Finita la musica…

…passata la festa λέει γνωστή ιταλική παροιμία. Έτσι πολύ απλά και διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες ανακοινώθηκε στο Λουκά Καρυτινό ότι στη νέα δημόσια τηλεόραση δεν θα υπάρχουν καθόλου μουσικά σύνολα.

Europe, I have something to tell you... © Marco Massa

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει ορχήστρα ραδιοφωνίας. Που δεν έχει Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα. Σίγουρα κάποιοι θα σκεφθούν: «εδώ δεν έχουμε να φάμε, θέλουμε και ορχήστρες;»

Λάθος.

Έτσι είναι λογικό να σκέφτονται σε χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, όπως η Συρία, σε τόπους που αντιμετωπίζουν λιμούς και ξηρασίες όπως στα βάθη της Αφρικής, όχι σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Πόσο μάλλον όταν η εν λόγω χώρα θεωρείται το λίκνο του δυτικού πολιτισμού.

Επαναλαμβάνω, είμαστε η ΜΟΝΗ χώρα στην Ευρώπη χωρίς ορχήστρα ραδιοφωνίας. Αυτό συμπεριλαμβάνει τη Ρουμανία (με ελάχιστο μισθό 180 Ευρώ) και τη Βουλγαρία (με ελάχιστο μισθό 159 Ευρώ). Στη δεύτερη, μάλιστα, οι πολίτες διαδήλωναν πέρσι επειδή δεν έχουν αρκετά για να πληρώσουν το ρεύμα.

Αλλά έχουν ορχήστρα ραδιοφωνίας. Γιατί; Επειδή τους περισσεύουν; Προφανώς όχι. Επειδή ο πολιτισμός δεν έχει ταμπελάκι τιμής, ούτε barcode. Δεν εκτιμάται εμπορικά, δεν υπολογίζεται με στεγνά οικονομικά μεγέθη.

Πολιτισμός δεν είναι «αυτό που πουλάει». Δεν υπόκειται στους νόμους της αγοράς. Δεν είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης, αλλά μόνο προσφοράς. Προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα και το εμπλουτίζει. Δεν έχει να κάνει απλά με ψυχαγωγία, με διασκέδαση.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο επίσημο Ελληνικό Top 75 των άλμπουμ. «Ποιότητα» δε θα βρείτε στην πρώτη δεκάδα. Η κλασσική μουσική εμφανίζεται στο 33 και ο Χατζιδάκις στο 42. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς, καθώς υπάρχει ισχυρή εκπροσώπηση και κλασικού και έντεχνου ρεπερτορίου, παλιού και νέου, ωστόσο είναι φανερό ότι η πιο δημοφιλής μουσική είναι αυτή που εύλογα αποκαλείται εμπορική. Αυτό δεν είναι τόσο κακό. Δεν απαγορεύεται να ακούει και να αγοράζει ο κόσμος «χιτάκια». Αυτά έρχονται και παρέρχονται, αλλά η πραγματικά καλή μουσική μένει.

Αρκεί να ακούγεται κάπου, ώστε να ανανεώνεται το κοινό της. Ας είναι από το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Ας είναι από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ. Υπήρχε, υπάρχει και πρέπει να υπάρχει κοινό για αυτά τα ακούσματα.

Ωστόσο, η κυβέρνηση προκειμένου να κάνει μια σπασμωδική κίνηση για να δείξει νούμερα απολύσεων στην τρόικα, αντί να μπει στην επώδυνη (για την ίδια) διαδικασία ξεκαθαρίσματος των διορισθέντων από πόρτες και παράθυρα, ακόμα και λίγο πριν το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ, προτίμησε να της ρίξει το μαύρο και να στήσει πρόχειρα ένα νέο μαγαζάκι, με τις γνώριμες «διαφανείς» και «αδιάβλητες» διαδικασίες: επιλογές προσώπων «εγνωσμένου κύρους«, απευθείας αναθέσεις έργων χωρίς διαγωνισμό και μεγάλο κόστος αντί για εξοικονόμηση πολύτιμων πόρων.

Μέσα σε όλα αυτά η μπάλα πήρε και τους μουσικούς της ΕΡΤ, τους οποίους η κυβέρνηση διέσπασε με το δόλωμα της δήθεν συνέχισης των μουσικών συνόλων στο νέο φορέα, πράγμα το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, διαψεύστηκε πριν από λίγες μέρες. Είναι πραγματικά λυπηρό το ότι κατάφερε να ξεγελάσει ένα μέρος των μουσικών η κυβέρνηση, βάζοντάς τους να υπογράψουν ηλεκτρονικές αιτήσεις ενδιαφέροντος, οι οποίες κατέληξαν στο «θα σας φωνάξουμε όταν σας χρειαστούμε«. Είναι λογικό, επίσης, αυτοί που παρέμειναν πιστοί στον αγώνα τους να απογοητευτούν από αυτό που ερμήνευσαν ως προδοσία από πρώην συναδέλφους.

Δυστυχώς, ο φόβος και η αβεβαιότητα είναι πολύ ισχυρά όπλα στα χέρια των κυβερνώντων και είναι δύσκολο να πεις το «όχι» αν έχεις οικογένεια να θρέψεις. Αυτό που μένει, είναι ότι οι ορχήστρες της Ελληνικής Ραδιοφωνίας είναι παρελθόν και άνθρωποι οι οποίο αποδεδειγμένα προσέφεραν έργο, κατηγορήθηκαν εντελώς άδικα ως άεργοι και στη συνέχεια εξαπατήθηκαν από την κυβέρνηση. Μουσικοί με ταλέντο, με χρόνια σπουδών και διεθνούς εμπειρίας λοιδωρήθηκαν από κάποιον που το καλύτερο που έχει να παρουσιάσει στο βιογραφικό του είναι το «Ciao ANT1».

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα. Η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ που κατήργησε ο Κεδίκογλου και ο Σαμαράς είναι η αρχαιότερη ελληνική συμφωνική ορχήστρα – δημιουργήθηκε το 1938 και δεν την ακούμπησαν ούτε καν οι Γερμανοί. Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ιδρύθηκε το 1954, σε μια φτωχή Ελλάδα, μόλις 10 χρόνια μετά την αποχώρηση των Ναζί.

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος ήταν κάποτε υπεύθυνος για το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ που ιδρύθηκε επίσης το ’54, πειρατικό πια και αυτό. Φαίνεται πως κανείς δε το άκουγε, ήταν περιττό. Αναρωτιέμαι τι θα σκεφτόταν η Μαρία Κάλλας, η επέτειος των ενενηκοστών γενεθλίων της οποίας ήταν μόλις χθες. Ίσως είναι καλύτερα που δε ζουν.

Ένα είναι βέβαιο. Αν συνεχίσουμε να αξιολογούμε τα πάντα μόνο με την εμπορική τους αξία, θα καταλήξουμε φτωχοί πνευματικά, πένητες ως άνθρωποι. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την Τέχνη.

Μουσικό Διάλειμμα #48

La Divina…

Vissi d’arte

I lived for art, I lived for love,
I never harmed a living soul!
With a discreet hand
I relieved all misfortunes I encountered.
Always with sincere faith
my prayer
rose to the holy tabernacles.
Always with sincere faith
I decorated the altars with flowers.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
why do you reward me thus?
I donated jewels to the Madonna’s mantle,
and offered songs to the stars and heaven,
which thus shone with more beauty.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
ah, why do you reward me thus?

Advertisements

Η φωλιά του φιδιού

Large Snake Nest - Katherine M. Patterson

Οποιοσδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ίχνος λογικής μέσα στην οργή του και την απελπισία του για την κατάντια αυτής της χώρας και οποιοσδήποτε δεν είναι ενσυνείδητα ρατσιστής και φασίστας λογικά θα χάρηκε χθες το θέαμα της σύλληψης των νεοναζιστών.

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά σχετικά με τη συγκυρία αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης της Δικαιοσύνης εναντίον ενός εκλεγμένου κόμματος και των βουλευτών του. Είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια απάντηση με βεβαιότητα στο «γιατί τώρα, γιατί τόσο αργά».

Πιθανόν το πολιτικό σύστημα έχει την ανάγκη να θολώσει τα νερά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, τα οποία όπως έχουν πει πολλές φορές ακόμα και οι αρχηγοί των κυβερνώντων κομμάτων, δεν αντέχει πλέον ο Έλληνας.

Πιθανότερο ακόμα, το σαθρό σύστημα που χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή για να διασπάσει την δίκαιη αντίδραση του κόσμου απέναντι στον παραλογισμό που ζούμε να φοβήθηκε τη γιγάντωση των ποσοστών της. Η προοπτική ενός Κασιδιάρη στο ρόλο Δημάρχου Αθηναίων είναι τουλάχιστον εφιαλτική. Ακόμα περισσότερο η προοπτική μιας Χρυσής Αυγής ως δευτέρου κόμματος. Το ενδεχόμενο αυτό θα ήταν απλά δυσάρεστο για την πολιτική ηγεσία, η οποία είτε θα έχανε την εξουσία ή θα αναγκαζόταν να τη μοιραστεί με μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Για την Ελλάδα, όμως και για ό,τι έχει απομείνει από τη Δημοκρατία, θα ήταν καταστροφικό.

Το να ελπίζει κανείς να τον σώσουν οι νεοναζί από μια νοσηρή κυβέρνηση είναι σαν να περιμένει από το δήμιο να τον σώσει από τη φυλακή. Μπορεί να το κάνει, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο.

Είναι αυτονόητο επίσης ότι εάν το κατηγορητήριο δεν έχει στοιχειοθετηθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο. Πιστεύω, όμως, ότι η 26ετής δράση της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τα τελευταία δύο χρόνια φθάνει και περισσεύει για το σκοπό αυτό.

Εγώ θέλω να πάω λίγο παραπέρα. Πέρα από τη χαρά που πήραμε και από το γεγονός ότι το θέμα θα απασχολεί την επικαιρότητα για πολύ καιρό, δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε ότι όλα θα είναι εντάξει με τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Και αυτό επειδή η Χρυσή Αυγή δεν είναι η ασθένεια, αλλά το σύμπτωμα. Άσχημο και επικίνδυνο σύμπτωμα, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Ωστόσο, ενώ έχει γίνει πολύς λόγος για το «αυγό του φιδιού» και για το ίδιο το φίδι, λίγοι μιλούν για τη φωλιά του.

Η φωλιά του φασισμού είναι στρωμένη με κοινωνική ανισότητα και αδικία, με τη βία, σωματική και ψυχολογική, που ασκεί καθημερινά το σύστημα και τα παρακλάδια του στους απλούς πολίτες, με την έλλειψη Δικαιοσύνης, με το διασυρμό της Δημοκρατίας και τον παραγκωνισμό του Συντάγματος που συντελείται από την αρχή της κρίσης. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται αυτά τα φαινόμενα. Αυτό που διαφέρει, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο καθένας.

Άλλοι τα έχουν αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό, ως κάτι αναπόφευκτο και φυσιολογικό. Άλλοι οργίζονται, αλλά κρατούν τη σιωπή τους, είτε επειδή φοβούνται για το τι μπορούν να κάνουν, είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Άλλοι κατεβαίνουν στο δρόμο ή σε απεργίες όταν μπορούν, σε κινήσεις που είναι αναγκαίες, αλλά αναποτελεσματικές, επειδή δεν έχουν την απαραίτητη μαζικότητα.

Το γεγονός, όμως, δεν αλλάζει. Είτε η Δικαιοσύνη καταφέρει να πνίξει το φίδι, είτε όχι, όσο η φωλιά παραμένει ανέγγιχτη τόσο η απειλή του χάους δεν θα απομακρύνεται. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε και να ελπίζουμε ότι με το ενδεχόμενο τέλος της Χρυσής Αυγής θα τελειώσουν τα προβλήματά μας. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει το μεγαλύτερο από αυτά.

Είτε πιστεύαμε ως τώρα ότι η Χρυσή Αυγή θα «ταρακουνούσε» το σύστημα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε βλέπαμε ποιος ήταν ο πραγματικός της ρόλος στο παιχνίδι, πρέπει πλέον να πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της και να εστιάσουμε στις αιτίες που της έδωσαν δύναμη. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε εμείς, ο καθένας μας, με όποιον τρόπο μπορεί. Πέρα από σημαίες και ιδεολογίες, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό στο συλλογικό και από εκεί στο μαζικό.

Με ειλικρινή αυτοκριτική και θέληση να αλλάξουμε σε προσωπικό επίπεδο, με αλληλεγγύη σε συλλογικό επίπεδο και με συμμετοχή σε μαζικό επίπεδο, Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τη φωλιά και να περιμένουμε το επόμενο φίδι.

Μουσικό Διάλειμμα #41

Η αρχή της δεδηλωμένης (ανεπάρκειας)

Η αρχή της δεδηλωμένης είναι όρος του Συνταγματικού Δικαίου. Δεδηλωμένη εννοείται η εμπιστοσύνη της απόλυτης πλειοψηφίας των βουλευτών προς την κυβέρνηση. Κρατήστε προς το παρόν τη λέξη «εμπιστοσύνη».

Αφορμή για ετούτη την ανάρτηση στάθηκε ένα από τα πλέον σωστά και ισορροπημένα κείμενα που διάβασα αυτές τις περίεργες μέρες. Το «Άκλαυτος πήγες, ιδιώτη» της Ρέας Βιτάλη από το protagon, το οποίο αξίζει πραγματικά να διαβάσετε ολόκληρο.

Ανέντιμο, σκληρό, φθηνό, μοχθηρό, σαδιστικό να το πεις την πρώτη μέρα. 2.700 άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους. Αλλά την δεύτερη; Την τρίτη; Μήπως είναι ανέντιμο, ανήθικο, σκληρό, μικρόψυχο, απάνθρωπο να μην τους σκεφτείς, να μην αναφερθείς; Σχεδόν 1.500.000 άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία. Άκλαυτος πήγες ιδιώτη!

[…]

Ανεργία καλπασμός. 27%. Μειώσεις μισθών στο ναδίρ. Μειώσεις αξιοπρέπειας πολύ παραπάνω. Έφτασες μέχρι και στο –δωρεάν-. Βέβαια! Ξέρετε πόσοι άνθρωποι μέρα τη μέρα εργάζονται –δωρεάν-; Να δεις που θα έρθει η ώρα που θα πανηγυρίζει όποιος εργάζεται με μισθό! Άκλαυτος πήγες ιδιώτη!

[…]

Μια «μάνα» κράτος, πνιγηρό, μεθοδικό έβαλε τα χέρια του και στον ιδιωτικό τομέα. Δημιούργησε δήθεν «αυτοδημιούργητους» κρατικοδίαιτους. Πούρα που κάπνιζαν ανθρώπους. Σακάτεψε κλάδους της οικονομίας. Αύτανδρους! Μα παράλληλα υπήρχε και μια οικονομία υγιής. Που πάλευε πάντα με επιταγές, δάνεια, υποθήκες, γραφειοκρατία, τσογλανάκια του δημοσίου που έπρεπε να λαδωθούν, αδιέξοδα που έπρεπε να βρουν διέξοδα, τράπεζες τσιράκια του συστήματος, φορολογικούς κανόνες έντεχνα θολούς, μισθοδοσίες και εισφορές ασύμφορα υψηλές. Ωστόσο έξυπνοι, τσαγανομένοι, καταφερτζήδες, πολύπλευροι. Το έχει το ελληνικό DNA. Εταιρείες μικρές και μεγάλες. Ανάσες. Οξυγόνα. Πες τους και πόρτες εξόδου κινδύνου σε περίπτωση φωτιάς. Τι να σου λέω ιδιώτη; Λες και δεν τα ξέρεις.

Όταν τέθηκε το δίλλημα στην μανούλα κράτος… Αυτούς θυσίασε πρώτους πρώτους. Τα οξυγόνα! Στο πιτς φυτίλι που λέγαμε μικρά. Λες και ήταν αχρείαστοι. Άκουσες να τους κλάψει κανένας; Κιχ! Ούτε οι ίδιοι τους εαυτούς τους δεν έκλαψαν. Σάμπως είχαν χρόνο; 40.000 επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο. Και στις λοιπές αιωνίως το κράτος μέτοχος με 55% (ποτέ όμως με συμμετοχή στις ζημίες). Είναι αυτό δημοκρατία;

Πιο πολύ από το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ με τρόμαξε η σημειολογία του κλεισίματος της ΕΡΤ. Ότι το σύστημα σήκωσε τα χέρια απέναντι στο σύστημα που δημιούργησε. Ότι όπου έβαλαν τα χέρια τους κυβερνήσεις. Σε όποιον τομέα. Για να συνεχίσει να ζει. Πρέπει πρώτα να πεθάνει. Είναι αυτό που καταπνίγουμε όλοι μας…Σαν ένα κοινό μυστικό καταχωνιασμένο στις ψυχές μας,

Τρέμουμε μη και το προφέρουν τα χείλη….Μη πάρει αμπάριζα όλη τη χώρα, όλους τους τομείς και κλάδους. Θα ζήσουμε την επόμενη μέρα αν σκοτώσουμε την προηγούμενη. Κι αυτό όταν το λένε οι ίδιοι που κουβαλούσαν τα υλικά για να κτιστεί το Τείχος του Αίσχους είναι τετελεσμένο. Αλλά και όταν (οι ίδιοι) θεωρούν ότι κατέχουν το εργαλείο επιτυχίας της επόμενης μέρας (και μάλιστα με άμεση εκκίνηση) μου κόβουν και κάθε ελπίδα για μέλλον που θα διαφέρει από παρελθόν.

Πέρα από ζήτημα δημοκρατίας, πέρα από το δεοντολογικό, πέρα ακόμα και από το καθαρά πρακτικό (απόλυση όλου του δυναμικού, αποζημίωση και επαναπρόσληψη του 50%), υπάρχει αυτό που σχεδόν κανένας δεν αναφέρει, επειδή πλέον το έχουμε αποδεχθεί ως κάτι φυσιολογικό. Είναι κάτι στο οποίο έχω αναφερθεί αρκετές φορές, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αλλά το παραπάνω κείμενο καταφέρνει να τονίσει καίρια στην παρούσα συγκυρία.

Η κυβέρνηση με το σπασμωδικό, απρογραμμάτιστο κλείσιμο της ΕΡΤ δήλωσε, για μία ακόμα φορά, ανικανότητα. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 40 ετών «αδυνατούσαν» να λύσουν τον κόμπο που δημιούργησαν οι ίδιες. Και με κάθε τετραετία που περνούσε ο κόμπος γινόταν όλο και πιο μπερδεμένος, όλο και πιο δύσκολος να λυθεί. Οι κυβερνώντες μονίμως σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Αδυνατούσαν και αδυνατούν να εξυγιάνουν το δημόσιο, να κάνουν τις απαραίτητες αναθεωρήσεις στο Σύνταγμα και στους νόμους, να εκσυγχρονίσουν και να εκλογικεύσουν το κράτος, να βοηθήσουν την επιχειρηματικότητα, να ευνοήσουν όσους τηρούν το νόμο αντί να τους χαντακώνουν.

Αντιθέτως μπορούσαν με μεγάλη άνεση να πλουτίζουν εις βάρος μας και να χρησιμοποιούν τη διαφθορά για να εξαγοράζουν συνειδήσεις, ψήφους και να διαιωνίζουν την κατάσταση, η οποία τελικά μας έφερε ως εδώ.

Να χαρείτε, μη μου πείτε ότι τώρα προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Ούτε ότι θα ήθελαν να το πράξουν, αλλά τόσα χρόνια τους εμπόδιζαν κάποια αόριστα και ομιχλώδη «συμφέροντα» ή οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές. Μόνοι τους μετέτρεψαν τον συνδικαλισμό στην Ελλάδα από κάτι το απολύτως απαραίτητο σε κάτι τόσο νοσηρό που αισθάνεσαι βρώμικος ακόμα και όταν προφέρεις τη λέξη. Όσο για τα «συμφέροντα», αυτά είναι τα τέρατα τα οποία κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πολεμά. Για αυτό το λόγο χρυσοπληρώνεται κάθε βουλευτής και υπουργός, για να είναι οικονομικά ανεξάρτητος και να μην μπαίνει στον πειρασμό της διαφθοράς και των αλληλοεξυπηρετήσεων. Δεν είναι δική μας δουλειά να τα βάλουμε με τα συμφέροντα. Είναι δική τους.

Κι αν δεν μπορούν να την κάνουν, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, τότε να πάνε σπίτι τους.

Έτσι απλά, όπως απλά ετοιμάζονται να στείλουν 2.500 εργαζομένους στα σπίτια τους, χωρίς προειδοποίηση. Για να προστεθούν στο ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων. Εγώ το δέχομαι πως υπάρχουν περιττοί υπάλληλοι στην ΕΡΤ, όπως και σε κάθε δημόσιο φορέα. Τόσοι και τόσοι διορίζονταν από το παράθυρο όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα, λοιπόν, που τα πράγματα έφθασαν στο απροχώρητο, η εύκολη λύση είναι το κλείσιμο και οι απολύσεις. Και μάλιστα αδιακρίτως, γιατί με τους Γότθους προ των πυλών δεν υπάρχει χρόνος και τρόπος αξιολόγησης.

Χάρη στη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η αντισυνταγματική χρήση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου θα περάσει και αυτή τη φορά. Ο νέος φορέας θεωρητικά θα προχωρήσει, η επιλογή των υψηλά ιστάμενων στελεχών έχει ήδη γίνει και μένει η πρόσληψη των υπολοίπων με βάση τα αξιοκρατικά κριτήρια αξιολόγησης του ΑΣΕΠ, ο οποίος δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το αντικείμενο της ραδιοτηλεόρασης.

Και μετά θα ακολουθήσουν νοσοκομεία, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ και οι πλειστηριασμοί των σπιτιών του κόσμου.

Όλα αυτά επειδή πιστέψαμε πως «έτσι είναι τα πράγματα». Παθητικά αποδεχθήκαμε την ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνώντων να αλλάξουν την κατάσταση. Δεν διεκδικήσαμε ποτέ το δικαίωμα για μια Ελλάδα σύγχρονη και αξιοπρεπή. Με άλλα λόγια τους δώσαμε λευκή επιταγή. Όσο κι αν αποτύγχαναν, εμείς την ανανεώναμε κάθε τρία-τέσσερα χρόνια. Κουνάγαμε το κεφάλι και λέγαμε «τι να κάνουμε;»

Στην Ελλάδα του 2013 δεν υπάρχει δεδηλωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος. Η μόνη δεδηλωμένη είναι η ανεπάρκειά τους. Και αντί οι εργοδότες τους, εμείς, να τους στείλουμε στα πανάκριβα σπίτια τους, τους ανεχόμαστε και τους αφήνουμε να ξεπουλήσουν τα πάντα. Κατόπιν εορτής θα διαπιστώσουμε ότι κάναμε λάθος. Όπως το ΔΝΤ. Πόσες ζωές, όμως, θα έχουν χαθεί, καταστραφεί ή ξενιτευτεί ως τότε;

Ο Σίμος έχει δίκιο: » δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες». Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για ανικανότητα, για πειράματα, για συνταγματικές αυθαιρεσίες. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για ανεπάρκεια. Πρέπει να γίνουν τομές, όχι πετσοκόμματα. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, όχι ξεπούλημα. Και, κυρίως, χρειάζονται νέα πρόσωπα. Δεν είμαι διόλου πεπεισμένος ότι αυτά βρίσκονται στην Κουμουνδούρου, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση.

H ΕΡΤ σαφώς δεν ήταν το προπύργιο της Δημοκρατίας. Είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι, όμως, ήταν φορέας πολιτισμού και υπενθυμίζω ότι δε μιλάω για τη Eurovision ή την τηλεόραση μόνο, αλλά και για τη ραδιοφωνία και τα μουσικά σύνολα, τα οποία αφήνουν επιμελώς έξω από την κουβέντα για το νέο φορέα. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι μια ευκαιρία να σταματήσει ο κατήφορος. Και η ανοχή στην ανεπάρκειά τους.

Μουσικό Διάλειμμα #36

Τι να πει και ο Mozart, αφού δεν πιάνει τις πωλήσεις του Παντελίδη…

Το «νέο όχι» και το «γιατί»

ΚύπροςΜια ανάταση, έτσι στιγμιαία, τη νιώσαμε. Κάτι σαν τον φυλακισμένο που είχε την ευκαιρία του να δραπετεύσει, αλλά δεν το έκανε και χαίρεται βλέποντας τον συγκρατούμενό του να τρέχει προς την ελευθερία.

Το αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο ζήτημα. Σημασία έχει ότι κάποιος τόλμησε, αντιστάθηκε. Ο Ελληνισμός απέκτησε ένα δεύτερο «όχι».

Η πραγματικότητα της πολιτικής, βέβαια, δεν είναι τόσο απλή και αθώα. Ακόμα και το «όχι» που τιμάμε κάθε χρόνο (έστω και υπό την απειλή των όπλων) δεν ήταν τόσο έκφραση αγνής αγάπης για την ελευθερία και τα ανθρώπινα ιδανικά, όσο προϊόν γεωπολιτικού σχεδιασμού και πολιτικών ισορροπιών. Τουλάχιστον για το γερμανόφιλο δικτάτορα που το είπε εκ μέρους των Ελλήνων.

Έτσι και στην περίπτωση του νέου όχι. Μπορεί να αποδίδεται στους Κύπριους βουλευτές ο ανατομικός εξοπλισμός του αρσενικού που δεν διαθέτει η δική μας πολιτική ηγεσία, αλλά η αλήθεια δεν είναι τόσο απλή.

Καταρχάς, οι Κύπριοι βουλευτές δεν είναι ελεγχόμενοι. Δεν υπάρχει στην Κύπρο Siemens, ούτε βαρύνονται με τόσα πολλά σκάνδαλα, ώστε να κινδυνεύουν να κάνουν παρέα σε οποιονδήποτε αντίστοιχο Τσοχατζόπουλο.

Κατά δεύτερον, το Eurogroup υπέπεσε σε σοβαρό σφάλμα. Θεώρησε δεδομένη την υπαναχώρηση της Κύπρου στον εκβιασμό, όπως έγινε στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το δίλημμα της Κύπρου, όμως, ήταν ακόμα πιο ψευδεπίγραφο από το δικό μας. Αντί για «ευρώ ή καταστροφή» (δηλαδή «αργός ή ξαφνικός θάνατος»), η Κύπρος είχε να επιλέξει μεταξύ άμεσης καταστροφής και άμεσης καταστροφής.

Δε φαντάζομαι να πιστεύετε ότι αν εγκρινόταν και προχωρούσε το πρωτοφανές κούρεμα των καταθέσεων θα κρατούσε κανένας από τους ξένους μεγαλοκαταθέτες τα χρήματά του στην Κύπρο. Οπότε το επιχείρημα περί επικείμενης χρεωκοπίας και κατάρρευσης των τραπεζών είναι ανυπόστατο.

Είτε συμφωνούσε η Κυπριακή Βουλή, είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι ότι η εμπιστοσύνη των καταθετών προς τις τράπεζες της χώρας έχει πληγεί. Άρα, η μόνη ελπίδα της Κύπρου για να μετριάσει τη ζημιά είναι να καταλήξει σε συμφωνία με τη Ρωσία, αποφεύγοντας εντελώς το κούρεμα και αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι σε θέση να προστατέψει τα ξένα κεφάλαια.

Το σημαντικότερο στοιχείο ενεργητικού μιας τράπεζας είναι η εμπιστοσύνη. Αν αυτή χαθεί, έστω και αν οι λόγοι είναι υποκειμενικοί, τότε η τράπεζα θα αδειάσει και θα κλείσει. Αυτό είναι κάτι το οποίο γνωρίζει καλά το Eurogroup.

Ούτε το μέγεθος της βοήθειας ήταν τέτοιο ώστε να είναι απαραίτητη η εκβιαστική επιβολή αυτού του παράλογου μέτρου.

Άρα, λοιπόν, ο στόχος ήταν να ζημιωθεί η κύρια «βιομηχανία» της Κύπρου, ώστε να πάψει να είναι ανεξάρτητη και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου να «αξιοποιηθούν» κατά την κρίση της τρόικα.

Μόνο που υπολόγιζαν, όπως φαίνεται, χωρίς τον ξενοδόχο. Η ζημιά, βέβαια, έχει ήδη γίνει και η Κύπρος αναγκαστικά θα «χαρίσει» μέρος των κοιτασμάτων της προκειμένου να σωθεί. Εύχομαι, όμως, να συμφωνήσει με τη Ρωσία και όχι με τους ευρώ-αποικιοκράτες.

Όχι επειδή οι Ρώσοι είναι άγιοι και ενδιαφέρονται μόνο για το καλό μας. Αλλά επειδή τα χαρτιά τους είναι πολύ πιο ανοιχτά από εκείνα της τρόικα, η οποία προσποιείται ότι θέλει να «διασώσει» την κυπριακή και ελληνική οικονομία.

Και επειδή αυτό το σχέδιο φτωχοποίησης και λεηλασίας πρέπει να σταματήσει.

Το καλύτερο ακόμα θα ήταν η ενδεχόμενη επιτυχία του κυπριακού ελιγμού να ξυπνήσει εμάς εδώ από το λήθαργό. Σαφώς και το είδος της κρίσης δεν είναι το ίδιο, ωστόσο οι προθέσεις των ισχυρών της ΕΕ για την Ελλάδα είναι πανομοιότυπες.

Το σχέδιο της ¨διάσωσης» δεν βγαίνει, το έχει παραδεχθεί ανοιχτά και το ΔΝΤ, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει χωρίς συμβιβασμούς. Τα κοιτάσματα, στα οποία όποιος τολμούσε να αναφερθεί πριν από λίγα μόλις  χρόνια βαφτιζόταν γραφικός και συνομωσιολόγος, έχουν επιβεβαιωθεί. Ποιος είναι, λοιπόν, ο απώτερος στόχος της «βοήθειας»;

Μουσικό Διάλειμμα #31

Χρηματοφασισμός

Θα μπορούσα, λόγω των ημερών, να επικεντρωθώ στη Χρυσή Αυγή και στο γεγονός ότι θα «εορτάσει» αύριο μαζί με τους Έλληνες (ανεξαρτήτως χρώματος και γενεαλογίας) κατοίκους αυτής της χώρας το ιστορικό «ΟΧΙ» απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα.

Θα μπορούσα να σχολιάσω το πόσο οξύμωρο είναι όλο αυτό το σκηνικό. Ένα ξεκάθαρα νεοναζιστικό κόμμα να προσποιείται ότι εορτάζει την απαρχή της πρώτης ήττας που υπέστη ο Άξονας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από μια μικρή, φτωχή χώρα, η οποία ήταν πάντα μεγάλη σε ψυχή και πλούσια σε πνεύμα.

Αλλά είναι περιττό. Θα χυθεί πολύ ψηφιακό μελάνι αυτές τις μέρες για αυτό το σκοπό. Τη στιγμή μάλιστα που ουσιαστικά δεν είναι η Χρυσή Αυγή το πραγματικό πρόβλημα αυτού του τόπου, δεν είναι καν το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού σήμερα.

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια που αποδίδονται σε έναν από τους διασημότερους και πιο επιτυχημένους βιομηχάνους της Ιστορίας. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν υποστηρικτής των Ναζί και τον οποίο θαύμαζε απερίφραστα ο Αδόλφος Χίτλερ.

«Ευτυχώς που ο [αμερικανικός] λαός δεν κατανοεί το τραπεζικό και νομισματικό μας σύστημα καθώς, αν το κατανοούσε, πιστεύω ότι θα σημειωνόταν επανάσταση μέχρι αύριο το πρωί.»

Χένρι Φορντ

Η ρήση αυτή από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, αποκαλύπτει με τον πιο απλό τρόπο τη σύγχρονη πραγματικότητα: ο κόσμος διοικείται από ένα οικονομικό σύστημα το οποίο όχι μόνο δεν είναι δίκαιο προς όλους, αλλά εκμεταλλεύεται συστηματικά την πλειοψηφία προς όφελος των λίγων.

Αυτό δεν αποτελεί κάτι νέο. Αποτελεί την κατάσταση των πραγμάτων καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της Ιστορίας του ανθρώπου. Ωστόσο, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η βαθμιαία κατάργηση της μοναρχίας και της ολιγαρχίας στα περισσότερα σύγχρονα κράτη του κόσμου και ο σταδιακός εκδημοκρατισμός τους κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες, θα οδηγούσε στην μείωση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.

Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα σημείωσε αλματώδη πρόοδο σε κάθε επίπεδο. Οι συνθήκες εργασίας βελτιώθηκαν, οι φυλετικές και σεξιστικές διακρίσεις μειώθηκαν αισθητά, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης ενισχύθηκε και το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό. Με την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος πίστεψε πως θα μεταβαίναμε σε μια πιο φωτισμένη εποχή ειρήνης και ανάπτυξης.

Όπως ξέρουμε πια, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Ενώ η οικονομία έχει παγκοσμιοποιηθεί σε πρωτοφανή βαθμό, υπάρχει μια πληθώρα πολιτικών, εθνικών, νομικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών φραγμών και δυσχερειών που καθιστούν μια ανάλογη πρόοδο αδύνατη σε διοικητικό επίπεδο.

Πάρτε για παράδειγμα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νομισματική ένωση επιτεύχθηκε προτού να υπάρξει οποιαδήποτε ουσιαστική συμφωνία σχετικά με το πώς θα μπορούσε η ΕΕ να μετασχηματιστεί σε μια ενιαία πολιτική, κοινωνική και, ως ένα βαθμό, πολιτιστική οντότητα.

Έχουμε, λοιπόν, άτομα και πολυεθνικές εταιρείες με οικονομικό μέγεθος μικρών χωρών, τα οποία μπορούν να κινούνται σχεδόν χωρίς έλεγχο σε οικονομικό επίπεδο και να ασκούν πολιτική επιρροή με πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό.

Ας το σκεφθούμε διαφορετικά: αν ο λαός παίζει το ρόλο του βασιλιά, τότε οι τράπεζες, οι εταιρείες και οι πλούσιοι είναι οι βαρόνοι του. Και οι βαρόνοι αυτοί μπορούν πλέον να δρουν όπως θέλουν, χωρίς να δίνουν ουσιαστικά λογαριασμό στο Στέμμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο βασιλιάς βασίζεται σε αυτούς για να είναι το θησαυροφυλάκιο του γεμάτο, ενώ δεν έχει ουσιαστικό τρόπο να τους ελέγχει.

Αν ένας βασιλιάς δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για μοναρχία. Και αν ο «βασιλιάς» είναι στην πραγματικότητα ο λαός και ο λαός δεν έχει πραγματική εξουσία, τότε δε μιλάμε πλέον για δημοκρατία.

Ο 21ος αιώνας έφερε μαζί του την υπόσχεση της ανάπτυξης, των ίσων ευκαιριών για όλους και μια πληθώρα από τεχνολογικά αγαθά και υπηρεσίες. Όλα αυτά με τις ευλογίες της «ελεύθερης αγοράς». Δυστυχώς, οι υποσχέσεις αυτές διαψεύστηκαν προτού κλείσει η πρώτη δεκαετία του αιώνα, από το φάντασμα μιας οικονομικής κρίσης η οποία δε φαίνεται να τελειώνει πουθενά.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κρίση ή, καλύτερα, δεν θα υπήρχε εάν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ήταν εξοπλισμένο με τις κατάλληλες ασφαλιστικές δικλείδες κατά της απάτης, της κατάχρησης και της εκμετάλλευσης. Ή, ακόμα πιο απλά, εάν ήταν δίκαιο και βιώσιμο. Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν περισσότερο κρατικό έλεγχο. Αλλά στο άκουσμα και μόνο αυτού του όρου οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι παθαίνουν κρίση.

Γιατί; Επειδή λένε πως η ελεύθερη αγορά «αυτορυθμίζεται». Μόνο που δεν μπορεί. Είναι σαν να βάζεις δύο θανατοποινίτες σε ένα κλουβί να παλέψουν για την ελευθερία τους και να ελπίζεις ότι θα υπακούσουν στους κανόνες. Είναι ουτοπικό. Στην πραγματικότητα θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε κόλπο έχουν στη διάθεσή τους για να εξοντώσουν τον αντίπαλο, όσο βρώμικο και αν είναι αυτό.

Κατά τον ίδιο τρόπο, μια εταιρεία σε συνθήκες «ελεύθερου ανταγωνισμού» θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να αυξήσει το πλεονέκτημά της έναντι των ανταγωνιστών της. Δεν έχει σημασία εάν το τίμημα το πληρώσουν οι καταναλωτές και οι εργαζόμενοι, αρκεί να μην γίνει αυτό ποτέ αντιληπτό. Φθηνός εξοπλισμός και υλικά, φρικτές εργασιακές συνθήκες και πρακτικές, νομικές «τρύπες» και τεχνάσματα είναι κάποια από τα όπλα που χρησιμοποιούνται σε αυτόν τον πόλεμο.

Δεν ακολουθούν όλοι τέτοιες πρακτικές, αλλά όταν οι περισσότεροι «παίκτες» το κάνουν, τότε το πλεονέκτημα που κερδίζουν είτε θα αναγκάσει τους ανταγωνιστές να παίξουν το ίδιο παιχνίδι, είτε θα τους οδηγήσει εκτός αρένας.

Οι τράπεζες δεν αποτελούν εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Κάποτε θεωρούνταν ένας από τους βασικούς πυλώνες στήριξης οποιαδήποτε οικονομίας. Πλέον λειτουργούν απροκάλυπτα και ανοιχτά μόνο για το δικό τους κέρδος, ακόμα και όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον αναπτυξιακό ρόλο που οφείλουν να παίζουν.

Εάν μια πλούσια χώρα όπως η Ισλανδία μπορεί να καταστραφεί οικονομικά από τις τράπεζές της και μόνο, τότε είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Όλα αυτά συνέβησαν επειδή η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα της Ισλανδίας «αγνόησαν» τις απίστευτα ανεύθυνες συναλλαγές μιας χούφτας ανθρώπων, οι οποίοι διοικούσαν τις τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας.

Ωστόσο, η πρώτη σκέψη για την αντιμετώπιση της «κρίσης» δεν ήταν να συλληφθούν οι υπεύθυνοι και να αποδοθούν ποινικές και πολιτικές ευθύνες, αλλά να δοθεί ο «λογαριασμός» στο λαό της Ισλανδίας, σαν να είχαν αυτοί οι άνθρωποι έστω και την ελάχιστη ευθύνη για αυτό το χάλι.

Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου αυτή τη στιγμή. Στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης ζητείται από τους πολίτες να επωμιστούν το κόστος της κακοδιαχείρισης από μέρους των τραπεζιτών και των διεφθαρμένων πολιτικών, ακόμα και από άλλες χώρες.

Η κρίση αυτή δε θα τελειώσει ποτέ, επειδή προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα, ενώ οι βασικές αιτίες παραμένουν ανέγγιχτες. Τα εισοδήματα των περισσοτέρων θα μειώνονται σταθερά ενώ θα υπάρχουν όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας. Εργασιακά δικαιώματα, τα οποία έχουν κατακτηθεί με αίμα, θα χαθούν.

Αυτό συμβαίνει τα τελευταία δυόμιση χρόνια στη χώρα μας. Αυτό εξηγεί την απότομη άνοδο του εθνικισμού και του νεοναζισμού. Αλλά αυτά που εμφανίζονται ως «αιτίες» είναι στην πραγματικότητα οι αφορμές. Η διαφθορά, η ανομία και η κακοδιαχείριση που θέριεψαν στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης γίνονται σήμερα προϊόν εκμετάλλευσης από τις «αγορές» και από τους εταίρους μας στην Ευρώπη, που βλέπουν μια εν δυνάμει πλούσια χώρα να τους παραδίδεται σε τιμή ευκαιρίας.

Όλοι εντός και εκτός ΕΕ γνωρίζουν και παραδέχονται ότι οι πολιτικές λιτότητας έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές. Αλλά η τρόικα επιμένει, διότι δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να σωθεί η Ελλάδα. Όσοι, δε, μιλούν για «πρόοδο» και «αποτελέσματα» ξεχνούν πολύ βολικά τα 1,2 εκ. ανέργων που θα αυξάνονται συνεχώς τα επόμενα χρόνια, αδιαφορούν για την ουσιαστική κατάρρευση του συστήματος ασφάλισης και υγείας και το χάος που επικρατεί στην παιδεία.

Αγνοούν επιδεικτικά το νέο κύμα μετανάστευσης των νεότερων ανθρώπων στο εξωτερικό. Εκμεταλλεύονται και τροφοδοτούν την ενίσχυση του ρατσισμού και του νεοναζισμού. Όσο ο κόσμος είναι διχασμένος και στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου αντί να διεκδικεί τα αυτονόητα, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα.

Η κρίση δε θα σταματήσει εδώ. Όταν πια εφαρμοστεί στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες του Νότου ο νέος εργασιακός Μεσαίωνας, οι πολυεθνικές θα μεταφέρουν εδώ τις μονάδες παραγωγής τους.

Και τότε θα χτυπήσει η «κρίση» την πόρτα και των πιο ανεπτυγμένων χωρών.

Ο πραγματικός φασισμός δεν είναι πια το ξυρισμένο κεφάλι και η σβάστικα. Ο σύγχρονος φασισμός είναι ευπρεπής, φορά κοστούμι και κρατάει tablet. Μπορεί να τον αποκαλούν «λιτότητα», «μεταρρύθμιση», «ελεύθερη αγορά», «οικονομικό εξορθολογισμό» ή όπως αλλιώς θέλουν. Εγώ τον αποκαλώ χρηματοφασισμό.

Λυπάμαι τα παιδιά του κόσμου…

Πολύ με συγκίνησε η ευαισθησία της Κριστίν Λαγκάρντ. Ξέρετε, είναι αυτή η μορφωμένη, σικάτη δικηγόρος, πρώην υπουργός στη Γαλλία και διευθύντρια πλέον του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με τα κομψά της ταγιέρ και τη σοβαρή της κουπ.

Λυπάται η κα. Λαγκάρντ τα φτωχά παιδιά του Νίγηρα, όπου τρία παιδάκια μοιράζονται μία καρέκλα στο σχολείο. Αλλά όχι τα παιδάκια στην Ελλάδα γιατί, όπως είπε, οι γονείς τους «δεν πληρώνουν φόρους».

Ας μη μιλάμε, λοιπόν, μόνο για την Ελλάδα. Έχουμε καταντήσει βαρετοί. Ας μιλήσουμε για το Νίγηρα, μιας και το έφερε η κουβέντα. Ο Νίγηρας είναι μια χώρα της Αφρικής, περίκλειστη (χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα) και πάμπτωχη. Από το 2004 μαστίζεται από ξηρασίες, ακρίδες και λοιμούς.

Έχει την ατυχία να βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη Σαχάρα. Αυτό δεν είναι καλό για μια χώρα η οποία αναγκαστικά βασίζει την οικονομία της στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Χωρίς τη δυνατότητα της αλιείας, η οποία στηρίζει τη διατροφή πολλών κρατών της Αφρικής, ο Νίγηρας βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος των υποσαχάριων, τροπικών καιρικών συνθηκών.

Το έλεος αυτό είναι μικρό, όπως καταλαβαίνετε και ο παραλληλισμός της κας Λαγκάρντ ήταν το λιγότερο ατυχής. Βλέπετε, τα παιδάκια στο Νίγηρα που καταφέρνουν να φθάσουν σε σχολική ηλικία είναι τα τυχερά. Η χώρα αυτή παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στον κόσμο σε παιδιά κάτω των 4 ετών, σύμφωνα με τον οργανισμό Save the Children.

Η μορφωμένη κα. Λαγκαρντ του ΔΝΤ λυπάται. Και γω λυπάμαι, κυρία μου. Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτά τα παιδάκια. Εσείς, όμως, που στηρίζετε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και όλοι όσοι το απαρτίζουν τι ακριβώς κάνετε για το Νίγηρα τον οποίο λυπάστε; Ό,τι κάνετε και για τη Σομαλία, φαντάζομαι και για τόσα άλλα φτωχά κράτη του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου.

Του Τρίτου Κόσμου ο οποίος σταδιακά εξαπλώνεται, αντί να συρρικνώνεται και σιγά-σιγά βρίσκει το δρόμο του και στην Ευρώπη. Μήπως η Βουλγαρία, η οποία αποτελεί «ανταγωνιστική» οικονομία με τη δική μας, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη μοίρα; Μήπως και η Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων και των ένας-Θεός-ξέρει-πόσων απλήρωτων εργαζομένων πηγαίνει ολοταχώς προς τα εκεί, χάρη στο εξαιρετικό σας πρόγραμμα ανάκαμψης;

Η Δύση ξέρει πολύ καλά πως να λυπάται τον «Τρίτο Κόσμο», όπως ξέρει καλά πως να τον εκμεταλλεύεται εδώ και αιώνες, στερώντας του τα μέσα για να ανακάμψει. Σαν να μην έφθαναν μόνο τα εκατομμύρια των σκλάβων που μετακινήθηκαν με τη βία σε Αμερική και Ευρώπη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, σαν να μην έφθανε η αρπαγή κάθε φυσικού πόρου, χρυσού, διαμαντιών, πετρελαίου και ορυκτών, τώρα έχουμε φθάσει στο σημείο να τους κλέβουμε μέχρι και τα ψάρια!

Συγνώμη για τον πληθυντικό, παρασύρθηκα. Πρέπει να συνηθίσω στην ιδέα ότι δεν ανήκουμε πλέον στην ευημερούσα Δύση, αλλά στον φτωχό, τεμπέλη Νότο και στην ταλαίπωρη εγγύς Ανατολή. Ξέχασα ότι η στοργική διεθνής οικονομική κοινότητα κάνει ό,τι μπορεί για να μας καταστήσει χώρα άξια να ονομάζεται τριτοκοσμική, ώστε να μπορεί να μας λυπάται και εμάς στο μέλλον, χωρίς τύψεις.

Εξάλλου για τα παιδιά που πεινούν στην Ελλάδα «φταίνε οι γονείς που δεν πληρώνουν φόρους». Ο άνεργος και ο χαμηλόμισθος πως θα φοροδιαφύγουν ακριβώς; Eκείνοι που φοροδιαφεύγουν χοντρά είναι εκείνοι των οποίων τα παιδιά ΔΕΝ θα πεινάσουν, κυρία μου. Οπότε και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή. Ούτε για τα παιδιά του Νίγηρα, ούτε για τα παιδιά του γείτονα.

Ή μήπως θέλετε να μας πείσετε ότι για την τρύπα του προϋπολογισμού φταίει η αύξηση της φοροδιαφυγής; Ακόμα και ένα παιδάκι του Δημοτικού μπορεί να καταλάβει πως όταν κλείνουν κατά χιλιάδες οι επιχειρήσεις και οι άνεργοι κοντεύουν το 1,5 εκ, τα φορολογικά έσοδα του κράτους μειώνονται.

Η επί διετίας Υπουργός Εμπορίου και στη συνέχεια Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας δεν μπορεί άραγε να αντιληφθεί αυτό το απλό γεγονός; Η κα. Λαγκάρντ απλά δεν θέλει να το αντιληφθεί, γιατί αν το κάνει θα αναγκαστεί να παραδεχθεί ότι το οικονομικό μοντέλο που υποστηρίζει απλά δε λειτουργεί.

Το ίδιο ακριβώς μοντέλο ωθεί τις πολυεθνικές να μεταφέρουν τα εργοστάσια τους στην Κίνα, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν σε άθλιες και άκρως επικίνδυνες συνθήκες για να παράγουν τα καταναλωτικά αγαθά της Δύσης. Έτσι, ο ανταγωνισμός αναγκαστικά θα πιέσει μισθούς και συνθήκες προς το χειρότερο και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου.

Ο ανταγωνισμός που υποτίθεται ότι αποτελεί το κίνητρο της ανάπτυξης της οικονομίας και οδηγεί τις «χαμένες» εταιρείες σε χρεωκοπία ή σε εξαγορές και συγχωνεύσεις μεταφέρεται έτσι σε επίπεδο χωρών. Το ΔΝΤ και η τρόικα μας λένε ότι πρέπει οι μισθοί μας να συμβαδίζουν με εκείνους των χωρών που ανταγωνιζόμαστε. Δεν μας λένε, όμως, τι θα συμβεί στους χαμένους αυτού του ανταγωνισμού.

Γιατί χαμένοι θα υπάρχουν. Είναι ο νόμος της οικονομίας, όπως την έχουν διαμορφώσει. Λοιπόν; Χρεωκοπία, εξαγορά ή συγχώνευση;

Λυπάμαι τα παιδιά όλου του κόσμου. Γιατί αυτά είναι οι χαμένοι ενός παιχνιδιού που δεν έπαιξαν ποτέ.

Μουσικό Διάλειμμα #14

Είχαμε, σαν παιδιά, μεγάλες προσδοκίες για αυτόν τον κόσμο…

(ΠΑ)Σοκ και (Ν)Δέος

Αρκετοί από όσους παρακολουθούν το παρόν ιστολόγιο με ρώτησαν γιατί δεν έχω σχολιάσει ακόμα το αποτέλεσμα των εκλογών. Τους απάντησα ότι περιμένω τις εξελίξεις. Όλα δείχνουν ότι θα πάμε για νέες εκλογές, αλλά επειδή το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό, τίποτα δεν είναι απολύτως βέβαιο.

Εκτός από δύο πράγματα:

Πρώτον, η αλλαγή ενός ολόκληρου πολιτικού κατεστημένου δεν είναι δυνατόν να επέλθει από τη μία στιγμή στην άλλη, εκτός αν γίνει με βίαιο τρόπο, κάτι που απεύχεται κάθε λογικός άνθρωπος.

Δεύτερον, όταν μια κοινωνία δεχθεί τόσο ισχυρές πιέσεις, ειδικά μια κοινωνία επαναπαυμένη σαν την νεοελληνική, τότε είναι αναπόφευκτο να στραφεί στα άκρα. Και με τα «άκρα» δεν εννοώ το ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταλαβαίνετε.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν μάθει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να παίζουν τον ελληνικό λαό σαν μπαλάκι πέρα-δώθε. Αυτή τη στιγμή χάνουν το παιχνίδι τους και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το κρατήσουν. Η αναμενόμενη αυτή αντίσταση δημιουργεί προβλήματα, αστάθεια και ανασφάλεια.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι τα αυτοκτονικά μέτρα που προτείνει η τρόικα είναι η απάντηση στο πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Όπως επίσης δε σημαίνει ότι οι μόνοι που μπορούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Η Δημοκρατία δεν επιδέχεται ούτε ισόβιους «προστάτες», ούτε ξένους επιτηρητές. Όσοι, λοιπόν, μας εκβιάζουν θα πρέπει να θεωρούνται αυτοδικαίως εχθροί της Δημοκρατίας και να αντιμετωπίζονται αναλόγως: με περιφρόνηση στο εσωτερικό της χώρας και με πυγμή στο εξωτερικό.
Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα έχουν υποστεί αυτή τη στιγμή το πρώτο σημαντικό σοκ της ιστορίας τους. Είναι στο χέρι μας να τους δώσουμε τη χαριστική βολή. Όχι επειδή επιθυμούμε το «χάος» και την «ακυβερνησία», αλλά επειδή τόσα χρόνια λειτουργούσαν αυθαίρετα με τη βεβαιότητα της επόμενης ή της μεθεπόμενης τετραετίας.

Μην περιμένετε σωτηρία της χώρας από τα παλιά κόμματα εξουσίας. Η διαπλοκή τους με τον διεφθαρμένο, δυσλειτουργικό και παρωχημένο κρατικό μηχανισμό είναι τέτοια ώστε δεν τους επιτρέπει να κάνουν καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση.

Όσον αφορά στην άνοδο της Χρυσής Αυγής, αυτή ήταν αναμενόμενη. Δεν έχει νόημα να αναζητούμε την αιτία σε συνομωσίες, σε μαζικούς ψεκασμούς και στην εκστρατεία «κοινωνικής προστασίας» την οποία όντως πραγματοποίησαν σε περιοχές που έχουν εγκαταλείφθει από το κράτος, όπως ο Άγιος Παντελεήμονας.

Και αυτό γιατί η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του Διστόμου και των Καλαβρύτων. Η πρώτη μου αντίδραση ως τυπικός, συναισθηματικός Έλληνας είναι να αηδιάσω και να φρίξω. Αλλά βλέποντας το θέμα πιο ψυχρά, δεν έχει σημασία τελικά που ψηφίστηκε η Χρυσή Αυγή.

Ο Έλληνας του Διστόμου, δηλαδή, έχει μεγαλύτερο χρέος από τους υπόλοιπους να σεβαστεί την ιστορία του τόπου του; Στην Αθήνα δεν πέθαινε κόσμος κατά χιλιάδες από την πείνα; Ο παππούς μου πολέμησε τους φασίστες στα βουνά της Αλβανίας και η μητέρα μου έχανε τα νύχια της σαν παιδί από την έλλειψη ασβεστίου.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει ιστορίες για τον πόλεμο και την Κατοχή και έχουμε δει τα σημάδια. Ο Β’ Παγκόσμιος δεν έγινε σε κάποιον άλλο κόσμο, ούτε πριν από πέντε αιώνες.

Είτε ζει κανείς στο Δίστομο, είτε όχι η ψήφος του ως Έλληνας μετρά το ίδιο. Οι θηριωδίες των Ναζί είναι γνωστές και καταγεγραμμένες, όπως καταγεγραμμένος είναι και ο ασυγκράτητος θαυμασμός και η πίστη της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της στα ναζιστικά ιδεώδη.

Μπορεί να έχουν κρύψει τις σβάστικες στα ντουλάπια τους, αλλά τα γραπτά τους δεν ξεγράφονται και, κυρίως, η αδυναμία τους να κατανοήσουν τη Δημοκρατία δεν κρύβεται.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι στη διαβόητη συνέντευξη Τύπου του δικτατορίσκου Μιχαλολιάκου έκαναν πολύ καλά που αποχώρησαν, πολλοί από αυτούς όμως σιωπούσαν σε όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, είτε επειδή δε θεωρούσαν τη Χρυσή Αυγή ως πραγματική απειλή, είτε επειδή αποτελεί ένα καρκίνωμα το οποίο προτιμούσαν όλοι να κάνουν πως δεν υπάρχει, είτε επειδή ακολουθούσαν κάποια «γραμμή».

Ορισμένοι από εκείνους που δε σώπασαν ήρθαν αντιμέτωποι με συγκαλυμμένες απειλές. Όταν η εν λόγω δημοσιογράφος κατέφυγε στην Αστυνομία, τη συμβούλευσαν να σταματήσει να γράφει για αυτούς. Αυτό πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, να σωπάσουμε μπροστά στην άνοδο του φασισμού;

Λυπάμαι, δε θα σας κάνουμε τη χάρη.

Μη γελιέστε, η Χρυσή Αυγή εξυπηρετεί άψογα το σύστημα ως «μπαμπούλας», ένα ρόλο τον οποίο η Αριστερά δεν μπορεί πλέον να παίξει, καθώς τα επιχειρήματά της αρχίζουν να φαίνονται όλο και πιο ελκυστικά στον Έλληνα ψηφοφόρο που βλέπει το μέλλον του να υποθηκεύεται υπέρ των τραπεζών.

Προσέξτε την εξίσωση των άκρων: μπορεί να διαφωνείτε με την όποια λογική του ΚΚΕ, μπορεί να σας φαίνεται εκτός τόπου και χρόνου, μπορεί να εκνευρίζει η εμμονή του με τον συνολικό, τελικό αγώνα εις βάρος της καθημερινής πραγματικότητας, αλλά τουλάχιστον έχει επιχειρήματα και ένα όραμα το οποίο δεν συμπεριλαμβάνει τραγελαφικές θεωρίες περί κυρίαρχου αρσενικού και «λευκής ανωτερότητας».

Εκτός απροόπτου,  η επερχόμενη νέα προεκλογική περίοδος θα χαρακτηριστεί από την προσπάθεια των πρώην κομμάτων εξουσίας και των ΜΜΕ που τα υπηρετούν να ενισχύσουν την εικόνα της «ανεύθυνης» Αριστεράς, να εκμεταλλευτούν το φόβο που θα δημιουργήσει η Χρυσή Αυγή, να σπείρουν την ανασφάλεια της «ακυβερνησίας» και να παίξουν το παιχνίδι του «μετανιωμένου εγκληματία». Θα υποσχεθούν ότι δήθεν σεβόμενα τη λαϊκή βούληση θα επιχειρήσουν την επαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού με την τρόικα.

Προσέξτε, λοιπόν, την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ήδη χθες μια δήλωση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ περί αυστηρού δημόσιου ελέγχου των τραπεζών «μεταφράστηκε» από ορισμένα κανάλια και σταθμούς σε πρόθεση κρατικοποίησης των τραπεζών και δέσμευσης καταθέσεων, δημιουργώντας δήθεν πανικό στο Χρηματιστήριο. Παράλληλα, κάποιοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Τσίπρα ότι δεν σέβεται την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επειδή ζήτησε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να δηλώσουν στην τρόικα την πρόθεσή τους να επαναδιαπραγματευτούν τα μνημόνια.

Τι έκανε, δηλαδή, πέρα από το να σεβαστεί τις προεκλογικές του θέσεις; Προσέξτε πως το πολιτικό σύστημα πάλι προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, βαφτίζοντας ανεύθυνο όποιον τηρεί τις δεσμεύσεις του και δεν κάνει «κωλοτούμπες» όπως μας έχουν συνηθίσει τα κόμματα εξουσίας και τα παρακλάδια τους.

Αν οι Έλληνες ψηφοφόροι πέσουν στην παγίδα, φυσικά οι υποσχέσεις αυτές θα πέσουν στο κενό και η λαίλαπα μέτρων που θα επακολουθήσει δε θα έχει προηγούμενο. Δεν πρόκειται για θεωρία, καθώς υπάρχουν ξεκάθαρες απαιτήσεις των δανειστών μας για νέα μέτρα, τα οποία θα αφήσουν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες κυριολεκτικά στο δρόμο, θα απαιτήσουν φόρο-ενοίκιο για την πρώτη κατοικία, θα μειώσουν κι άλλο τους μισθούς και θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο την ύφεση.

Αν, όμως, οι επόμενες εκλογές δώσουν ανάλογα ποσοστά στα δύο πρώην κόμματα εξουσίας και ακόμα καλύτερα οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση η οποία είναι διατεθειμένη να υποστηρίξει το συμφέρον της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, τότε όχι μόνο θα πληγεί ανεπανόρθωτα ο δικομματισμός, αλλά θα περάσει το μήνυμα στις αγορές και στις τράπεζες ότι δεν μπορούν να εκποιούν ολόκληρες χώρες στο όνομα του κέρδους.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου μας δίδαξαν δύο σημαντικά πράγματα. Ότι α) το δικέφαλο τέρας δεν είναι ανίκητο και ότι β) μπορεί ένα νέο κόμμα, χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς και με μηδενική προώθηση εκτός Διαδικτύου να πάρει 2,15% στην πρώτη του εκλογική συμμετοχή. Ρίξτε μια ματιά στο «Δημιουργία, ξανά» του Θάνου Τζήμερου. Αξίζει περισσότερο μια ψήφος σε ένα κόμμα με συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα, παρά μια τυφλή ψήφος διαμαρτυρίας που θα πέσει στον… Καιάδα.

Μουσικό Διάλειμμα #13

Οι Έλληνες, σαν σουρεαλιστική νοικοκυρά με μουστάκι που ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να πάρει διαζύγιο, αναζητούμε διέξοδο από μια συμβίωση εκμετάλλευσης χρόνων. Μην ακούτε τα λόγια του «μετανιωμένου συζύγου» που μας κακοποιούσε με την ανοχή μας. Τώρα θα μας πει οτιδήποτε προκειμένου να μείνουμε μαζί του. Αν, όμως, επιστρέψουμε θα ξαναπέσει αμέσως στα ίδια…

Θέλω να ελευθερωθώ από τα ψέματά σου

Είσαι τόσο αυτάρεσκος

Δε σε χρειάζομαι.