόσα χρόνια στην παγίδα που έστησε περίτεχνα ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ήταν αναμφισβήτητα ένας χαρισματικός και πανούργος πολιτικός. Μία ένδειξη αυτής της πανουργίας αποτελεί και ο σφετερισμός μιας ιστορικής επετείου, παραγκωνισμένης έτσι κι αλλιώς στις μέρες μας, προς όφελος του κόμματός του το οποίο έμελλε να κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή της χώρας επί σχεδόν 40 χρόνια.

Η 3η Σεπτεμβρίου δεν είναι απλά η επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Η 3η Σεπτεμβρίου είναι η επέτειος του κινήματος που έφερε ξανά στην Ελλάδα τη Δημοκρατία, Το κίνημα που ίδρυσε ο Μακρυγιάννης το 1840 και κατάφερε να ενώσει τους αρχηγούς δύο αντίπαλων κομμάτων (Μεταξά και Λόντο), έναν στρατιωτικό (Καλλέργη) και άλλες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής για τη διεκδίκηση αυτού που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο ενώ χάνεται μέσα από τα χέρια μας κάθε μέρα.

Το κίνημα που ίδρυσε ο Μακρυγιάννης έφερε τη Δημοκρατία πίσω στη χώρα που τη γέννησε.

Το κίνημα που ίδρυσε ο Παπανδρέου την ευτέλισε σε απόλυτο βαθμό.

Όχι μόνο του, φυσικά.

Πάτησε πάνω στο διχασμό που είχε αφήσει πίσω του ο Εμφύλιος και ο οποίος επί τριάντα χρόνια διατηρούσε ανοιχτές πληγές. Πληγές τις οποίες η χούντα μόνο χειροτέρευσε. Ήταν πολύ εύκολο, λοιπόν, για τον κόσμο να πιστέψει σε έναν χαρισματικό άνθρωπο που του υποσχέθηκε τα πάντα. Που του έταξε ότι επιτέλους θα έπαιρνε το αίμα του πίσω από τη Δεξιά. Τα ψίχουλα που μοίρασε ήταν αρκετά για να τον διατηρήσουν στην εξουσία μέχρι το τέλος.

Από την άλλη, το αντίπαλο δέος του ΠΑΣΟΚ αρκέστηκε στη σπασμωδική απόπειρα εφαρμογής ορισμένων δήθεν «εκσυγχρονιστικών» μέτρων, χωρίς ποτέ να χτυπήσει τα προβλήματα στη ρίζα τους. Αντί να αλλάξει τα πράγματα, προτίμησε να αλλάξει τα πράσινα ανθρωπάκια με γαλάζια. Έπαιξε το ίδιο παιχνίδι και έχασε.

Όσο, λοιπόν, ο κόσμος καθόταν στις κερκίδες και παρακολουθούσε ανεμίζοντας σημαιούλες τα πράσινα και γαλάζια ανθρωπάκια να παίζουν έναν κάκιστο αγώνα ποδοσφαίρου, το έδαφος χανόταν κάτω από τα πόδια του.

Στο τέλος, η δεύτερη γενιά πολιτικών της μεταπολίτευσης δεν μπόρεσε καν να κρατήσει μάσκες και προσχήματα. Προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, έβαλε στην άκρη τις όποιες «ιδεολογικές» διαφορές (σημειολογικές θα τις έλεγα εγώ, πια) και συμμάχησε για το κοινό καλό. Το δικό τους κοινό καλό βέβαια.

Ο σκοπός της ιστορικής αναδρομής δεν είναι να αποδώσουμε ευθύνες και να καταριόμαστε όσους μας έφεραν ως εδώ. Ούτε να αυτομαστιγωνόμαστε για τις αμαρτίες μας, ενώ οι αυτόχριστοι σωτήρες και εξομολόγοι μας τιμωρούν με απάνθρωπα και αδιέξοδα μέτρα.

Γιατί δεν το αξίζουμε. Κανένας λαός δεν αξίζει να εξευτελίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Ο σκοπός είναι να μάθουμε από το παρελθόν. Και αυτό που μας διδάσκει είναι ότι οι Έλληνες μεγαλουργούσαν όταν ήταν ενωμένοι για έναν κοινό σκοπό.

Το χάσμα πλέον μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι τόσο έντονο και ξεκάθαρο όσο ήταν το 1840 το χάσμα μεταξύ ενός Βαυαρού ηγεμόνα που ήρθε «φυτευτός» στη χώρα και των Ελλήνων που μόλις είχαν αποκτήσει ξανά την ελευθερία τους. Και τότε, όπως και τώρα, ο εθνικός διχασμός είχε δώσει την ευκαιρία στους ξένους συμμάχους να επέμβουν στα εσωτερικά της χώρας. Το πρόσχημα ήταν η σωτηρία της, αλλά ο σκοπός ήταν ο έλεγχός της.

Τότε δεν υπήρχε καν Κοινοβούλιο. Η πλατεία Συντάγματος ήταν η πλατεία των Ανακτόρων. Σήμερα μπορεί να υπάρχει, αλλά είναι διακοσμητικό. Οι ουσιαστικές αποφάσεις δεν παίρνονται πια εδώ και, το χειρότερο, δεν υπάρχει κανένα κόμμα στη Βουλή το οποίο να είναι ειλικρινές στις προθέσεις του. Η λύση φαίνεται απίθανο να βρεθεί εντός των ορίων του κοινοβουλευτικού συστήματος.

Έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε ξανά σε ένα σταυροδρόμι. 3ης Σεπτεμβρίου γωνία.

Αποφασίζομεν και επιτάσσομεν

Συγκέντρωση 13/5 μπροστά στο Σύνταγμα από εκπαιδευτικούς.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 13/5 μπροστά στο Σύνταγμα από εκπαιδευτικούς. Πηγή Reuters, στα επιταγμένα ΜΜΕ… σιγή.

Καιρό πριν, στην προηγούμενη απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων στα ΜΜΜ, ο φίλος και συνάδελφος (μεταφραστής) Π. Κ. με είχε καλύψει για το θέμα με ένα λιτό και περιεκτικό «στάτους»:

Ο καθηγητής και ο δάσκαλος δεν πρέπει να απεργούν διότι διαταράσσουν την απρόσκοπτη παροχή γνώσης στα παιδιά του λαού. Οι οδηγοί στα ΜΜΜ δεν πρέπει να απεργούν διότι διαταράσσουν την ομαλή μετακίνηση του λαού. Οι γιατροί δεν πρέπει να απεργούν διότι διακυβεύεται η υγεία του λαού. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεν πρέπει να απεργούν διότι δημιουργούν πρόβλημα σε ευπαθείς και επαγγελματικές ομάδες του λαού. Οι οδοκαθαριστές δεν πρέπει να απεργούν διότι διακυβεύεται η δημόσια υγεία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν διότι εμποδίζουν τη διεκπεραίωση των υποθέσεων του λαού. Οι αγρότες δεν πρέπει να απεργούν διότι ο λαός θα πεινάσει. Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν διότι διακόπτουν τον ομαλό εφοδιασμό του λαού. Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν διότι χαλάνε την εικόνα της χώρας, δεν έρχεται συνάλλαγμα και ο λαός θα πεινάσει. Για την υγεία και την καλοζωία μας κόπτονται κανάλια, υπουργοί και βουλευτές της συγκυβέρνησης, αλλά πού να το καταλάβετε εσείς;

Γενικά είχαν λεχθεί και γραφεί τόσο πολλά για το θέμα, ώστε τελικά το θεώρησα περιττό να προσθέσω κάτι. Τώρα, βέβαια, το θέμα της απεργίας, καθώς επίσης και του ποιος και πότε δικαιούται δια να απεργεί, ήρθε ξανά στο προσκήνιο.

Η προαναγγελία της απεργίας των εκπαιδευτικών οδήγησε σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία (στα χρονικά των δημοκρατικών καθεστώτων, τουλάχιστον). Στην επίταξη των απεργών προτού καν απεργήσουν!

Καταρχάς δεν αντιλαμβάνομαι πως όσοι κόπτονται, δήθεν, για τη νομιμότητα, δέχονται αβασάνιστα την παραβίαση του Συντάγματος. Γιατί η επίταξη οποιουδήποτε απεργού αυτό ακριβώς είναι.

Ασχέτως αν η απεργία θεωρείται από οποιονδήποτε εκβιαστική ή ακόμα και αν κρίθηκε παράνομη από δικαστήριο, η επίταξη «για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο α) για αμυντικές ανάγκες β) για ανάγκες που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές και γ) λόγω κινδύνων της δημόσιας Υγείας.»

Αν, πάλι, η απεργία κριθεί παράνομη από δικαστήριο και αυτή συνεχιστεί, τότε μπορεί να απολύσει τους συνδικαλιστές, σύμφωνα με τον καθηγητή Εργατικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ιωάννη Ληξουριώτη. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να επιτάξει απεργούς. Πόσο μάλλον προκαταβολικά.

Νόμος δεν είναι αυτό που βολεύει την εκάστοτε κυβέρνηση, τους εντολοδόχους της από το εξωτερικό ή και οποιονδήποτε συνδικαλιστή. Νόμος είναι ο νόμος και όσο αυτός δεν γίνεται σεβαστός ή παρακάμπτεται όποτε συμφέρει την κυβέρνηση, τόσο η ασυδοσία και το χάος ανακυκλώνεται.

Γιατί όταν το ίδιο το κράτος παρανομεί και παραβιάζει το Σύνταγμα, τότε δεν μπορεί να επικαλείται τη «νομιμότητα». Δεν υπάρχει νομιμότητα στην Ελλάδα, την έχει καταργήσει προ πολλού, όχι ο κουκουλοφόρος, ούτε ο απεργός, ούτε καν ο φασίστας. Πρώτο απ’ όλους το ίδιο το κράτος.

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για απεργίες, τα ΜΜΕ, οι εκάστοτε υπουργοί και εκπρόσωποι της κυβέρνησης αμέσως ενεργοποιούν το ηχογραφημένο μήνυμα περί νομιμότητας, τάξης, προστασίας του πολίτη.

Κάθε φορά, τα «παπαγαλάκια» αναμασούν τα ίδια επιχειρήματα περί τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων/εκπαιδευτικών/ταξιτζήδων/λιμενεργατών και οποιουδήποτε άλλου απεργήσει. Θα πουν πάλι για τους διεφθαρμένους συνδικαλιστές, για τα συντεχνιακά συμφέροντα και όλα αυτά τα γνωστά.

Τα οποία σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό ανάλογα με την περίπτωση, ισχύουν. Ωστόσο, κανείς από αυτούς που παίζουν με το επιχείρημα της συνενοχής δεν τολμά να αρθρώσει το αυτονόητο. Ότι για όλα αυτά, για την τήρηση του νόμου την πρώτη ευθύνη έχουν οι κυβερνώντες και τα όργανα του κράτους.

Σαφώς και ο καθένας οφείλει να μην παρανομεί. Από τη στιγμή που υπάρχει παρανομία, όμως, τον λόγο παίρνει η Δικαιοσύνη. Όποιος και αν είναι ο παραβάτης. Ακόμα και αν είναι δημόσιος λειτουργός, υπουργός ή μεγαλοσυνδικαλιστής. Βέβαια, για τους υπουργούς έχει φροντίσει ο αξιότιμος κ. Βενιζέλος. Αυτό είναι απλά ένα από τα παραδείγματα των συνταγματικών εκτροπών που έχουν κατά καιρούς ψηφιστεί ως νόμοι.

Τώρα πια, οι εκτροπές έχουν περάσει στο στάδιο των «πράξεων νομοθετικού περιεχομένου». Το επόμενο βήμα από αυτό, ξέρετε, είναι η έκδοση διαταγμάτων απευθείας από τον Πρωθυπουργό.

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι απεργοί. Το πρόβλημα είναι ότι μας κυβερνά ο κατεξοχήν παράγοντας διασποράς και διαιώνισης της ανομίας, της αυθαιρεσίας, της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας. Ο οποίος φορά τη μάσκα της νομιμοφροσύνης και κάνει κήρυγμα στους πολίτες, τα δικαιώματα των οποίων καταστρατηγεί καθημερινά.

Και, μοιραία, με ολοένα και μεγαλύτερο θράσος.

Μουσικό Διάλειμμα #34

Του ‘παν θα βάλεις το χακί
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
και ήρωας θα γίνεις

Απονενοημένο Διάβημα

Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει αυτή η έκφραση; «Απονενοημένο διάβημα». Τη χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δημοσιογράφοι, γιατί ακούγεται εντυπωσιακή, είναι πιο «πιασάρικη» από την «απλή» αυτοκτονία. Έχει όμως διαφορά, έστω κι αν φτασμένοι δημοσιογράφοι, όπως η Έλενα Ακρίτα, δεν την καταλαβαίνουν. Ή δεν θέλουν να την καταλάβουν.

Ναι, πράγματι «η πλατεία Συντάγματος δεν κάνει πιο τραγική μια αυτοκτονία». Την κάνει όμως συμβολική. Και δεν υπάρχει κανένας, πιστεύω, που να αμφισβητεί το ρόλο του συμβολισμού στην πολιτική. Γιατί δε χωρά αμφιβολία ότι η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν πολιτική πράξη.

Ίσως να μη γνωρίζετε ή να έχετε ξεχάσει ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ξεκίνησε με έναν αυτοπυρπολισμό στην Τυνησία. Αλλά είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν ξεχάσει όσοι φοβούνται κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.

Και για αυτό το λόγο θλιβερά υποκείμενα, όπως ο Μπεγλίτης και ο Κουκουλόπουλος, έσπευσαν να πράξουν όπως έχουν μάθει να πράττουν στο βούρκο της πολιτικής που τους ανέδειξε, πετώντας λάσπη στον αντίπαλο και αποφεύγοντας οποιαδήποτε ευθύνη, έστω και έμμεση.

Ο πρώτος σε μια δήλωση-ρεσιτάλ ασέβειας και απανθρωπιάς έσπευσε να διαχωρίσει την αυτοκτονία από την οικονομική κρίση, υπονοώντας ότι μπορεί ο ίδιος ο αυτόχειρας να… «έφαγε τα λεφτά του» ή ακόμα και να «τα έφαγαν» τα παιδιά του!

Ούτε καν αναφέρει ως πιθανότητα, έστω για τους τύπους, ότι μπορεί να ατύχησε στη ζωή του, ότι μπορεί να μη του έφθαναν τα λεφτά. Φυσικά, τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να υπάρχει στο μυαλό ενός Έλληνα πολιτικού. Που έχει συνδέσει άρρηκτα τις λέξεις «λεφτά» και «τρώω». Όχι «βγάζω», όχι «αγωνίζομαι», όχι «κοπιάζω», όχι «θυσιάζω». Μόνο «τρώω». Γιατί ποιος βουλευτής, άραγε, έδινε στο κράτος τα χρήματά του επί 35 χρόνια για να πάρει σύνταξη;

Οι συντάξεις των εργαζομένων, Μπεγλίτη, Κουκουλόπουλε, Πάγκαλε και λοιποί, είναι πληρωμένες με τα λεφτά ΤΟΥΣ. Και τις κόψατε. Κοινώς, διαπράξατε κακοδιαχείριση και κλοπή. Οι δικές σας «αποζημιώσεις» και συντάξεις με τα λεφτά ΜΑΣ. Και αυτές ίσα που τις ακουμπήσατε.

Ας υποθέσω, όμως, ότι έχετε δίκιο «κύριοι» και ότι ο άνθρωπος αυτός πράγματι σκόρπισε τα λεφτά του. Είχε τέτοια μανία με την υστεροφημία του που θέλησε να το διατυμπανίσει σε όλον τον κόσμο; Ας υποθέσω ότι «τα έφαγαν» τα παιδιά του. Είστε τόσο αναίσθητοι που βγαίνετε στο πανελλήνιο να τα κατηγορήσετε προτού καλά-καλά κρυώσει το πτώμα του πατέρα τους;

Ακόμα και δίκιο να είχατε, το μόνο που καταφέρατε είναι να αποδείξετε πόσο πωρωμένοι και μικρόψυχοι είστε. Προκειμένου να εξυπηρετήσετε τις πολιτικές σας σκοπιμότητες δε σεβαστήκατε ούτε το νεκρό, ούτε την οικογένειά του.

Όταν ένας άνθρωπος, είτε λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, είτε λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας και ισχυρού αισθήματος ενοχής ή απόγνωσης φτάσει στο σημείο να πάρει την ίδια του τη ζωή το κάνει συνήθως μόνος του, στο σπίτι, στη δουλειά ή σε ένα απομακρυσμένο σημείο. Μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, από ανθρώπους που μπορεί να τον εμποδίσουν ή να τον λυπηθούν.

Απονενοημένο διάβημα σημαίνει απεγνωσμένη διαμαρτυρία. Και τη διαμαρτυρία την κάνεις δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων. Εκεί που δεν μπορεί να σε αγνοήσει κανείς, γιατί δεν ντρέπεσαι για την πράξη σου, αλλά θέλεις να της δώσεις νόημα, να ταρακουνήσεις τον κόσμο. Να γίνεις σύμβολο, έστω και νεκρός.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί συγκινήθηκε ο κόσμος. Όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι του είναι πιο εύκολο να κάνεις πως δεν το άκουσες, να το θάψεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, στη μικρή σου, προσωπική αυλή που κρύβεις ό,τι σε θλίβει και σε προβληματίζει. Είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.

Όταν ο αυτόχειρας το κάνει σε κοινή θέα και μάλιστα σε χώρο με πολιτική σημασία, δεν μπορείς να το αγνοήσεις, ξέρεις ότι το έπραξε γιατί ήθελε να σου στείλει ένα μήνυμα. Εξάλλου το σημείωμα που άφησε πίσω του δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.

Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί κάποιοι άφησαν λουλούδια και κεριά κάτω από το δέντρο. Δεν είναι επειδή δε νοιάστηκαν για  τους άλλους 1700 ή 3000. Είναι επειδή αισθάνθηκαν μια ανάγκη, σαν άνθρωποι, την οποία αδυνατούν να κατανοήσουν οι πολιτικοί. Είναι γιατί στο σημείο εκείνο τίμησαν και όλους τους άλλους που δεν μπορούσαν να τιμήσουν αυτά τα δύο χρόνια. Που να αφήσουν τα λουλούδια; Σε σπίτια, σε γραφεία, σε γκρεμούς;

Το απονενοημένο διάβημα που το αναφέρατε και σεις, κ. Μπεγλίτη, στεγνά και μηχανικά όπως βγάζετε τον κενό σας πολιτικό λόγο, χωρίς να συνειδητοποιείτε το νόημα των λέξεων, είναι η ύστατη μορφή διαμαρτυρίας. Δεν χωρούν ψέματα μπροστά στο θάνατο.

Στέκεστε, λέει, με σεβασμό μπροστά στο γεγονός. Χρειάζεται, λέει, σιωπή. Ούτε σεβαστήκατε, ούτε σωπάσατε όταν έπρεπε. Έχετε χάσει λοιπόν και το σεβασμό και τη σιωπή μας.

Μουσικό Διάλειμμα #10

Χθες ήταν και η επέτειος της αυτοκτονίας του Kurt Cobain των Nirvana. Αφιερώνω, λοιπόν, το «Heart Shaped Box» στους υπέροχους ανθρώπους με τη ζεστή καρδιά που μας κυβερνούν και «στέκονται με σεβασμό» πάνω από τα πτώματά μας, όπως ο δολοφόνος θαυμάζει το έργο του.

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Όταν σε μια ελεύθερη χώρα ο εορτασμός της Επανάστασης που οδήγησε στην απελευθέρωσή της προστατεύεται από κιγκλιδώματα, σώματα ασφαλείας και ένοπλους «παρατηρητές» στις στέγες, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Είναι ο ορισμός του οξύμωρου. Είναι το θέατρο του παραλόγου στην πιο επιτυχημένη του μεταφορά στην πραγματικότητα.

Ίσως να πασχίζεις ακόμα για να μην ενδώσεις στον υποτιθέμενο λαϊκισμό που βαφτίζει «χούντα» την ελληνική Δημοκρατία του 2012. Μα τα μάτια σου δεν λένε ψέματα. Κάγκελα παντού, ακροβολιστές στις στέγες, πλάνα φυγάδευσης των επισήμων από την αστυνομία. Η ΕΥΠ με πολιτικά να παρακολουθεί, χιλιάδες αστυνομικοί στους δρόμους.

Για τον εορτασμό της ελευθερίας μας.

Δεν μπορείς να αποφύγεις τον παραλληλισμό με την 25η Μαρτίου του 1942. Τον πρώτο εορτασμό της Επανάστασης του 1821 στην κατοχική Ελλάδα. Τότε που η ψευδοκυβέρνηση του Τσολάκογλου προσποιήθηκε ότι τιμούσε την επέτειο παραλληλίζοντας την επανάσταση των Ελλήνων με εκείνη του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού!

Γιατί «μόνο με τας νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας Ευρωπαϊκής και Μεσογειακής τάξεως». Το σημερινό όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μοιάζει επικίνδυνα με εκείνο του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού του 1942.

Απαγορεύοντας κάθε εκδήλωση από τους απλούς πολίτες, έστησαν ένα θέατρο με επισήμους, με στολές και σημαίες και με έφιππους καραμπινιέρους για να μαζέψουν όσους τόλμησαν να αψηφήσουν τις διαταγές. Ήταν όμως πολλοί. Οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να τους συγκρατήσουν.

Τελικά οι φασίστες,  Έλληνες και μη, αποχώρησαν και άφησαν χιλιάδες κόσμου να καταθέσει τα πραγματικά στεφάνια στα μνημεία. Φοιτητές, ήρωες του μετώπου, χήρες και παιδιά. «Νέους με πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, άντρες και γυναίκες και λαβωμένους με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια».

Σήμερα δεν έχουμε κατοχικά στρατεύματα. Δεν υπήρξε ποτέ εισβολή. Τουλάχιστον όχι με τανκς και αλεξιπτωτιστές. Ήταν μια εισβολή ύπουλη, με δάνεια και ομόλογα, στην οποία άνοιξαν την Κερκόπορτα οι ίδιες μας οι κυβερνήσεις.

Για το καλό της χώρας μας.

Και έστησαν κάγκελα παντού, μοίρασαν λίστες προσκεκλημένων σε οικογένειες στρατιωτικών και αστυνομικών για το πλήθος των ευρισκομένων γύρω από τους επίσημους, ώστε να παρακολουθήσουν όλοι μαζί με τάξη και ασφάλεια τα κοριτσάκια με τα μίνι με το σκίσιμο και τα ψηλοτάκουνα να παρελαύνουν κρατώντας σημαίες.

Για να τιμήσουν τους αγωνιστές μας.

Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν εκείνοι: θα γελούσαν; Θα έκλαιγαν; Δεν έχω απάντηση σε αυτό. Ίσως και να έπιαναν ξανά τα άρματα αν έβλεπαν το χάλι της «ελεύθερης» Ελλάδας. Της Ελλάδας που βρίσκεται σε αστυνομικό κλοιό. Της «ελεύθερης» Ελλάδας σε καθεστώς πολιορκίας.

Διάλειμμα #8

…Τίς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔκαναν σύναξη μυστική τά παιδιά καί λάβανε τήν ἀπόφαση, ἐπειδή τά κακά μαντάτα πλήθαιναν 
στήν πρωτεύουσα, νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά παλάμη τόπο κάτω ἀπό τ’ ἀνοιχτό πουκάμισο, μέ τίς μαῦρες τρίχες καί τό σταυρουδάκι τοῦ ἥλιου. Ὅπου είχε κράτος ἡ Ἄνοιξη.
Καί ἐπειδή σίμωνε ἡ μέρα πού τό Γένος εἶχε συνήθειο νά γιορτάζει τόν ἄλλο Σηκωμό, τή μέρα πάλι ἐκείνη ὁρίσανε γιά τήν Ἔξοδο. Καί νωρίς ἐβγήκανε καταμπροστά στόν ἥλιο, μέ πάνου ὡς κάτου ἁπλωμένη τήν ἀφοβιά σά σημαία, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες.

Καί ἀκολουθούσανε ἄντρες πολλοί, καί γυναῖκες, καί λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια. Ὅπου έβλεπες ἄξαφνα στήν ὄψη τους τόσες χαρακιές, πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα.
Τέτοιας λογῆς ἀποκοτιές, ὡστόσο, μαθαίνοντες οἱ Ἄλλοι, σφοδρά ταράχτηκαν. Καί φορές τρεῖς μέ τό μάτι ἀναμετρῶντας τό ἔχει τους, λάβανε τήν ἀπόφαση νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες, μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά πήχη φωτιά κάτω ἀπ’ τά σίδερα, μέ τίς μαῦρες κάνες καί τά δόντια τοῦ ἥλιου. Ὅπου μήτε κλῶνος μήτε ἀνθός, δάκρυο ποτέ δέν ἔβγαλαν. Καί χτυπούσανε ὅπου νά ‘ναι, σφαλῶντας τά βλέφαρα μέ ἀπόγνωση.

Καί ἡ Ἄνοιξη ὁλοένα τούς κυρίευε. Σάν νά μήν ἤτανε ἄλλος δρόμος πάνω σ’ ὁλακέρη τή γῆ, γιά νά περάσει ἡ Ἄνοιξη παρά μονάχα αὐτός, καί νά τόν εἶχαν πάρει ἀμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ ἀπ’ τήν ἄκρη τῆς ἀπελπισιᾶς, τή Γαλήνη πού έμελλαν νά γίνουν, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες, καί οἱ ἄντρες, καί οἱ γυναῖκες, καί οἱ λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια.

Καί περάσανε μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα. Καί θερίσανε πλῆθος τά θηρία, καί άλλους ἐμάζωξαν. Καί τήν άλλη μέρα ἐστήσανε στόν τοῖχο τριάντα…
“Άξιον Εστί” – Οδυσσέας Ελύτης.

Εικονική Πραγματικότητα

Μια αγαπημένη φίλη σχολίασε πρόσφατα στο Facebook ότι αυτό που ζούμε μοιάζει με καλοστημένο videogame. Συμφωνώ, εν μέρει. Τα videogames τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου απόδραση από την καθημερινότητα. Στα περισσότερα από αυτά ο ήρωας/πρωταγωνιστής δρα, αγωνίζεται, μάχεται για ένα σκοπό. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κλειστή «πίστα», όπως στα παλιότερα παιχνίδια ή σε μια ρεαλιστική απεικόνιση ενός ολόκληρου κόσμου, όπως στα πιο σύγχρονα.

Οι εχθροί είναι ξεκάθαροι. Ο στόχος είναι σαφής. Ο ήρωας (συνήθως) ανταμείβεται στο τέλος. Ο παίκτης αν είναι αρκετά γρήγορος, ικανός ή αναλυτικός (ανάλογα με το είδος παιχνιδιού) τελικά θα θριαμβεύσει. Το κακό θα συντριβεί.

Αυτό το καλοστημένο videogame που ζούμε καθημερινά είναι εντελώς ανάποδο. Οι χειρότεροι εχθροί είναι αυτοί που προσποιούνται πως εκπροσωπούν το δίκαιο. Οι στόχοι βρίσκονται παντού και πουθενά. Ο παίκτης τιμωρείται αν είναι ικανός, έντιμος και ευσυνείδητος. Το κακό θριαμβεύει.

Η εικονική πραγματικότητα που δομείται γύρω μας, μέρα με τη μέρα αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα εφιαλτικά σενάρια του «1984» του Όργουελ και του «V for Vendetta» του Μουρ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι όσο η τεχνολογία προοδεύει και οι καθαυτό εικονικοί κόσμοι του Internet και των videogames μπαίνουν όλο και περισσότερο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο αληθοφανείς, τόσο ο πραγματικός κόσμος γίνεται όλο και πιο ψεύτικος και παράλογος.

Ακούμε και βλέπουμε καθημερινά αναλύσεις επί αναλύσεων για τους φοβερούς κινδύνους που κρύβουν οι εικονικοί κόσμοι, ενώ η ύπουλη διάβρωση καθετί πραγματικού περνά απαρατήρητη.

Μιλούν συνεχώς για τους, υπαρκτούς βεβαίως, κινδύνους που ελλοχεύουν για τα παιδιά στην κατάχρηση του Internet. Κανείς δεν μιλά για τη συστηματική καταστροφή των αξιών βάσει των οποίων θα έπρεπε να ανατρέφονται.

Χθες στο Σύνταγμα τα ΜΑΤ χρησιμοποίησαν δακρυγόνα εναντίον μαθητών. Την περασμένη Κυριακή εναντίον 90χρονων αγωνιστών και πολιτών κάθε ηλικίας που πήγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Κανείς δεν μιλά για τη βία αυτή, ούτε για την ψυχολογική βία που υπόκεινται όλοι καθημερινά.

Η εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν δεν αναγνωρίζει ότι στις 12/02 έλαβε χώρα ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γνωρίσει η γενιά μας, παρά μόνο ότι ορισμένοι εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι, οπορτουνιστές ή απλά εξαγριωμένοι έκαψαν πολλά κτήρια στην Αθήνα.

Στην εικονική μας πραγματικότητα η τηλεόραση προβάλλει μόνο όποια μέρη των γεγονότων βολεύουν τους καναλάρχες και αυτούς με τους οποίους συμμαχούν ανά πάσα στιγμή, είτε από ανάγκη, είτε από συμφέρον. Και αυτό αποκαλείται «ενημέρωση».

Με αφορμή τα επεισόδια αυτά, προωθείται πλέον νομοθεσία η οποία θα θέτει περιορισμούς στις διαδηλώσεις, ώστε να μην «παρακωλύεται η κυκλοφορία στο κέντρο». Όπως καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο ώστε να «προστατευτεί η δημόσια περιουσία των πανεπιστημίων». Και όχι επειδή η αστυνομία αδυνατούσε να συνεργαστεί με τους πρυτάνεις ώστε να συλληφθούν οι «γνωστοί-άγνωστοι».

Παρόλα αυτά, είχε γίνει επίσημη καταγγελία στις Αρχές ότι από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου η Νομική είχε μετατραπεί σε βιοτεχνία παραγωγής μολότοφ. Πού ήταν η αστυνομία; Ποιο πανεπιστημιακό άσυλο την εμπόδισε αυτή τη φορά;

Στην εικονική μας πραγματικότητα η αστυνομία δεν προστατεύει τον πολίτη, όπως οφείλει, όταν εξασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο του δικαίωμα να διαμαρτύρεται ειρηνικά. Τον ψεκάζει με δακρυγόνα και αφήνει τον κουκουλοφόρο να καίει ανενόχλητος. Δεν προστατεύει, τελικά, ούτε το «άστυ», την πόλη, αλλά ούτε και το νόμο.

Και όλα αυτά γίνονται για να ψηφιστούν άρον-άρον μέτρα τα οποία όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα επιδεινώσουν την ύφεση, αλλά περιγράφονταν και σε ένα κακομεταφρασμένο κείμενο από το οποίο έλλειπαν βασικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, η βουλευτής Λούκα Κατσέλη, η οποία είχε ψηφίσει μάλιστα το πρώτο Μνημόνιο, κατέθεσε στοιχεία που παρουσίαζαν πρωτογενές πλεόνασμα για την οικονομία μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να αντέξουμε και τη χρεωκοπία.

Φυσικά, τέθηκε για μία ακόμα φορά θέμα «κομματικής πειθαρχίας» με αποτέλεσμα οι διαφωνούντες βουλευτές να διαγραφούν από το κόμμα τους. Η λέξη «βουλευτής», παρεμπιπτόντως, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «βουλεύω» που σημαίνει «σκέπτομαι, αποφασίζω».

Δεν διαγράφηκαν οι βουλευτές που κάθονταν στο καφενείο της Βουλής και έβλεπαν μπάλα την ώρα που συζητούνταν το πιο σημαντικό έγγραφο που θα εγκρίνουν ποτέ στη μίζερη ζωή τους. ‘Οχι. Διαγράφηκαν όσοι εξέφρασαν άποψη για αυτό.

Στην εικονική μας Δημοκρατία είναι αποδεκτό οι βουλευτές να ψηφίζουν τυφλά ό,τι πει ο Αρχηγός, αντί για εκείνο που τους υπαγορεύει η πολιτική τους σκέψη και συνείδηση. Είναι, με μία λέξη, ακόλουθοι.

Και όλα αυτά πραγματοποιούνται από μια συγκυβέρνηση, η οποία δεν είναι συγκυβέρνηση, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά στήριξη. «Οι απόψεις δεν είναι πουκάμισα για να τα αλλάζεις». Είπε ο Αντωνάκης μας.

Παρόλα αυτά, μέσα σε διάστημα τριών μηνών, έστειλε ενυπόγραφη δέσμευση στην τρόικα, όπως είχε αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει και πρόσταξε τους ακόλουθούς του να ψηφίσουν το Μνημόνιο 2, όπως είχε επίσης αρνηθεί κατηγορηματικά ότι θα κάνει.

Δέχθηκε, επίσης, την προσχώρηση δύο «μεγάλων» πολιτικών προσωπικοτήτων από το ΛΑ.Ο.Σ., ένας εκ των οποίων προ διετίας είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας ότι θα πήγαινε ποτέ στη Ν.Δ. του Σαμαρά για «να πει ναι στους μετανάστες και στην Τουρκία». Γιατί προφανώς περίμενε πρώτα να πει «ναι» και στο νέο Μνημόνιο.

Αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα αποτελεί διάδοχη κατάσταση μιας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημά της το «Λεφτά υπάρχουν» αποκλείοντας προσφυγή στο ΔΝΤ, ενώ ήδη δύο μήνες μετά τις εκλογές, ο Γ. Παπανδρέου είχε πραγματοποιήσει επαφές με τον Στρος Καν.

Στη συνέχεια κατέρριψε μία προς μία όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ψηφίζοντας μια απαράδεκτη δανειακή σύμβαση με δυσμενείς όρους, όπως ομολόγησε –κατόπιν εορτής– ακόμα και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών. Κατόπιν εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη χώρα μη λαμβάνοντας κανένα μέτρο από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκε, εκτός από την επιβολή άδικων χαρατσιών και φόρων.

Όλο αυτό το έργο, ο υπερήφανος πρωθυπουργός το συνόψισε λέγοντας ότι «έκαναν λάθη, αλλά πέτυχαν πολλά» και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε ως αποστολή απλά να ψηφίσει μια ακόμα χειρότερη δανειακή σύμβαση από την προηγούμενη, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση.

Και επιμένετε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά και αποδεκτά; Επιμένετε ότι αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας και ότι οι κατάπτυστοι αυτοί σαλτιμπάγκοι, που δεν έχουν ίχνος τιμής και αξιοπρέπειας, μπορούν και θέλουν να μας σώσουν;

Επιμένετε ότι έχουμε Δημοκρατία και ότι το Σύνταγμα δεν έχει γίνει κουρέλι;

Επιμένετε ότι δε ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Μουσικό Διάλειμμα #4

Η ζωή δεν είναι videogame, ούτε πρέπει να γίνει. Παρόλα αυτά, στα videogames κρύβονται ενίοτε και αλήθειες για τη ζωή. Μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ενός αξέχαστου ήρωα παιχνιδιού γουέστερν είναι η εξής: «Όσο υπάρχουν όπλα και χρήμα, δε θα υπάρξει ελευθερία.» Σας αφήνω με ένα λυπημένο, αλλά όμορφο τραγούδι.