Σαξές Στόρι

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας κατέκτησε επάξια τη θέση της στο Μουντιάλ της Βραζιλίας που θα διεξαχθεί το 2014. Τα εικονικά πηγαδάκια του Facebook και του Twitter πήραν φωτιά: πρέπει να ασχολούμαστε ή δεν πρέπει; Να χαιρόμαστε ή όχι; Είναι επιτυχία ή είναι παρηγοριά στον άρρωστο; Πιστεύω ότι όπως και να έχει η συμμετοχή σε μια Εθνική ομάδα είναι για κάθε επαγγελματία αθλητή μια ευκαιρία να παίξει για την τιμή της φανέλας. Δεν υπάρχει χρήμα, υπάρχει μόνο η δόξα και, πιο απτά, το ενδεχόμενο ενός τραυματισμού ο οποίος μπορεί να κρατήσει μακριά έναν αθλητή από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Όσο για εμάς τους υπόλοιπους πιστεύω ότι μια βραδιά χαράς δε μας θα εμποδίσει να βγούμε στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούμε, τουλάχιστον όχι πάνω από 24 ώρες. Αν η πρόκριση της Εθνικής ομάδας είναι ικανή να αποτελέσει φραγμό για τη Νέα Ελληνική Επανάσταση, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα, σας το λέω. Είτε με είτε χωρίς Μουντιάλ.

Πάντως η επιτυχία της Εθνικής ομάδας, εν μέσω μιας κρίσης που δεν έχει αφήσει ανέγγιχτο ούτε το ποδόσφαιρο, αποτελεί πολύ πιο πειστικό «σαξές στόρι» από εκείνο που ευαγγελίζεται ο Αντώνης Σαμαράς. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να χαρούμε εμείς που η Ελλάδα εξασφάλισε το ταξίδι της στη Βραζιλία το καλοκαίρι. Το ερώτημα είναι αν πρέπει να χαρεί η Βραζιλία για τη διοργάνωση του Μουντιάλ (και μόλις δύο χρόνια αργότερα των Ολυμπιακών Αγώνων).

Η Βραζιλία μπορεί να είναι η δεύτερη πατρίδα του ποδοσφαίρου, μπορεί να μας θυμίζει καρναβάλι, σάμπα, καλλίπυγες χορεύτριες, φρεσκοκομμένο καφέ και ατελείωτες παραλίες, αλλά δεν εξαντλείται εκεί. Είναι μια χώρα με μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και τεράστιο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Είναι ο τόπος όπου οι παραγκουπόλεις συνυπάρχουν με τους ουρανοξύστες και όπου η άνοδος στην τιμή του εισιτηρίου των λεωφορείων μπορεί να προκαλέσει μαζικές διαδηλώσεις απίστευτου μεγέθους.

Ωστόσο, αποτελεί ταυτόχρονα το ιδανικό παράδειγμα οικονομικού «σαξές στόρι», από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Η οικονομία της, στρατοκρατούμενης ακόμα, Βραζιλίας στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 έμοιαζε με τραινάκι σε λούνα παρκ. Μετά από μια ξέφρενη πορεία συνάντησε μια τεράστια ανηφόρα, σταμάτησε και άρχισε να φεύγει προς τα πίσω.

Τότε επιστρατεύτηκε το ΔΝΤ το οποίο επέβαλλε, τι άλλο, ένα πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας που προέβλεπε περικοπές στο Δημόσιο και περιορισμό των εισαγωγών. Μπορεί να έδωσε τη δυνατότητα στη Βραζιλία να εξυπηρετεί το χρέος της, αλλά το τίμημα ήταν εις βάρος της ανάπτυξης. Η συρρίκνωση του ΑΕΠ, η αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας και η εκτόξευση του πληθωρισμού έφεραν τη χώρα στα όρια της κατάρρευσης.

Όταν, τελικά, μετά από μια δεκαετία πειραμάτων βρέθηκε η λύση για τη μάστιγα του πληθωρισμού, αυτή δεν οφειλόταν σε κάποιο εξωτερικό σχέδιο βοήθειας-προκάτ, αλλά στο «Real Plan» που σχεδιάστηκε από Βραζιλιάνους για τις ανάγκες της οικονομίας τους.

Το επακόλουθο δεύτερο σχέδιο βοήθειας του ΔΝΤ δεν ήταν παρά ένα δεκανίκι σε μια οικονομία που βρισκόταν ήδη σε τροχιά ανάκαμψης. Μέσα σε μια δεκαετία η Βραζιλία σημείωσε ρυθμούς ανάπτυξης-ρεκόρ, ανάπτυξη η οποία συνεχίστηκε έως και το 2010 διαψεύδοντας τις αρνητικές προβλέψεις λόγω της κρίσης.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα: παρ’ όλη τη σταδιακή αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που ανήκει στη μεσαία τάξη και τη σωτηρία 20 εκατομμυρίων Βραζιλιάνων από τη φτώχεια, το 21,4% του πληθυσμού ζει ακόμα κάτω από το όριο, ενώ το 4% περίπου βρίσκεται σε απόλυτη ανέχεια.

Για αυτό, εξάλλου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαμαρτύρονται κατά των πανάκριβων αθλητικών διοργανώσεων που έχει αναλάβει η χώρα τους. Ακόμα και οι παλιοί αστέρες του ποδοσφαίρου δεν ζουν όλοι στα σύννεφα. Όταν το ιερό τέρας (τέως ποδοσφαιρικό, νυν ανοησίας) που λέγεται Πελέ τόλμησε να συστήσει στους συμπατριώτες του που διαδήλωναν κατά του Μουντιάλ να γυρίσουν σπίτια τους και να χαρούν τη γιορτή του ποδοσφαίρου, ο Ρομάριο (αλλά και άλλοι παλιοί παίκτες) του συνέστησαν να σωπάσει – και όχι τόσο ευγενικά.

Αυτό δεν είναι λίγο. Η Βραζιλία ήταν πάντοτε μια χώρα όπου τα φτωχά παιδιά ονειρεύονταν να γίνουν μεγάλοι ποδοσφαιριστές και το άθλημα, όπως και ο Πελέ, αντιμετωπίζονται συνήθως με θρησκευτική ευλάβεια. Όλα, όμως, έχουν ένα όριο. Ακόμα και η αγάπη των Βραζιλιάνων για τη μπάλα.

Εξετάζοντας το βραζιλιάνικο σαξές στόρι διαπιστώνουμε ότι το σχέδιο που έσωσε τη χώρα συμπεριλάμβανε μια τολμηρή, ριζοσπαστική νομισματική μεταρρύθμιση, με τη δημιουργία ενός εικονικού νομίσματος, το οποίο τελικά έγινε πραγματικό. Κανένας δεν πίστευε ότι το σχέδιο που είχαν συλλάβει στα νιάτα τους τέσσερις φοιτητές οικονομολόγοι θα μπορούσε να πετύχει, εκεί που το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις αποτύγχαναν. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα στο Ευρώ, ειδικά τώρα που η ενδεχόμενη έξοδός μας έχει γίνει πολύ δύσκολη. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας είχε βοηθήσει αν αποφασίζαμε να βγούμε εγκαίρως.

Το δεύτερο αξιοσημείωτο είναι ότι παρά το κύμα ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της Βραζιλίας υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ και το οποίο δεν έφερε ουσιαστικά αποτελέσματα, η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου της χώρας και μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκοσμίως, παραμένει σε ποσοστό 64% στην ιδιοκτησία του Δημοσίου. Η Βραζιλία είναι μεν μια μεγάλη χώρα με σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά δεν τις ξεπούλησε για να σωθεί. Τις αξιοποίησε. Και αν το δικό μας πρότυπο «αξιοποίησης» είναι ο χρυσός της Χαλκιδικής, τότε δε θα έχουμε καλύτερη τύχη από τον πάμπτωχο Νίγηρα με τα πλούσια κοιτάσματα ουρανίου.

Αυτό που οφείλουμε να μάθουμε από τη Βραζιλία είναι ότι καμία εξωτερική βοήθεια δεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, αν δεν υπάρχει βούληση και σχέδιο από την πολιτική ηγεσία. Η εξαναγκαστική εφαρμογή ενός τυποποιημένου σχεδίου «διάσωσης», το οποίο μας επιβάλλεται εκβιαστικά από οργανισμούς που γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι είναι ακατάλληλο, δε θα βοηθήσει σε τίποτα. Αντίθετα, θα συνεχίσει να βαθαίνει την κρίση, «κλειδώνοντας» την πορεία της οικονομίας σε μια βασανιστική πτώση σε αργή κίνηση. Εμείς σαν θεατές βλέπουμε το φάουλ, βρίζουμε και φωνάζουμε από τις εξέδρες, αλλά κανείς από τους διαιτητές δεν πρόκειται να το σφυρίξει.

Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε για την επιτυχία της Εθνικής ομάδας. Το κακό είναι πως δεν ακολουθήσαμε το παράδειγμά της. Ακόμα και το πιο απίθανο πράγμα είναι δυνατό, αρκεί να το διεκδικήσουμε.

Μουσικό Διάλειμμα #47

Advertisements

Οι Άθλιοι του 2013

Στο περίφημο κλασικό έργο του Ουγκώ, ο Γιάννης Αγιάννης είχε καταδικαστεί στα κάτεργα επειδή είχε κλέψει ένα καρβέλι ψωμί για την αδερφή του. Στην Ελλάδα του 2013, ένας άνεργος πατέρας καταδικάστηκε επειδή έκλεψε ένα κουτί μαρκαδόρους για το παιδί του.

Αν και δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πια που δεν έχουν ούτε να φάνε, δεν έχουμε φθάσει ακόμα στο επίπεδο γενικευμένης εξαθλίωσης  της Γαλλίας του 19ου αιώνα όπως αυτή περιγράφεται στο πασίγνωστο μυθιστόρημα. Ο απλός λαός της εποχής, που βίωνε την πείνα και τη φτώχεια δεν είχε ποτέ του το προνόμιο της μόρφωσης. Αυτό κατακτήθηκε μαζί με τα υπόλοιπα δικαιώματά του με πολύ αίμα και αγώνα, σε διάστημα πολλών δεκαετιών.

Είναι οδυνηρά ξεκάθαρο σήμερα ότι η πορεία που ακολουθούμε είναι ακριβώς η αντίστροφη. Την ίδια στιγμή που κατρακυλάμε προς τη βία και το φασισμό, σχολεία και πανεπιστήμια κλείνουν, ενώ όσα παιδιά πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους αντιμετωπίζουν το τείχος της ανεργίας που ξεπερνά το 55% στους νέους. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με τεράστιες θυσίες κατά τους δύο τελευταίους αιώνες εξανεμίζονται μέσα σε λίγα χρόνια προς χάριν της «ανταγωνιστικότητας», της «παραγωγικότητας» και της ελεύθερης αγοράς.

Για ποια «ανταγωνιστικότητα» μιλάνε, όταν πολλοί γονείς δεν έχουν πια χρήματα για να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο της υποτιθέμενης «δωρεάν» παιδείας; Όταν αναγκάζονται να κλέψουν σχολικά είδη για το Δημοτικό;

Νομίζω ότι όλοι μας γνωρίζουμε τι συμβαίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες όπου το σχολείο αποτελεί πολυτέλεια. Το φάντασμα της παράνομης παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης σε λίγα χρόνια δε θα είναι κάτι που αφορά μόνο τους φτωχούς μετανάστες. Δε θα είναι κάτι που βλέπουμε σε ένα στενάχωρο ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση ή κάτι βγαλμένο από ένα μυθιστόρημα που περιγράφει άλλες εποχές.

Όπως οι Άθλιοι. Ένα βιβλίο που το διαβάζαμε ανατριχιάζοντας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν άλλοτε οι άνθρωποι. Βέβαιοι ότι αυτές οι εποχές είχαν απομακρυνθεί από την Ευρώπη για πάντα. Με την ελπίδα ότι μια μέρα θα ακολουθούσαν και όλες οι τριτοκοσμικές χώρες και θα ζούσαμε σε έναν πλανήτη χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση. Σε έναν κόσμο όπου οι Άθλιοι θα μας θύμιζαν μια μακρινή, δυσάρεστη ιστορική περίοδο, στοιχειωμένη από την αδικία.

Ωστόσο το φάντασμα της εξαθλίωσης σύντομα δε θα είναι πια φάντασμα. Δεν είναι πια φάντασμα, όσο κι αν θέλουμε να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, όσοι από εμάς έχουμε ακόμα την πολυτέλεια να το κάνουμε.

Ο πατέρας που έκλεψε μαρκαδόρους για το παιδί του το έκανε επειδή πιθανόν να θεωρούσε ντροπή την αδυναμία του να του προσφέρει κάτι τόσο απλό και αυτονόητο. Όσο περισσότεροι, όμως, χάνουν τη δυνατότητα αυτή και αποκτούν πρόβλημα βιοπορισμού, τόσο αυτά που θεωρούσαμε ως τώρα αυτονόητα αρχίζουν να διαγράφονται ένα-ένα. Σβήνουν πρώτα τα περιττά: οι διακοπές, οι έξοδοι, το αυτοκίνητο, τα ψώνια, το Internet… στη συνέχεια θα σβήσουν και τα αναγκαία: μόρφωση, περίθαλψη, στέγαση και στο τέλος θα μείνει μόνο η επιβίωση. Όταν φτάσεις πια σε αυτό το σημείο, η αξιοπρέπεια έχει πεθάνει προ πολλού.

Για αυτό και τόσοι άνθρωποι μέχρι σήμερα έχουν προτιμήσει να αυτοκτονήσουν. Όχι επειδή ήταν καταθλιπτικοί, όπως υπαινίσσονται οι παπαγάλοι των ΜΜΕ, ή απλά αδύναμοι, αλλά επειδή είχαν μάθει αλλιώς. Είχαμε μάθει αλλιώς. Ο Γιάννης Αγιάννης δε θα έκλεβε ποτέ κονδυλοφόρο γιατί θα ήταν παράλογη πολυτέλεια. Ούτε κάποιος άνθρωπος στην Ελλάδα του 1840, για παράδειγμα, θα αυτοκτονούσε επειδή δεν είχε να φάει. Η φτώχεια, η αμορφωσιά και η πείνα ήταν κάτι το δεδομένο.

Προτού έρθει η απόλυτη εξαθλίωση σε πολλούς χάνεται και η ανθρωπιά. Βγαίνουν στην επιφάνεια τα κατώτερα ένστικτα. Ο ανθρωπάκος καλώς ή κακώς υπέπεσε σε σφάλμα, αλλά κάποιοι όχι μόνο του πήραν τα λεφτά (το τελευταίο του εικοσάρικο, αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα), αλλά κάλεσαν και την αστυνομία. Που τον έσυρε στο δικαστήριο για ένα κουτί μαρκαδόρων των 12 Ευρώ. Και αναρωτιόμαστε μετά πως προέκυψε ο φασισμός στην Ελλάδα;

Δεν λέω ότι δεν πρέπει να τηρούνται οι νόμοι. Αλλά όχι έτσι, αυτό είναι ντροπή. Στη χώρα που έκαναν φτερά δισεκατομμύρια δεξιά κι αριστερά επί δεκαετίες και δεν τιμωρήθηκε κανείς είναι ντροπή να καταδικάζεται κάποιος για 12 Ευρώ. Σήμερα. Για ένα καρβέλι ψωμί αύριο;

Μουσικό Διάλειμμα #40

Μα τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Ταξίμ, 8 ΙουνίουΗ απάντηση είναι και πάλι: ό,τι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως με τη Βουλγαρία, πριν από λίγους μήνες. Είναι δύσκολο, αγαπητοί μου συμπατριώτες, να το διαπιστώνουμε: οι γείτονές μας, που τους θεωρούσαμε «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», οπισθοδρομικούς πολίτες μιας (κυριολεκτικά) μετά βίας δημοκρατικής χώρας, μας βάζουν τα γυαλιά.

Η όλη υπόθεση, θα το ξέρετε ήδη, ξεκίνησε εξαιτίας της αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Ερντογάν να εξαφανίσει ένα από τα λίγα μεγάλα πάρκα που έχουν απομείνει στην Κωνσταντινούπολη. Για να χτιστεί άλλο ένα άχαρο εμπορικό κέντρο.

Δεν τίθεται θέμα κρίσης. Δεν υπάρχει κάποια άνευ προηγουμένου άνοδος της ανεργίας στην Τουρκία. Αντιθέτως, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη γειτονική χώρα είναι ήδη πολύ χαμηλό και σταδιακά ανέρχεται. Μια άνοδος που είναι δυσανάλογα αργή, ωστόσο, σε σχέση με τη θεαματική ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, όμως, δεν έχουν να κάνουν με μισθούς, αλλά με ποιότητα ζωής και ελευθερία. Βλέπετε, ο Ερντογάν μπορεί να είναι πιο «μετριοπαθής» από το στρατόπεδο των Κεμαλιστών (εδώ η λέξη «στρατόπεδο» έχει και κυριολεκτική έννοια), αλλά δεν παύει να είναι ένθερμος ισλαμιστής. Ένας από τους στόχους του είναι η σταδιακή υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου και στο πλαίσιο αυτό προωθεί μεταρρυθμίσεις όπως ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών.

Η προτίμηση της κας. Ερντογάν στην παραδοσιακή μαντήλα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για το τι άλλο είναι στο πρόγραμμα «εκσυγχρονισμού» που έχει κατά νου ο σύζυγός της.

Η μορφή που είχαν, από την αρχή ήδη, οι ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η κατάληψη-κατασκήνωση στην πλατεία Ταξίμ μου προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Φυσικά οι διαδηλωτές, νεαρά παιδιά κυρίως, που κατέβηκαν στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν ανήκουν στο πιο ευκατάστατο και μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού της Πόλης και, κατά συνέπεια, ολόκληρης της χώρας.

Taksim Park terrorists

Είναι ακριβώς το κομμάτι αυτό που δεν το αγγίζει ιδιαίτερα η οικονομική καχεξία της πλειοψηφίας και ενδιαφέρεται για το «ευ ζην» και όχι για την επιβίωση. Για να μπορεί να πάει μια βόλτα στο πάρκο να διαβάσει ένα βιβλίο την Κυριακή. Για να μπορεί να απολαύσει το ποτάκι του το Σαββατόβραδο. Για να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς μαντήλα και χωρίς το χρέος να κάθεται σπίτι για να μεγαλώσει τρία παιδιά, αν είναι γυναίκα. Άλλη μια προοδευτική σύσταση του Ερντογάν στους νέους.

Όλα καλά ως εδώ. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η αστυνομία επιχείρησε να ξηλώσει τα αντίσκηνα και να εκδιώξει βίαια τους καταληψίες. Την επόμενη μέρα, η πλατεία γέμισε κόσμο. Δεν ήταν πλέον μόνο φοιτητές και παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Η βία κλιμακώθηκε. Οι συγκεντρώσεις εξαπλώθηκαν και γενικεύτηκαν. Τα ΜΜΕ σίγησαν. Αυτό είναι, ίσως, το μόνο κοινό σημείο με τη δική μας κατάσταση. Τα ΜΜΕ συμπράττουν, καλύπτουν και προωθούν το… «θεάρεστο» έργο της κυβέρνησης. Μη χαμογελάτε με το χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν είναι δηλωμένος ισλαμιστής. Ο Σαμαράς στην πορεία μας προέκυψε… συνομιλών με τα θεία, να ζητά τη βοήθεια του Θεού.

Στην Τουρκία των 75 εκατομμυρίων, τα 12,5 περίπου ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Με λίγα λόγια, η Τουρκία έχει μια Ελλάδα φτωχών (μαζί με τους μετανάστες).

Η διαφορά ξέρετε ποια είναι;

Όταν η αστυνομία μάζεψε τους καταληψίες, οι υπόλοιποι, λιγότερο ευκατάστατοι και μορφωμένοι, δεν είπαν «καλά να πάθουν τα πλουσιόπαιδα, να μάθουν». Πολλοί από αυτούς κατέβηκαν στο δρόμο την επόμενη κιόλας ημέρα. Όταν οι αστυνομία τους έπνιξε και αυτούς στα δακρυγόνα, παρόλο που το «χαζοκούτι» δεν ανέφερε τίποτα απολύτως στην Τουρκία, οι υπόλοιποι ούτε φοβήθηκαν, ούτε αδιαφόρησαν, ούτε είπαν «καλά να πάθουν οι μπαχαλάκηδες». Ακόμα περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους στη Σμύρνη, στην Άγκυρα και αλλού.

Και όταν όλα αυτά διαδόθηκαν, αποκλειστικά και μόνο μέσω Internet, εμφανίστηκαν άνθρωποι από όλον τον κόσμο να συμπαρασταθούν στους ανθρώπους που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, φυσικά, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Ελληνάρες είχαν να σχολιάζουν, μεταξύ φραπέ και πιτόγυρου, τους Τούρκους, τα «τσιράκια των Αμερικάνών», τους σφαγείς, Μογγόλους, Οθωμανούς κ.ο.κ. Όλοι βολικά σε ένα τσουβάλι, σαν τους «τεμπέληδες και διεφθαρμένους» Έλληνες. Α ναι, ξέχασα, αυτά είναι προπαγάνδα των κακών ξένων.

Κανόνι νερού χτυπά διαδηλωτή

Μιας και μιλάμε για προπαγάνδα, τα εγχώρια ΜΜΕ βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το φαρμάκι τους. «Αντιεξουσιαστής», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, ο διαδηλωτής που κλώτσησε το άρμα της αστυνομίας και δέχθηκε ριπή νερού στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά, ίσως και θανάσιμα. Το βραβείο ενημέρωσης βέβαια απέσπασαν τα «Παραπολιτικά» αφού κατασκεύασαν ρεπορτάζ του Αυστραλιανού ABC, που αποκάλυπτε δήθεν συνωμοσία του τουρκικού στρατού πίσω από τις διαδηλώσεις. Με απώτερο στόχο, φυσικά, την επιστροφή του στρατού στα πράγματα, την αρπαγή της Ελληνικής ΑΟΖ, τον πόλεμο με τους Έλληνες και, πιθανότατα, την ίδρυση της Νεο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα κοινό για τέτοιες «ειδήσεις». Γιατί η κατάσταση αυτή προκαλεί αμηχανία στον ναρκωμένο εγκεφαλικά Έλληνα. «Γιατί αυτοί διαμαρτύρονται και όχι εγώ;» Η εξήγηση είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Είναι Τούρκοι βάρβαροι, είναι «αντιεξουσιαστές», είναι προκλητικοί, είναι υποκινούμενοι… όπως λέμε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι λαμόγια, είναι αναρχικοί…

Ξέρετε τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

Αλληλεγγύη λέγεται. Είναι η τέχνη να βρίσκεις αυτά που σε ενώνουν με τον άλλο, αντί να εστιάζεις σε αυτά που σε χωρίζουν και, στη συνέχεια, να διεκδικείς το κοινό καλό.

Χωρίς αλληλεγγύη, όση ιστορική, δημοκρατική και πολιτιστική κληρονομιά να έχεις, όση παιδεία (αν έχεις), όσο δίκιο κι αν έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για το καλό του συνόλου. Μόνο για το τομαράκι σου ό,τι κάνεις. Σε αυτό είμαστε πολύ μπροστά σε τούτη τη χώρα.

Μουσικό Διάλειμμα #35